Kantonrechter wijst affectieschadeclaim tegen werkgever verongelukte chauffeur af Een vrouw die na een dodelijk verkeersongeval afscheid moest nemen van haar zwaargewonde vader, krijgt bij de kantonrechter in Overijssel geen gelijk in haar poging de werkgever van haar vader aansprakelijk te stellen voor haar affectieschade.
De vader van de vrouw werkte als directiechauffeur. In de nacht van 10 op 11 april 2025 reed hij, na het afzetten van een directielid en diens echtgenote, terug naar huis toen zijn auto op de N35 frontaal tegen een boom botste. Hij overleed aan zijn verwondingen. De vrouw, zijn dochter uit een eerder huwelijk, werd nog dezelfde dag teruggebeld met het verzoek meteen afscheid te komen nemen, omdat het overlijdensproces sneller ging dan verwacht door de ernst van zijn verwondingen. Zij stelt dat het zien van haar vader in die toestand haar psychische klachten heeft bezorgd, waaronder nachtmerries en herbelevingen.
Bij de rechter vroeg zij niet meteen om schadevergoeding, maar om een zogeheten deelgeschilbeslissing: een aparte, snelle procedure die is bedoeld om één knelpunt in een schadezaak op te lossen, zodat partijen daarna zelf tot een schikking kunnen komen. Zij wilde dat de rechter vaststelde dat de werkgever aansprakelijk is voor het ongeval, zodat zij recht zou hebben op affectieschade: een vaste vergoeding die sinds 2019 in de wet is opgenomen voor het verdriet van naasten van een overleden of ernstig gewond slachtoffer, voor een volwassen, niet meer thuiswonend kind € 15.000.
De vrouw voerde twee argumenten aan. Ten eerste zou de werkgever zijn zorgplicht hebben geschonden door de arbeidstijden van haar vader niet goed te bewaken: als chauffeur moesten diens rij- en rusttijden nauwkeurig worden nageleefd, en uit de gegevens zou blijken dat de maximale diensttijd van tien uur was overschreden. Ten tweede zou de werkgever hebben gehandeld in strijd met de plicht om zich als goed werkgever te gedragen, omdat de bedrijfsverzekering die voor chauffeurs met een verkeerstaak was afgesloten geen affectieschade van nabestaanden dekte.
De kantonrechter volgt de vrouw op geen van beide punten. Uit de rittenregistratie van de auto blijkt dat de dienst van de vader die dag om 15.06 uur begon, dat hij tussen 20.08 en 22.20 uur bij huis stond en toen vrij over zijn tijd kon beschikken, en dat er zonder die pauze geen sprake was van een dienst langer dan tien uur. Er waren geen aanwijzingen dat hij daarnaast nog andere, niet-geregistreerde ritten had gemaakt. Van een tekortschieten in de zorgplicht is dus geen sprake, en daarmee ook niet van een verwijt aan de werkgever voor het ontstaan van het ongeval zelf.
Ook het argument over de verzekering wijst de kantonrechter af. Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad moet een werkgever voor werknemers die voor hun werk aan het verkeer deelnemen, zorgen voor een behoorlijke verzekering tegen verkeersongevallen. De werkgever had zo'n verzekering afgesloten, bij verzekeraar TVM. Dat die verzekering geen affectieschade van nabestaanden dekt, maakt haar volgens de kantonrechter nog niet onbehoorlijk: de verzekering moet in zijn geheel worden beoordeeld, en het is niet gebleken dat dekking van affectieschade inmiddels de algemeen aanvaarde norm is. Weliswaar bieden sommige verzekeraars die dekking wel aan, maar van een brede meerderheid is geen sprake, en het gaat bovendien om een op zichzelf staande schadepost die vooral bedoeld is als erkenning van verdriet, niet als vergoeding van de schade van de werknemer zelf. Omdat de werkgever bovendien geen enkel verwijt treft voor het ongeval, wegen die overwegingen van erkenning en genoegdoening volgens de kantonrechter minder zwaar.
De kantonrechter wijst het verzoek daarom af. Omdat de wet voorschrijft dat de kosten van een deelgeschilprocedure altijd moeten worden begroot, ook als het verzoek wordt afgewezen, stelt de kantonrechter de kosten vast op € 6.479,55, te vermeerderen met € 93 griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet is komen vast te staan, wordt de werkgever niet veroordeeld om dat bedrag ook daadwerkelijk te betalen.
Rechtbank Overijssel · 11 augustus 2026
Civiel Recht Rechter laat Achmea tussentijds in hoger beroep in letselschadezaak over vaststellingsovereenkomst Een zelfstandig ondernemer in de bouw raakte in 2024 betrokken bij een verkeersongeval. Sindsdien heeft hij fysieke en psychische klachten en werkt hij niet meer. Verzekeraar Achmea erkende de aansprakelijkheid van haar verzekerde. Over de schade ontstond daarna een tweespalt: Achmea vond dat met een vaststellingsovereenkomst, een afspraak waarmee de schadekwestie definitief wordt afgesloten, een slotuitkering van € 75.000 was overeengekomen. De man vond van niet.
Die vraag lag eerder voor in een deelgeschilprocedure, een versnelde procedure over één onderdeel van een letselschadezaak. In haar beschikking van 8 april 2026 oordeelde de rechtbank dat er geen vaststellingsovereenkomst was gesloten en dat de man dus geen finale kwijting had verleend. De man had het aanbod van Achmea niet aanvaard, omdat hij aan zijn eigen tegenaanbod de voorwaarde had verbonden dat zijn buitengerechtelijke kosten integraal zouden worden vergoed. Achmea ging daar niet in mee.
Achmea is het niet eens met die beschikking. Volgens haar waren partijen het wel eens over de hoogte van de schade, en was dat bedrag betaald. Alleen over de hoogte van de buitengerechtelijke kosten was nog geen overeenstemming. Omdat een eindbeslissing in de lopende bodemprocedure lang op zich kan laten wachten, vroeg Achmea in een incident (een tussenprocedure binnen de hoofdzaak) om verlof om nu al hoger beroep in te stellen tegen de beschikking in het deelgeschil.
De rechtbank stelde eerst vast dat het verzoek op tijd was ingediend: binnen drie maanden na de eerste roldatum, zoals de wet voorschrijft. Daarna wees zij op de bedoeling van de wetgever. Uit de toelichting bij de wet blijkt dat tussentijds hoger beroep nuttig kan zijn als de beschikking een cruciale kwestie betreft die bepalend is voor de afloop van de zaak. Dan kunnen partijen die kwestie bij het gerechtshof uitprocederen, zonder eerst de hele procedure in eerste aanleg af te ronden, met alle kosten en vertraging van dien. In de deelgeschilbeschikking was bovendien zonder voorbehoud beslist dat er geen vaststellingsovereenkomst was. Daaraan is de rechter in de bodemprocedure gebonden, alsof het een tussenvonnis in die procedure was.
De man voerde geen verweer tegen de vordering en liet de beslissing aan de rechtbank over. Die oordeelde dat de vordering moest worden toegewezen. Gezien de erkende aansprakelijkheid moet in de bodemprocedure nog worden vastgesteld in hoeverre de klachten door het ongeluk zijn veroorzaakt en welke schadevergoeding Achmea moet betalen. Daarvoor zijn eerst nadere medische gegevens nodig, vermoedelijk een medisch deskundigenbericht en mogelijk nog een debat met bewijslevering over de schade door gemist inkomen. Dat duurt geruime tijd en is overbodig als het hof alsnog tot het oordeel komt dat er wel een vaststellingsovereenkomst was.
De rechtbank staat daarom tussentijds hoger beroep toe tegen de beschikking van 8 april 2026. De hoofdzaak wordt in afwachting van dat hoger beroep naar de parkeerrol van 7 april 2027 verwezen, zodat partijen zich dan over de stand van zaken kunnen uitlaten. Iedere verdere beslissing houdt de rechtbank aan.
Rechtbank Rotterdam · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank oordeelt dat WorkFriends en Compaxo aansprakelijk zijn voor voetletsel De kantonrechter in Arnhem heeft geoordeeld dat uitzendbureau WorkFriends en vleesverwerker Compaxo Vlees Zevenaar allebei aansprakelijk zijn voor een ernstig arbeidsongeval waarbij een uitzendkracht een deel van zijn voet kwijtraakte. Beide bedrijven moeten de schade vergoeden en alvast een voorschot van € 25.000,00 op het smartengeld betalen.
De man werkte sinds oktober 2024 via WorkFriends als inpakker bij Compaxo, een vleesverwerkend bedrijf in Zevenaar. In juni 2025 reed een collega met een elektrische stapelaar achteruit een hoek om, op het moment dat de man daar net lopend vandaan kwam. De bestuurder toeterde en een andere collega riep waarschuwend naar hem, maar de man droeg oordopjes tegen het lawaai op de werkvloer en hoorde niets, of te laat. De stapelaar reed over zijn rechtervoet. Het voorste deel van zijn voet moest daarna worden geamputeerd.
De man stelde zowel WorkFriends, als zijn formele werkgever, als Compaxo, als de materiële werkgever bij wie hij feitelijk werkte, aansprakelijk. Hij deed dat via een zogeheten deelgeschilprocedure: een snelle route naar de rechter, bedoeld om een specifiek geschilpunt op te lossen zodat partijen daarna zelf tot een schikking kunnen komen, zonder dat eerst een volledige rechtszaak nodig is. Beide bedrijven verschenen niet op de zitting en voerden ook geen inhoudelijk verweer. Wel bleek er buiten de procedure om al contact te zijn geweest tussen de advocaten, en de advocaat van de man verwachtte dat een uitspraak over de aansprakelijkheid de vastgelopen onderhandelingen weer op gang zou kunnen brengen. Om die reden behandelde de kantonrechter de zaak toch inhoudelijk.
De kern van het geschil was of Compaxo en WorkFriends hun wettelijke zorgplicht als werkgever hadden geschonden. Die zorgplicht houdt in dat een werkgever de werkplek en het gereedschap zo veilig mogelijk moet inrichten en de nodige maatregelen moet nemen om te voorkomen dat een werknemer tijdens zijn werk schade oploopt. Uit het eigen ongevalsonderzoek van Compaxo bleek dat de stapelaar die het ongeval veroorzaakte, eigenlijk niet het gebruikelijke type voertuig was binnen het bedrijf. Compaxo koos normaal gesproken bewust niet voor dit soort elektrische stapelaars met een opklapbaar platform, maar had deze machine met spoed aangeschaft nadat een andere stapelaar was uitgevallen en de vaste leverancier op dat moment geen alternatief kon leveren.
Volgens de kantonrechter maakt het enkele feit dat een afwijkend arbeidsmiddel werd ingezet, dat gebruik nog niet automatisch onrechtmatig. Maar juist omdat het om een uitzondering ging, had Compaxo moeten nagaan of dit type stapelaar wel veilig binnen de bestaande werkomgeving kon worden gebruikt, en zo nodig de werkplek of de werkwijze daarop moeten aanpassen. Dat is niet gebeurd. Er stonden op het moment van het ongeval geen spiegels op de plek waar het zicht beperkt was, terwijl die maatregel er na het ongeval wel snel kwam, samen met extra afscherming en het anders neerzetten van kratten die het zicht belemmerden. Omdat WorkFriends en Compaxo de gestelde schending van de zorgplicht op geen enkel moment hadden weersproken, ging de kantonrechter daar sowieso al van uit, en oordeelde bovendien zelfstandig dat Compaxo tekort was geschoten in haar veiligheidsmaatregelen.
De kantonrechter verklaarde daarom voor recht dat WorkFriends en Compaxo hoofdelijk aansprakelijk zijn voor het ongeval en de daaruit voortvloeiende schade, wat betekent dat de man zijn volledige vordering op elk van beide bedrijven kan verhalen. Gelet op de ernst van het letsel, dat volgens de geldende schaal voor letselschade als zeer ernstig voetletsel wordt aangemerkt, wees de kantonrechter ook het gevraagde voorschot van € 25.000,00 op het smartengeld toe. Daarnaast moeten WorkFriends en Compaxo samen de kosten van de procedure van € 3.180,00 exclusief btw en het griffierecht van € 93,00 aan de man vergoeden.
Rechtbank Gelderland · 24 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter houdt restaurant aansprakelijk voor ongeval van minderjarige bezorger Een minderjarige maaltijdbezorger die gewond raakte bij een verkeersongeval tijdens zijn werk, heeft van de kantonrechter in Utrecht gelijk gekregen dat zijn werkgever aansprakelijk is voor zijn schade. Vorderingen tegen andere betrokken vennootschappen en tegen de bestuurders persoonlijk werden afgewezen of niet-ontvankelijk verklaard, en een voorschot op de schadevergoeding kreeg hij nog niet.
De jongen werkte vanaf begin 2022 bij een restaurant, laatstelijk als bezorger en spoelkeukenmedewerker. Op 17 februari 2023, kort voor zijn achttiende verjaardag, reed hij als maaltijdbezorger op een elektrische Swapfiets over een groenstrook de weg op om linksaf te slaan, en werd daar aangereden door een bestelauto. Hij liep letsel aan zijn arm en been op. De WAM-verzekeraar van de bestelauto erkende 50 procent aansprakelijkheid en stelde dat de andere helft voor rekening van de jongen zelf kwam wegens eigen schuld. Omdat de verzekering van het restaurant destijds geen dekking bood, vanwege een gemiste premiebetaling in een financieel moeilijke periode, richtte de jongen zich voor de andere helft van zijn schade tot zijn werkgever en een aantal daaraan verbonden vennootschappen en bestuurders.
Deze procedure was een zogenoemd deelgeschil, een snelle procedure die is bedoeld om een specifiek geschilpunt in een letselschadezaak op te lossen zodat onderhandelingen tussen partijen weer verder kunnen. De kantonrechter oordeelde eerst dat het verzoek over werkgeversaansprakelijkheid zich goed leent voor zo'n deelgeschil, maar dat het verzoek over bestuurdersaansprakelijkheid dat niet doet: dat soort geschil hoort bij de gewone rechtbank thuis. Op dat onderdeel werd de jongen dan ook niet-ontvankelijk verklaard.
Op de inhoud oordeelde de kantonrechter dat alleen het restaurant zelf, en niet de andere vennootschappen, ten tijde van het ongeval de werkgever van de jongen was. Alleen het restaurant kon dus worden aangesproken. Vervolgens toetste de rechter of het restaurant aan zijn wettelijke zorgplicht had voldaan. Het restaurant voerde aan dat het veilige fietsen had ingezet, deze dagelijks op gebreken controleerde en instructies had gegeven, maar kon niet aantonen dat het de jongen ooit concreet over verkeersveiligheid had geïnstrueerd. Ook ontbrak een schriftelijke risico-inventarisatie zoals de Arbeidsomstandighedenwet die voorschrijft. Omdat de jongen op het moment van het ongeval nog minderjarig was, woog die zorgplicht volgens de rechter extra zwaar. Ook had het restaurant na het ongeval, terwijl bekend was dat de jongen was geopereerd, de Arbeidsinspectie niet ingeschakeld, wat wel voor de hand had gelegen.
Het restaurant deed nog een beroep op opzet of bewuste roekeloosheid van de jongen zelf, maar de kantonrechter verwierp dat: uit het ongevalsrapport bleek weliswaar dat hij onvoorzichtig had gehandeld door via de groenstrook over te steken, maar niet dat hij zich op dat moment daadwerkelijk bewust was van het roekeloze karakter van zijn gedrag. Het restaurant is daarom op grond van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek aansprakelijk voor de gevolgen van het ongeval.
De jongen vroeg ook om een voorschot van € 38.646,24 op zijn schadevergoeding, maar dat verzoek wees de kantonrechter af: hij had zijn schadeposten onvoldoende onderbouwd tegenover het gemotiveerde verweer van het restaurant, en voor bewijslevering is in een deelgeschil geen ruimte.
De kantonrechter verklaarde uiteindelijk voor recht dat het restaurant aansprakelijk is voor de schade van de jongen door het ongeval. De kosten van het deelgeschil, die de advocaat van de jongen op € 7.125 had begroot, matigde de rechter tot € 4.590 exclusief btw, te vermeerderen met griffierecht en deurwaarderskosten. Het restaurant moet dit bedrag aan de jongen betalen.
Rechtbank Midden-Nederland · 6 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechtbank veroordeelt man tot taakstraf voor slaan buurvrouw in scootmobiel Een langslepend burenconflict in Breda liep op 11 mei 2026 uit op geweld, toen een man zijn 54-jarige onderbuurvrouw tweemaal tegen het hoofd sloeg terwijl zij in haar scootmobiel zat. Zij viel daardoor uit het voertuig en liep ernstig letsel op. De rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeelt de man voor mishandeling, maar spreekt hem vrij van de zwaardere beschuldiging dat hij haar opzettelijk zwaar lichamelijk letsel had willen toebrengen.
De man en de vrouw waren elkaar in de hal van het woongebouw waar zij beiden wonen tegengekomen, waarna hij haar naar buiten volgde en tegen het hoofd sloeg. De vrouw viel uit haar scootmobiel en hield daaraan onder meer een wondje op het achterhoofd, een blauwe plek en zwelling boven haar oog, een beschadiging van het netvlies en een hersenschudding over. Op een CT-scan van haar hersenen was bovendien een dun laagje bloed tussen hersenvlies en hersenen te zien.
Het Openbaar Ministerie beschuldigde de man primair van een poging tot zware mishandeling: hij zou de vrouw niet alleen hebben geslagen, maar haar ook hebben geduwd of getrokken, waardoor zij viel. De rechtbank vindt dat laatste niet wettig en overtuigend bewezen. De vrouw zelf verklaarde te zijn geduwd, maar wist niet precies waardoor zij uit haar scootmobiel viel, en geen van de getuigen heeft expliciet gezien dat de man haar duwde of aan haar trok. Een getuigenverklaring dat de twee 'aan het stoeien' of 'aan het vechten' waren, vond de rechtbank daarvoor onvoldoende, temeer omdat er ook andere verklaringen denkbaar zijn voor de val.
Ook voor de vraag of het slaan zelf als een poging tot zware mishandeling kan gelden, was er volgens de rechtbank onvoldoende bewijs. Daarvoor zou moeten vaststaan dat de man willens en wetens een aanmerkelijke kans had aanvaard dat de vrouw zwaar lichamelijk letsel zou oplopen. Uit het dossier bleek echter niet met welke kracht is geslagen, hoe de man ten opzichte van de vrouw stond of welk letsel precies door de klappen zelf is ontstaan. Bij gebrek aan die informatie kon de rechtbank niet vaststellen dat er een reële kans op zwaar lichamelijk letsel bestond, en sprak zij de man vrij van de primaire beschuldiging.
Voor het subsidiair ten laste gelegde feit, mishandeling, was er wel voldoende bewijs: de man had het slaan tegen het hoofd zelf bekend, en dit werd bevestigd door de aangifte van de vrouw en een getuigenverklaring. De rechtbank verklaart daarom bewezen dat hij haar meermaals tegen het hoofd heeft geslagen.
Bij het bepalen van de straf wijkt de rechtbank af van het landelijke uitgangspunt van een geldboete van € 1.000 voor mishandeling met lichamelijk letsel, vanwege de kwetsbaarheid van het slachtoffer die in haar scootmobiel zat. Volgens het reclasseringsrapport heeft de man moeite om zijn emoties te reguleren bij oplopende spanningen, en is bij hem eerder autisme en ADHD vastgesteld; nader onderzoek naar zijn psychosociaal functioneren wordt aanbevolen. De rechtbank ziet echter geen aanleiding voor het lichtere adolescentenstrafrecht. Omdat de man al 66 dagen in voorlopige hechtenis heeft gezeten, vindt de rechtbank een aanvullend voorwaardelijk strafdeel met bijzondere voorwaarden niet meer passend, en wijst zij ook het door het Openbaar Ministerie gevorderde contactverbod af: de man en de vrouw kunnen hun woningen alleen via dezelfde ingang en hal bereiken, waardoor een contactverbod in de praktijk niet uitvoerbaar zou zijn.
De rechtbank veroordeelt de man tot een taakstraf van 60 uur, met aftrek van het voorarrest. Aan de vrouw kent de rechtbank een schadevergoeding toe van € 2.891,46, waarvan € 391,46 materiële schade en € 2.500 aan immateriële schade, plus wettelijke rente. Voor de gevorderde kosten van een beveiligingscamera en voor het resterende deel van de immateriële schade wordt de vrouw niet-ontvankelijk verklaard, omdat verdere behandeling daarvan te veel tijd zou kosten in deze strafzaak; dat deel kan zij nog aan de civiele rechter voorleggen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 3 september 2026
Strafrecht