Kantonrechter ontbindt huur na 17 maanden achterstand en wijst incassokosten af wegens oneerlijk boetebeding Een verhuurder uit Eindhoven kreeg zijn huurders voor de kantonrechter in Rotterdam omdat zij sinds eind 2024 een woning huren en de huur al langere tijd niet meer betaalden. Op het moment van de zitting was de achterstand opgelopen tot € 21.837,08, ruim 17 maanden huur. De maandelijkse huur bedraagt € 1.253,55. De verhuurder, RP Onroerend Goed, eiste betaling van de achterstand met rente en incassokosten, ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van de woning.
De zaak richtte zich tegen twee huurders. Een van hen verscheen met een advocaat en erkende dat de achterstand groot is, maar verzette zich tegen ontbinding en ontruiming. Zij voerde aan dat zij te maken heeft gehad met huiselijk geweld en financieel misbruik door de andere huurder. Haar inkomen daalde, waardoor zij de huur niet meer zelfstandig kon opbrengen. Op dit moment zoekt zij een andere woning via een urgentieverklaring. De tweede huurder verscheen niet, waardoor tegen hem verstek is verleend. Omdat de eerste huurder wel was verschenen, kon de tweede niet in verzet komen, alleen in hoger beroep.
De kantonrechter vond de achterstand ernstig genoeg om de huurovereenkomst te ontbinden. Bij een achterstand van meer dan drie maanden is dat doorgaans het geval, maar de rechter weegt alle omstandigheden mee. Hier woog zwaar dat de huur ook na de dagvaarding structureel niet is betaald. De kantonrechter had begrip voor de persoonlijke situatie van de huurster, maar oordeelde dat een verhuurder zo'n grote en oplopende achterstand niet hoeft te accepteren. Hij hoeft ook niet te wachten met juridische stappen tot er duidelijkheid is over een urgentieaanvraag of een andere sociale huurwoning.
De incassokosten en de rente wees de rechter af. Artikel 17.2 van de huurovereenkomst bepaalt dat de huurder bij te late betaling een administratieve boete van € 10 verschuldigd is. Volgens de wet zou de huurder alleen wettelijke rente en incassokosten moeten betalen. Het opleggen van een extra boete wijkt in het nadeel van de huurder af van de wet en is daarom een oneerlijke bepaling. Daardoor kan de verhuurder zich er niet op beroepen, en ook niet op de incassokosten en rente uit de wet. Andere oneerlijke bepalingen vond de rechter niet, voor zover ze voor deze zaak van belang waren. Ook een deel van de vordering voor de rest van de maand wees hij af, omdat de verhuurder niet had uitgelegd waarom de huurders die zouden moeten betalen.
De huurders moeten hoofdelijk de achterstand van € 21.837,08 betalen en de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis verlaten. Tot de dag van de ontruiming betalen zij een gebruiksvergoeding van € 1.253,55 per maand. Ook worden zij hoofdelijk veroordeeld in de proceskosten van € 1.576,61. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het meteen kan worden uitgevoerd, ook als een van de partijen in hoger beroep gaat.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter ontbindt huurcontract na € 7.618 huurachterstand en vernietigt oneerlijk opslagbeding Een gezin huurt sinds 11 maart 2013 een woning in de regio Rotterdam. Vanaf september 2025 betaalden de huurders niet meer volledig. De verhuurder stapte naar de kantonrechter en eiste betaling van de huurachterstand, ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van de woning. De huurders lieten verstek gaan: ze kwamen niet opdagen en voerden geen verweer.
Ook al verscheen er niemand namens de huurders, toch keek de kantonrechter zelf kritisch naar het huurcontract. In artikel 9.3 stond dat de huur elk jaar kon stijgen met de consumentenprijsindex (de inflatiecijfers) plus een opslag van minimaal 3 procent. De kantonrechter oordeelt dat dit beding oneerlijk is, omdat de verhuurder de opslag zelf kan bepalen en die nergens is begrensd op 3 procent. De verhuurder had niet uitgelegd waarom het beding in dit geval toch redelijk zou zijn. Daarom vernietigt de kantonrechter het opslagbeding. Andere oneerlijke bepalingen vond de rechter niet, voor zover die voor deze zaak van belang waren.
Dat had gevolgen voor de hoogte van de vordering. De verhuurder had de kale huur per 1 juli 2025 verhoogd naar € 1.229,38, terwijl op basis van alleen de inflatie maximaal € 1.098,28 mocht worden gevraagd. Over de vijf maanden van september 2025 tot en met januari 2026 was dus maandelijks € 131,10 te veel in rekening gebracht, samen € 655,50. De verhuurder volgde die berekening zelf in een latere akte en de kantonrechter nam die over. Op de dag van de dagvaarding was daardoor een huurbedrag van € 4.297,22 verschuldigd. Toen de verhuurder in april 2026 haar eis aanpaste, waren ook de termijnen van februari tot en met april niet betaald. Dat bracht de totale achterstand tot en met april 2026 op € 7.618,46.
De kantonrechter ontbindt de huurovereenkomst, omdat de huurders hun verplichting om de huur op tijd te betalen niet nakwamen. De achterstand is volgens de rechter ernstig genoeg om het contract te beëindigen. De huurders moeten de woning daarom verlaten. Omdat er minderjarige kinderen in huis wonen, krijgen ze twee maanden de tijd om elders onderdak te zoeken. Die termijn gaat in nadat het vonnis aan hen is betekend, dat wil zeggen officieel is uitgereikt door een deurwaarder.
Tot de dag van de ontruiming moeten de huurders een maandelijkse vergoeding betalen van € 1.107,08 inclusief servicekosten, vanaf mei 2026. Ruimen ze de woning voor het einde van een maand, dan hoeven ze voor de resterende dagen van die maand niets te betalen. De verhuurder had namelijk niet uitgelegd waarom ze ook voor die dagen een vergoeding zou verdienen. Verhogingen van deze vergoeding mogen alleen onder dezelfde regels als gewone huurverhogingen.
De huurders moeten ook de wettelijke rente betalen over de achterstand vanaf 28 april 2026 en de proceskosten, omdat zij voor het grootste deel in het ongelijk zijn gesteld. De kantonrechter begroot die kosten op € 1.115,09: dagvaardingskosten, griffierecht, salaris voor de gemachtigde en nakosten. Komt het vonnis nog te worden betekend, dan kan daar een bedrag bij komen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het direct mag worden uitgevoerd, ook als een van de partijen in hoger beroep gaat.
De kantonrechter veroordeelt de huurders dus hoofdelijk tot betaling van € 7.618,46 met rente, ontbindt de huurovereenkomst, beveelt ontruiming binnen twee maanden na betekening, en legt hen de maandelijkse vergoeding van € 1.107,08 tot de ontruiming en proceskosten van € 1.115,09 op. Het meer of anders gevorderde wordt afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 4 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter verbiedt vader online aanval op momfluencer en haar opdrachtgevers; hij moet berichten verwijderen Een vrouw met ongeveer 42.200 volgers op Instagram verdient haar geld als influencer. Ze deelt content over haar dagelijks leven, moederschap en gezin en krijgt betaald voor samenwerkingen met merken. Haar twee kinderen komen daar regelmatig in voor. Toen de relatie met de vader van de kinderen was beëindigd, verzette hij zich tegen dat gebruik. Hij wilde voor iedere samenwerking apart toestemming geven. De vrouw ging daar niet in mee, blokkeerde hem op WhatsApp en beantwoordde zijn e-mails niet meer. Daarop stapte de man naar buiten met zijn bezwaren.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland (zittingsplaats Alkmaar) deed op 3 november 2026 uitspraak in dit kort geding. De man plaatste berichten op Instagram waarin hij schreef dat de vrouw de kinderen als 'verdienmodel' gebruikt en dat haar verdiensten volgens hem boven de keuzes van de kinderen werden gezet. Hij deelde privéberichten tussen de ouders en riep zijn volgers op die berichten te delen en content van de vrouw te rapporteren. Eind augustus 2026 benaderde hij bovendien ongeveer negen opdrachtgevers van de vrouw rechtstreeks. Hij schreef hun dat de kinderen vanaf 1 september 2026 niet meer aan samenwerkingen mochten meedoen en dreigde met juridische stappen als zij zich daar niet aan hielden. Een deel van die opdrachtgevers stopte de samenwerking met de vrouw direct.
De vrouw vorderde dat de man de berichten verwijdert, haar niet meer beschuldigt, geen opdrachtgevers meer benadert en een rectificatie plaatst. Het ging om een botsing tussen haar recht op bescherming van haar privéleven, eer en goede naam en zijn recht op vrijheid van meningsuiting. De rechter zag een spoedeisend belang, omdat de man haar reputatie en inkomsten schaadde. Hij woog onder meer de aard van de uitlatingen, de steun in de feiten en de wijze waarop ze tot stand kwamen. De berichten waren volgens hem suggestief en niet alleen feitelijk. De man had niet onderbouwd dat de kinderen niet meer wilden meedoen en had niet gesteld dat de content zelf onrechtmatig was. Tijdens de zitting zei hij dat hij zich vrij achtte de opdrachtgevers opnieuw te benaderen als de vrouw zich niet aan afspraken hield. Dat wees volgens de rechter op een kans op herhaling.
De rechter oordeelde dat de man zijn positie in het geschil gebruikte om druk op de vrouw uit te oefenen. Hij kon het meningsverschil over het gezamenlijk gezag voorleggen aan de rechter volgens artikel 1:253a van het Burgerlijk Wetboek, of proberen met de vrouw tot een regeling te komen. Door in plaats daarvan publiekelijk te gaan en opdrachtgevers te benaderen doorkruiste hij het wettelijk systeem. Dat het gebruik van de kinderen als content tijdens de relatie nooit een punt was, woog ook mee. De rechter riep beide ouders op om afspraken te maken, ook over content met de kinderen, omdat de kinderen in een loyaliteitsconflict dreigen te komen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen grotendeels toe. De man moet binnen 48 uur na betekening van het vonnis alle bewuste publicaties en de gedeelde privécommunicatie verwijderen en verwijderd houden. Hij mag de vrouw niet meer zonder toereikende feitelijke grondslag beschuldigen, geen informatie meer openbaar maken over het ouderlijk geschil en geen opdrachtgevers van de vrouw meer benaderen om samenwerkingen te laten stoppen. Ook moet hij binnen 48 uur 72 uur lang een korter herstelbericht plaatsen dan de vrouw voorstelde. Bij overtreding verbeurt hij een dwangsom van € 500, plus € 100 per dag dat de overtreding voortduurt, met een maximum van € 5.000. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 3 november 2026
Civiel Recht Hoge Raad: verjaarde vordering na uit elkaar gaan niet te verrekenen met overbedelingsschuld van huis Twee mensen kochten samen een huis in Gelderland. Het huis werd op 2 februari 2017 aan hen geleverd, ieder voor de onverdeelde helft. De koopprijs bedroeg € 271.768,69. De man betaalde daarvan € 101.618,69 uit eigen middelen; de rest van € 170.150 werd gefinancierd met een hypotheek waarvoor beiden hoofdelijk aansprakelijk zijn. Toen hun relatie in elk geval in augustus 2022 was geëindigd, bleef de man in het huis wonen. De vrouw wilde het huis verkopen, de man wilde het juist overnemen.
In de procedure over de verdeling vorderde de vrouw dat het huis aan een derde wordt verkocht en dat de man daaraan meewerkt. De man vroeg in reconventie om toedeling van het huis aan hem, onder overname van de hypotheekschuld en met ontslag van de vrouw uit haar hoofdelijke aansprakelijkheid. Ook wilde hij dat het bedrag dat hij aan de vrouw moet betalen voor de overbedeling, wordt verminderd met wat hij bij de aankoop méér had betaald dan zijn helft. De rechtbank Gelderland wees het huis aan de man toe en bepaalde dat beiden de helft van de overwaarde krijgen, zonder verrekening.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelde anders. Het hof vond dat de man door zijn extra betaling een vordering van € 50.809,35 op de vrouw had gekregen. Die vordering was volgens het hof wel verjaard, omdat de man pas op 22 augustus 2022 om betaling vroeg, meer dan vijf jaar na de levering van het huis. Toch mocht de man van het hof dat bedrag verrekenen met wat hij de vrouw moet betalen voor haar helft van de overwaarde, als hij het huis zou overnemen. Het hof baseerde dat op artikel 6:131 lid 1 BW, dat bepaalt dat de bevoegdheid tot verrekening niet eindigt door verjaring.
De vrouw ging in cassatie. Zij klaagde dat het hof die bepaling verkeerd had uitgelegd. De Hoge Raad geeft haar gelijk. Artikel 6:131 lid 1 BW laat een bestaande verrekeningsbevoegdheid voortbestaan nadat een vordering verjaart. Maar de bepaling geeft geen recht om een vordering die al is verjaard te verrekenen met een schuld die pas daarna is ontstaan. Dan geldt gewoon het vereiste uit artikel 6:127 lid 2 BW: wie wil verrekenen, moet zijn eigen vordering kunnen afdwingen. In deze zaak was de vordering van de man verjaard vóórdat de vrouw een vordering op hem kreeg wegens overbedeling. De man kon dus niet meer verrekenen, en het oordeel van het hof was onjuist.
De man had onder voorwaarde ook zelf incidenteel cassatieberoep ingesteld, tegen het oordeel dat zijn vordering was verjaard. Omdat het hoofdberoep slaagt, is aan die voorwaarde voldaan en beoordeelt de Hoge Raad dit beroep alsnog. Het beroep is niet geslaagd. De man had in de feitelijke instanties niet aangevoerd dat zijn vordering pas bij het einde van de relatie opeisbaar werd, en evenmin dat het een vordering na onbepaalde tijd was. Hij was er zelf van uitgegaan dat de vordering in februari 2017 opeisbaar was. Zijn verweer was dat het beroep op verjaring onaanvaardbaar was, omdat de termijn maar een paar maanden was overschreden. Het hof wees dat argument af, en volgens de Hoge Raad is dat oordeel niet onjuist of onbegrijpelijk. Verjaring is dwingend recht, en de beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid moet daar zeer terughoudend op worden toegepast. De overige klachten verwerpt de Hoge Raad zonder nadere motivering.
De Hoge Raad vernietigt het arrest van het hof van 20 mei 2025 en verwijst de zaak naar het gerechtshof 's-Hertogenbosch, dat de verdeling opnieuw moet beoordelen. Het incidentele beroep van de man wordt verworpen. De proceskosten in cassatie worden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kantonrechter beveelt ontruiming woning bij € 5.200 huurachterstand, gezin krijgt vier weken Een verhuurder in Roermond kreeg van de kantonrechter gelijk in een spoedprocedure tegen zijn huurder, die vier maanden geen huur had betaald. De woning wordt ontruimd. De huurder, een vrouw die er met haar minderjarige kind woont, kreeg daarvoor vier weken de tijd.
Het gaat om een woning die de verhuurder voor € 1.300 per maand verhuurt. De huur moest vóór de eerste dag van elke maand zijn betaald. Over juli tot en met oktober 2026 betaalde de huurder niets, waardoor de achterstand opliep tot € 5.200.
Op 3 september 2026 hadden beide partijen al een vaststellingsovereenkomst getekend, een schriftelijke afspraak om een geschil te beëindigen. Daarin stond dat de huurovereenkomst op 30 september 2026 zou eindigen, dat de huurder dan de woning zou verlaten en dat zij de toenmalige achterstand van € 3.900 uiterlijk op 22 september in twee termijnen zou betalen. De huurder hield zich daar niet aan en bleef in de woning wonen. De verhuurder stapte daarom naar de kantonrechter in Roermond met een kortgedingvordering, een snelle procedure voor zaken waarin direct een beslissing nodig is. Hij vroeg om ontruiming, betaling van de achterstand en van de huur tot de ontruiming, en een boete van € 250 per dag.
De huurder kwam niet naar de zitting en voerde geen verweer. Tegen haar is verstek verleend. De kantonrechter vond het spoedeisend belang van de verhuurder aangetoond. Hij stelde wel voorop dat een ontruiming bij voorlopige voorziening diep ingrijpt in het woonrecht van een huurder en dat daarom grote terughoudendheid past. In dit geval stond vast dat de huurder de vaststellingsovereenkomst zelf had ondertekend en dus wist dat zij op 30 september moest vertrekken. Omdat zij de vorderingen niet tegensprak en ze de rechter niet onrechtmatig of ongegrond voorkwamen, wees hij het grootste deel toe.
Bij de termijn woog het kind mee. Volgens artikel 3 lid 1 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind vormen de belangen van het kind bij alle maatregelen de eerste overweging. De rechter verwees naar de beslissing van de Hoge Raad van 28 november 2025, waaruit volgt dat hij zo nodig ambtshalve moet onderzoeken of een ontruiming ook kinderen treft en wat in hun belang is. Daarom hanteerde hij een ontruimingstermijn van vier weken in plaats van een directe ontruiming.
Twee onderdelen van de vordering wees hij af. De machtiging om de ontruiming zo nodig met de sterke arm van justitie uit te voeren is overbodig, omdat de artikelen 556 en 557 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering die mogelijkheid al bieden. De boete van € 250 per dag had de verhuurder in de dagvaarding niet onderbouwd. Dat gold ook voor de vordering tot nakoming van de overige verplichtingen uit de huurovereenkomst.
De kantonrechter beval de huurder binnen vier weken na betekening van het vonnis de woning te ontruimen, met alle personen en zaken, en de sleutels af te geven. Ze moet € 5.200 aan achterstallige huur betalen, plus wettelijke rente, en daarnaast € 1.300 per maand (€ 43,33 per dag) vanaf 1 november 2026 tot de dag van daadwerkelijke ontruiming. Verder moet zij de proceskosten van € 986 vergoeden, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. Het vonnis is voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht