Rechtbank weigert overlevering aan Polen en laat man zes maanden cel in Nederland uitzitten Een Poolse man die in Nederland verblijft, werd gezocht door Polen. De Regional Court in Przemyśl vaardigde op 17 april 2026 een Europees aanhoudingsbevel uit om hem aan te houden en over te leveren. Het bevel ging over een in Polen opgelegde vrijheidsstraf van zes maanden. Het ging dus niet om een nog lopende vervolging, maar om een straf die al was uitgesproken.
De zaak kwam bij de internationale rechtshulpkamer van de rechtbank Amsterdam, die het aanhoudingsbevel op de zitting van 8 september 2026 behandelde. De man verscheen met zijn advocaat en een tolk in de Poolse taal. Op 22 september 2026 deed de rechtbank een tussenuitspraak. Daarin oordeelde zij al over de grondslag en inhoud van het bevel, over de weigeringsgrond van artikel 12 van de Overleveringswet (OLW), over de strafbaarheid van het feit en over de verjaring van de tenuitvoerleggingstermijn. Het onderzoek werd heropend, zodat de officier van justitie bij de Poolse autoriteit een certificaat en het veroordelende vonnis kon opvragen. De termijn voor de uitspraak werd daarbij met 60 dagen verlengd. Op de zitting van 28 oktober 2026 werd de behandeling in gewijzigde samenstelling voortgezet.
Het draaide uiteindelijk om de vraag of Nederland de Poolse straf zelf kan uitvoeren. Dat kan alleen als de Poolse autoriteit daarvoor toestemming geeft. Die toestemming loopt via een certificaat en een kopie van het veroordelende vonnis. De rechtbank ontving het certificaat van 2 oktober 2026 samen met het vonnis. Daarmee had de Poolse autoriteit volgens de rechtbank toestemming gegeven voor overname van de straf. In het certificaat staat verder dat de man volgens Pools recht in aanmerking kan komen voor voorlopige invrijheidsstelling nadat hij de helft van de straf heeft uitgezeten.
De rechtbank oordeelde dat zij op grond van artikel 6a, eerste lid, OLW bevoegd is de overlevering te weigeren. Zij zag geen aanleiding om van die bevoegdheid af te zien en zag evenmin een reden om de straf niet over te nemen.
De rechtbank weigert daarom de overlevering van de man aan de Regional Court in Przemyśl en beveelt de tenuitvoerlegging van de zes maanden vrijheidsstraf in Nederland. De geschorste overleveringsdetentie wordt opgeheven. Voor de periode tot de tenuitvoerlegging beveelt de rechtbank de gevangenhouding van de man op grond van artikel 27, vierde lid, OLW. Tegen deze uitspraak staat geen gewoon rechtsmiddel open.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Strafrecht; Europees Strafrecht Jongeman lokt vuurwerkverkoper in hinderlaag: 12 maanden cel voor geweldsdiefstal, geen afpersing Op 29 december 2025 reed een man uit Zeeland naar een afgelegen, onverlicht doodlopend stuk van de Stiershoekseweg in Kruiningen. Hij zou daar zwaar, illegaal vuurwerk verkopen: 30 stuks Cobra 6 en 20 lawinepijlen, voor € 680. De afspraak had hij via Telegram gemaakt met iemand die zich 'bijnaam' noemde. Hij legde het vuurwerk in de kofferbak van de auto van zijn koper en verwachtte betaald te worden. In plaats daarvan werd hij van achteren vastgegrepen en op de grond gegooid. Twee andere personen kwamen uit de richting van een schuurtje aanrennen. Een van hen richtte een voorwerp dat op een vuurwapen leek op hem, de ander gaf hem een stoot op zijn neus. Terwijl hij op de grond lag werd hij met kracht geslagen en geschopt. Daarna werd hij in een sloot geduwd en kreeg hij opnieuw klappen toen hij eruit klom. Hij wist te ontsnappen door de koper in zijn been te bijten en naar zijn auto te rennen. Bij het wegrijden botste hij tegen de auto van de koper, waardoor een kentekenplaat op de grond viel. Zo kwam de politie bij de auto van de verdachte uit. Betaald is er nooit.
De verdachte, geboren in 2007 en dus pas 18 toen het gebeurde, ontkende niet dat het Telegram-account van hem was. Hij verklaarde dat hij zijn telefoon had uitgeleend en dat een ander de afspraak had gemaakt. De rechtbank Zeeland-West-Brabant vindt dat ongeloofwaardig. Het plan was volgens de verdachte zelf dat hij de verkoper zou vastpakken, zodat het vuurwerk kon worden afgepakt. De rechtbank ziet hem daarom als degene die de afspraak maakte en de verkoper naar de afgelegen plek lokte.
De officier van justitie had primair afpersing ten laste gelegd. De rechtbank spreekt de verdachte daarvan vrij. Afpersing vraagt dat iemand door geweld of bedreiging wordt gedwongen een goed af te geven. Hier had de verkoper het vuurwerk al vrijwillig in de kofferbak gelegd, in de verwachting betaald te worden, en kwam het geweld pas daarna. Daarmee is het geen afpersing. De rechtbank bewees wel het subsidiair ten laste gelegde medeplegen van diefstal met geweld en bedreiging met geweld. Het geweld en het vuurwapen dienden om het vuurwerk onder controle te houden en te voorkomen dat de verkoper het terughaalde. De verdachte wist volgens de rechtbank van het vuurwapen als onderdeel van het plan en distantieerde zich er niet van. Daarmee was er een nauwe en bewuste samenwerking met de twee onbekend gebleven anderen.
Bij de straf weegt de rechtbank zwaar dat de verdachte een essentiële en regisserende rol had en dat de verkoper letsel en angstgevoelens overhield aan het geweld. De jonge leeftijd en het ontbreken van een strafblad rekenen in zijn voordeel. Zijn voorlopige hechtenis was sinds 11 februari 2026 geschorst, maar die schorsing is opgeheven omdat hij op 23 oktober 2026 werd aangehouden voor een nieuw feit. De rechtbank vindt het zeer kwalijk dat ook dit weer om geldelijk gewin ging.
De rechtbank legt een gevangenisstraf van 12 maanden op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De officier van justitie had 20 maanden geëist, waarvan 6 voorwaardelijk. Daar komt een taakstraf van 180 uur bij, met 90 dagen vervangende hechtenis. Aan het voorwaardelijke deel verbindt de rechtbank bijzondere voorwaarden uit het advies van de reclassering: een meldplicht, de gedragsinterventie Cognitieve Vaardigheden, een contactverbod met het slachtoffer en controle op middelengebruik. Het locatiegebod met elektronisch toezicht laat de rechtbank vervallen, omdat de verdachte al negen maanden een enkelband droeg.
Het slachtoffer krijgt de gevraagde schadevergoeding van € 1.176,66 toegewezen, bestaande uit € 376,66 materiële en € 800 immateriële schade, plus wettelijke rente vanaf 29 december 2025. Dat bedrag moet de verdachte hoofdelijk met de mededaders betalen, met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel en 11 dagen gijzeling bij niet-betaling. De auto en de telefoon die in beslag zijn genomen worden verbeurd verklaard.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht Autobedrijf krijgt € 45.000 boete voor witwassen en valsheid in geschrift bij autoleasefraude Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging.
Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt.
Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was.
De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos.
De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde.
De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Zorgmedewerker filmde kwetsbare cliënten naakt en wast € 5,5 miljoen wit: 51 maanden cel Een zorgbegeleider in Zuid-Holland maakte tussen eind oktober 2023 en half maart 2024 foto's en filmpjes van cliënten van een zorginstelling in Zwammerdam en Nieuwveen. Het ging om mensen met ernstige verstandelijke beperkingen, wier ontwikkelingsniveau vergelijkbaar was met dat van een kind jonger dan achttien maanden. Een deel van de beelden toonde hen naakt of in kwetsbare posities. De man stuurde de opnames via Snapchat en WhatsApp naar zijn toenmalige collega's.
De rechtbank Den Haag veroordeelt hem hiervoor wegens het wederrechtelijk dwingen om iets te dulden. De verdediging voerde aan dat de afhankelijkheid van de cliënten buiten beschouwing moest blijven bij de vraag of sprake was van een 'feitelijkheid'. Daar volgt de rechtbank haar niet in. De man fotografeerde en filmde in een afgesloten zorginstelling, zonder toestemming, mensen die volledig van zijn verzorging afhankelijk waren en hun wil niet onder woorden konden brengen. Zij konden zijn handelen op geen enkele manier voorkomen. Dat ook collega's beelden zouden hebben gemaakt, doet daar niet aan af. Het woord 'onbekende' laat de rechtbank wegstrepen uit de tenlastelegging, omdat niet is bewezen dat hij de beelden met anderen dan collega's deelde.
Ook het gebruik van een vals diploma is bewezen. Op 27 juli 2023 mailde de man vanaf zijn eigen adres een vervalst mbo-diploma voor persoonlijk begeleider naar een zorgwerkgever, samen met een cv en kopieën van zijn rijbewijs en bankpas. Hij zei dat familie of vrienden mogelijk met zijn e-mail hadden gesolliciteerd, maar die uitleg acht de rechtbank ongeloofwaardig. Een dag eerder had hij van zijn toenmalige zwager een diploma en cv met dezelfde afgiftedatum en hetzelfde college ontvangen, en alleen de zwager stond bij die school ingeschreven. Voor een tweede vals diploma en een valse verklaring omtrent het gedrag ziet de rechtbank onvoldoende bewijs.
De zwaarste feiten volgen uit berichten op SkyECC, een versleutelde chatdienst, en uit een Signal-account. Daaruit blijkt dat de man grote hoeveelheden contant geld klaarzette, afleverde of ophaalde en natelde, in totaal € 5.505.935. Hij werd aangehouden tijdens een overdracht van een oranje tas. Zijn verklaring dat hij nooit wist wat hij vervoerde en voor € 50 weleens iets bracht, vindt de rechtbank onvoldoende concreet en hoogst onwaarschijnlijk. Uit financiële gegevens bleek dat hij tussen 2018 en 2022 geen vermogen en vrijwel geen inkomen had. Daarom kan het niet anders dan dat het geld uit misdrijf afkomstig was. Bewezen is medeplegen van gewoontewitwassen. Daarnaast bereidde hij tussen november 2020 en februari 2021 samen met anderen de handel in cocaïne voor, via gesprekken over 'colo', 'pap' en stempels.
De verdediging bestreed het gebruik van de SkyECC-berichten, onder meer met een beroep op een arrest van het Hof van Justitie over Europese onderzoeksbevelen en op het recht op privéleven. De rechtbank verwerpt dat. De gegevens zijn verkregen door Frankrijk binnen een gemeenschappelijk onderzoeksteam met Nederland en België, waardoor Nederland van de rechtmatigheid van de interceptie mag uitgaan. Wel constateert de rechtbank een vormverzuim: een iPhone 7 uit een ander onderzoek is zonder machtiging van de rechter-commissaris uitgelezen. Bewijsuitsluiting volgt daar niet uit, omdat de machtiging zonder meer was verleend en de betrouwbaarheid van het materiaal niet is aangetast.
Bij de straf weegt het witgewassen bedrag zwaar. De rechtbank vindt 52 maanden gevangenisstraf passend en matigt die tot 51 maanden, omdat de redelijke termijn met ruim vijf maanden is overschreden: de man zit sinds 14 mei 2024 in de strafzaak en het vonnis volgt pas op 13 november 2026. De officier van justitie eiste 57 maanden en een geldboete van € 50.000. Een boete legt de rechtbank niet op. De rechtbank veroordeelt de man tot 51 maanden gevangenisstraf met aftrek van voorarrest, ontzet hem negen jaar van het recht om als zorgmedewerker te werken en heft het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis op. De vordering van een cliënte tot € 10.000 immateriële schadevergoeding is niet-ontvankelijk, omdat niet kan worden vastgesteld of zij van de handelingen op de hoogte was en dus of zij schade heeft geleden. Zij kan die vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
Rechtbank Den Haag · 13 november 2026
Strafrecht Autobedrijf krijgt € 45.000 boete voor witwassen en vals kasboek na procesafspraken Een autobedrijf uit Groningen verkocht en leaste auto's en nam daarvoor tussen mei 2020 en september 2023 grote contante bedragen aan. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000 en daarnaast € 42.175 contant voor een Audi Q8. Bij een ander ging het om € 48.485 contant voor twee Volkswagen Polo's. Volgens de rechtbank wisten de bestuurders en medeverdachten dat dit geld uit misdrijf afkomstig was. In totaal gaat het om acht verkoop- of leasedossiers met contante betalingen van tienduizenden euro's. De rechtbank Noord-Nederland veroordeelde het bedrijf voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift.
De zaak werd afgedaan op basis van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging. Zulke afspraken houden in dat beide partijen vooraf overeenkomen wat een passende uitkomst is. Het bedrijf zag af van bewijsverweren en van hoger beroep. Het openbaar ministerie eiste in ruil daarvoor een geldboete van € 45.000. Die afspraken zijn op 14 september 2026 vastgelegd in een door beide partijen ondertekende overeenkomst. Het bedrijf verklaarde betalingsbereid te zijn en stemde in met het aanwenden van € 16.745 aan in beslag genomen contant geld voor de boete. Verder zou het uiterlijk 1 oktober 2026 € 8.255 als zekerheid betalen. Het restant van € 20.000 zou in twaalf termijnen binnen een jaar na het onherroepelijk worden van het vonnis worden voldaan.
De rechtbank toetste eerst of het bedrijf vrijwillig had ingestemd. Dat deed zij aan de hand van de eisen die artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (het recht op een eerlijk proces) stelt, zoals de Hoge Raad die in 2022 heeft uitgelegd. Op de zitting van 20 oktober 2026 bespraken de rechters met beide bestuurders de totstandkoming, de inhoud en de gevolgen van de afspraken. De bestuurders werden bijgestaan door hun advocaat. Zij verklaarden dat zij begrepen wat het betekende om af te zien van verweren en van hoger beroep. De rechtbank oordeelde dat het bedrijf bewust en op basis van voldoende informatie had ingestemd. De afspraken konden daarom bij de beoordeling worden betrokken. Wel benadrukte de rechtbank dat zij zelf verantwoordelijk blijft voor de toetsing aan de wet en dat zij de afgesproken uitkomst op redelijkheid zou beoordelen.
Op het bewijs oordeelde de rechtbank dat de afgesproken bewezenverklaring voldoende steun vond in het dossier. Bewezen verklaard werd dat het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, gewoontewitwassen heeft gepleegd. Daarnaast is bewezen dat het in een kasboek valselijk bedragen heeft vermeld die niet overeenkwamen met wat werkelijk was ontvangen. Zo stond voor een klant € 9.000 op 15 april 2022 en € 3.000 op 9 mei 2022 genoteerd, terwijl in werkelijkheid op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen. Voor een andere klant stond € 8.900 genoteerd terwijl € 11.460 was ontvangen. Voor een derde klant stond € 9.000 genoteerd terwijl € 10.400 was ontvangen. Van het meer of anders ten laste gelegde sprak de rechtbank het bedrijf vrij.
Bij de straf woog de rechtbank de aard en ernst van de feiten, de omstandigheden en de justitiële documentatie mee. Zij vond de voorgestelde boete in redelijke verhouding staan tot de ernst van de zaak, mede vanwege de voordelen van afdoening met procesafspraken. De rechtbank legde het bedrijf een geldboete van € 45.000 op, precies zoals afgesproken en geëist.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht