ECLI:NL:RBNNE:2025:3535, Rechtbank Noord-Nederland, 28-08-2025, LEE 25/2676 — RBNNE:2025:3535
Samenvatting
Handhavend optreden tegen gebruik recreatieterrein in Boelenslaan Het college heeft een eigenaar van een deel van het recreatieterrein (de derde-partij) een last onder dwangsom opgelegd wegens de verkoop van kavels, verwijderen van opgaand groen en permanente bewoning van bepaalde chalets op het recreatieterrein. Verzoekers vinden dat het college ten onrechte alleen handhavend heeft opgetreden tegen handelen van die ene eigenaar en geen maatregelen heeft getroffen tegen de huidige eigenaren van reeds uitgeponde kavels op het recreatieterrein. Ook vinden zij dat het college ten onrechte niet is ingegaan op onderdelen van hun handhavingsverzoek. Naar het voorlopig oordeel van de voorzieningenrechter heeft het bezwaar van verzoekers een redelijke kans van slagen nu het college met het bestreden besluit de volle omvang van het handhavingsverzoek niet heeft onderkend en dat verzoek onvoldoende zorgvuldig heeft behandeld. In het bestreden besluit is het college ten onrechte niet expliciet ingegaan op huisvesting van seizoenarbeiders en het zonder omgevingsvergunning plaatsen van chalets buiten het plaatsingsgebied. Het bestreden besluit moet worden begrepen als een weigering jegens verzoekers om op die onderdelen van het handhavingsverzoek te beslissen. In het te nemen besluit op het bezwaar van verzoekers zal het college dit motiveringsgebrek moeten herstellen en alsnog op deze onderdelen van het handhavingsverzoek moeten beslissen. Voorts heeft het college onvoldoende zorgvuldig gehandeld door enkel de derde-partij als overtreder in deze handhavingsprocedure te betrekken. Anders dan het college stelt, is het handhavingsverzoek van verzoekers gericht tegen alle door verzoekers genoemde handelingen van alle (rechts)personen die eigenaar dan wel exploitant van het recreatieterrein zijn. Op basis van het handhavingsverzoek lag het op de weg van het college om te onderzoeken wie de eigenaren én exploitanten van (delen van) het recreatieterrein waren, die (rechts)personen te betrekken bij de handhavingsprocedure én verzoekers daarvan in kennis te stellen. Het college heeft verzuimd die (rechts)personen in de onderhavige handhavingsprocedure te betrekken. Dit klemt temeer nu het college na het nemen van het bestreden besluit, naar aanleiding van het handhavingsverzoek van verzoekers, afzonderlijke handhavingstrajecten is gestart tegen andere eigenaren van delen van het recreatieterrein. Het college heeft erkend dat verzoekers niet zijn meegenomen in die afzonderlijke trajecten. Dat had echter wel gemoeten nu verzoekers op basis van hun handhavingsverzoek én als eigenaren van het aangrenzende perceel belanghebbenden binnen die handhavingsprocedures zijn. Het bestreden besluit is op deze punten niet voldoende zorgvuldig voorbereid en niet voorzien van een deugdelijke motivering. Verder is het college in het bestreden besluit ten onrechte niet ingegaan op de algehele klacht van verzoekers in hun handhavingsverzoek dat zij veel (geluids)overlast van het gebruik van het recreatieterrein ervaren en dat er door dat gebruik een ernstige inbreuk op hun woon- en leefgenot wordt gemaakt. Het bestreden besluit is ook daarom niet voldoende zorgvuldig voorbereid en niet voorzien van een deugdelijke motivering. In het te nemen besluit op het bezwaar van verzoekers zal het college deze gebreken moeten bespreken. Er is aanleiding tot het treffen van een voorlopige voorziening nu het college verzoekers ten onrechte heeft buitengesloten van deelname aan de handhavingsprocedures die zijn opgestart tegen andere eigenaren van delen van het recreatieterrein. De voorzieningenrechter zal daarom het college bij wijze van voorlopige voorziening opdragen om in bezwaar alsnog volledig op het handhavingsverzoek van verzoekers te beslissen en verzoekers per direct als partij en als belanghebbende te betrekken en betrokken te houden bij de handhavingsprocedures die na hun handhavingsverzoek zijn gestart, op een zodanige wijze dat in bezwaar alsnog op alle onderdelen van het handhavingsverzoek van verzoekers ten aanzien van alle betrokken eigenaren en exploitanten van het recreatieterrein door het college zal worden besloten. De voorzieningenrechter ziet geen aanleiding om een andere voorlopige voorziening te treffen.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2025:6362, Raad van State, 24-12-2025, 202303687/1/A3
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:5497, Rechtbank Noord-Nederland, 23-12-2025, LEE AWB 25/5078
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:5154, Rechtbank Noord-Nederland, 15-12-2025, LEE 25/5115
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:5048, Rechtbank Noord-Nederland, 24-11-2025, LEE 24/4967
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Bestuursrecht; OmgevingsrechtZaaknummer
LEE 25/2676
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. R.L. Vucsán
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Bij Oppenhuizen in Friesland wil mijnbouwbedrijf Vermilion drie nieuwe gaswinningsputten aanleggen en in gebruik nemen, met een hogere maximale dagproductie van 500.000 in plaats van 400.000 Nm3 aardgas. Omwonenden, dorpsverenigingen, ondernemers, een belangenstichting voor gaswinningsschade en zelfs overheden in de regio zijn tegen. Zij vrezen bodemdaling, schade aan gebouwen, verzilting van het veenweidegebied en aardbevingen, en wijzen op de ervaringen met het Groningenveld. De minister verleende op 24 april 2025 twee omgevingsvergunningen. De eerste is voor het aanleggen en testen van de boorgaten (de aanleg- en testvergunning), de tweede voor het in productie nemen van de putten en de verhoging van de dagproductie (de productievergunning). Tegen beide besluiten stelden de Stichting Inwoners Groningen, Friesland en Drenthe Boven Gas, de dorpsverenigingen en de coöperatie uit Uitwellingerga, de gemeenten Súdwest-Fryslân en De Fryske Marren, het Wetterskip Fryslân en de provincie Fryslân beroep in. De zaak is behandeld op de zitting van 16 september 2026. Eerder verklaarde de voorzieningenrechter een verzoek om een voorlopige voorziening tegen de productievergunning niet-ontvankelijk. Het belangrijkste geschilpunt is of bodemdaling bij de beoordeling van de vergunningen had moeten meetellen. De minister stelde dat de vergunningen alleen over bovengrondse effecten gaan en dat bodemdaling en trillingen thuishoren bij de instemming met het winningsplan. De rechtbank volgt dat niet: ook ondergrondse milieugevolgen moeten worden meegewogen, omdat ze bovengronds gevolgen kunnen hebben. Wel gaat het alleen om de gevolgen van de vergunde activiteiten zelf. Het testen van de putten is kortdurend en vraagt om een beperkte hoeveelheid gas, en de boringen zijn al uitgevoerd zonder dat bodemdaling of trillingen zijn gemeten. Bij de productievergunning is de enige wijziging de hogere dagproductie. Volgens de rechtbank wordt bodemdaling en het risico op aardbevingen bepaald door de totale hoeveelheid gewonnen gas en niet door de snelheid per dag. Dat totaal wordt geregeld in het winningsplan, waartegen bij de Raad van State beroep loopt. De rechtbank ziet in de niet onderbouwde stellingen van eiseressen geen reden om aan dit uitgangspunt te twijfelen. Daarmee vallen ook de gronden over bewijslast en schadeverhaal weg. Ook de overige bezwaren slagen niet. De minister heeft de zienswijzen voldoende beantwoord en de vergunningen zijn niet onzorgvuldig voorbereid, ook al is de instemming met het winningsplan nog niet onherroepelijk: de risico's daarvan liggen bij de vergunninghouder. De minister mocht bij het schrappen van vergunningvoorschriften vooruitlopen op de Omgevingswet en verwijzen naar de algemene zorgplicht, die volgens de rechtbank voldoende is ingevuld. Een voorschrift om de winning stil te leggen bij een beving was niet nodig, omdat een aardbeving geen gevolg van deze vergunningen is. De gronden van de stichting werden vanwege het relativiteitsvereiste niet inhoudelijk beoordeeld: de regels waar zij zich op beroept beschermen niet haar statutaire belang, het herstel van schade. De rechtbank verklaart alle beroepen ongegrond. De beide omgevingsvergunningen blijven daarmee in stand.