Rechtbank staat overlevering aan Duitsland toe voor drugshandel Een man met zowel de Duitse als de Marokkaanse nationaliteit, die zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland verblijft, wordt uitgeleverd aan Duitsland. Het Amtsgericht Darmstadt verdenkt hem van betrokkenheid bij illegale handel in verdovende middelen. Hij zat in Nederland in detentie toen de rechtbank over zijn overlevering besliste.
Het Duitse gerecht vaardigde op 22 september 2025 een Europees aanhoudingsbevel uit. Dat is een verzoek waarmee een EU-land een ander EU-land vraagt iemand aan te houden en over te dragen voor strafvervolging of de uitvoering van een straf. Het bevel is gebaseerd op een eerder Duits aanhoudingsbevel van 18 december 2023. De Duitse autoriteiten vermoeden dat de man strafbare feiten heeft gepleegd die zijn omschreven in het aanhoudingsbevel. Over de precieze omstandigheden van die feiten zegt de uitspraak niets.
De zaak diende op 28 oktober 2026 bij de internationale rechtshulpkamer van de rechtbank Amsterdam. De man was zelf niet aanwezig, want hij had afstand gedaan van zijn recht om bij de zitting te zijn. Zijn advocaat, mr. A. Boumanjal uit Utrecht, trad namens hem op en liet de beslissing aan de rechtbank over. De rechtbank verlengde de termijn waarbinnen zij uitspraak moest doen met dertig dagen. Voor het sluiten van het onderzoek ter zitting beval zij ook dat de man gevangen blijft.
De rechtbank stelde vast dat de persoonsgegevens van de man kloppen. Bij de strafbaarheid speelde dat de Duitse autoriteiten het feit hebben aangemerkt als lijstfeit: een categorie van zware feiten waarvoor overlevering mogelijk is zonder dat de rechter toetst of het feit ook in Nederland strafbaar is. Dat geldt hier voor illegale handel in verdovende middelen en psychotrope stoffen. Naar Duits recht staat daarop een vrijheidsstraf van minstens drie jaar. Daarom onderzocht de rechtbank niet of de feiten ook naar Nederlands recht strafbaar zijn.
De rechtbank oordeelde dat het aanhoudingsbevel aan de wettelijke eisen voldoet en dat er geen weigeringsgronden zijn die de overlevering in de weg staan. Zij staat de overlevering van de man aan het Amtsgericht Darmstadt toe voor de feiten die in het aanhoudingsbevel zijn omschreven. Tegen deze uitspraak staat geen gewoon rechtsmiddel open.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Strafrecht; Europees Strafrecht Rechtbank wijst tbs af voor veroordeelde moordenaar (pij), stelt voorwaarden en enkelband bij begeleid wonen Een jongeman die in 2020 door het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden werd veroordeeld voor moord en een pij-maatregel kreeg, wordt niet alsnog terbeschikkinggesteld. De rechtbank Overijssel wees de vordering van de officier van justitie tot omzetting van de maatregel in tbs met verpleging af. Hij verlaat de justitiële jeugdinrichting nu onder strikte voorwaarden en met een enkelband.
De pij-maatregel (plaatsing in een inrichting voor jeugdigen) ging in op 4 november 2020 en is meerdere keren verlengd: in 2022 met 24 maanden, in 2024 met 18 maanden en in juni 2026 met zes maanden. Zonder omzetting zou de maatregel met terugwerkende kracht voorwaardelijk eindigen op 4 oktober 2026. De officier van justitie diende op 3 september 2026 toch een omzettingsvordering in, maar vroeg de rechtbank op de zitting van 5 november 2026 zelf die vordering af te wijzen. De veroordeelde en zijn advocaat waren het daarmee eens.
De rechtbank steunde op het rapport van het Pieter Baan Centrum. Daarin staat dat de man een autismespectrumstoornis en ADHD heeft, plus een stoornis in cannabisgebruik die in langdurige remissie is. Sinds hij in 2024 op een individuele trajectafdeling terechtkwam, wordt hij behandeld en bejegend op een manier die bij zijn autisme past. Dat werkt: hij heeft therapie gevolgd (waaronder EMDR), is al langere tijd medicatietrouw en maakt een rustiger indruk. Het PBC achtte omzetting in tbs niet geïndiceerd, omdat het herhalingsrisico met voldoende interventies beheersbaar is. Volgens het rapport bestaat een kans op ernstig geweld alleen als hij, zoals bij het moordfeit, zonder enige externe structuur lang onder enorme spanning staat.
De rechtbank oordeelde dat niet aan alle wettelijke vereisten voor omzetting is voldaan, omdat de veiligheid van personen en goederen omzetting onvoldoende rechtvaardigt. Een zo gunstig mogelijke verdere ontwikkeling van de man eist die omzetting evenmin. De pij-maatregel is daardoor van rechtswege voorwaardelijk geëindigd per 4 oktober 2026, met een proeftijd van een jaar.
De reclassering benadrukte dat een geleidelijke opbouw van vrijheden eigenlijk beter was geweest, via een forensisch psychiatrische afdeling. Dat traject is mislukt: de man werd bij drie forensisch psychiatrische klinieken afgewezen, en ook bij twee forensisch psychiatrische afdelingen, mede doordat hij zich tijdens een intakegesprek bewust negatief opstelde. Alleen een instelling voor begeleid wonen wil hem opnemen, in combinatie met ambulante behandeling door een forensisch FACT-team. De man is daarvoor wel gemotiveerd. De rechtbank vond de overgang van jarenlang gesloten verblijf naar een eigen studio met veel vrijheden bijzonder groot en wil die opvangen met strak gekaderde voorwaarden en elektronische monitoring.
De rechtbank nam de bijzondere voorwaarden uit het reclasseringsrapport van 26 oktober 2026 over en voegde twee voorwaarden toe voor een soepele overdracht: de man moet meewerken aan het aansluiten van de enkelband en aan het vervoer van de jeugdinrichting naar de woonvoorziening op 11 november 2026. Daarnaast moet hij meewerken aan reclasseringstoezicht, mag hij niet naar het buitenland en gebruikt hij geen drugs en alcohol, met controle door urine- en ademonderzoek. Hij moet verplichte dagbesteding volgen, inzicht geven in zijn financiën en sociaal netwerk en op vastgestelde tijdstippen op zijn verblijfadres zijn, met elektronische monitoring daarop.
De rechtbank wijst de vordering tot omzetting in tbs af. De pij-maatregel is voorwaardelijk beëindigd met een proeftijd van een jaar vanaf 4 oktober 2026, onder de bijzondere voorwaarden die de rechtbank heeft vastgesteld. Als er niets verandert, eindigt de maatregel een jaar na die datum onvoorwaardelijk.
Rechtbank Overijssel · 11 november 2026
Strafrecht Rechtbank spreekt bestuurder vrij van valsheid in NOW-aanvragen van € 322.996 en wijst UWV-claim af Een bedrijf uit het Rotterdamse vroeg tussen november 2020 en december 2021 vier keer een tegemoetkoming aan in het kader van de NOW, de coronaregeling waarmee de overheid werkgevers hielp om loon door te betalen. Het UWV keerde in totaal € 322.996 aan voorschotten uit. Volgens het Openbaar Ministerie klopte er weinig van: de loonsom die de aanvragen rechtvaardigde zou deels fictief zijn geweest, en in de laatste aanvraag zouden helemaal geen werknemers in dienst zijn geweest. Een van de twee bestuurders en aandeelhouders van het bedrijf, die de aanvragen had ondertekend, moest zich daarvoor verantwoorden.
Het UWV begon in maart 2022 na een melding een onderzoek en droeg het dossier over aan de opsporingsdienst van de Nederlandse Arbeidsinspectie. Dat onderzoek leverde veel op. Het bedrijf had in juli 2020 met terugwerkende kracht loonaangifte gedaan voor 17 personen. Van acht van hen werd de aangifte na de peildatum van 26 augustus 2020 alsnog ingetrokken. Twee van hen verklaarden dat zij de verdachten niet kenden en nooit voor het bedrijf hadden gewerkt. Een andere werknemer vertelde dat zij het op haar rekening gestorte 'loon' meteen grotendeels contant opnam en aan de medeverdachte gaf. Bij de laatste aanvraag waren de twee bestuurders zelf als werknemer opgevoerd, terwijl bestuurders volgens de wet geen werknemer zijn. Het voorschot werd binnen vijf dagen bijna geheel overgemaakt naar hun privérekeningen. Definitieve aanvragen dienden zij niet in, hoewel de regeling dat verplicht, en het UWV heeft de voorschotten teruggevorderd zonder dat er iets is terugbetaald.
Toch kwam de rechtbank niet tot een veroordeling. De tenlastelegging was beperkt tot valsheid in geschrifte bij de vier aanvraagformulieren, en wel op twee punten: het vermelde loonheffingsnummer en het aanvinken van de intentieverklaring. In die verklaring geeft de aanvrager aan juiste en volledige informatie te geven, de voorwaarden te hebben gelezen en de verplichtingen te kennen. Het Openbaar Ministerie stelde dat het nummer vals was omdat de loonaangiften vals waren, en dat de verklaring vals was omdat het bedrijf zich niet aan de verplichtingen hield.
De rechtbank volgde de verdediging. Het loonheffingsnummer op de formulieren is juist, en het aanvinken van de intentieverklaring levert gelet op de inhoud van die verklaring geen valsheid op. Volgens de rechtbank zijn er vermoedelijk onjuiste loonaangiften gedaan en lagen die ten grondslag aan de aanvragen. Dat maakt de gegevens op de aanvragen zelf echter niet vals. De rechtbank moest alleen beoordelen wat het Openbaar Ministerie ten laste had gelegd, en dat was niet bewezen. Het verweer van de raadsman dat het aanvraagformulier geen bewijsbestemming heeft, besprak de rechtbank niet meer.
De rechtbank sprak de verdachte vrij van zowel het primair als het subsidiair ten laste gelegde. Omdat er geen veroordeling volgt, verklaarde zij de vordering van het UWV als benadeelde partij van € 322.996 niet-ontvankelijk. Het UWV en de verdachte dragen ieder de eigen proceskosten.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht Hof schrapt € 117.581 van ontnemingsbedrag in hasj- en cocaïnezaak Een man die met anderen handelde in hasj, hennep en cocaïne, hoeft veel minder terug te betalen dan de rechtbank bepaalde. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch stelde het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 6.159, terwijl de rechtbank uitging van € 123.740. De man was in een aparte strafzaak al veroordeeld voor het meermalen medeplegen van handel in en bezit van harddrugs en softdrugs.
Het hoger beroep richt zich tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 12 mei 2021, waarin het voordeel op € 123.740 was geschat. De officier van justitie had oorspronkelijk € 249.480 gevorderd en dat op de zitting in eerste aanleg gematigd tot dat lagere bedrag. De advocaat-generaal vroeg het hof het vonnis te bevestigen. De verdediging wilde dat de vordering werd afgewezen, en voerde subsidiair verweer tegen de berekening.
De berekening is gebaseerd op een telefoontap die zeven weken liep, van 21 augustus tot en met 9 oktober 2018. Het onderzoeksteam telde daarin 1.974 aannemelijke drugsgesprekken en rekende elk gesprek als een drugstransactie. Dat gaat het hof te ver. Niet elk gesprek leidt tot een verkoop, want een transactie komt soms pas na twee of meer gesprekken tot stand of gaat ondanks een ontmoeting niet door. Het hof rekent daarom met gemiddeld drie gesprekken per geslaagde transactie en komt zo op 658 transacties in de tapperiode.
Die 658 transacties rekent het hof door naar de hele dealperiode van 26 weken, van 1 april tot en met 9 oktober 2018, na aftrek van vakantie en ziekte. Het verweer tegen die extrapolatie verwerpt het hof: de tapperiode is volgens het hof representatief. Dat geeft 2.444 transacties. Volgens de verdeelsleutel uit het ontnemingsrapport ging 68,1 procent over hennep en hasj (1.664 transacties) en 31,9 procent over cocaïne (780 transacties). Het hof neemt ook de gemiddelde hoeveelheden en prijzen uit dat rapport over: 10 gram hennep of hasj tegen € 8,37 per gram en 1 gram cocaïne tegen € 34,65.
Dat levert een bruto voordeel op van € 40.954,68. Daarvan gaan de inkoopkosten af, geschat op 50 procent van de opbrengst, en € 2.000 aan transportkosten. Er blijft € 18.477 over. De rechtbank rekende dit voordeel voor de helft aan de man toe. Het hof doet dat niet, omdat het dossier erop wijst dat naast de man en een eerste medebetrokkene ook een derde persoon in meer dan incidentele mate betrokken was. Het hof gaat ten gunste van de man uit van een gelijke verdeling over drie personen: € 18.477 gedeeld door drie is € 6.159.
Het hof stelt vast dat de redelijke termijn in hoger beroep is overschreden, maar verbindt daar in deze ontnemingszaak geen gevolgen aan, omdat die overschrijding al is verdisconteerd in de straf in de onderliggende strafzaak. Het beroep op de draagkracht van de man faalt: het is niet aannemelijk dat hij nu of later niet kan betalen, mede omdat het Openbaar Ministerie uitstel en betaling in termijnen kan toestaan.
Het hof vernietigt het vonnis, stelt het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 6.159 en legt de man de verplichting op dat bedrag aan de Staat te betalen. Bij niet-betaling kan ten hoogste 61 dagen gijzeling worden gevorderd.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 4 jaar cel op voor woningoverval in Veghel, een jaar meer dan geëist Op 11 oktober 2025 drongen twee mannen met bivakmutsen en zwarte kleding een woning in Veghel binnen. Ze eisten geld en een kluis, toonden een hamer en een machete en pakten de bewoner bij zijn shirt vast. In huis waren ook drie kleinkinderen van 4, 7 en 8 jaar. Een derde man bleef achter het stuur van een grijze Peugeot 206 zitten, keerde op het erf en reed na afloop met de beide anderen weg. Buit maakten ze niet, waardoor het bij een poging tot afpersing bleef.
Een jonge man, geboren in 2006, werd als verdachte aangehouden. Hij verklaarde dat hij de bestuurder was en dat hij door twee anderen was gedwongen mee te werken. De rechtbank gelooft die verklaring niet. Ze wijst erop dat hij zijn verhaal telkens aanpaste: pas later zei hij dat er wapens aan hem waren getoond, en over het moment waarop de machete tevoorschijn kwam verklaarde hij steeds anders. Dat twee overvallers vol bivakmutsen, handschoenen, een machete, een hamer en kentekenplaten in zijn auto zouden hebben geladen zonder dat hij iets merkte, noemt de rechtbank ongeloofwaardig. Gevraagd om uitleg over de kentekenplaten, die volgens hem met blote handen in stukjes zouden zijn gebroken, bleef hij het antwoord schuldig.
Voor de betrokkenheid van de verdachte telt het volgende. De auto is van zijn moeder. Zendmastgegevens tonen dat zijn telefoon en die van een medeverdachte samen naar de omgeving van de woning en terug reisden. In zijn slaapkamer lag een machete die lijkt op die uit de camerabeelden en die de medeverdachte in Duitsland had gekocht. Er lagen ook schoenen met zijn DNA, die lijken op de schoenen van de overvaller met het slanke postuur. Daarnaast wist hij via zijn werkgever, met wie het slachtoffer samenwerkt, van de kluis, en de auto reed zonder aarzelen naar de juiste plek op de oprit. Het slachtoffer verklaarde bovendien dat de verdachte eerder in de woning was geweest, wat hij zelf ontkende. De rechtbank kan niet vaststellen wie van de twee medeverdachten in de woning was en wie achter het stuur zat, maar oordeelt dat ze nauw en bewust samenwerkten met onderling uitwisselbare rollen. Daarom is er sprake van medeplegen en niet van medeplichtigheid, zoals de officier van justitie vond. Een tweede medeverdachte wordt vrijgesproken omdat het bewijs voor zijn betrokkenheid te mager is. Het beroep op psychische overmacht, dus dwang door de anderen, strandt omdat de rechtbank zijn verklaring niet gelooft.
Ook twee wapenfeiten zijn bewezen: op 20 januari 2026 een gasdrukwapen dat op een vuurwapen lijkt, en op 23 april 2026 een stroomstootwapen, beide in Den Dungen. De verdachte pleegde deze feiten tijdens de proeftijd van een eerdere veroordeling voor een straatroof, wat de rechtbank zwaar aanrekent. De impact op de slachtoffers was groot: het echtpaar voelt zich niet meer veilig, en de twee oudste kleinkinderen volgen EMDR-therapie. De rechtbank volgt het oriëntatiepunt voor een woningoverval met bedreiging, drie jaar cel, en ziet geen reden voor een deels voorwaardelijke straf. De eis van drie jaar, waarvan een jaar voorwaardelijk, ging uit van medeplichtigheid.
De rechtbank legt een gevangenisstraf van 4 jaar op, met aftrek van voorarrest, en heft de schorsing van de voorlopige hechtenis op. Ook beveelt ze de tenuitvoerlegging van 123 dagen voorwaardelijke jeugddetentie uit het vonnis van 4 juli 2025. Aan het slachtoffer, zijn echtgenote en de drie kleinkinderen kent ze elk € 6.000 immateriële schadevergoeding toe, hoofdelijk met de mededaders en vermeerderd met wettelijke rente. Het slachtoffer krijgt daarnaast € 250 aan proceskosten. De vorderingen van de kleinkinderen worden gedeeltelijk toegewezen en voor het overige niet-ontvankelijk verklaard. De dagvaarding tot betaling van de zesde benadeelde partij, die om € 335,44 aan reis- en begeleidingskosten vroeg, wordt niet-ontvankelijk verklaard wegens ontbrekende bewijsstukken. De schadevergoedingsmaatregel wordt voor de toegewezen bedragen opgelegd, en voor de minderjarigen geldt een BEM-clausule.
Rechtbank Oost-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht