Rechter verbiedt verkoop van appartement na verbouwing zonder toestemming VvE, bouwkundig onderzoek verplicht Een appartementseigenaar in Den Haag verbouwde in 2025 de woning direct onder het dak van een klein gesplitst pand met drie appartementen. Lookhill B.V. kocht de woning in februari 2025 om hem te verbouwen en door te verkopen. De aannemer werkte aan dragende muren en vloeren tussen de woning van Lookhill en die van de buurvrouw op de eerste verdieping. Die muren en vloeren zijn gemeenschappelijk bezit van alle eigenaars. Ook liet Lookhill een dakterras aanleggen, met een trap en een grotere lichtkoepel, zonder dat de vereniging van eigenaars (VvE) daarvoor toestemming had gegeven. Lookhill vroeg die toestemming ook niet.
De buurvrouw meldde na de start van de werkzaamheden meermaals schade in haar woning: scheuren en gaten in plafonds en muren en lekkage. Lookhill liet een deel daarvan herstellen. De VvE besloot op 9 februari 2026 met twee stemmen tegen en één stem voor (van Lookhill) om de gevraagde toestemming voor het dakterras te weigeren. De kantonrechter wees in een beschikking van 26 augustus 2026 de verzoeken van Lookhill af, onder meer het verzoek om het besluit te vernietigen. Het tegenverzoek van de buurvrouw verklaarde de kantonrechter niet-ontvankelijk, omdat dat bij dagvaarding had moeten worden ingeleid. Lookhill zegt het dakterras inmiddels te hebben verwijderd.
Op 2 oktober 2026 zette Lookhill de woning via Funda te koop. De buurvrouw vroeg de voorzieningenrechter in kort geding de verkoop en levering voor zes maanden te verbieden en een door haar aan te wijzen bouwkundige toegang tot de woning te laten krijgen. Zij wil laten onderzoeken of de ingrepen in de dragende muur, de dakconstructie en de vloeren de constructie van het pand hebben aangetast. De VvE steunt dat onderzoek: de bestuurder verklaarde op 24 juli 2026 dat de VvE een onafhankelijke vaststelling verlangt dat de constructie niet is aangetast. Lookhill voerde aan dat een verbod haar eigendomsrecht disproportioneel aantast, dat de buurvrouw ook na verkoop verhaal houdt en dat de VvE, en niet de buurvrouw persoonlijk, over zulke gemeenschappelijke gedeelten gaat.
De voorzieningenrechter volgde Lookhill daar niet in. Een appartementseigenaar mag een mede-eigenaar op eigen titel aanspreken als die zonder toestemming veranderingen in gemeenschappelijke gedeelten aanbrengt; dat recht verdwijnt niet doordat ook de VvE kan optreden. Het was niet bestreden dat Lookhill de veranderingen zonder toestemming had aangebracht. Volgens de rechter kan op basis van de stukken niet worden vastgesteld dat de werkzaamheden deugdelijk zijn uitgevoerd. Levering of ingebruikgeving aan een derde bemoeilijkt het onderzoek, omdat niet vaststaat dat die derde toegang geeft. De rechter wees de gevraagde zes maanden terug tot drie maanden en liet het te koop aanbieden en verkopen zelf wel toe. De inbreuk op het eigendomsrecht noemde hij beperkt en gerechtvaardigd door het belang van het onderzoek.
De voorzieningenrechter verbiedt Lookhill daarom om de woning gedurende drie maanden na het vonnis te leveren of in gebruik te geven, op straffe van een eenmalige dwangsom van € 50.000. Lookhill moet in die periode op één werkdag van 9.00 tot 17.00 uur een bouwkundige en maximaal twee helpers toegang geven om de trap, het plafond, het dak, de doorbraak in de muur en de vloeren te bekijken, te meten en te fotograferen, met een eenmalige dwangsom van € 10.000. De buurvrouw moet de datum minstens vijf werkdagen vooraf melden. Lookhill hoeft niet mee te delen of ze al een koopovereenkomst heeft gesloten, omdat ze ter zitting verklaarde dat de woning nog niet is verkocht. Lookhill betaalt de proceskosten van € 1.862,67; het meer of anders gevorderde wijst de rechter af.
Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hoge Raad wijst cassatieberoep af in zaak tegen Stack Newco en Cumberland Investments Twee particulieren zijn in cassatie gegaan tegen een arrest van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden over een geschil met Stack Newco en Cumberland Investments. De Hoge Raad heeft dat beroep verworpen. Het arrest van het hof blijft daarmee overeind.
De zaak kwam bij de Hoge Raad terecht via een eerdere ronde. In december 2023 deed de Hoge Raad al een arrest in dezelfde procedure (zaak 22/03699). Daarna oordeelde het hof Arnhem-Leeuwarden opnieuw, op 6 mei 2025. Tegen dat arrest stelden de eisers beroep in cassatie in. Hun advocaat voerde klachten aan tegen het oordeel van het hof, en Stack Newco en Cumberland Investments dienden een verweerschrift in met het verzoek het beroep te verwerpen.
De Advocaat-Generaal B.J. Drijber concludeerde dat het cassatieberoep moest worden verworpen. De advocaat van de eisers reageerde schriftelijk op die conclusie. De zaak is voor Stack c.s. mondeling toegelicht door hun advocaten en door M.D.C. Klaassen.
De Hoge Raad heeft alle klachten over het arrest van het hof beoordeeld en geoordeeld dat ze niet tot vernietiging kunnen leiden. Een inhoudelijke motivering geeft hij niet. Dat is toegestaan wanneer de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie). Uit het arrest valt daardoor niet op te maken waarom de klachten faalden of waar het geschil precies over ging.
De Hoge Raad verwerpt het beroep en veroordeelt de eisers in de kosten van het geding in cassatie. Die kosten zijn aan de zijde van Stack c.s. begroot op € 905 aan verschotten en € 2.200 voor salaris.
Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechter beveelt columnist columns over Huttopia aan te passen en rectificatie te plaatsen Camping [naam] in de Achterhoek werd in 2025 overgenomen door Huttopia, een exploitant van natuurcampings. Het bedrijf zegde daarna de huurovereenkomsten van de jaarplaatshouders op. Eén van hen, een columnist die zijn eigen website beheert, schreef vanaf mei 2026 vier columns over Huttopia en stuurde daarnaast e-mails naar media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Huttopia stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Lelystad) om die uitlatingen te laten stoppen.
In de columns noemt hij Huttopia onder meer een mogelijke sekte en een 'kampeerrover', en beschuldigt hij het concern van overtreding van de Recron-voorwaarden, vriendjespolitiek met Staatsbosbeheer en machtsmisbruik. In de e-mails stelt hij dat Huttopia speelt met de gezondheid van gasten (gevaarlijk zwemwater, open riolering, legionella), dat kinderen van klanten worden gepest en dat medewerkers op naam beschuldigd worden van misstanden. Hij liet ook weten dat ANWB-juristen een wetsovertreding zouden hebben bevestigd.
Op een eerdere zitting in Zutphen over de beëindiging van zijn jaarplaats hadden partijen een schikking getroffen. De columnist stelde dat Huttopia daarom geen aanpassing van de columns meer kon eisen, maar de rechter wees dat af: Huttopia betwistte dat zo'n afspraak was gemaakt en uit het proces-verbaal bleek er niets van.
Bij de inhoudelijke beoordeling woog de rechter twee gelijkwaardige rechten tegen elkaar af: de bescherming van eer en goede naam van Huttopia en de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Een columnist mag scherp en kritisch over zijn persoonlijke ervaringen schrijven, maar geen lichtvaardige beschuldigingen doen die onvoldoende steun vinden in de feiten. Hier presenteerde hij gezondheidsrisico's, wetsovertredingen en persoonlijk verwijtbare gedragingen als vaststaande feiten. Hij kon ook op de zitting niet aangeven waarop hij dat baseerde en verwees vooral naar zijn eigen beleving en wat hij van anderen had gehoord. Dat zijn website maar vijf keer per dag wordt bekeken, nam de reputatieschade niet weg, zeker gezien het grote aantal verstuurde e-mails en de aanwezige pers. De afweging viel daarom in het voordeel van Huttopia uit.
De vordering tot schadevergoeding van € 1.000 wees de rechter af. Een geldvordering is niet vanzelf spoedeisend, en Huttopia had niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat zij een bodemprocedure niet kon afwachten. Ook de gevraagde algemene verboden voor de toekomst werden afgewezen. Die waren te ruim geformuleerd om te kunnen worden nageleefd en gehandhaafd, en Huttopia kon ze op de zitting niet concreter maken. Wel benadrukte de rechter dat de columnist de oorspronkelijke inhoud niet opnieuw in een andere vorm mag publiceren, ook niet in het boek dat hij wil uitbrengen.
De voorzieningenrechter veroordeelt de columnist om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis de vier columns op de aangegeven punten aan te passen of te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Daarnaast moet hij binnen dezelfde termijn drie maanden lang een rectificatie op zijn website plaatsen waarin staat dat de beschuldigingen onjuist waren en geen steun vonden in de feiten, ook onder een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 25.000. Omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld, betaalt hij de proceskosten van € 2.227,46, vermeerderd met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 november 2026
Civiel Recht Wrakingskamer wijst wraking van strafrechter af na beperkte pleittijd voor verdachte Tijdens een strafzaak op 14 oktober 2026 in Den Haag kreeg een verdachte in zijn pleidooi minder tijd dan de rechter had afgesproken. De rechter had voorafgaand aan de zitting bij de raadsman en de officier van justitie nagevraagd hoeveel tijd zij nodig dachten te hebben. Daags voor de zitting liet hij weten dat een pleidooi van 180 minuten nog net zou passen en dat langer niet zou worden toegestaan. De raadsman had zelf om een hele zittingsdag gevraagd, wat in de planning van strafzaken neerkomt op zes zittingsuren.
Op de zitting gaf de rechter de raadsman na een uur en na twee uur een seintje. Bij het tweede seintje eiste de raadsman dat de rechter hem de garantie gaf dat hij zijn pleidooi mocht afmaken, anders moest de rechter een andere beslissing nemen. De rechter weigerde die toezegging. Daarop wraakte de raadsman de rechter. Wraking is het verzoek om een rechter uit een zaak te halen omdat hij niet onpartijdig zou zijn.
De verdachte voerde aan dat alleen zijn spreektijd werd beknot en die van het Openbaar Ministerie niet. Het OM had ook een te korte zittingsduur bepaald, terwijl in de zaak van een medeverdachte wel twee dagen waren uitgetrokken. Volgens de verdachte moesten de voor hem belangrijkste verweren nog komen, zoals die over de bewijsbaarheid, zijn rol, de strafmaat en de ontnemingsvordering. De motivering van de rechter dat hij nog andere dingen te doen had, had volgens hem niets met een goede procesorde te maken. Het ging volgens de verdediging om niet meer dan 20 minuten overschrijding.
De wrakingskamer van de rechtbank Den Haag ging daar niet in mee. Een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn, en alleen bijzondere omstandigheden die zwaarwegend wijzen op (de schijn van) partijdigheid kunnen dat vermoeden doorbreken. De kamer stelde eerst vast dat de rechter de zittingsduur niet in overleg met de officier van justitie had beperkt tot zes uur: de raadsman had zelf om een hele dag gevraagd. Dat de rechter weigerde onvoorwaardelijk toe te zeggen dat het pleidooi hoe dan ook zou mogen worden afgemaakt, wijst volgens de kamer niet op vooringenomenheid. Daaruit volgt ook niet dat de rechter geen extra tijd zou hebben gegeven als het pleidooi na 180 minuten bijna klaar was. De rechter schreef in zijn reactie dat een kleine uitloop geen probleem zou zijn geweest, waarmee ook het verwijt over de vijf minuten uitloop voor de officier van justitie niet opging.
De wrakingskamer wees er verder op dat het de verantwoordelijkheid van de raadsman is zijn pleidooi in de beschikbare tijd te passen. Wie belangrijke onderdelen pas aan het einde van het betoog bewaart, neemt dat risico zelf. Het is de taak van de rechter om regie te voeren, de procesorde te bewaken en te zorgen voor hoor en wederhoor, en daarbij heeft hij veel vrijheid. De kamer zag in die regie geen aanknopingspunt voor de objectieve schijn van partijdigheid.
De kamer wees het wrakingsverzoek af. De hoofdzaak wordt voortgezet in de stand waarin die zich bevond toen het verzoek werd ingediend, en tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.
Rechtbank Den Haag · 9 november 2026
Strafrecht Rechter heft bewijsbeslag van Jaguar tegen BYD om Ti7 op en corrigeert proceskostenveroordeling Autofabrikant Jaguar Land Rover legde in augustus 2026 bewijsbeslag op gegevens van BYD over de Ti7, een zevenzits SUV die BYD ontwierp. Jaguar vermoedt dat het ontwerp inbreuk maakt op haar Uniemodellen voor de Land Rover Defender. BYD Nederland en BYD Europe vorderden in kort geding dat dit beslag wordt opgeheven, en dat Jaguar de executie stopt van dwangsommen van € 500.000 die BYD volgens Jaguar had verbeurd.
Dit vonnis is een herstelvonnis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag had op 11 november 2026 vonnis gewezen. Daarin stond bij de proceskostenveroordeling per vergissing dat BYD de kosten moest betalen, terwijl de rechter Jaguar had veroordeeld. BYD vroeg verbetering op grond van artikel 31 Rv. Jaguar maakte daartegen geen bezwaar. De rechtbank vond de fouten kennelijk en herstelde ze: overal waar BYD stond, staat nu Jaguar. Het hele vonnis is in dit herstelvonnis opnieuw weergegeven.
Inhoudelijk oordeelde de voorzieningenrechter dat het beslag onnodig is voor zover het de gestelde inbreuk op de modellen van Jaguar betreft. Jaguar had in haar verzoekschrift niet gezegd dat zij het beslag nodig had om die inbreuk te bewijzen. Jaguar voerde aan dat zij de gegevens nodig heeft om de omvang van de inbreuk en de schade vast te stellen. Dat sneed geen hout: BYD verkoopt de Ti7 niet in de Europese Unie, dus er kan nog geen schade zijn. Een mogelijke inbreuk in de toekomst is volgens de rechter geen rechtsbetrekking in de zin van artikel 194 Rv. Daarom bleek summierlijk dat de schadevordering van Jaguar ondeugdelijk is, en moet het beslag worden opgeheven. Daarmee eindigt van rechtswege ook de gerechtelijke bewaring van de beslagen gegevens.
Ook de dwangsommen waren volgens de rechter niet verbeurd. Het beslagverlof verplichtte BYD om toegang te verlenen tot gegevens op externe servers, zoals clouddiensten. Dat gold niet voor fysieke gegevensdragers als laptops en de lokale opslagschijf (NAS): die kon de deurwaarder gewoon zelf meenemen. Bij Microsoft 365 en het beheerprogramma Purview was het niet aannemelijk dat de Nederlandse IT-medewerker zelfstandig toegang kon verlenen, en een Chinese collega gaf die toegang uiteindelijk om 17.15 uur. Bij de berichtendienst WeCom verstrekte BYD de inlogcodes, en dat was alles wat het verlof van haar vroeg. Bovendien bleek uit de processen-verbaal van de deurwaarder nergens dat BYD concreet was gezegd welke medewerking binnen welke termijn werd verwacht, en dat is nodig voordat een dwangsom kan worden verbeurd.
De rechter heft het beslag op en beveelt Jaguar om binnen 24 uur na betekening de beslagen gegevens te laten vernietigen, op straffe van € 50.000 per uur met een maximum van € 500.000. Jaguar moet ook alle executiemaatregelen op grond van het beslagverlof staken, op straffe van € 500.000 per executiehandeling. Jaguar betaalt de proceskosten van € 25.376,57, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. BYD had € 60.917 aan advocaatkosten gevorderd; de rechter hield het bij het indicatietarief van € 18.000 voor een normaal kort geding en verhoogde dat met griffierecht, deurwaarderskosten en nakosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Den Haag · 12 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht