Autobedrijf krijgt € 45.000 boete voor witwassen en valsheid in geschrift bij autoleasefraude Een autobedrijf uit Groningen heeft jarenlang contant geld ontvangen voor de verkoop en lease van auto's, terwijl dat geld afkomstig was uit misdrijf. Dat oordeelt de rechtbank Noord-Nederland, die het bedrijf veroordeelt voor gewoontewitwassen en valsheid in geschrift. Het bedrijf moet een geldboete van € 45.000 betalen. De uitkomst is het resultaat van procesafspraken tussen het openbaar ministerie en de verdediging.
Het witwassen speelde zich af tussen 15 mei 2020 en 16 september 2023. In die periode ontving het bedrijf, samen met twee medeverdachten en andere mededaders, in acht afzonderlijke dossiers contante en girale bedragen van klanten die een auto kochten of leasten. Het ging onder meer om een Volkswagen Golf, een BMW, een Audi Q8, twee Volkswagen Polo's en twee Mercedessen. De bedragen liepen uiteen van € 7.800 tot € 48.485 per klant. Bij één klant ging het om een aanbetaling van € 45.000, € 42.175 aan contant geld en € 3.000 aan Tikkie-betalingen. De rechtbank acht bewezen dat de verdachten wisten dat dit geld geheel of gedeeltelijk uit enig misdrijf afkomstig was, en dat zij van het witwassen een gewoonte hadden gemaakt.
Daarnaast pleegde het bedrijf valsheid in geschrift. In een kasboek werden in de periode van 15 april 2022 tot en met 5 januari 2023 lagere contante ontvangsten genoteerd dan er in werkelijkheid binnenkwamen. Zo stond er € 9.000 in het kasboek terwijl op 15 april 2022 € 12.400 contant was ontvangen, en € 8.900 terwijl op 5 januari 2023 € 11.460 binnenkwam. Ook de leasecontracten, mantelovereenkomsten en documenten voor het eigendomsvoorbehoud waren vals. Daarin ontbrak dat klanten meerdere aanbetalingen moesten doen. Er stond in dat de maandelijkse betalingen giraal en per automatische incasso verliepen, terwijl ook contant werd betaald. En als verhuurder van de auto's stond een andere partij vermeld dan het bedrijf zelf, dat in werkelijkheid de contractpartij was.
De rechtbank besteedt veel aandacht aan de procesafspraken. Het openbaar ministerie en de verdediging legden die op 14 september 2026 schriftelijk vast. Ze komen erop neer dat het bedrijf de feiten niet betwist, geen onderzoekswensen of verweren voert, afstand doet van twee in beslag genomen auto's en afziet van hoger beroep. Het openbaar ministerie eist daarvoor een geldboete van € 45.000, waarvan € 25.000 al voor 1 oktober 2026 als zekerheid is betaald. Het resterende bedrag van € 20.000 wordt in twaalf termijnen voldaan. De rechtbank toetste of deze afspraken een eerlijk proces niet in de weg staan, aan de hand van een arrest van de Hoge Raad van 27 september 2022. Op de zitting bevestigde de bestuurder, bijgestaan door zijn raadsman, dat hij de afspraken en de gevolgen begreep en er vrijwillig voor koos.
De rechtbank toetste daarnaast zelf of het bewijs voldoende steun vond in het dossier en of de voorgestelde straf in redelijke verhouding stond tot de ernst van de zaak. Beide vragen beantwoordt zij bevestigend. De bewezenverklaring vindt volgens de rechtbank voldoende steun in de bewijsmiddelen, en de geldboete is passend, mede gelet op de voordelen die afdoening via procesafspraken oplevert. De rechtbank spreekt het bedrijf vrij van het meer of anders ten laste gelegde.
De rechtbank verklaart de feiten 1, 2 en 3 bewezen en veroordeelt het bedrijf tot een geldboete van € 45.000.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Kinderrechter stelt meisje onder toezicht na ontvoering en mishandeling door vader en neven Op 10 oktober 2026 werd een zestienjarig meisje in Amsterdam door een aantal neven op straat in een auto getrokken. Volgens haar eigen verklaring werd ze geschopt en geslagen, en toen ze wilde gillen, kneep iemand haar keel dicht. Ze werd naar een huis gebracht waar ook haar vader was. De politie bevrijdde haar snel en bracht haar naar het ziekenhuis, waar forse verwondingen rond haar nek werden vastgesteld. De vader en de neven zijn aangehouden en zitten in voorarrest.
De Raad voor de Kinderbescherming vroeg de kinderrechter van de rechtbank Amsterdam om het meisje voorlopig onder toezicht te stellen. Het eerste spoedverzoek, waarin de Raad vroeg om te beslissen zonder de betrokkenen te horen, wees de kinderrechter op 15 oktober 2026 af, omdat niet was voldaan aan de wettelijke voorwaarden. Op 21 oktober 2026 stelde de rechter het meisje alsnog voorlopig onder toezicht en verleende hij een spoedmachtiging voor uithuisplaatsing. Die machtiging is nooit uitgevoerd: het meisje is steeds thuis blijven wonen. Tijdens de zitting op 29 oktober 2026 trok de Raad het resterende deel van het verzoek om uithuisplaatsing in.
De vader verklaarde dat hij handelde uit zorg over zijn dochter. Hij maakte zich zorgen over haar sociale contacten, over meldingen dat ze schaars gekleed op TikTok te zien was en over geruchten dat ze lachgasballonnen gebruikte. De Raad sluit eergerelateerd geweld niet uit en wil dat verder laten onderzoeken. De vader betwist dat: er is volgens hem geen risico op eergerelateerd geweld en het dossier biedt daarvoor onvoldoende aanwijzingen. Het meisje zelf schreef de kinderrechter per e-mail dat ze graag thuis wil blijven wonen. Haar vader heeft haar op de dag van het incident volgens haar niet mishandeld en was niet aanwezig toen het letsel aan haar nek ontstond. Dat deed een van haar neven. Van eerwraak is volgens haar geen sprake en ze is er niet bang voor. Ze wil dat haar vader vrijkomt, maar nog niet met hem in gesprek: ze heeft tijd nodig om alles te verwerken.
De moeder en de vader verzetten zich niet tegen een voorlopige ondertoezichtstelling. De moeder staat open voor hulp, ook voor zichzelf, en vraagt voorzichtigheid bij het betrekken van de twee jongere broertjes, die niet precies weten wat er is gebeurd.
De kinderrechter oordeelt dat er een ernstig vermoeden is dat de ontwikkeling van het meisje acuut en ernstig wordt bedreigd. Dat ze door haar neven, in samenwerking met haar vader, van haar vrijheid is beroofd en is mishandeld, noemt de rechter onacceptabel handelen van een vader die juist garant hoort te staan voor de veiligheid van zijn kind. Het gevoel van veiligheid en het vertrouwen in haar vader zijn daardoor aangetast. Het toezicht is nodig om te onderzoeken wat dit met haar heeft gedaan en wat zij nodig heeft om het te verwerken. Ook de impact op het gezin moet in kaart worden gebracht. Dat de Raad het risico op eergerelateerd geweld onderzoekt, vindt de rechter terecht, gelet op de aanleiding voor het geweld (verondersteld onzedelijk gedrag van een meisje) en de wijze waarop het is uitgevoerd: meerdere mannelijke, relatief onbekende familieleden namen samen deel aan geweld tegen een minderjarig meisje. De ouders voelen zich bovendien onmachtig in de opvoeding en moeten ondersteuning krijgen. Als het meisje eraan toe is, kan contactherstel met haar vader worden onderzocht.
De kinderrechter stelt het meisje voorlopig onder toezicht van Stichting Jeugdbescherming Regio Amsterdam, van 29 oktober 2026 tot 21 januari 2027. Het verzoek in de eerste procedure wijst hij af bij gebrek aan belang, omdat in de tweede procedure al is beslist.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Jeugdrechter legt 33 dagen detentie en 120 uur werkstraf op voor twee straatroven op fatbikes in Tilburg Op 12 mei 2025 omstreeks 21:20 uur werd een jongen in de Tilburgse wijk Reeshof aangehouden door twee jongens op een fatbike. Zij dwongen hem zijn horloge af te geven en probeerden ook zijn fatbike te stelen. Daarbij toonden ze een zwart voorwerp dat op een vuurwapen leek, prikten ze hiermee in zijn rug en maakten ze een slaande beweging in de richting van zijn nek. Een dag later, op 13 mei 2025, werd in dezelfde wijk een andere jongen omsingeld door twee jongens op een fatbike en twee op een scooter. Zij trapten hem, reden hem klem en dreigden met hetzelfde soort voorwerp, waarbij ze zeiden dat er een wapen op hem was gericht en dat er geen weg terug was. Een van hen reed daarna weg op zijn fatbike.
De politie kon de gestolen fatbike van 13 mei kort na het feit opsporen doordat er een tracker in zat. Op die fatbike troffen agenten een 17-jarige verdachte en een medeverdachte aan. De verdachte erkende dat hij bij de tweede straatroof aanwezig was en met de fatbike was weggereden, maar zei verder niets te hebben gedaan en geen wapen te hebben gezien. Bij de feiten van 12 mei ontkende hij elke betrokkenheid. De rechtbank Zeeland-West-Brabant, die de zaak met gesloten deuren behandelde, geloofde hem niet.
Voor de feiten van 12 mei wees de rechtbank op overeenkomstige signalementen van het slachtoffer en een getuige, op camerabeelden van een fatbike waarvan de berijders van plek wisselden, en op foto's en video's op de telefoon van de medeverdachte. Daarop waren onder meer een horloge te zien dat sterk leek op het afgepakte horloge en een jongen met kenmerken die overeenkwamen met het signalement van de verdachte. Volgens de rechtbank was hij degene die het slachtoffer vertelde dat de fatbike van zijn neefje was, vervolgens het wapenachtige voorwerp van de medeverdachte kreeg en daarmee dreigde. Bij het feit van 13 mei oordeelde de rechtbank dat de verklaring van de verdachte dat hij geen wapen zag ongeloofwaardig was, mede door een appje van de medeverdachte dat diens moeder 'echt een fatbike wil'. Beide keren was volgens de rechtbank sprake van een nauwe en bewuste samenwerking, zodat de verdachte als medepleger werd aangemerkt.
Bij de straf woog de rechtbank zwaar dat de verdachte op 19 februari 2025 al was veroordeeld voor zeer ernstige geweldsfeiten en drie maanden later opnieuw geweld pleegde. Ook baarde zijn houding zorgen: de rechtbank had niet de indruk dat hij besefte wat hij de slachtoffers had aangedaan. De Raad voor de Kinderbescherming constateerde dat de verdachte veel externe sturing nodig heeft en zich moeilijk aan afspraken houdt, ondanks eerdere hulpverlening zoals begeleiding, een leerstraf en elektronische monitoring. Positief waren zijn behaalde Entree-diploma en de afgeronde leer- en werkstraf. De rechtbank volgde de eis van de officier van justitie, mede met het oog op de richtlijn voor straatroof, waarbij het fysieke geweld, het wapenachtige voorwerp en de jonge slachtoffers strafverzwarend werkten.
De rechtbank legde de verdachte een jeugddetentie van 33 dagen op, gelijk aan de tijd die hij in voorarrest zat, en een werkstraf van 120 uur, met 60 dagen vervangende jeugddetentie als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast moet hij het ene slachtoffer € 2.000 immateriële schadevergoeding betalen en het andere € 534,99 (€ 34,99 materiële en € 500 immateriële schade), steeds vermeerderd met wettelijke rente en hoofdelijk samen met zijn mededaders. Aanvullende materiële claims werden afgewezen of kunnen bij de burgerlijke rechter worden aangebracht. Ten slotte legde de rechtbank 30 dagen van een eerder opgelegde voorwaardelijke jeugddetentie ten uitvoer, om te zetten in een werkstraf van 60 uur. De proeftijd werd met een jaar verlengd en de bijzondere voorwaarden werden gewijzigd.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht Hof houdt ontneming van € 137.654 vast in zaak over illegale handel in geneesmiddelen Een vrouw uit Friesland die betrokken was bij een omvangrijke handel in geneesmiddelen in strijd met de Geneesmiddelenwet, moet ruim € 137.000 aan de Staat betalen. Dat bepaalt het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in een ontnemingszaak: een procedure waarin de rechter vaststelt hoeveel geld iemand met strafbare feiten heeft verdiend en dat bedrag terugvordert.
De vrouw is op dezelfde dag, 10 november 2026, in een apart arrest veroordeeld voor overtreding van artikel 18 en artikel 40, tweede lid, van de Geneesmiddelenwet. Die feiten pleegde zij meermalen en opzettelijk, deels samen met anderen. Uit het strafdossier blijkt volgens het hof dat zij daaruit financieel voordeel heeft gehaald. Het gaat om hoger beroep tegen de beslissing van de economische kamer van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023, die het voordeel al op hetzelfde bedrag had geschat. Het hof vernietigt die beslissing om proceseconomische redenen en doet de zaak opnieuw, met hetzelfde resultaat.
De berekening is gebaseerd op een rapport van de politie van 12 juli 2022. Daarin analyseerden verbalisanten de bankrekeningen van een medeveroordeelde en van de betrokken bedrijven. De totale opbrengst kwam uit op € 7.361.479,70. Daarvan gingen bedrijfskosten van € 2.002.514,75, kosten van een ander bedrijf van € 31.165 en betaalde belastingen van € 597.839 af, waarmee het totale wederrechtelijke voordeel op € 4.729.960,95 uitkwam. Het deel van de vrouw is bepaald aan de hand van de bedragen die naar haar bankrekeningen zijn overgemaakt: € 137.654,25. Het hof vindt deze berekening voldoende onderbouwd.
De verdediging vroeg primair om afwijzing van de vordering omdat die onvoldoende zou zijn onderbouwd. Subsidiair stelde zij dat alleen de vergoedingen voor boekhouding en huur vanaf februari 2017 als voordeel konden gelden, ongeveer € 20.000, met daartegenover veel kosten. Het hof volgde dat niet. Alleen kosten die rechtstreeks samenhangen met de strafbare feiten kunnen worden afgetrokken, en de betrokkene moet aannemelijk maken dat zij die kosten zonder de feiten niet had gemaakt. Accountantskosten en een autoverzekering horen bij de legale onderneming. Betaalde belastingen telt de strafrechter volgens de wetgever niet mee; wie te veel belasting heeft betaald, kan na een onherroepelijke ontnemingsbeslissing een verzoek bij de Belastingdienst indienen. De oprichtingskosten van twee vennootschappen zijn volgens een verklaring betaald door een medeveroordeelde, en de overige kosten waren niet concreet gemaakt of met stukken onderbouwd.
Het hof stelt vast dat de redelijke termijn in eerste aanleg en in hoger beroep aanzienlijk is overschreden. Het volstaat met die constatering, omdat de strafzaak en de ontnemingszaak tegelijk worden afgedaan en in de strafzaak al compensatie voor de overschrijding plaatsvindt.
Het hof schat het wederrechtelijk verkregen voordeel op € 137.654,25 en legt de vrouw een betalingsverplichting aan de Staat op van datzelfde bedrag. De duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd, bepaalt het hof op 1.080 dagen. De betalingsverplichting vervalt als en voor zover haar mededaders al aan hun verplichting tot betaling aan de Staat hebben voldaan.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht; Strafprocesrecht Rechtbank spreekt bestuurder vrij van valsheid in NOW-aanvragen van € 322.996 en wijst UWV-claim af Een bedrijf uit het Rotterdamse vroeg tussen november 2020 en december 2021 vier keer een tegemoetkoming aan in het kader van de NOW, de coronaregeling waarmee de overheid werkgevers hielp om loon door te betalen. Het UWV keerde in totaal € 322.996 aan voorschotten uit. Volgens het Openbaar Ministerie klopte er weinig van: de loonsom die de aanvragen rechtvaardigde zou deels fictief zijn geweest, en in de laatste aanvraag zouden helemaal geen werknemers in dienst zijn geweest. Een van de twee bestuurders en aandeelhouders van het bedrijf, die de aanvragen had ondertekend, moest zich daarvoor verantwoorden.
Het UWV begon in maart 2022 na een melding een onderzoek en droeg het dossier over aan de opsporingsdienst van de Nederlandse Arbeidsinspectie. Dat onderzoek leverde veel op. Het bedrijf had in juli 2020 met terugwerkende kracht loonaangifte gedaan voor 17 personen. Van acht van hen werd de aangifte na de peildatum van 26 augustus 2020 alsnog ingetrokken. Twee van hen verklaarden dat zij de verdachten niet kenden en nooit voor het bedrijf hadden gewerkt. Een andere werknemer vertelde dat zij het op haar rekening gestorte 'loon' meteen grotendeels contant opnam en aan de medeverdachte gaf. Bij de laatste aanvraag waren de twee bestuurders zelf als werknemer opgevoerd, terwijl bestuurders volgens de wet geen werknemer zijn. Het voorschot werd binnen vijf dagen bijna geheel overgemaakt naar hun privérekeningen. Definitieve aanvragen dienden zij niet in, hoewel de regeling dat verplicht, en het UWV heeft de voorschotten teruggevorderd zonder dat er iets is terugbetaald.
Toch kwam de rechtbank niet tot een veroordeling. De tenlastelegging was beperkt tot valsheid in geschrifte bij de vier aanvraagformulieren, en wel op twee punten: het vermelde loonheffingsnummer en het aanvinken van de intentieverklaring. In die verklaring geeft de aanvrager aan juiste en volledige informatie te geven, de voorwaarden te hebben gelezen en de verplichtingen te kennen. Het Openbaar Ministerie stelde dat het nummer vals was omdat de loonaangiften vals waren, en dat de verklaring vals was omdat het bedrijf zich niet aan de verplichtingen hield.
De rechtbank volgde de verdediging. Het loonheffingsnummer op de formulieren is juist, en het aanvinken van de intentieverklaring levert gelet op de inhoud van die verklaring geen valsheid op. Volgens de rechtbank zijn er vermoedelijk onjuiste loonaangiften gedaan en lagen die ten grondslag aan de aanvragen. Dat maakt de gegevens op de aanvragen zelf echter niet vals. De rechtbank moest alleen beoordelen wat het Openbaar Ministerie ten laste had gelegd, en dat was niet bewezen. Het verweer van de raadsman dat het aanvraagformulier geen bewijsbestemming heeft, besprak de rechtbank niet meer.
De rechtbank sprak de verdachte vrij van zowel het primair als het subsidiair ten laste gelegde. Omdat er geen veroordeling volgt, verklaarde zij de vordering van het UWV als benadeelde partij van € 322.996 niet-ontvankelijk. Het UWV en de verdachte dragen ieder de eigen proceskosten.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht