OTC Flow verliest kort geding over concurrentiebeding tegen oud-werknemer bij Evolution Markets OTC Flow, een Amsterdams bedrijf dat handelt in energie- en milieugerelateerde grondstoffen zoals CO2-emissierechten en hernieuwbare energiecertificaten, spande een kort geding aan tegen een voormalige werknemer. Die werknemer had na zijn vertrek in oktober 2025 een baan aangenomen bij het Amerikaanse bedrijf Evolution Markets, waar hij werkzaam is op de vestiging in Dubai.
OTC Flow stelde dat de oud-werknemer daarmee het concurrentiebeding en relatiebeding uit zijn arbeidscontract schond. Die bedingen verboden hem gedurende twaalf maanden na zijn vertrek te werken voor een concurrerend bedrijf of contact te onderhouden met zakelijke relaties van OTC Flow. OTC Flow eiste dat hij zijn dienstverband bij Evolution Markets zou beëindigen en vorderde als voorschot op de verbeurde boetes ruim € 155.000.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van OTC Flow af. In de eerste plaats constateerde de rechter dat het concurrentiebeding sowieso al op 31 oktober 2026 afliep, zodat toewijzing van de vordering de oud-werknemer hooguit tien dagen zou hebben beperkt. Daarmee had OTC Flow nauwelijks belang bij die vordering.
Daarnaast oordeelde de rechter dat het voorshands niet aannemelijk was dat de oud-werknemer de bedingen daadwerkelijk had geschonden. Evolution Markets is actief op mondiale markten, met name buiten Europa, terwijl OTC Flow zich juist primair op Europa richt. Voor zover er geografische overlap bestaat, benadeelt het beding de oud-werknemer onevenredig in verhouding tot het belang dat OTC Flow ermee beschermt.
Daarbij woog de rechter mee dat de oud-werknemer slechts zestien maanden bij OTC Flow had gewerkt. In die relatief korte periode had hij volgens de rechter geen kennis opgedaan waarmee hij afbreuk kon doen aan het klantenbestand van OTC Flow. De oud-werknemer had bovendien aangevoerd dat de relevante Nederlandse wetgeving voor hernieuwbare energie per 1 januari 2026 ingrijpend was gewijzigd, waardoor zijn bij OTC Flow opgedane kennis grotendeels was achterhaald. Ook stelde hij dat alle potentiële klanten van OTC Flow in een openbaar register staan en dat het in de branche gebruikelijk is meerdere brokers gelijktijdig te benaderen voor dezelfde transactie.
De overstap naar Evolution Markets leverde de oud-werknemer bovendien een grote verbetering van zijn arbeidsrechtelijke positie op: hij verdient er meer dan twee keer zoveel als bij OTC Flow en krijgt scholing op het gebied van derivatenhandel, het vakgebied waarin hij zich verder wil ontwikkelen. OTC Flow kon daar weinig tegenover stellen, en betwistte ook niet dat Evolution Markets een veel grotere marktspeler is.
De reconventionele vordering van de oud-werknemer om het concurrentiebeding en het relatiebeding te schorsen werd wel toegewezen. De vordering om de boetes te matigen tot nihil wees de voorzieningenrechter af: matiging van contractuele boetes is een beslissing voor de bodemrechter, niet voor de kort geding rechter.
OTC Flow werd veroordeeld in de proceskosten en moet € 4.758 betalen aan de oud-werknemer. Het concurrentiebeding en het relatiebeding zijn geschorst, zodat de oud-werknemer zijn werkzaamheden voor Evolution Markets in Dubai ongehinderd mag voortzetten.
Rechtbank Amsterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter: ontslag op staande voet na relatie met ondergeschikte ongeldig, manager krijgt € 29.105 Een manager die ruim een jaar een geheime relatie had met een rechtstreeks aan hem ondergeschikte collega, mocht daarom niet op staande voet worden ontslagen. De werkgever had een minder zware maatregel moeten kiezen, oordeelt de kantonrechter in Roermond.
De man was sinds 1 april 2021 in dienst als manager en verdiende € 6.700 bruto per maand. Hij had ongeveer een jaar een affectieve en seksuele relatie met een werkneemster die direct onder hem werkte. Toen hij daarnaar werd gevraagd, ontkende hij die relatie in eerste instantie. Op 10 april 2026 gaf hij tegenover de directeur toe dat hij de relatie had gehad. Na een gesprek op 13 april 2026 werd hij op 14 april 2026 op staande voet ontslagen, onder de voorwaarde dat hij een aangeboden beëindigingsovereenkomst niet zou tekenen. Hij tekende die overeenkomst wel, maar ontbond haar binnen de bedenktermijn. Daardoor werd het ontslag op staande voet per 29 april 2026 van kracht. De man berust in dat ontslag.
De werkgever voerde aan dat er een ernstige vertrouwensbreuk was ontstaan. Volgens het bedrijf had de man een langdurige geheime relatie binnen een hiërarchische verhouding, waren er seksuele handelingen in het bedrijfspand geweest en had hij meermalen onjuiste verklaringen afgelegd. De man stelde dat er geen dringende reden was en dat het beginsel van hoor en wederhoor met voeten was getreden.
De kantonrechter vindt dat het gedrag een leidinggevende niet past. Ook zonder vastgelegd beleid had de man moeten begrijpen dat dit niet door de beugel kon. Dat het vertrouwen is beschadigd en dat de werkgever van hem af wil, is volgens de rechter begrijpelijk. Toch is een ontslag op staande voet, de zwaarste vorm van ontslag, hier niet proportioneel. De werkgever had een minder zwaar middel kunnen inzetten, zoals een verzoek om de arbeidsovereenkomst door de rechter te laten ontbinden. Er was dus geen dringende reden. Omdat de man al in het einde van het dienstverband heeft berust, hoeft het ontslag niet te worden vernietigd.
Daaruit volgen drie vergoedingen. Een ongeldig ontslag geldt als ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, dus de man krijgt een billijke vergoeding. Die is veel lager dan de gevraagde € 50.000: de rechter stelt haar op € 2.000 bruto. De man had per 1 juni 2026 al een nieuwe baan bij een gelieerde vennootschap, zodat zijn inkomensverlies en gemiste pensioenopbouw beperkt zijn. De gestelde ziekte- en burn-outklachten zijn niet onderbouwd en hebben die nieuwe baan kennelijk niet in de weg gestaan. Daarnaast is er een vergoeding wegens onregelmatige opzegging van € 14.472 bruto, omdat het ontslag eerder inging dan de opzegtermijn toestond. Ook krijgt hij een transitievergoeding van € 12.633 bruto, een bedrag dat de werkgever niet betwistte. Er is geen grond om te oordelen dat het einde van het dienstverband het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen van de man.
De gevraagde verklaringen voor recht wijst de rechter af, omdat de man geen belang heeft bij die uitspraken.
De werkgever vroeg op zijn beurt € 10.000 boete wegens overtreding van het ronselbeding. Hij stelde dat de man actief planners had benaderd om over te stappen naar het bedrijf waar hij later ging werken. De man ontkende dat en zei dat de genoemde personen goede kennissen waren. 'Te hebben vernomen' is onvoldoende, oordeelt de rechter. Er zijn geen concrete feiten die op schending wijzen en er is niet aangetoond dat iemand na een actieve benadering in dienst trad bij dat bedrijf. Het tegenverzoek wordt afgewezen.
De kantonrechter veroordeelt de werkgever tot betaling van een billijke vergoeding van € 2.000 bruto, € 14.472 bruto wegens onregelmatige opzegging en € 12.633 bruto aan transitievergoeding, telkens met wettelijke rente. Ook moet de werkgever de proceskosten van € 1.762 betalen, plus € 865 voor het tegenverzoek. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter: ontslag op staande voet van zieke werknemer ongeldig, werkgever betaalt € 5.805 en meer Een allround medewerker uit de omgeving van Bergen op Zoom meldde zich op 5 mei 2026 ziek. Drie dagen later, op 8 mei 2026, kreeg hij een brief waarin zijn werkgever, een vennootschap onder firma, hem op staande voet ontsloeg. Als redenen noemde de werkgever onvoldoende functioneren, depressieve klachten die de werksfeer ernstig zouden verstoren en de vele gesprekken die geen verbetering hadden gebracht. De man werkte sinds 9 april 2024 bij het bedrijf, met een contract voor bepaalde tijd dat tot 9 april 2027 liep.
De werknemer vroeg de kantonrechter vast te stellen dat het ontslag niet geldig was. Daarnaast wilde hij een vergoeding voor onregelmatige opzegging, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij uitbetaling van de inhoudingen op zijn eindafrekening, een wettelijke verhoging, rente en een gecorrigeerde eindafrekening met bruto/netto specificatie. De werkgever voerde verweer.
Het ontslag op staande voet is volgens de kantonrechter niet rechtsgeldig. Voor zo'n ontslag is een dringende reden nodig, en die moet onverwijld en duidelijk worden medegedeeld. De werknemer stelde dat daar geen sprake van was, en de werkgever sprak dat niet tegen. De man berust zelf in het einde van het dienstverband, dat daarmee per 8 mei 2026 is geëindigd.
Omdat het ontslag niet geldig is, is het een onregelmatige opzegging, waarvoor in principe het loon tot het einde van het contract moet worden betaald. De werkgever vroeg om matiging, onder meer omdat de man een ziektewetuitkering krijgt, het dienstverband kort was en het bedrijf klein is. De kantonrechter matigt de vergoeding tot het wettelijke minimum van drie maanden loon. Omdat de man bij ziekte recht had op 70 procent van zijn loon van € 2.764,30 bruto per maand, komt dat uit op € 5.805,03 bruto. Zijn ziektewetuitkering ligt € 234,49 per maand lager dan zijn loon zou zijn geweest, en dat verschil bedraagt tot april 2027 in totaal € 2.581,41. De overige argumenten van de werkgever leiden niet tot een lager bedrag.
De transitievergoeding wijst de kantonrechter toe voor het gevraagde bedrag van € 1.919,65 bruto. De gevraagde billijke vergoeding van € 10.000 wijst hij af. Het inkomensverlies tot april 2027 is al gedekt door de vergoeding voor onregelmatige opzegging, en over andere schade, zoals de kwetsbare medische situatie, de onzekerheid over de uitkeringspositie, de druk door verrekening en het uitblijven van re-integratie, gaf de man geen toelichting.
Ook de eindafrekening ging niet goed. De werkgever had 16 wachturen ingehouden (€ 470,72 bruto) en € 1.338,16 netto voor een lening. Dat de man met die inhoudingen had ingestemd door de ontslagbrief te ondertekenen, volgt volgens de kantonrechter niet uit die brief. Voor de wachturen vond hij in het contract geen grondslag, en het personeelshandboek was niet overgelegd. Voor de lening ontbrak een toelichting op hoe het bedrag van € 6.000 was opgebouwd, en de terugbetalingsregels uit de opleidingsovereenkomst gelden niet bij een ongeldig ontslag op staande voet. Over het ten onrechte ingehouden loon is een wettelijke verhoging verschuldigd, die de kantonrechter beperkt tot 25 procent, in totaal € 452,22. De gevraagde dwangsommen wijst hij af, omdat de werkgever vrijwillige medewerking toezegde.
De werkgever moet de man de vergoeding voor onregelmatige opzegging van € 5.805,03 bruto en de transitievergoeding van € 1.919,65 bruto betalen. Daarnaast betaalt zij de inhoudingen van € 470,72 bruto en € 1.338,16 netto terug, plus € 452,22 wettelijke verhoging, alles met wettelijke rente vanaf veertien dagen na aanschrijving. Binnen veertien dagen na aanschrijving moet zij ook een correcte eindafrekening met bruto/netto specificatie verstrekken. Verder veroordeelt de kantonrechter haar in de proceskosten van € 1.102,00. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad. De billijke vergoeding en het overige verzochte zijn afgewezen.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechtbank veroordeelt minister tot € 1.868 proceskosten voor uitzendbureau na herstel besluit Timing Uitzendbureau uit Apeldoorn kreeg van de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid te horen dat de uitgezonden werknemers van het bedrijf niet meetelden als werkenden in de eigen arbeidsorganisatie. Daardoor liet de minister de projectkosten voor activiteiten ten behoeve van die uitgezonden werknemers buiten beschouwing. Het uitzendbureau stelde op 21 augustus 2025 beroep in tegen de beslissing op bezwaar, die dateert van 16 juli 2025.
De rechtbank Gelderland behandelde het beroep op 28 mei 2026 op zitting en deed op 17 juli 2026 een tussenuitspraak. Daarin oordeelde de rechtbank dat de minister ten onrechte van mening was dat de uitgezonden werknemers geen werkenden in de arbeidsorganisatie van het uitzendbureau zijn. De minister kreeg de kans dit gebrek te herstellen, en dat deed hij op 6 augustus 2026 met een nieuwe beslissing op bezwaar. Het uitzendbureau trok daarop het beroep in.
Bij die intrekking vroeg het uitzendbureau de rechtbank de minister te veroordelen in de proceskosten. Dat kan in het bestuursrecht als een beroep wordt ingetrokken omdat het bestuursorgaan geheel of gedeeltelijk is tegemoetgekomen aan degene die beroep instelde. De minister liet de rechtbank weten dat hij bereid was de proceskosten te vergoeden. De rechtbank oordeelde dat hij met de nieuwe beslissing inderdaad aan het beroep was tegemoetgekomen en deed zonder zitting uitspraak op het verzoek.
De rechtbank stelde de vergoeding vast op basis van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Voor de rechtsbijstand van de gemachtigde telde de rechtbank twee punten: één voor het indienen van het beroepschrift en één voor het verschijnen ter zitting. Een punt is € 934 waard bij wegingsfactor 1, wat neerkomt op € 1.868. Andere kosten die voor vergoeding in aanmerking komen, waren er niet.
Het griffierecht van € 385 maakt geen deel uit van de veroordeling. De rechtbank wees erop dat de minister dit bedrag moet vergoeden en dat het uitzendbureau zich daarvoor rechtstreeks tot hem moet wenden. Partijen kunnen binnen zes weken na verzending van de uitspraak verzet instellen bij de rechtbank.
De rechtbank veroordeelt de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid tot betaling van € 1.868 aan proceskosten aan Timing Uitzendbureau.
Rechtbank Gelderland · 13 november 2026
Bestuursrecht Kantonrechter vernietigt ontslag op staande voet na schreeuwpartij, maar ontbindt contract wel Een hoofdmonteur van een autoruitenbedrijf in Breda werd op 3 maart 2026 op non-actief gesteld en zes dagen later op staande voet ontslagen. Volgens zijn werkgever had hij die dag luid schreeuwend en zichtbaar geagiteerd op de werkvloer gestaan, nadat hij opnieuw een conflict met een collega zou hebben aangejaagd. De man vertelt een heel ander verhaal: hij kreeg tijdens zijn pauze voicemails met dreigende taal van een collega, schrok daarvan en zei tegen zijn werkgever dat hij zich onveilig voelde. Toen hij zich wilde ziekmelden, kreeg hij te horen dat dat een vertrouwensbreuk zou zijn.
De kantonrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant (zittingsplaats Breda) behandelde beide verzoekschriften tegelijk, zowel dat van de werknemer als dat van de werkgever. De werknemer was sinds juli 2021 in dienst en verdiende laatstelijk € 3.960,35 bruto per maand. Eerder werkte hij al twee keer bij hetzelfde bedrijf, van 2010 tot 2014 en van 2017 tot 2021. Het bedrijf telt vijf werknemers.
De rechter oordeelt dat het ontslag op staande voet niet standhoudt, om twee redenen. Ten eerste was het te zwaar. Zelfs als de lezing van de werkgever klopt, had zij de man naar huis kunnen sturen om af te koelen, of hem ziek naar huis kunnen laten gaan. Dat hij eerder schriftelijke waarschuwingen kreeg, verandert daar niet genoeg aan, zeker gelet op de lange arbeidsrelatie en de promotie in 2023, die liet zien dat de werkgever tevreden was. Ten tweede was het ontslag niet onverwijld gegeven. De directeur-eigenaar was zelf bij het incident aanwezig en wachtte toch nog zes dagen. De rechter ziet niet in waarom daar onderzoek voor nodig was.
Dat betekent dat de arbeidsovereenkomst in stand is gebleven en de werkgever het loon over de tussenliggende periode moet doorbetalen, inclusief 8 procent vakantiebijslag en wettelijke rente. Een wettelijke verhoging wijst de rechter af, omdat de arbeidsovereenkomst toch eindigt en de werkgever dus niet meer hoeft te worden geprikkeld om op tijd te betalen. De werknemer had ook gevraagd om weer aan het werk te mogen, maar tijdens de zitting liet hij weten te berusten in een ontbinding. Daarom hoefde de rechter daarover niet meer te beslissen.
Vervolgens kijkt de rechter naar het verzoek van de werkgever om het contract te ontbinden, dat zij voor dit geval had gedaan. Daarvoor is een redelijke grond nodig, en die ziet de rechter in het verwijtbare handelen van de werknemer. Hij kreeg in mei 2022, maart 2025 en september 2025 al meermaals een waarschuwing, onder meer nadat hij een collega met een hamer met de dood zou hebben bedreigd, wat hij zelf betwist, en nadat hij een conflict tussen twee collega's had verergerd. Als hoofdmonteur en werkplaatschef had hij bovendien een voorbeeldfunctie. Zijn eigen beschrijving van 3 maart gaat volgens de rechter voorbij aan zijn eigen gedrag, en tegenover zijn ontkenning dat hij heeft geschreeuwd staan meerdere andersluidende verklaringen. Terugkeer naar het bedrijf ligt niet in de rede, want de man erkende dat dat niet meer kan.
De werknemer krijgt wel een transitievergoeding. De werkgever vond dat die was vervallen wegens ernstig verwijtbaar handelen, maar die uitzondering geldt volgens de rechter alleen in uitzonderlijke gevallen. De man heeft alleen verbaal zijn onvrede geuit en er is niet gesteld dat hij beledigingen uitte of fysiek agressief was. Omdat voor het eerdere dienstverband al een vergoeding was afgesproken, telt alleen het laatste dienstverband van vijf jaar en vijf maanden. Een billijke vergoeding, bedoeld voor ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever, wijst de rechter af. Het ten onrechte gegeven ontslag is daarvoor niet ernstig genoeg, en de werknemer onderbouwde het te weinig. Het verzoek van de werkgever om een gefixeerde schadevergoeding van de werknemer wijst de rechter ook af, omdat er geen dringende reden was.
De kantonrechter vernietigt het ontslag op staande voet en veroordeelt de werkgever tot betaling van het loon van € 3.960,35 per maand vanaf 9 maart 2026, plus vakantiebijslag en wettelijke rente, en tot het verstrekken van loonspecificaties. De arbeidsovereenkomst wordt ontbonden per 1 december 2026. De werkgever moet een transitievergoeding van € 7.722,68 bruto betalen, met wettelijke rente vanaf 1 januari 2027. Alle andere verzoeken worden afgewezen en iedere partij draagt de eigen proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht