Rechtbank noemt actie Schipholwatch tegen consultant onrechtmatig, wijst schadeclaim af Een luchtvaartconsultant en de actiegroep Schipholwatch voeren al jaren een verhitte ruzie op social media over de groei van Schiphol en Lelystad Airport. Die ruzie kreeg een vervolg voor de rechtbank Amsterdam, nadat de consultant een nieuwe internationale opdracht misliep die hij naar eigen zeggen dankzij bemoeienis van Schipholwatch verloor.
De consultant en Schipholwatch, vertegenwoordigd door haar twee bestuurders, plaatsen sinds 2019 onvriendelijke berichten over elkaar. De consultant beschuldigde Schipholwatch onder meer van stalken, cyberpesten en laster, en noemde de bestuurders onder andere eco-extremisten en pathologische leugenaars. Schipholwatch verzamelde op haar beurt uitingen van de consultant op een eigen website met een link naar een Google Drive map, en waarschuwde hem in mei 2024 op LinkedIn dat zijn verdachtmakingen zijn kansen op een nieuwe baan zouden verkleinen.
In augustus 2024 kondigde de consultant op LinkedIn aan dat hij bij het Dubai-bedrijf Edari zou beginnen als Program Manager Operations Excellence, uitgeleend aan Dubai Airports. Twee dagen later stuurde Schipholwatch een e-mail met een uitgebreide klachtbrief naar Edari, waarin zij waarschuwde voor het gedrag van de consultant en verwees naar een verzameling van zijn online uitlatingen. Toen de consultant een deel van die e-mail zelf op X plaatste en na een verzoek van Edari weer verwijderde, stuurde Schipholwatch een tweede, kritische e-mail. Edari liet vervolgens weten dat Dubai Airports een intern onderzoek startte, en op 2 september 2024 kreeg de consultant te horen dat de opdracht niet doorging.
De consultant vorderde een verklaring voor recht dat Schipholwatch en haar bestuurders onrechtmatig hadden gehandeld, plus een schadevergoeding van in totaal € 365.000: € 315.000 aan misgelopen inkomen en € 50.000 aan immateriële schade. Ook wilde hij dat Schipholwatch zou stoppen met negatieve uitingen over hem en een rectificatie zou plaatsen. Schipholwatch vorderde op haar beurt dat de consultant zou stoppen met uitlatingen over haar en haar bestuurders, eveneens met een rectificatie.
Omdat partijen tijdens de mondelinge behandeling hadden afgesproken om de overige geschilpunten via mediation te proberen op te lossen, boog de rechtbank zich in dit tussenvonnis alleen over de gevorderde schadevergoeding. Zij oordeelde dat Schipholwatch onrechtmatig had gehandeld door zo kort na het nieuws van de nieuwe opdracht contact te zoeken met Edari. De e-mails wekten de indruk van een gerichte actie om de consultant bij zijn nieuwe werkgever in diskrediet te brengen. Schipholwatch had, ook als zij een legitiem doel had om de consultant tot andere uitingen te bewegen, kunnen kiezen voor minder schadelijke middelen, zoals een kort geding tegen de consultant zelf, in plaats van rechtstreeks zijn nog niet eens begonnen opdracht in gevaar te brengen.
Ondanks dat oordeel over de onrechtmatigheid wees de rechtbank de gevorderde schadevergoeding af. Zij oordeelde dat het causale verband tussen de e-mails van Schipholwatch en het afblazen van de opdracht niet vaststaat. Het is onduidelijk gebleven wat het interne onderzoek van Dubai Airports had opgeleverd en of dat onderzoek de reden was voor het annuleren van de opdracht. In de opzeggingsbrief van Edari werd geen reden genoemd, en ook in de overige correspondentie vond de rechtbank geen aanknopingspunt dat naar de e-mails van Schipholwatch wees. Omdat het ontbrekende causale verband ook in de weg staat aan de subsidiair gevorderde verwijzing naar een schadestaatprocedure, wees de rechtbank ook dat onderdeel af. De vraag of de bestuurders van Schipholwatch persoonlijk aansprakelijk zijn, kwam daardoor niet meer aan de orde. De overige vorderingen van beide partijen, waaronder de tegenvorderingen van Schipholwatch en het verbod op verdere uitlatingen, houdt de rechtbank aan totdat het mediationtraject is afgerond.
Rechtbank Amsterdam · 2 september 2026
Civiel Recht Voorzieningenrechter verbiedt Britse en Poolse webshops verkoop imitatieparfums Twee webshops uit Londen en Warschau die imitatieparfums verkochten onder gebruikmaking van bekende merknamen, krijgen van de voorzieningenrechter in Den Haag een verbod opgelegd om daarmee door te gaan. Omdat de webshops niet in de procedure verschenen, wees de rechter het kort geding grotendeels bij verstek toe.
De zaak werd aangespannen door twee vennootschappen van het cosmeticaconcern Coty, gevestigd in Amsterdam en Duitsland, tegen twee vennootschappen die onder de naam Europerfumery opereren vanuit Londen en Warschau. Volgens Coty boden de webshops van Europerfumery imitatieparfums aan onder gebruikmaking van merken van Coty, konden consumenten via zoekfilters nog altijd naar de originele parfums zoeken waarvoor Europerfumery een imitatievariant aanbood, en werden de merken van Coty ook in de metadata van de websites gebruikt. Volgens Coty maakte dit inbreuk op haar merkrechten en kon Europerfumery zich niet met succes beroepen op geoorloofde vergelijkende reclame.
Omdat Europerfumery niet in de procedure verscheen, moest de rechter eerst beoordelen of verstek kon worden verleend. De dagvaardingen waren volgens de geldende internationale verdragen aan de Britse en Poolse autoriteiten aangeboden, maar niet gebleken is dat de stukken de webshops daadwerkelijk via die weg hebben bereikt. Omdat Coty de dagvaarding echter ook per e-mail naar de op de websites vermelde adressen had gestuurd en die verzending was voltooid, achtte de rechter voldoende aannemelijk dat Europerfumery tijdig kennis heeft kunnen nemen van de procedure. Gelet op de spoedeisendheid van de gevraagde verboden verleende de rechter daarom verstek tegen beide vennootschappen.
De rechter moest vervolgens vaststellen of hij internationaal bevoegd was, omdat beide gedaagden buiten Nederland zijn gevestigd. Voor de vorderingen op basis van Uniemerken bleek de rechtbank onder meer bevoegd omdat de Nederlandse Coty-vennootschap in Nederland is gevestigd en de Londense webshop geen vestiging in de Europese Unie heeft, met een bevoegdheid die zich in dat geval uitstrekt tot de hele Europese Unie. Voor de overige vorderingen was de bevoegdheid beperkt tot Nederland respectievelijk de Benelux, afhankelijk van de grondslag en de plaats waar de gestelde inbreuk plaatsvond.
Inhoudelijk oordeelde de rechter dat de vorderingen van Coty niet onrechtmatig of ongegrond voorkwamen en wees hij de gevorderde inbreukverboden toe voor de in de dagvaarding genoemde merken. Ook een verbod op onrechtmatige vergelijkende reclame werd toegewezen, al beperkte de rechter dit tot die specifieke vorm van onrechtmatig handelen: een algeheel verbod op oneerlijke concurrentie vond hij te onbepaald voor een kort geding. De gevorderde opgave van informatie over leveranciers, afnemers en voorraden werd eveneens toegewezen, maar beperkt tot wat nodig is om de omvang van de inbreuk vast te stellen, met uitzondering van omzet- en winstgegevens omdat daarvoor onvoldoende spoedeisend belang bestond.
Een door Coty gevorderde rectificatie wees de rechter af, omdat de voorgestelde tekst onvoldoende duidelijk maakte om welke merken en producten het ging en dus niet geschikt was om een onjuiste indruk bij het publiek recht te zetten. De rechter matigde en maximeerde de gevorderde dwangsom, en veroordeelde Europerfumery tot een dwangsom van € 5.000 per overtreding plus € 1.000 per dag dat een overtreding voortduurt, met een maximum van € 250.000. Als grotendeels in het ongelijk gestelde partij wordt Europerfumery ten slotte veroordeeld in de proceskosten van € 5.375,07.
Rechtbank Den Haag · 21 augustus 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechter verbiedt vader online aanval op momfluencer en haar opdrachtgevers; hij moet berichten verwijderen Een vrouw met ongeveer 42.200 volgers op Instagram verdient haar geld als influencer. Ze deelt content over haar dagelijks leven, moederschap en gezin en krijgt betaald voor samenwerkingen met merken. Haar twee kinderen komen daar regelmatig in voor. Toen de relatie met de vader van de kinderen was beëindigd, verzette hij zich tegen dat gebruik. Hij wilde voor iedere samenwerking apart toestemming geven. De vrouw ging daar niet in mee, blokkeerde hem op WhatsApp en beantwoordde zijn e-mails niet meer. Daarop stapte de man naar buiten met zijn bezwaren.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland (zittingsplaats Alkmaar) deed op 3 november 2026 uitspraak in dit kort geding. De man plaatste berichten op Instagram waarin hij schreef dat de vrouw de kinderen als 'verdienmodel' gebruikt en dat haar verdiensten volgens hem boven de keuzes van de kinderen werden gezet. Hij deelde privéberichten tussen de ouders en riep zijn volgers op die berichten te delen en content van de vrouw te rapporteren. Eind augustus 2026 benaderde hij bovendien ongeveer negen opdrachtgevers van de vrouw rechtstreeks. Hij schreef hun dat de kinderen vanaf 1 september 2026 niet meer aan samenwerkingen mochten meedoen en dreigde met juridische stappen als zij zich daar niet aan hielden. Een deel van die opdrachtgevers stopte de samenwerking met de vrouw direct.
De vrouw vorderde dat de man de berichten verwijdert, haar niet meer beschuldigt, geen opdrachtgevers meer benadert en een rectificatie plaatst. Het ging om een botsing tussen haar recht op bescherming van haar privéleven, eer en goede naam en zijn recht op vrijheid van meningsuiting. De rechter zag een spoedeisend belang, omdat de man haar reputatie en inkomsten schaadde. Hij woog onder meer de aard van de uitlatingen, de steun in de feiten en de wijze waarop ze tot stand kwamen. De berichten waren volgens hem suggestief en niet alleen feitelijk. De man had niet onderbouwd dat de kinderen niet meer wilden meedoen en had niet gesteld dat de content zelf onrechtmatig was. Tijdens de zitting zei hij dat hij zich vrij achtte de opdrachtgevers opnieuw te benaderen als de vrouw zich niet aan afspraken hield. Dat wees volgens de rechter op een kans op herhaling.
De rechter oordeelde dat de man zijn positie in het geschil gebruikte om druk op de vrouw uit te oefenen. Hij kon het meningsverschil over het gezamenlijk gezag voorleggen aan de rechter volgens artikel 1:253a van het Burgerlijk Wetboek, of proberen met de vrouw tot een regeling te komen. Door in plaats daarvan publiekelijk te gaan en opdrachtgevers te benaderen doorkruiste hij het wettelijk systeem. Dat het gebruik van de kinderen als content tijdens de relatie nooit een punt was, woog ook mee. De rechter riep beide ouders op om afspraken te maken, ook over content met de kinderen, omdat de kinderen in een loyaliteitsconflict dreigen te komen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen grotendeels toe. De man moet binnen 48 uur na betekening van het vonnis alle bewuste publicaties en de gedeelde privécommunicatie verwijderen en verwijderd houden. Hij mag de vrouw niet meer zonder toereikende feitelijke grondslag beschuldigen, geen informatie meer openbaar maken over het ouderlijk geschil en geen opdrachtgevers van de vrouw meer benaderen om samenwerkingen te laten stoppen. Ook moet hij binnen 48 uur 72 uur lang een korter herstelbericht plaatsen dan de vrouw voorstelde. Bij overtreding verbeurt hij een dwangsom van € 500, plus € 100 per dag dat de overtreding voortduurt, met een maximum van € 5.000. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 3 november 2026
Civiel Recht Rechter verbiedt vrouw om Stichting Huis voor Dieren op Facebook te beschuldigen van fraude en dierenmishandeling Een vrouw uit Overijssel plaatste jarenlang berichten op Facebook waarin zij de voorzitter van Stichting Huis voor Dieren en haar voormalige dierencrematorium beschuldigde van fraude, oplichting, dierenmishandeling, corruptie en psychische stoornissen. Aanleiding was een ontevreden ervaring in 2021, toen de vrouw haar hond liet cremeren bij het crematorium en op de urn de pootafdruk en naam van het dier ontbraken.
In de Facebook-berichten beschreef de vrouw de voorzitter als iemand met een 'narcistische en psychopatische stoornis', beweerde zij dat dieren illegaal in kliko's waren gedumpt in plaats van gecremeerd, en riep zij oud-medewerkers op zich bij haar te melden over vermeende misstanden. Ze tagde daarbij ook instanties als de NVWA, de Rijksrecherche en nieuwsmedia. De vrouw presenteerde haar beweringen als vaststaande feiten en noemde zichzelf een 'klokkenluider'.
Stichting Huis voor Dieren en haar voorzitter stapten naar de rechter en vorderden onder meer een verbod op verdere negatieve uitlatingen, verwijdering van de berichten, een rectificatie en een verbod op het doen van meldingen bij instanties. Zij stelden dat de beschuldigingen onrechtmatig waren omdat daarvoor geen bewijs bestond. Tegelijk werd gevorderd dat twee andere gedaagden, de nieuwe eigenaren van het crematorium, geen bedrijfsinformatie meer mochten doorspelen.
De rechter stelde vast dat de beschuldigingen de grens van de vrijheid van meningsuiting overschreden. Hoewel de vrouw het recht heeft zich kritisch uit te laten over dienstverlening waarbij zij ontevreden was, gaan de berichten veel verder: ze bevatten ernstige beschuldigingen van strafbare feiten en beledigingen die als vaststaande feiten worden gepresenteerd, terwijl de vrouw in haar juridische verweer zelf toegaf dat de onderliggende feiten niet allemaal bewezen zijn. De rechter oordeelde dat het recht op bescherming van de goede naam in dit geval zwaarder weegt dan het recht op vrije meningsuiting.
De vorderingen werden deels toegewezen en deels afgewezen. Een rectificatie wees de rechter af, omdat het verbod en de verwijdering van de berichten al voldoende tegemoet komen aan de belangen van de stichting. Het verbod om meldingen te doen bij politie en andere instanties wees de rechter ook af, omdat onvoldoende was aangetoond dat de aangiften opzettelijk onjuist waren. De vorderingen tegen de nieuwe eigenaren van het crematorium werden volledig afgewezen, omdat onvoldoende vaststond dat de stichting nog rechthebbende was op de bedrijfsinformatie na de overdracht.
De vrouw moet de berichten binnen 24 uur na betekening van het vonnis verwijderen en mag geen vergelijkbare uitlatingen meer plaatsen op haar Facebook-profiel en haar besloten Facebook-groep. Bij overtreding verbeurt zij een dwangsom van € 250 per dag, met een maximum van € 15.000. Ook moet zij de proceskosten van de stichting betalen, begroot op € 2.254. Omdat de vorderingen tegen de nieuwe eigenaren zijn afgewezen, moet de stichting op haar beurt de proceskosten van die twee gedaagden vergoeden, begroot op € 1.707.
Rechtbank Overijssel · 22 oktober 2026
Civiel Recht Hof beperkt inzage Disney in muziektarieven van collectieve beheerder tot elf streamingdiensten Disney wil weten hoe twee organisaties die muziekauteursrechten beheren, tot hun tarieven voor streamingdiensten komen. Voor Disney+ gaat het om een groot bedrag aan muzieklicenties, en het bedrijf vermoedt dat bij andere aanbieders meer spelen dan alleen de twee criteria die de beheerders zelf noemen. Disney vroeg daarom inzage in de licentieovereenkomsten en andere stukken waarin kortingen, afslagen en criteria voor die tarieven staan.
Het gaat om diensten voor 'subscription video on demand' (SVOD): streamingdiensten waarbij abonnees tegen betaling films en series op afroep kunnen kijken. De beheerders weigerden inzage, onder meer omdat de overeenkomsten met andere aanbieders geheim zijn en concurrentiegevoelige informatie bevatten. Netflix en Apple, die in de procedure als belanghebbenden zijn betrokken, voerden daarbij ook verweer.
Het gerechtshof Amsterdam deed dit hoger beroep tegen een beschikking van de rechtbank Amsterdam. Eerder had het hof al in twee tussenbeschikkingen beslist dat Disney maar voor een klein deel recht op inzage heeft. Disney mag alleen kennisnemen van de criteria, factoren en omstandigheden die de beheerders hanteerden bij het bepalen van hun tarieven, en van de redenen voor kortingen, afslagen en aftrekposten. Welke tarieven of kortingen met een concrete aanbieder zijn afgesproken, hoeft Disney niet te weten. Lopende onderhandelingen vallen er ook buiten. Het gaat om afspraken vanaf 1 december 2018.
In deze eindbeschikking beslist het hof eerst om welke aanbieders het gaat. Disney noemde zeventien aanbieders van streamingdiensten. Vijf daarvan bieden hun streamingdienst aan als onderdeel van een bundel met bijvoorbeeld lineaire televisie, shopping of een platform met door gebruikers gemaakte content. Disney+ is niet zo'n bundel, dus die aanbieders zijn volgens het hof onvoldoende vergelijkbaar. Er blijven elf aanbieders over, exclusief Disney zelf. Het hof weigert verder om alle andere aanbieders alsnog als belanghebbenden in de procedure te betrekken, omdat de beheerders hun belang bij vertrouwelijkheid zelf kunnen inroepen en Disney geen gegevens per aanbieder krijgt.
Daarna regelt het hof hoe de inzage in de praktijk gaat. De beheerders verzamelen de relevante pagina's en e-mails, maken alles behalve de gevraagde gegevens zwart en stellen een lijst op van alleen die gegevens, in het Engels. Is iets in een andere taal gesteld, dan vertaalt een beëdigd vertaler het. De gegevens mogen niet per aanbieder worden uitgesplitst. Het hof benadrukt dat de gegevens waarschijnlijk uit een woord, enkele woorden of een zinsnede bestaan, en dat de beheerders geen onderscheid mogen maken tussen gewone onderhandelingspunten en wat zij volgens de wet moeten verstrekken.
Een onafhankelijke controleur kijkt of de lijst compleet is. Disney moet binnen een maand na het onherroepelijk worden van de beschikking een registeraccountant aanwijzen, die onafhankelijk is van alle betrokken partijen, geen recente adviesrelatie met hen heeft, een belangenconflictcontrole uitvoert en tot geheimhouding is verplicht. Die accountant doet alleen een feitelijke controle en geeft geen zekerheidsverklaring af. Het hof wijst de wens van Disney af om een jurist te laten controleren, en ziet geen reden voor extra waarborgen zoals Apple voorstelde.
De beheerders moeten binnen drie maanden na het onherroepelijk worden van de beschikking de stukken en de lijst aan de accountant geven, en binnen vier maanden de lijst aan Disney verstrekken. De kosten van de inzage, inclusief die van de vertaler en de accountant, zijn voor Disney. De beslissing wordt niet uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Het hof vernietigt de beschikking van de rechtbank en beveelt de beheerders opnieuw rechtdoende om de gegevens te verstrekken zoals beschreven. Omdat beide partijen op onderdelen in het ongelijk zijn gesteld, draagt elke partij in beide instanties de eigen proceskosten. De beheerders moeten wel de kosten terugbetalen die Disney in eerste aanleg al aan hen had betaald, binnen zeven werkdagen na betekening van de beschikking. Het meer of anders gevorderde wijst het hof af.
Gerechtshof Amsterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht