Kantonrechter wijst afrekening servicekosten Woonwaard af, huurder krijgt € 2.844 terug Een huurder van een appartement aan de [adres 1] in Alkmaar kreeg van haar verhuurder Woonwaard een afrekening van de servicekosten over 2023 en 2024. Woonwaard vorderde nog een bedrag bij haar, maar de huurder vond de berekening niet te controleren en vroeg op haar beurt om terugbetaling van te veel betaalde voorschotten. De kantonrechter in Alkmaar geeft de huurder gelijk.
Het geschil draait om de kosten voor warmte en stroom, die op basis van het individuele verbruik worden verdeeld. Woonwaard kreeg in een tussenvonnis van 19 augustus 2026 de kans de omvangrijke onderbouwing cijfermatig toe te lichten. In haar akte erkende zij dat zij de in 2024 betaalde voorschotten verkeerd had opgeteld: de huurder betaalde in dat jaar € 1.082,74. Daardoor daalde het gevorderde saldo van € 733,87 naar € 672,01.
Over de rest van de berekening blijft volgens de kantonrechter te veel onduidelijk. Woonwaard stelde dat de totale warmtekosten in 2023 € 78.589,72 bedroegen en in 2024 € 57.022,19, opgebouwd uit de afrekening van energiebedrijf Engie, de energiekosten van de verwarmingsketels en de servicekosten van Techem. Maar alleen de factuur van Engie over 2023 bedroeg al € 97.372,73, meer dan het uiteindelijke totaal. De bedragen uit de overgelegde producties kwamen bovendien niet terug in de berekening die Woonwaard als productie 31 overlegde. Een sluitende berekening ontbreekt daarmee, zowel voor 2023 als voor 2024.
Een tweede probleem is de yogastudio in hetzelfde pand. Die had tot 2024 geen eigen meter, zodat het verbruik moest worden geschat. Uit de stukken blijkt niet welk verbruik Woonwaard voor de studio aannam, waarop die schatting steunt en hoe is voorkomen dat dit verbruik bij de andere huurders terechtkwam. Woonwaard nam hierover geen inzichtelijk standpunt in, ook al had de huurder deze vraag van het begin af aan gesteld.
Op andere punten vond de kantonrechter de onderbouwing wel voldoende. De verdeling van de kosten over de twee gebouwen aan de [adres 1] en de [adres 2] is toegelicht. Dat de percentages in de akte niet optellen tot 100 procent beschouwt de rechter als een verschrijving, want het overzicht in productie 31 hanteert 71,77 en 28,23 procent. Ook de verdeling over de individuele huurders op basis van woonoppervlak (26,10 m2) en gemeten verbruik (5880 eenheden) is voldoende uitgelegd.
Omdat Woonwaard de stelplicht en bewijslast draagt en meerdere keren de kans kreeg de redelijkheid van de kosten aan te tonen, wijst de kantonrechter de vordering af. In de eigen vordering van de huurder stelt de rechter de kosten voor warmte en stroom vast volgens het rapport van de Huurcommissie, dat Woonwaard niet afzonderlijk betwistte. De servicekosten bedragen daarmee € 1.135,84 over 2023 en € 459,62 over 2024. Woonwaard moet € 2.844 terugbetalen aan onverschuldigd betaalde voorschotten en de proceskosten van de huurder betalen, begroot op € 759,60 in de zaak van Woonwaard en op nihil in de vordering van de huurder.
Rechtbank Noord-Holland · 11 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter beveelt ontruiming van eetcafé na acht maanden huurachterstand bij Heineken Heineken verhuurt een bedrijfsruimte in Groningen die wordt gebruikt als eetcafé. De huurder betaalde de huur al ongeveer acht maanden niet meer. Inmiddels is de achterstand opgelopen tot € 88.876,11, bij een huurprijs van € 11.140,47 per maand. Twee andere bedrijven hebben zich in de huurovereenkomst hoofdelijk aansprakelijk gesteld voor de verplichtingen van de huurder. Heineken vroeg de kantonrechter in kort geding, een spoedprocedure, om ontruiming van het pand en om betaling van de achterstand.
De zaak is behandeld door de kantonrechter van de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Op 27 oktober 2026 vond de mondelinge behandeling plaats. Namens Heineken verschenen drie medewerkers, bijgestaan door gemachtigde mr. H.J. Heynen. De drie gedaagden verschenen niet, waarop de rechter verstek tegen hen verleende. Bij verstek wordt een vordering toegewezen, tenzij die onrechtmatig of ongegrond lijkt.
De kantonrechter vond dat Heineken een spoedeisend belang had. Er was al acht maanden huur onbetaald en Heineken vreesde dat ook de komende termijnen niet betaald zouden worden. Volgens de rechter kan van een verhuurder in die situatie niet worden verlangd dat hij de uitkomst van een bodemprocedure afwacht. Tegelijk benadrukte de rechter dat ontruiming in kort geding een ingrijpende maatregel is die de huurbescherming raakt. Voor toewijzing moet daarom in hoge mate waarschijnlijk zijn dat een gewone procedure tot hetzelfde resultaat zou leiden.
Die waarschijnlijkheid zag de kantonrechter hier wel. Een huurachterstand van acht maanden, met de verwachting dat die verder oploopt, is een ernstige tekortkoming in de nakoming van de huurovereenkomst. Heineken had om ontruiming binnen acht dagen gevraagd. Die termijn vond de rechter te kort voor het ontruimen van een bedrijfspand, en hij verlengde die tot veertien dagen na betekening van het vonnis. Ook de gevraagde betalingen werden toegewezen, met uitzondering van rente over huurtermijnen vanaf november 2026, omdat die termijnen nog niet opeisbaar zijn.
De huurder moet het eetcafé binnen veertien dagen na betekening van het vonnis ontruimen met alle personen en zaken die er zijn, behalve spullen van Heineken, en de sleutels afgeven. De drie gedaagden moeten hoofdelijk € 96.956,82 aan achterstallige huur tot en met oktober 2026 betalen, vermeerderd met contractuele rente van 1% per maand vanaf 13 oktober 2026. Daarnaast moeten zij € 5.456,24 aan openstaande drankleveranties betalen, met wettelijke handelsrente, en € 11.140,47 per maand vanaf 1 november 2026 tot de dag van daadwerkelijke ontruiming. Hoofdelijk betekent dat Heineken elk van hen voor het volledige bedrag kan aanspreken. Ook de proceskosten van € 2.357,62 komen voor hun rekening. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het kan direct worden uitgevoerd, ook als gedaagden in verzet gaan.
Rechtbank Noord-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Jeugdrechter legt 33 dagen detentie en 120 uur werkstraf op voor twee straatroven op fatbikes in Tilburg Op 12 mei 2025 omstreeks 21:20 uur werd een jongen in de Tilburgse wijk Reeshof aangehouden door twee jongens op een fatbike. Zij dwongen hem zijn horloge af te geven en probeerden ook zijn fatbike te stelen. Daarbij toonden ze een zwart voorwerp dat op een vuurwapen leek, prikten ze hiermee in zijn rug en maakten ze een slaande beweging in de richting van zijn nek. Een dag later, op 13 mei 2025, werd in dezelfde wijk een andere jongen omsingeld door twee jongens op een fatbike en twee op een scooter. Zij trapten hem, reden hem klem en dreigden met hetzelfde soort voorwerp, waarbij ze zeiden dat er een wapen op hem was gericht en dat er geen weg terug was. Een van hen reed daarna weg op zijn fatbike.
De politie kon de gestolen fatbike van 13 mei kort na het feit opsporen doordat er een tracker in zat. Op die fatbike troffen agenten een 17-jarige verdachte en een medeverdachte aan. De verdachte erkende dat hij bij de tweede straatroof aanwezig was en met de fatbike was weggereden, maar zei verder niets te hebben gedaan en geen wapen te hebben gezien. Bij de feiten van 12 mei ontkende hij elke betrokkenheid. De rechtbank Zeeland-West-Brabant, die de zaak met gesloten deuren behandelde, geloofde hem niet.
Voor de feiten van 12 mei wees de rechtbank op overeenkomstige signalementen van het slachtoffer en een getuige, op camerabeelden van een fatbike waarvan de berijders van plek wisselden, en op foto's en video's op de telefoon van de medeverdachte. Daarop waren onder meer een horloge te zien dat sterk leek op het afgepakte horloge en een jongen met kenmerken die overeenkwamen met het signalement van de verdachte. Volgens de rechtbank was hij degene die het slachtoffer vertelde dat de fatbike van zijn neefje was, vervolgens het wapenachtige voorwerp van de medeverdachte kreeg en daarmee dreigde. Bij het feit van 13 mei oordeelde de rechtbank dat de verklaring van de verdachte dat hij geen wapen zag ongeloofwaardig was, mede door een appje van de medeverdachte dat diens moeder 'echt een fatbike wil'. Beide keren was volgens de rechtbank sprake van een nauwe en bewuste samenwerking, zodat de verdachte als medepleger werd aangemerkt.
Bij de straf woog de rechtbank zwaar dat de verdachte op 19 februari 2025 al was veroordeeld voor zeer ernstige geweldsfeiten en drie maanden later opnieuw geweld pleegde. Ook baarde zijn houding zorgen: de rechtbank had niet de indruk dat hij besefte wat hij de slachtoffers had aangedaan. De Raad voor de Kinderbescherming constateerde dat de verdachte veel externe sturing nodig heeft en zich moeilijk aan afspraken houdt, ondanks eerdere hulpverlening zoals begeleiding, een leerstraf en elektronische monitoring. Positief waren zijn behaalde Entree-diploma en de afgeronde leer- en werkstraf. De rechtbank volgde de eis van de officier van justitie, mede met het oog op de richtlijn voor straatroof, waarbij het fysieke geweld, het wapenachtige voorwerp en de jonge slachtoffers strafverzwarend werkten.
De rechtbank legde de verdachte een jeugddetentie van 33 dagen op, gelijk aan de tijd die hij in voorarrest zat, en een werkstraf van 120 uur, met 60 dagen vervangende jeugddetentie als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast moet hij het ene slachtoffer € 2.000 immateriële schadevergoeding betalen en het andere € 534,99 (€ 34,99 materiële en € 500 immateriële schade), steeds vermeerderd met wettelijke rente en hoofdelijk samen met zijn mededaders. Aanvullende materiële claims werden afgewezen of kunnen bij de burgerlijke rechter worden aangebracht. Ten slotte legde de rechtbank 30 dagen van een eerder opgelegde voorwaardelijke jeugddetentie ten uitvoer, om te zetten in een werkstraf van 60 uur. De proeftijd werd met een jaar verlengd en de bijzondere voorwaarden werden gewijzigd.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht Hof zet cel om in taakstraf voor handel in erectiemiddel Kamagra: zaak is te oud Een vrouw uit Friesland richtte in mei 2016 vennootschappen op voor een bekende die bankrekeningen nodig had 'voor de handel'. Via die bedrijven werd van mei 2016 tot eind januari 2018 het erectiemiddel Kamagra verkocht, een geneesmiddel waarvoor in Nederland geen handelsvergunning bestaat. Verbalisanten bestelden de tabletten via een pseudokoop op verschillende websites. De Inspectie voor de Gezondheidszorg stelde vast dat ze de werkzame stoffen Sildenafil en Tadalafil bevatten.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden heeft de vrouw in hoger beroep opnieuw beoordeeld, tegen het vonnis van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023. Die rechtbank legde 18 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. De advocaat-generaal eiste in hoger beroep 16 maanden, waarvan 5 maanden voorwaardelijk. De verdediging vroeg vrijspraak. Volgens de raadsvrouw was er geen sprake van medeplegen, omdat de vrouw slechts een ondersteunende rol had. Ook vond zij de periode in de tenlastelegging te ruim, omdat de vrouw pas vanaf februari 2017 doorhad dat het om Kamagra ging.
Het hof verwierp dat verweer. De vrouw deed de boekhouding van de vennootschappen van de hoofdverdachte, richtte zelf vennootschappen op, benaderde een kennis om nog een bedrijf met bankrekening te openen en hielp mee met het werven van inpakkers en het inpakken van bestellingen. Via WhatsApp overlegde zij met de hoofdverdachte over de financiële bedrijfsvoering, onder meer nadat een bank vragen had gesteld over de handel in Kamagra. Het hof zag daarin een bijdrage van voldoende gewicht om te spreken van medeplegen.
Ook het opzet stond volgens het hof vast. Het oprichten van bedrijven omdat er bankrekeningen nodig waren 'voor de handel' was ongebruikelijk, zeker voor een boekhouder die zicht had op de inkomsten. Daarbij kwam dat zij al eerder een vennootschap op haar adres had ingeschreven nadat zij had gehoord dat Kamagra uit de loods van de hoofdverdachte was gestolen. Het hof nam daarom aan dat zij vanaf de oprichting bewust de aanmerkelijke kans aanvaardde dat via deze bedrijven in Kamagra werd gehandeld. Het voorwaardelijke verzoek om een getuige te horen kwam niet aan bod, omdat het hof het bewijsmiddel over die getuige niet gebruikte.
Bij de straf noemde het hof de handel professioneel georganiseerd, met afscherming van identiteiten via andere personen en een bedrijfspand voor opslag en distributie. De vrouw had een wezenlijke rol en handelde om er financieel beter van te worden. Wel woog het hof mee dat in het dossier niet is uitgewerkt welke concrete risico's het gebruik van Kamagra heeft. De vrouw heeft geen strafblad, het recidiverisico is volgens de reclassering laag, zij heeft een kinderdagverblijf en zorgt voor haar dertienjarige dochter. Een onvoorwaardelijke gevangenisstraf zou in beginsel passend zijn geweest. Maar de redelijke termijn is zowel in eerste aanleg als in hoger beroep overschreden, de zaak is inmiddels heel oud en de vrouw heeft haar leven weer op de rit. Nog de gevangenis in moeten zou volgens het hof onevenredig zwaar zijn.
Het hof vernietigde het vonnis en veroordeelde de vrouw tot een taakstraf van 240 uur, met 120 dagen hechtenis als vervanging als zij die niet naar behoren verricht, plus een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van 1 jaar met een proeftijd van 2 jaar. Het voorarrest wordt in mindering gebracht op de taakstraf, tegen twee uur per dag.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht; Strafprocesrecht Hoge Raad vernietigt veroordeling voor witwassen van gereedschap: bewijs van 'wist' ontoereikend Een man werd ervan verdacht dat hij over een periode van ruim twee jaar, tussen oktober 2016 en februari 2019, gestolen gereedschap voorhanden had. Het ging om machines van merken als Hilti, Metabo en Makita, zoals boormachines, een zaagmachine, een slijpmachine en een acculader. Een deel daarvan werd aangetroffen in een woning, een ander deel in twee opslagboxen. Voor een deel van die goederen waren aangiften gedaan, voor een deel niet.
De zaak ging in cassatie tegen het arrest van het gerechtshof Den Haag van 30 augustus 2024. Het hof had de man veroordeeld voor witwassen. Daarbij nam het als bewezen aan dat hij 'wist' dat de voorwerpen afkomstig waren uit een misdrijf. Voor een deel van de tenlastelegging had de rechtbank hem eerder vrijgesproken. Het hof verklaarde het hoger beroep daarop niet-ontvankelijk, zodat alleen nog de goederen uit de woning aan de [c-straat 1] en uit de twee opslagboxen aan het oordeel van het hof waren onderworpen.
De verdachte stelde cassatiemiddelen voor. Het eerste ging over de motivering van het bewezen verklaarde 'wist'. Dat is de zwaarste vorm van opzet bij witwassen: de verdachte moet dan echt hebben geweten dat de spullen uit een misdrijf kwamen. De Hoge Raad oordeelt dat dit onderdeel van de bewezenverklaring niet zonder meer uit de gebruikte bewijsmiddelen kan worden afgeleid. De uitspraak van het hof is daarom op dit punt onvoldoende gemotiveerd.
De advocaat-generaal had al geconcludeerd tot vernietiging van het arrest en terugwijzing van de zaak naar het hof in Den Haag. De Hoge Raad volgt dat. Omdat het eerste cassatiemiddel in zoverre slaagt, behandelt de Hoge Raad de rest van dat middel en het tweede en derde middel niet meer.
De Hoge Raad vernietigt de uitspraak van het hof, maar alleen voor het witwassen van de goederen uit de woning aan de [c-straat 1] en uit de twee opslagboxen. Het gerechtshof Den Haag moet de zaak in zoverre opnieuw berechten en afdoen. Het beroep wordt voor het overige verworpen.
Hoge Raad · 10 november 2026
Strafrecht