mr. Marc van de Ven

Van de Ven studeerde rechten en werd op 8 januari 1992 beëdigd als advocaat. Verdere bijzonderheden over zijn opleiding, zoals de universiteit of het jaar van afstuderen, zijn niet openbaar beschikbaar.

Na zijn beëdiging in 1992 bouwde Van de Ven zijn loopbaan op in de advocatuur. Hij was werkzaam bij Van de Kam Advocaten, waar hij zijn praktijk in het arbeidsrecht en civiel recht verder ontwikkelde. In 2020 maakte hij de overstap naar een zelfstandige praktijk en richtte hij Van de Ven Advocatuur en Mediation op in Boxmeer. Parallel aan zijn werkzaamheden als advocaat kwalificeerde hij zich tot mediator, waarmee hij zijn dienstenaanbod uitbreidde met begeleiding bij vastgelopen overleggen tussen partijen.

Van de Ven staat zowel werkgevers als werknemers bij, van multinationals tot zelfstandigen zonder personeel, en ook particulieren met vragen over werk en inkomen. Statutair directeuren, managers en productiemedewerkers behoren allen tot zijn cliëntenkring. In een bestuursrechtelijke zaak stond hij twee horecaondernemers bij die geen aanspraak konden maken op de Tegemoetkoming Vaste Lasten tijdens de coronapandemie, omdat hun restaurant net voor de lockdown had geopend en de omzetdrempel niet haalden. Na een afgewezen bezwaar bij de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland trad hij namens hen op bij de rechter, die hen in het gelijk stelde. Van de Ven merkte destijds op dat de uitspraak ook bruikbaar kon zijn voor andere ondernemers in vergelijkbare omstandigheden die tijdig bezwaar hadden ingediend. In een arbeidsrechtelijke procedure bij de rechtbank Gelderland in 2024 trad hij op namens een gedaagde werkgever in een geschil over een concurrentiebeding. De rechter oordeelde dat het beding niet zwaarder op de werknemer was gaan drukken, maar stond diens indiensttreding bij een andere onderneming wel toe omdat hij in die functie niet in direct contact stond met de leiding van het concern. Voorts procedeerde hij in 2025 voor het hof Den Bosch in een zaak over de ontbinding van een vennootschap onder firma, waarbij een beroep op het arbitragebeding in de VOF-akte centraal stond en de vraag rees wanneer een dergelijk beding na een eiswijziging opnieuw kan worden ingeroepen.