Rechter dwingt schuldeiser met vordering van € 125 tot instemming met schuldregeling Een Rotterdamse man die enige tijd dakloos was, wil zijn schulden oplossen met een schuldregeling. Hij heeft twaalf schuldeisers, samen goed voor € 8.059,94. Op 10 april 2026 bood hij hun een regeling aan: ze zouden 10,13 procent van hun vordering krijgen, in ruil voor finale kwijting. Dat betekent dat de rest van de schuld daarna is kwijtgescholden. Het bedrag zou in één keer worden uitgekeerd uit een saneringskrediet dat de schuldhulpverlener ter beschikking stelt.
Elf van de twaalf schuldeisers gingen akkoord. Huur Media B.V. weigerde, terwijl haar vordering maar € 125 bedraagt, 1,6 procent van de totale schuldenlast. Ook twee andere schuldeisers, RentUrgent en een particuliere verhuurder die via Rots-Vast Groep werd aangeduid, stemden aanvankelijk niet in. Zij kwamen er voor de zitting alsnog toe. Daardoor bleef alleen Huur Media over als dwarsliggende schuldeiser.
De man vroeg de rechtbank daarom op 22 juli 2026 om Huur Media te bevelen in te stemmen. De wet staat dat toe als een schuldeiser in redelijkheid niet tot weigering had kunnen komen. De rechtbank weegt dan het belang van de schuldeiser bij weigering af tegen de belangen van de schuldenaar en van de schuldeisers die wel instemden. Subsidiair vroeg de man om toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling, een officieel traject waarbij een bewindvoerder zijn inkomsten beheert. Huur Media was, hoewel behoorlijk opgeroepen, niet op de zitting aanwezig om haar standpunt toe te lichten.
De rechtbank begint met de vaststelling dat een schuldeiser in beginsel mag eisen dat zijn vordering volledig wordt betaald. Omdat het voorstel minder biedt, heeft Huur Media dus een belang bij haar weigering. Daartegenover staat dat haar vordering maar een klein deel van de schuld vormt en dat een ruime meerderheid heeft ingestemd. Het voorstel is bovendien getoetst door Geldplein, een deskundige en onafhankelijke partij, en goed en controleerbaar gedocumenteerd.
Volgens de rechtbank is het aanbod het uiterste waartoe de man in staat moet worden geacht. Hij leeft van een Participatiewet-uitkering en is net begonnen met een baan bij een kringloopwinkel in Rotterdam-Zuid. De eerste zes maanden werkt hij daar met behoud van zijn uitkering. Hij heeft geen startkwalificatie en op dit moment geen afloscapaciteit, terwijl de regeling uitgaat van € 48,19 per maand. Een hogere afloscapaciteit is dus niet snel te verwachten. De man laat sinds zijn aanmelding bij schuldhulpverlening geen nieuwe schulden of achterstanden meer ontstaan, en zijn vaste lasten worden door een budgetbeheerder betaald.
De schuldeisers staan er met de regeling ook beter voor dan met de wettelijke schuldsanering. Die brengt kosten mee voor het salaris van de bewindvoerder en voor griffierecht, die in mindering komen op wat de man kan afdragen. Een eventuele opbrengst wordt bovendien pas aan het einde van het traject uitgekeerd, terwijl het aangeboden bedrag nu ineens wordt betaald. De rechtbank vindt de belangen van de man en van de schuldeisers die instemden daarom zwaarder wegen dan het belang van Huur Media.
De rechtbank beveelt Huur Media daarom in te stemmen met de schuldregeling. Haar instemming wordt vervangen door deze uitspraak. Huur Media wordt veroordeeld in de proceskosten, maar die zijn begroot op nihil: er is geen griffierecht verschuldigd en de man werd niet bijgestaan door een advocaat. Het verzoek om toepassing van de schuldsaneringsregeling wijst de rechtbank af, omdat de man door de gedwongen schuldregeling zijn schulden kan blijven betalen en dus niet verkeert in de toestand dat hij heeft opgehouden te betalen.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter wijst gedwongen schuldregeling af: Qredits mocht weigeren Een man uit de regio Rotterdam kampt met schulden van in totaal € 68.800,62 aan twaalf schuldeisers. Hij stelde zijn schuldeisers een buitengerechtelijke schuldregeling voor waarbij hij niets zou terugbetalen, in ruil voor volledige kwijting. Negen schuldeisers stemden daarmee in, maar drie niet: Qredits, Volkswagen PON en E-Flux. Samen hebben zij een vordering van € 45.439,69, ruim twee derde van de totale schuldenlast. De man vroeg de rechtbank daarom die drie schuldeisers te bevelen toch in te stemmen. Daarnaast heeft hij een verzoek ingediend om toegelaten te worden tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp). Daarover beslist de rechtbank apart.
De weigerende schuldeisers hadden elk hun eigen redenen. Qredits, een aanbieder van microkredieten, wees het voorstel af omdat de borg voor haar lening zou vervallen als zij instemde. Bij de Wsnp blijft de borgstelling wel in stand, en daarom gaat de voorkeur van Qredits daarnaar uit. Volkswagen PON vond het geen reële reden om een schuld volledig kwijt te schelden omdat de man een kale huur van € 1.800 betaalt. Volgens dit bedrijf zou er bij een passende huur wel ruimte zijn om af te lossen, en deed de man te weinig moeite om een goedkopere woning te vinden. E-Flux liet niets van zich horen en lichtte zijn standpunt noch schriftelijk noch ter zitting toe. American Express stemde nog voor de zitting in, waardoor het verzoek ten aanzien van dat bedrijf als ingetrokken gold.
De rechtbank begint bij het uitgangspunt dat iedere schuldeiser in beginsel mag eisen dat zijn vordering volledig wordt betaald, inclusief rente. De vraag is of de drie schuldeisers in redelijkheid konden weigeren, gelet op de belangen van de man en van de overige schuldeisers. Omdat de weigerende partijen samen 66 procent van de schuld vertegenwoordigen, is niet snel aan te nemen dat zij onredelijk handelen.
De rechtbank noemt drie punten. Ten eerste is het aanbod niet goed en controleerbaar gedocumenteerd. In de aanbodbrief aan de schuldeisers stond niets over de beleggingsrekening van de man bij DEGIRO, die eind 2025 een waarde had van € 3.745,96. Dat het voorstel als prognose was bedoeld, ontslaat hem er volgens de rechtbank niet van dit vermogen te vermelden. Ten tweede heeft Qredits een gerechtvaardigd belang: bij de Wsnp behoudt zij haar vordering op de borg, bij een buitengerechtelijke regeling niet. Ten derde is niet aannemelijk gemaakt dat het voorstel het uiterste is waartoe de man in staat is. Zijn kale huur bedraagt ongeveer € 1.900. In de berekening van de afloscapaciteit is een correctie voor die woonlasten toegepast. Zonder die correctie zou de afloscapaciteit aanzienlijk hoger zijn. Uit het verzoekschrift en de zitting bleek niet of onvoldoende dat de man er alles aan had gedaan om zijn woonlasten te verlagen.
Daarom wegen de belangen van Qredits, Volkswagen PON en E-Flux zwaarder dan die van de man en de andere schuldeisers. De rechtbank wijst het verzoek af om een gedwongen schuldregeling te bevelen.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter schort ontruiming van huurwoning van man in detentie op, schuldsanering afgewezen Een man uit Schiedam zit sinds 24 augustus 2026 in detentie. Intussen dreigde zijn verhuurder hem op 1 oktober 2026 uit zijn huurwoning te zetten. De man heeft schulden die zijn ontstaan door overbesteding, een terugval in inkomsten en moeite met het beheren van geld. Sinds 3 juni 2026 staat hij op eigen verzoek onder beschermingsbewind. Hij heeft een uitkering op grond van de Participatiewet, met huur- en zorgtoeslag, en dat inkomen is genoeg om de lopende huur te betalen.
De rechtbank Rotterdam moest beslissen over een verzoek om een voorlopige voorziening: een tijdelijke maatregel die de executie van een eerder ontruimingsvonnis stillegt. Dat vonnis van de rechtbank Rotterdam van 7 april 2026 gaf de verhuurder het recht om de woning te laten ontruimen. De man vroeg om dat vonnis zes maanden niet ten uitvoer te mogen leggen, zodat hij met zijn schuldeisers tot een regeling kon komen. Hij vroeg daarnaast om toelating tot de schuldsaneringsregeling.
De man kwam niet naar de zitting, omdat hij vastzat. Zijn advocaat en zijn bewindvoerder werden wel gehoord. De advocaat verwacht dat de detentie op 27 november 2026 eindigt en dat het schuldhulpverleningstraject snel kan worden afgerond. De bewindvoerder vertelde dat er ongeveer € 5.000 op de rekening van de man staat. Daarmee kunnen de vaste lasten tot het einde van de detentie worden betaald. Ook heeft de bewindvoerder bijzondere bijstand aangevraagd voor de hele periode van detentie, om die lasten te dekken. Na de detentie kan de uitkering weer worden hervat.
De verhuurder liet de beslissing aan de rechtbank over. Zij vroeg wel om in de uitspraak vast te leggen dat de man de lopende huur stipt op tijd moet betalen en dat hij binnen vier maanden een concreet voorstel doet. Ter zitting lichtte zij haar standpunt niet toe.
De rechtbank oordeelde eerst dat er een bedreigende situatie was, omdat de verhuurder had aangekondigd de woning op 1 oktober 2026 te laten ontruimen. De wet geeft geen criterium voor het toewijzen van zo'n voorziening. De rechtbank woog daarom het belang van de man af tegen dat van de verhuurder. Het belang van de man is dat hij na zijn detentie kan terugkeren naar zijn woning en het schuldhulpverleningstraject kan afronden. Het belang van de verhuurder is dat zij het ontruimingsvonnis kan uitvoeren.
De rechtbank vond voldoende aannemelijk dat de lopende huur kan en zal worden betaald. De huur wordt sinds het beschermingsbewind betaald en dat bewind waarborgt dat dit zo blijft. Ook al is de uitkering tijdens de detentie opgeschort, de reserveringen dekken de vaste lasten tot de verwachte einddatum. Daarom woog het belang van de man zwaarder. Ter bescherming van de verhuurder koppelde de rechtbank wel een voorwaarde aan de voorziening.
Het verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling wees de rechtbank af. Het minnelijke traject, waarin buiten de rechter om met schuldeisers een regeling wordt getroffen, zal naar verwachting niet snel zijn afgerond. Volgens de wet kan de man dan niet-ontvankelijk worden verklaard in dat verzoek. Hij kan later zo nodig een nieuw verzoek indienen.
De rechtbank schort de uitvoering van het ontruimingsvonnis op voor zes maanden, vanaf 24 september 2026, en verlengt de huurovereenkomst voor die duur. De voorziening geldt alleen zolang de lopende huurtermijnen tijdig worden betaald. De schuldhulpverlener die de buitengerechtelijke schuldregeling uitvoert, moet uiterlijk twee weken voor het einde van de voorziening verslag uitbrengen. Het verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling verklaart de rechtbank niet-ontvankelijk.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter beveelt schuldeiser in te stemmen met schuldregeling na weigering ondanks akkoord van veertien anderen Een vrouw uit de regio Drechtsteden wilde haar schulden van bijna € 79.000 via een minnelijke schuldregeling oplossen. Veertien van haar vijftien schuldeisers gingen akkoord met het aangeboden bedrag: 22,48% van de vordering voor preferente schuldeisers en 11,24% voor concurrente schuldeisers. Eén schuldeiser weigerde en blokkeerde daarmee de gehele regeling.
De weigerachtige schuldeiser had een vordering van € 8.425,90 op de vrouw, goed voor 10,7% van de totale schuldenlast. De vordering stamde uit een aannemingsovereenkomst die de ex-partner van de vrouw had gesloten. Die ex-partner was tijdens het huwelijk in gemeenschap van goederen getrouwd met de vrouw, waardoor ook zij aansprakelijk werd. De kantonrechter had de ex-partner al veroordeeld het volledige bedrag te betalen. De schuldeiser vond het aangeboden percentage te laag en wees er op dat hij maandelijks al € 50 ontving via een betalingsregeling. Hij voelde zich bovendien meerdere malen coulant te zijn geweest.
De rechtbank moest beoordelen of de schuldeiser in redelijkheid zijn medewerking kon weigeren. Daarbij woog de rechtbank het belang van de schuldeiser bij volledige betaling af tegen de belangen van de vrouw en de overige schuldeisers die al hadden ingestemd. De rechtbank stelde vast dat een ruime meerderheid akkoord was, dat het voorstel was getoetst door de Sociale Dienst Drechtsteden als onafhankelijke partij, en dat het voorstel goed gedocumenteerd was. Ook was aannemelijk dat de vrouw door gezondheidsklachten beperkt is in haar arbeidsmogelijkheden: de bedrijfsarts oordeelde dat zij niet duurzaam belastbaar is voor haar eigen werk als coördinerend begeleider in de gehandicaptenzorg.
Bovendien berekende de rechtbank dat toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling de schuldeisers juist minder zou opleveren, omdat de kosten van een bewindvoerder en griffierecht ten laste zouden komen van het af te dragen bedrag. Het aangeboden akkoord was voor de schuldeisers dus gunstiger dan het alternatief.
De rechtbank wees het verzoek toe en beval de weigerachtige schuldeiser in te stemmen met de schuldregeling. Het vonnis treedt in de plaats van zijn vrijwillige instemming, zodat de regeling toch doorgang kan vinden. Het subsidiaire verzoek om de schuldsaneringsregeling van toepassing te verklaren, werd afgewezen omdat de gedwongen schuldregeling nu in werking treedt.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter beveelt schuldeiser in te stemmen met schuldregeling van man uit Hoeksche Waard Een man uit de gemeente Hoeksche Waard vroeg de rechtbank Rotterdam om een schuldeiser te dwingen in te stemmen met zijn schuldregeling. Die schuldeiser, een voormalige werkneemster van een onderneming waarvan de man enig aandeelhouder en bestuurder was, weigerde akkoord te gaan met het aangeboden minnelijke akkoord.
De man had in totaal schulden van € 31.765,77 bij tien schuldeisers. Hij bood hen een regeling aan waarbij preferente schuldeisers 13,76% en concurrente schuldeisers 6,88% van hun vordering zouden ontvangen, met finale kwijting. Negen van de tien schuldeisers gingen akkoord. De voormalige werkneemster niet. Haar vordering bedroeg € 15.391,66, bijna de helft van de totale schuldenlast.
De werkneemster voerde aan dat de man niet te goeder trouw had gehandeld, omdat hij voor het faillissement van zijn bedrijf andere werknemers wel had betaald maar haar vordering onbetaald had gelaten. Verder stelde zij dat het aangeboden percentage te laag was, omdat de man had laten weten nog te willen solliciteren en daardoor mogelijk meer inkomen zou kunnen verdienen. Ook had zij er financieel belang bij te weigeren: via beslag op de pensioenuitkering van de man ontving zij al betalingen.
De rechtbank verwierp deze argumenten. Vast staat dat de man wegens gezondheidsklachten niet in staat is fulltime te werken en dat hij daarom vervroegd met pensioen is gegaan. Dat hij wil solliciteren, maakt niet aannemelijk dat zijn inkomen de komende jaren zal stijgen. De schuldhulpverlening van de gemeente Hoeksche Waard, die het voorstel als onafhankelijke partij heeft getoetst, bevestigde dat aan alle waarborgen is voldaan en dat de man het maximale afdraagt. De man zit in budgetbeheer en heeft geen nieuwe schulden laten ontstaan.
De rechtbank woog ook af wat er zou gebeuren als zij het verzoek zou afwijzen en de wettelijke schuldsaneringsregeling zou worden toegepast. Die route brengt kosten met zich mee voor salaris van een bewindvoerder en griffierecht, waardoor schuldeisers uiteindelijk minder zouden ontvangen dan bij het aangeboden akkoord. Het belang van de man en de negen instemmende schuldeisers weegt daarmee zwaarder dan het belang van de weigerende schuldeiser.
De rechtbank beval de voormalige werkneemster in te stemmen met de schuldregeling en bepaalde dat het vonnis in de plaats treedt van haar vrijwillige instemming. Het subsidiaire verzoek om de wettelijke schuldsaneringsregeling toe te passen wees de rechtbank af, omdat de gedwongen schuldregeling nu in werking treedt.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht