Hof verlaagt straf voor verzekeringsfraude met Torbocar tot zes weken; drie andere feiten verjaard In augustus 2011 meldde een klein bedrijf uit Breezand, een vennootschap onder firma van twee vennoten, een inbraak bij de verzekeraar. Volgens de claim van € 43.669,93 waren onder meer gereedschap, steigerdelen en een Torbocar gestolen, een aanhanger met een machine die het bedrijf in april 2011 voor € 16.000 had gekocht. De verzekeraar keerde voor de Torbocar € 15.750 uit. Op een tip van de tussenpersoon ging een fraudeonderzoeker van de verzekeraar op 21 januari 2013 langs op het bedrijfsterrein. Daar lieten de vennoten hem een Torbocar zien die na de diefstal opnieuw zou zijn aangeschaft. Het serienummer was hetzelfde als dat van de machine die als gestolen was opgegeven. De jongste vennoot verklaarde later bij de politie dat de inbraak in scène was gezet door zijn compagnon, een man geboren in 1986, om de verzekering op te lichten. Die gaf in mei 2013 zelf toe dat ze de verzekeraar bewust hadden voorgelogen.
De rechtbank Noord-Holland veroordeelde de man op 2 februari 2016 voor oplichting, bedreiging en mishandeling van zijn compagnon in maart 2013 en het bezit van twee replicawapens tot vier maanden gevangenisstraf. Van een onderdeel van de oplichting, de nota's voor zogenaamd opnieuw gekochte goederen, sprak de rechtbank hem vrij. De man ging in hoger beroep tegen dat vonnis van de rechtbank Noord-Holland van 2 februari 2016. Het gerechtshof Amsterdam behandelde de zaak pas op 17 september 2026, meer dan tien jaar later.
Dat lange tijdsverloop bepaalde een groot deel van de uitkomst. Tegen de vrijspraak kon de man zelf geen hoger beroep instellen, zodat het hof hem op dat punt niet-ontvankelijk verklaarde. Voor de bedreiging, de mishandeling en het wapenbezit geldt een verjaringstermijn van zes jaar, die door stuiting kan worden verlengd tot hoogstens twaalf jaar. Die absolute termijn was bij de uitspraak in 2026 verstreken. Het hof verklaarde het Openbaar Ministerie daarom niet-ontvankelijk in de vervolging van die drie feiten.
Over de oplichting bleef wel een oordeel nodig. De advocaat-generaal vroeg vrijspraak. De verdediging stelde dat de oorspronkelijke Torbocar echt was gestolen en dat de man zonder factuur via een website een andere machine had gekocht om te kunnen doorwerken. Zijn bekentenis bij de politie zou verkeerd op papier zijn gekomen. Het hof vond die uitleg ongeloofwaardig. De onderzoeker trof de als gestolen opgegeven machine met hetzelfde serienummer weer aan op het terrein, de compagnon verklaarde dat de inbraak in scène was gezet, en de man had dat aanvankelijk zelf bevestigd. Het hof achtte bewezen dat hij de verzekeraar met listige kunstgrepen bewoog tot betaling van € 15.750.
Volgens het hof heeft de man het vertrouwen tussen verzekeraar en verzekerde ernstig geschaad en zichzelf ten koste van de verzekeraar en haar klanten bevoordeeld. Het hof vond in beginsel zeven weken gevangenisstraf passend. Een schuldigverklaring zonder straf, waar de raadsvrouw om vroeg, wees het hof af. Wel was de redelijke termijn in eerste aanleg met meer dan acht maanden overschreden: de man werd op 15 mei 2013 in verzekering gesteld en de rechtbank deed pas op 2 februari 2016 uitspraak. Daarom ging er een week af.
Het hof vernietigde het vonnis, verklaarde het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk voor de bedreiging, de mishandeling en het wapenbezit, en veroordeelde de man voor de oplichting van de verzekeraar tot zes weken gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest.
Gerechtshof Amsterdam · 1 oktober 2026
Strafrecht Kantonrechter: man uit Roemenië moet CZ zorgpremie betalen vanaf zijn inschrijving in Nederland Een man die vanuit Roemenië naar Nederland kwam, sloot in 2025 een zorgverzekering af bij CZ. Hij wilde dat die inging op 1 september 2025. CZ liet hem weten dat de verzekering moest ingaan op 15 juli 2025, de datum waarop hij volgens de Basisregistratie personen in Nederland was ingeschreven. De man betaalde de premie voor de basis- en aanvullende verzekering over de periode van 15 juli tot en met 30 september 2025 niet. CZ stapte via een incassobureau naar de kantonrechter in Maastricht en eiste € 265,59 plus kosten.
De man voerde mondeling verweer. Hij vertelde dat hij op 25 juli 2025 naar het gemeentehuis was gegaan om zich in te schrijven, maar dat dat die dag door drukte niet lukte. Pas later hoorde hij op navraag dat hij inderdaad was ingeschreven, waarna hij de zorgverzekering afsloot. Hij vond het onterecht om te betalen voor een periode waarin hij naar zijn idee nog niet was ingeschreven. Bovendien was hij volgens hem vóór zijn komst naar Nederland in Roemenië verzekerd.
CZ reageerde schriftelijk en legde een uittreksel uit de Basisregistratie personen over, waaruit blijkt dat de man vanaf 15 juli 2025 als ingezetene staat ingeschreven. De man kreeg de gelegenheid om daarop te reageren, maar deed dat niet. Daarmee heeft hij de reactie van CZ niet weersproken.
De kantonrechter geeft CZ gelijk. Hij ziet geen reden om te twijfelen aan de juistheid van de inschrijving. Volgens de Zorgverzekeringswet is iedereen die op grond van de Wet langdurige zorg verzekerd is, verplicht een zorgverzekering af te sluiten. Op grond van die laatste wet is iedereen verzekerd die in Nederland woont, en waar iemand woont wordt naar de omstandigheden beoordeeld. De Sociale Verzekeringsbank (SVB) kan vaststellen of en vanaf wanneer iemand aan die voorwaarden voldoet.
CZ had de man in brieven van 23 september en 21 oktober 2025 de kans gegeven om zo'n verklaring van de SVB aan te vragen, waaruit zou blijken vanaf welke datum hij in Nederland verplicht verzekerd is. Hij heeft die verklaring niet aan CZ gegeven en ook niet in de procedure overgelegd. Daardoor heeft hij onvoldoende toegelicht dat hij niet al vanaf 15 juli 2025 in Nederland verzekerd moest zijn. Zijn verhaal over de drukte bij het gemeentehuis en zijn eerdere verzekering in Roemenië verandert daar zonder zo'n verklaring niets aan.
De kantonrechter wijst de vordering toe en veroordeelt de man om € 265,59 aan achterstallige premie aan CZ te betalen. Omdat hij in het ongelijk is gesteld, moet hij ook de proceskosten van € 509,52 betalen, bestaande uit dagvaardingskosten, griffierecht, het salaris van de gemachtigde en nakosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 23 september 2026
Civiel Recht Matrans krijgt geen dekking van verzekeraars voor beroepsziekte van oud-sjorder: schade was al bekend Een man werkte vanaf november 2007 als stukgoedsjorder bij Matrans Marine Services in Rotterdam, een bedrijf dat lading en containers aan boord van zeeschepen vastzet. Sinds mei 2013 was hij arbeidsongeschikt, en in 2016 zegde Matrans met toestemming van het UWV zijn contract op. Op 24 oktober 2016 stuurde vakbond FNV namens hem een brief over een geschil over de transitievergoeding en zijn vakantiedagen. Aan het slot stond dat de man meende dat zijn gezondheidsklachten door zijn werk kwamen, dat hij onderzoek deed naar de aansprakelijkheid van Matrans en dat hij zich alle rechten voorbehield, om verjaring te voorkomen.
Per 1 januari 2017 stapte Matrans over naar een nieuwe aansprakelijkheidsverzekering, via makelaar Howden afgesloten bij een groep verzekeraars, onder wie Achmea en AXA. Post & Co trad op als gevolmachtigde. De oude verzekering liep via Aon. In september 2019 stelde de FNV Matrans namens de oud-werknemer aansprakelijk voor nek- en rugklachten door gebrekkige arbeidsomstandigheden. Matrans meldde dat bij de nieuwe verzekeraars. Aon weigerde dekking omdat de oude polis toen al was afgelopen. De oud-werknemer dagvaardde Matrans in 2021, en de rechtbank Rotterdam oordeelde in 2024 dat Matrans haar zorgplicht had geschonden en naar rato aansprakelijk is; die zaak ligt nu bij het gerechtshof Den Haag.
Toen de verzekeraars in juni 2021 de FNV-brief uit 2016 onder ogen kregen, weigerden zij dekking. Matrans stapte naar de rechter en vroeg een verklaring dat de verzekeraars haar schade moeten vergoeden. De verzekeraars voerden drie verweren. Het eerste was dat Matrans bij het sluiten van de verzekering had moeten melden dat de oud-werknemer zijn klachten aan het werk toeschreef. De rechtbank Rotterdam ging daar niet in mee. Een verzekeraar die ontdekt dat iets is verzwegen, moet de verzekerde daar binnen twee maanden op wijzen en de gevolgen noemen. De verzekeraars hadden de brief op 7 juni 2021 en schreven op 8 juni alleen dat de zaak bij de vorige verzekeraar thuishoorde. Pas op 5 oktober 2021, vier maanden later, beriepen zij zich op het verzwijgen. Daarmee waren zij te laat.
Ook het tweede verweer faalde. De polis dekt alleen claims die tijdens de looptijd worden ingesteld en die vóór de start niet bekend waren. Volgens de rechtbank was de brief van 2016 geen aansprakelijkstelling: er stond niet in dat Matrans aansprakelijk werd gehouden, en er werd geen schadevergoeding geëist. Het was alleen een brief om verjaring te stuiten. De eerste echte aansprakelijkstelling kwam in september 2019, tijdens de looptijd van de polis.
Het derde verweer slaagde wel. Een verzekering moet onzekerheid dekken, en de polis zegt dat schade alleen gedekt is als bij het sluiten van de verzekering nog onzeker was dat een gebeurtenis schade had veroorzaakt of zou veroorzaken. Matrans vond dat het daarbij ging om de vraag of zij iets verwijtbaars had gedaan waardoor een claim zou volgen. De rechtbank las het woord gebeurtenis als een feitelijke gebeurtenis: hier de arbeidsomstandigheden van de sjorder in de jaren tot 2013. Matrans wist al sinds 2013 dat hij arbeidsongeschikt was door gezondheidsklachten, en uiterlijk sinds de brief van oktober 2016 dat hij die klachten aan zijn werk toeschreef. Die gezondheidsschade was er dus al toen de polis inging. Of de man Matrans ook echt aansprakelijk zou stellen, doet daarbij niet ter zake. De rechtbank merkte op dat Matrans de dreigende claim eind 2016 nog had kunnen melden bij Aon, waarna die onder de uitloopdekking van de oude polis had kunnen vallen.
Matrans had ook gevolmachtigde Post & Co gedagvaard, maar erkende op de zitting dat dit ten onrechte was, omdat Post & Co geen risicodrager is. De rechtbank verklaarde Matrans niet-ontvankelijk tegen Post & Co en wees haar vorderingen tegen de verzekeraars af. Matrans moet € 2.011 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Rotterdam · 23 september 2026
Civiel Recht Rechter wijst voorschot van € 80.000 af in letselzaak, Achmea moet deelgeschilkosten betalen Een zelfstandig ondernemer in de bouw raakte in 2024 betrokken bij een ernstig verkeersongeval en werkt sindsdien niet meer. Hij kampt naar eigen zeggen met lichamelijke en psychische klachten. De verzekeraar van de veroorzaker, Achmea, erkende de aansprakelijkheid. Over de hoogte van de schade kwamen partijen er niet uit.
Eind oktober 2025 betaalde Achmea € 75.000 aan de man, bedoeld als slotbetaling. Volgens Achmea was daarmee een vaststellingsovereenkomst gesloten waarin de man finale kwijting verleende. De man vond van niet. In een eerdere tussenbeschikking van 8 april 2026 oordeelde de rechtbank Rotterdam dat er geen overeenkomst was gesloten. De man had zijn tegenaanbod immers afhankelijk gemaakt van volledige vergoeding van zijn buitengerechtelijke kosten, en dat aanbod had Achmea niet aanvaard. Achmea heeft aangekondigd tegen die beschikking hoger beroep in te stellen.
In het vervolg van dit deelgeschil vroeg de man de rechtbank om Achmea te veroordelen tot een voorschot van € 80.000 op de schade die al was ontstaan. Achmea verzette zich daartegen. Zij betwistte dat de klachten door het ongeval waren veroorzaakt en betwistte ook de omvang van de schade. Volgens Achmea had de man bovendien zijn schade onvoldoende beperkt. Zij stelde dat de schade met de al betaalde voorschotten, inclusief de € 75.000, geheel was vergoed.
De rechtbank wees het voorschot af. Financiële nood van de man is op zich niet genoeg. Voor een voorschot moet voldoende vaststaan dat de schade, na aftrek van wat al is betaald, minstens zo hoog is als het gevraagde bedrag. Achmea had al € 31.700 aan voorschotten en daarnaast € 75.000 betaald, dus de schade zou minstens € 186.700 moeten bedragen. Dat is volgens de rechtbank niet duidelijk. Er is wel enige letselschade, maar het medische beeld is onvoldoende. Het rapport van de medisch adviseur van de man geeft geen helder beeld, en verder liggen er slechts een bericht van de fysiotherapeut, een overzicht van medicijngebruik en een brief van de huisarts. Zo valt niet vast te stellen hoeveel van de klachten door het ongeval komen en of ze blijvend zijn. Daardoor is ook het gestelde verlies aan arbeidsvermogen onvoldoende onderbouwd. De stelling dat Achmea een inkomensverlies van € 3.107 per maand zou hebben erkend, staat niet vast, en de overeenkomst met een opdrachtgever tot eind 2026 volstaat niet als onderbouwing van de gemiste inkomsten. Ook een lager voorschot kende de rechtbank daarom niet toe.
De kosten van het deelgeschil kent de rechtbank grotendeels wel toe, omdat de man gelijk kreeg op het hoofdpunt: er was geen geldige vaststellingsovereenkomst. Partijen waren het eens over 14,7 uur werk tot en met de zitting. Daar komen 8 uur bij voor werkzaamheden na de tussenbeschikking. De overige opgevoerde kosten hielden onvoldoende verband met het deelgeschil. Bij een uurtarief van € 225 en 22,7 uur komt dat op € 6.180,08 inclusief btw, plus € 331 griffierecht.
De rechtbank begroot de kosten van het deelgeschil op € 6.511,08 en veroordeelt Achmea tot betaling daarvan aan de man. Op dit onderdeel is de beschikking uitvoerbaar bij voorraad, zodat Achmea ook moet betalen als zij hoger beroep instelt. De uitvoerbaarverklaring van de tussenbeschikking wees de rechtbank af, omdat een vaststellende beslissing zich niet leent voor executie. Al het overige dat de man vroeg, is afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank wijst schadeclaim verzekeraar tegen onderaannemer af Een verzekeraar die na een waterschade € 90.000 had uitgekeerd aan haar verzekerden, probeerde dat bedrag te verhalen op de onderaannemer die kort voor de schade aan een afwateringsput had gewerkt. De rechtbank Oost-Brabant wijst die vordering af: van onrechtmatig handelen door de onderaannemer is geen sprake.
De zaak gaat over een bedrijventerrein waarop een handelsonderneming een showroom en kantoor had ondergebracht in een bestaand pand, terwijl er ernaast een nieuw hoofdkantoor werd gebouwd. De hoofdaannemer van die bouw had een deel van het werk uitbesteed aan een onderaannemer, die onder meer nieuwe aansluitingen op de afwateringsput moest realiseren. Om aan die put te kunnen werken, plaatste de onderaannemer op 8 oktober 2020 een ballon in de afvoerbuis waarop ook de hemelwaterafvoer van het bestaande pand was aangesloten. Daardoor kon het regenwater van dat pand tijdelijk niet via die buis wegstromen.
Diezelfde avond begon het te regenen. Doordat het water niet kon wegstromen, liep het op in de afvoerleidingen. Door het gewicht van dat water gingen de leidingen doorhangen en ontstonden er lekkages bij verbindingsstukken, de zogeheten schuifmoffen. Een deel van het pand kwam onder water te staan, waarbij opgeslagen handelsgoederen en de wanden en het plafond schade opliepen. Een door de verzekeraar ingeschakeld expertisebureau concludeerde in een voorlopig rapport dat de vergeten ballon de oorzaak van de schade was.
De verzekeraar, die als opstalverzekeraar de schade aan haar verzekerden had vergoed en daardoor in hun rechten was getreden, stelde de onderaannemer aansprakelijk. Volgens de verzekeraar had de onderaannemer een gevaarzettende situatie gecreëerd door de ballon niet te verwijderen ondanks aangekondigde regen, en door geen tijdelijke voorzieningen te treffen om wateroverlast te voorkomen. Dat er bij opstuwend water in afvoerleidingen lekkages kunnen ontstaan, noemde de verzekeraar een feit van algemene bekendheid, waarmee een professionele partij als de onderaannemer al helemaal rekening had moeten houden.
De onderaannemer betwistte dat zij iets fout had gedaan. Volgens haar had het expertiserapport onvoldoende onderzocht hoe het leidingensysteem in het pand zelf was aangelegd en met welke kwaliteit onderdelen. Bovendien was het plaatsen van de ballon gebeurd op verzoek van de opzichter van de opdrachtgever, die ook geen opdracht had gegeven om de ballon weer te verwijderen.
De rechtbank stelt vast dat het plaatsen van de ballon zelf niet als gevaarzettend werd beschouwd, ook niet door de verzekeraar. De functie van de ballon is nu juist om te voorkomen dat water via de afvoerleiding wegstroomt, zodat er aan de put gewerkt kan worden. Als het plaatsen van de ballon niet gevaarzettend is, valt volgens de rechtbank niet in te zien waarom het laten zitten ervan dat wel zou zijn. Dat er die dag regen was voorspeld, maakt dat niet anders, temeer omdat niet vaststaat dat de onderaannemer van die voorspelling op de hoogte was. Het voorlopige rapport van het expertisebureau, dat op beperkt onderzoek was gebaseerd, onderbouwt volgens de rechtbank niet dat het laten zitten van de ballon bij regen ondeugdelijk was of in strijd met de eisen van goed vakmanschap. Ook de stelling dat opstuwend water in afvoerleidingen een algemeen bekend lekkagerisico met zich meebrengt, is door de verzekeraar niet nader onderbouwd, terwijl de onderaannemer dit juist had weersproken door te wijzen op de mogelijkheid dat het water via het dak naar de spuwers had moeten aflopen, wat niet gebeurde doordat de schuifmoffen zelf gingen lekken.
Omdat niet is komen vast te staan dat de onderaannemer onrechtmatig heeft gehandeld, wijst de rechtbank de vordering van € 90.000 volledig af. De verzekeraar wordt veroordeeld in de proceskosten van de onderaannemer, begroot op € 5.852.
Rechtbank Oost-Brabant · 26 augustus 2026
Civiel Recht