Rechter verlaagt huur Woonstad-woning met 15% voor vochtplekken, huurder moet € 3.997 terugbetalen Een huurder van een Woonstad-woning in Rotterdam kreeg in 2025 van de huurcommissie 60 procent huurkorting wegens vocht en schimmel in de woning. De verhuurder liet het daar niet bij en stapte naar de kantonrechter. De rechter beoordeelt het gebrek opnieuw en komt op een veel lagere korting uit.
De huurder, die de woning samen met haar ex-partner huurt, had de huurcommissie gevraagd de huur te verlagen vanwege vocht en schimmel. De commissie verlaagde de huur van € 708,10 met 60 procent tot € 283,24 per maand, met terugwerkende kracht tot 1 april 2024. Woonstad Rotterdam vond dat te veel. Omdat de verhuurder naar de rechter ging, verviel de uitspraak van de huurcommissie en moest de kantonrechter de kwestie zelf opnieuw beoordelen.
De kantonrechter ziet in de woning twee zichtbare vochtplekken, in de woonkamer en in de slaapkamer, samen ongeveer 0,35 vierkante meter. Die zijn ontstaan doordat vocht via de gevel doorsloeg, nadat de gevel in 2022 was geïsoleerd. Door condensatie in de spouw kon vocht de woning in trekken. Woonstad liet in 2025 loodslabben aanbrengen en later ook de stootvoegen herstellen. Volgens de rechter is de oorzaak daarmee in december 2025 verholpen. Dat de huurder de bouwdrogers maar beperkt liet draaien, heeft volgens de rechter niet tot gevolg dat de huurverlaging korter duurt, omdat nergens blijkt dat dit het herstel heeft vertraagd.
De rechter vindt de twee vochtplekken een ernstig gebrek dat het huurgenot substantieel vermindert, en volgt Woonstad dus niet in het standpunt dat er geen korting hoort te zijn. Een korting van 60 procent gaat volgens de rechter echter veel te ver. Hij kiest voor 15 procent, wat de huur op € 601,89 per maand brengt. Die korting loopt van 1 april 2024 tot en met 11 december 2025.
Op andere punten krijgt de huurder geen gelijk. De verhoogde vochtwaarden die op wisselende plekken in de muur zijn gemeten, zijn alleen met meetapparatuur op te sporen. Ze leveren volgens de rechter geen substantiële vermindering van het huurgenot op. Het aangetaste behang in de slaapkamer en het afgebladderde behang in de keuken zijn geen onderdeel van de verhuurde woning, zodat daarvoor geen korting kan worden gegeven.
Woonstad had ook terugbetaling gevraagd van € 5.912,68, het bedrag dat het op grond van de uitspraak van de huurcommissie al had uitgekeerd. De rechter rekent uit dat de huurder over april 2024 tot en met mei 2025 recht had op € 1.915,39 aan korting, waarbij hij ook de huurverhoging per 1 juli 2024 naar € 747,05 meeneemt. Het verschil van € 3.997,29 is te veel betaald. Omdat de ex-partner formeel nog steeds medehuurder is, zolang niet vaststaat dat de echtscheidingsbeschikking is ingeschreven, worden beiden tot terugbetaling veroordeeld.
De huurder had in een tegeneis ook € 8.117,69 aan schadevergoeding gevraagd voor beschadigde vloer, kasten, banken en behang, plus vergoeding van de kosten van vochtrapporten. De rechter wijst dat af. Zij heeft de schade aan vloer, kasten en banken niet met bijvoorbeeld foto's onderbouwd. Voor het behang ziet de rechter niet dat Woonstad zijn herstelplicht heeft verzaakt, omdat er snel na de melding onderzoek, herstelwerk en bouwdrogers zijn ingezet. De rapporten stellen alleen verhoogde vochtwaarden vast en niet dat er een gebrek is.
De kantonrechter stelt de huur vast op € 601,89 per maand vanaf 1 april 2024 tot en met 11 december 2025 en veroordeelt de huurder en haar ex-partner tot betaling van € 3.997,29 aan Woonstad, met wettelijke rente vanaf de dagvaarding. In de eis van Woonstad dragen partijen hun eigen proceskosten. In de tegeneis wijst de rechter alles af en moet de huurder € 684,00 aan proceskosten betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 30 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst ontruiming van kwetsbare huurder met alcoholverslaving af Een verhuurder in Almere wilde de huurder van haar appartement, een kwetsbare man met een alcoholverslaving, het huis uit krijgen. De twee hadden eerder een affectieve relatie. Sinds 1 juni 2024 huurt hij de woning van haar. De verhuurder stelde dat hij haar bedreigde en intimideerde en dat hij het slot van de woning had vervangen. Daarom vroeg ze de kantonrechter in kort geding om ontruiming en een gebruiksvergoeding.
De huurder wordt in de procedure vertegenwoordigd door zijn bewindvoerder, een bv. Die wilde het tegenovergestelde: dat de verhuurder wordt veroordeeld tot herstel van gebreken in de woning, zoals schimmel, een gebrekkige afvoer, ontbrekende rookmelders, houtrot aan de buitenkant, ontbrekende handgrepen aan keukenkastjes en een gat in de muur van de hal.
De kantonrechter vindt dat de verhuurder geen spoedeisend belang heeft. Voortdurende bedreiging en intimidatie zijn volgens de rechter niet onderbouwd. De aangehaalde incidenten komen vooral voort uit de eerdere relatie en de nasleep daarvan, en de laatste berichten dateren van juni 2026. Dat de huurder zijn gedrag heeft aangepast vanwege dit kort geding, noemt de rechter een veronderstelling. Van voortdurend agressief gedrag tegenover anderen is niet gebleken. Het vervangen van het slot is in strijd met de huurovereenkomst, maar is volgens de rechter geen noodsituatie. De huurder moet er wel voor zorgen dat de verhuurder weer een eigen sleutel of toegangscode krijgt.
Ook als er wel spoed zou zijn, is volgens de kantonrechter onvoldoende zeker dat een rechter in een gewone procedure de huurovereenkomst zal ontbinden. De huurder is uiterst kwetsbaar en heeft groot belang bij behoud van de woning. Omdat de ontruiming wordt geweigerd, vervalt ook de gebruiksvergoeding. De rechter raadt partijen aan om het contact over de huur te laten lopen via de ambulant begeleider van de huurder.
De vorderingen van de bewindvoerster sneuvelen ook. Spoedeisend belang is er volgens de rechter alleen bij de schimmel, de afvoer en de rookmelders; de overige punten worden daarom afgewezen. Ventilatie en rookmelders zijn volgens de verhuurder al aangebracht, en dat heeft de bewindvoerster niet weersproken. Over de schimmel en de afvoer is onduidelijk wie verantwoordelijk is. Dat vraagt nader onderzoek, en daar leent een kort geding zich niet voor.
De kantonrechter wijst alle vorderingen af, in conventie en in reconventie. Gelet op de voormalige relatie worden de proceskosten gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten. De huurder kan voorlopig in de woning blijven wonen.
Rechtbank Midden-Nederland · 26 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank: geen urgentieverklaring voor vrouw met PTSS die wil verhuizen Een vrouw uit Capelle aan den IJssel woont met haar dochter op de eerste etage van een flat. Ze kampt met pijn, kortademigheid, duizelingen, angst, PTSS en depressieve klachten. Door harde en plotselinge geluiden van medebewoners ervaart ze overlast, en ze wil verhuizen naar een rustigere, beter geïsoleerde woning. Daarom vroeg ze bij de gemeente een urgentieverklaring aan op grond van medische noodzaak, waarmee ze met voorrang een woning kan krijgen.
Het college van burgemeester en wethouders wees de aanvraag op 31 januari 2024 af. Het baseerde zich op het advies van een arts van het team Sociaal Medische Advisering van de gemeente Rotterdam. Die concludeerde dat er geen medische noodsituatie was: in de twee jaar voor het advies waren er geen aanwijzingen voor ernstige psychische decompensatie of crisissituaties. Ook kan een rustige woonomgeving na een verhuizing niet worden gegarandeerd, en de psychische kwetsbaarheid blijft bij een verhuizing bestaan. Na bezwaar van de vrouw bleef de arts bij zijn advies, en het college hield op 28 oktober 2024 de afwijzing in stand. De vrouw ging daartegen in beroep bij de rechtbank Rotterdam.
Eerst boog de rechtbank zich over de vraag of het beroep wel op tijd was ingediend. Het beroepschrift kwam op 19 december 2024 binnen, meer dan zes weken na het besluit. Toch was het beroep ontvankelijk: het college had het besluit aan de vrouw zelf gestuurd en niet aan haar gemachtigde, die haar in bezwaar had bijgestaan. Volgens vaste rechtspraak is het besluit dan niet goed bekendgemaakt, zodat de beroepstermijn nog niet was gaan lopen.
Inhoudelijk stelde de vrouw dat het college de feitelijke situatie onvoldoende had meegewogen en niet zomaar op het medisch advies mocht afgaan. De rechtbank volgde haar daarin niet. Een bestuursorgaan mag afgaan op een deskundigenadvies als dat zorgvuldig tot stand is gekomen, de redenering begrijpelijk is en de conclusies daarop aansluiten. Alleen als er concrete aanknopingspunten zijn om daaraan te twijfelen, moet het orgaan nader motiveren. Die had de vrouw niet aangedragen. De verklaringen van haar huisarts van 5 oktober 2026 en haar psychiater van 14 september 2026 gaan over haar huidige situatie en zeggen niets over haar toestand ten tijde van het besluit in oktober 2024. Is haar situatie daarna verslechterd, dan kan ze volgens de rechtbank een nieuwe aanvraag doen, wat het college ter zitting ook aangaf.
Ook het beroep op de hardheidsclausule slaagde niet. Het college mag in een schrijnende situatie met bijzondere, onvoorziene omstandigheden toch een urgentieverklaring geven, maar de rechtbank toetst die discretionaire bevoegdheid terughoudend. De vrouw had geen andere omstandigheden aangevoerd dan de medische klachten die al bij de beoordeling van de medische noodzaak waren meegewogen. Uit het medisch advies bleek bovendien dat haar situatie ten tijde van het besluit redelijk stabiel was, zodat het college in redelijkheid kon oordelen dat er geen schrijnende situatie was.
De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De afwijzing van de urgentieverklaring blijft daarmee in stand. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 26 oktober 2026
Bestuursrecht Rechter wijst eis van krakers af om aansluiting op drinkwater van Dunea Vier bewoners van een gekraakt huis in Den Haag zaten zonder water. De dienstkraan, de afsluiter in de stoep voor de woning, was in mei 2024 door drinkwaterbedrijf Dunea dichtgedraaid wegens leegstand. Een van de krakers eiste in kort geding, een spoedprocedure bij de voorzieningenrechter, dat Dunea de woning weer aansluit op het drinkwaternet en daar water levert tegen gangbare consumententarieven.
De man beriep zich op het mensenrecht op drinkwater en op artikel 8 van de Drinkwaterwet, dat een drinkwaterbedrijf verplicht een aanbod te doen voor aansluiting en levering. Ook wees hij erop dat Dunea een dag na de dagvaarding van 19 oktober 2026 de aansluitleidingen van de hoofdleiding had losgekoppeld en de dienstkraan had afgedopt.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag volgde hem niet. Uit de verdragsartikelen over een behoorlijke levensstandaard en gezondheid volgt volgens de rechter niet dat een drinkwaterbedrijf iedereen in alle gevallen toegang tot drinkwater moet geven; voorwaarden en beperkingen zijn toegestaan. Het arrest van het hof Den Haag van 19 maart 2024, waar de man naar verwees, ging over afsluiting van huishoudens met minderjarige kinderen. Dat is een andere situatie, want kinderen worden extra beschermd door bepalingen met directe werking, en ook voor hen geldt geen algemeen afsluitverbod.
Ook artikel 8 van de Drinkwaterwet helpt de man niet. Uit de parlementaire geschiedenis blijkt dat drinkwaterbedrijven in hun algemene voorwaarden gevallen mogen benoemen waarin zij niet aansluiten of leveren. Volgens de voorwaarden van Dunea moet de aanvrager instaan voor het akkoord van de eigenaar, en mag Dunea daarvan een schriftelijke verklaring verlangen. Woningstichting Haag Wonen, de eigenaar, had die toestemming niet gegeven. Zij had Dunea in juli 2026 juist gevraagd de watermeter te verwijderen, omdat de woning gesloopt zou worden.
De rechter woog ook mee dat de bewoners op 28 augustus 2026 zelf de dienstkraan hadden opengedraaid en water afnamen zonder Dunea daarvan te laten weten. Nadat Dunea de kraan weer had afgesloten, draaiden zij hem nog een of twee keer open. Pas toen Dunea er op 25 september 2026 een slot op zette, vroegen zij een aansluiting aan. Dat verschilt van krakers die een paar weken wachten voordat zij een aansluiting aanvragen.
De timing van het afkoppelen op 20 oktober 2026 maakt dat niet anders. Dunea legde onweersproken uit dat de opdracht al eerder was uitgezet en dat haar monteurs sinds 18 september 2026 de aansluitingen van veel panden in de buurt ontmantelden. Dat was nodig om te voorkomen dat water uit dode leidingdelen terugloopt in het net en de waterkwaliteit schaadt. Herstel van de aansluiting kost nu geld, en de man heeft die situatie volgens de rechter zelf in de hand gewerkt. Zijn beroep op onredelijk bezwarende algemene voorwaarden strandde, omdat die zijn gebaseerd op het model van de brancheorganisatie Vewin.
De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de man in de proceskosten van € 2.101, te betalen binnen veertien dagen, vermeerderd met € 98 bij niet tijdige betaling en met wettelijke rente.
Rechtbank Den Haag · 9 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter verbiedt ontruiming van gezin met baby van twee maanden: schuldsanering volgt op 13 november Een stel uit Rotterdam met een kind van twee maanden oud stond op 27 oktober 2026 op het punt uit huis gezet te worden. De deurwaarder had de ontruiming van hun huurwoning aangekondigd, op grond van een vonnis van maart van dit jaar. De rechtbank Rotterdam heeft die ontruiming nu voorlopig verboden.
De twee verhuurders, Welgelegen Monumenten en D&S Beleggingen in Onroerende Zaken, wilden het ontruimingsvonnis van de rechtbank Rotterdam van 20 maart 2026 ten uitvoer leggen. De huurders hadden daarop op 23 oktober twee verzoekschriften ingediend voor een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel die de ontruiming tegenhoudt totdat de rechter heeft beslist over hun verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling. Daarmee kunnen mensen met problematische schulden onder toezicht van de rechtbank een nieuwe start maken.
De huurders hadden op 1 juni 2026 al een moratorium gekregen van zes maanden, een periode waarin schuldeisers niet mogen innen. Toch bleef de huur van september en oktober onbetaald. Dat viel samen met de geboorte van hun kind: het inkomen van de man viel weg en zijn WW-aanvraag werd afgewezen. Budgetbeheer kon dat gat niet opvangen, mede doordat de huurders hun inkomsten niet op de beheerrekening lieten storten.
Volgens de huurders is de situatie inmiddels verbeterd. Vanaf november 2026 verdienen zij allebei circa € 2.000 netto per maand. Daarmee kunnen zij de huur van € 1.642,97 per maand weer betalen. De huur van oktober is op 23 oktober alsnog voldaan, al noemt de rechtbank dat 'flink te laat', en ook de huur van november is betaald. Verder hebben de huurders een spoedaanvraag voor onderbewindstelling ingediend, omdat budgetbeheer onvoldoende waarborgen bleek te bieden.
De rechtbank stelde eerst vast dat de zaak spoedeisend was: de huurders legden het ontruimingsvonnis en het exploot van 14 oktober 2026 over, waarin de ontruiming voor 27 oktober werd aangekondigd. Daarna woog de rechter de belangen af. De verhuurders willen hun vonnis kunnen uitvoeren. De huurders willen met hun kind in de woning blijven tot over de schuldsanering is beslist.
De belangen van de huurders wogen zwaarder. De rechtbank vond een ontruiming niet in het belang van het kind, dat nog zeer jong is. De ouders hebben volgens hun verzoekschrift geen alternatief om het kind een dak boven het hoofd te bieden. Bovendien zijn de lopende huurtermijnen weer gedekt door het nieuwe inkomen, en zal het bewind, als dat wordt uitgesproken, de tijdige betaling verder waarborgen. Ook speelt mee dat de verzoeken om toelating tot de schuldsanering al op 13 november 2026 om 10:30 uur worden behandeld, zodat snel duidelijk wordt of de schuldsanering in de weg staat aan ontruiming.
De rechtbank verbiedt de verhuurders daarom om de woning te ontruimen zolang de voorziening duurt. Dat verbod geldt alleen zolang de lopende huurtermijnen tijdig worden betaald, zodat de verhuurders niet onbeperkt de dupe zijn. De voorziening vervalt in ieder geval zodra de verzoeken om schuldsanering worden ingetrokken of zodra de beslissing daarop onherroepelijk is.
Rechtbank Rotterdam · 26 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht