Militaire kamer bevestigt schuld militair, verlaagt boete om tijdsverloop Een korporaal der eerste klasse van het Korps Commandotroepen kreeg begin 2020 een tuchtrechtelijke beschuldiging wegens gedrag op 18 december 2019, mogelijk onder invloed van drank. Hem werd verweten dat hij wanordelijkheden had veroorzaakt, andere militairen had geïntimideerd en uitgescholden, bedreigingen had geuit, fysiek contact had gezocht en kleding van collega's had beschadigd. De commandant verklaarde hem hiervoor schuldig aan overtreding van meerdere gedragsregels uit de Wet militair tuchtrecht en legde hem een geldboete van € 350 op. Toen de korporaal daartegen beklag indiende, bevestigde de beklagmeerdere die beslissing, waarna de korporaal beroep instelde bij de militaire kamer van de rechtbank Gelderland.
Tijdens de zitting voerde zijn vertrouwensman, een advocaat uit Den Haag die krachtens de wet aan hem was toegevoegd, aan dat het tuchtproces niet correct was verlopen en dat de korporaal daarom moest worden vrijgesproken. Ten eerste zou de beschuldiging te laat zijn uitgereikt: die had volgens de wet binnen 21 dagen na het incident moeten volgen, terwijl er volgens de verdediging nooit officieel aangifte was gedaan. Ten tweede zou de commandant niet bevoegd zijn geweest om de zaak zelf tuchtrechtelijk af te doen, omdat hij daarvoor eerst had moeten afstemmen met het Openbaar Ministerie, wat volgens de verdediging niet was gebeurd.
De militaire kamer verwierp beide verweren. Uit het dossier bleek dat de commandant zowel mondeling als per e-mail bij de Koninklijke Marechaussee melding had gemaakt van het incident, en dat deze meldingen naar hun inhoud voldeden aan de eisen die de wet aan een aangifte stelt, ook al werd het woord "aangifte" niet letterlijk gebruikt. Vervolgens had de Marechaussee de commandant laten weten dat het Openbaar Ministerie de zaak had geseponeerd en dat strafvervolging niet meer mogelijk was, waarna de commandant binnen de wettelijke termijn van 21 dagen de beschuldiging had uitgereikt. Ook wat betreft de bevoegdheid oordeelde de militaire kamer dat de commandant er in redelijkheid op mocht vertrouwen dat de Marechaussee namens het Openbaar Ministerie sprak en dat er dus was ingestemd met een tuchtrechtelijke afdoening, ook al bleek achteraf dat het Openbaar Ministerie zelf niet expliciet had ingestemd. Van een commandant kan volgens de rechtbank niet worden verwacht dat hij zulke mededelingen zelfstandig bij het Openbaar Ministerie natrekt, zeker niet in het snelrecht van het militaire tuchtproces.
Omdat de korporaal de bewezenverklaring inhoudelijk niet had betwist en het dossier de conclusie kon dragen, bevestigde de militaire kamer dat hij zich schuldig had gemaakt aan de verweten gedragsregels, waaronder het geven van een kopstoot aan een sergeant. Dat deze kopstoot geen fysiek letsel had veroorzaakt, deed daar volgens de eerdere beklagbeslissing niet aan af: alleen al de handeling zelf viel onder de betreffende gedragsregel.
Wel kwam de militaire kamer de korporaal op één punt tegemoet, zij het op eigen initiatief en niet vanwege de door de verdediging aangevoerde argumenten. Het militaire tuchtrecht is bedoeld als snelrecht, en de militaire kamer vond dat de behandeling van dit beroep, mede door coronamaatregelen, te lang op zich had laten wachten. Om die reden verlaagde de militaire kamer de opgelegde boete ambtshalve van € 350 naar € 300, ook al achtte zij het oorspronkelijke bedrag op zichzelf proportioneel voor de geschonden gedragsregels.
De meervoudige militaire kamer bevestigt daarmee de beslissing op beklag, met dien verstande dat de geldboete wordt verlaagd naar € 300.
Rechtbank Gelderland · 13 juli 2020
Strafrecht Rechtbank: geen McDonald's met drive-through in Warnsveld, aanvraag terecht buiten behandeling gelaten Een bedrijf wil in Warnsveld, bij Zutphen, een McDonald's bouwen met een drive-through en een parkeerterrein. Op 22 december 2023 vroeg het daarvoor een omgevingsvergunning aan voor de activiteiten bouwen en uitweg. De gemeente Zutphen vond dat de aanvraag onvolledig was en liet haar uiteindelijk buiten behandeling. De rechtbank Gelderland bevestigt dat nu: de gemeente deed dat terecht.
Het college van burgemeester en wethouders vroeg het bedrijf in 2024 meermaals om aanvullende gegevens, waaronder een ruimtelijke onderbouwing, tekeningen en berekeningen voor de verkeersontsluiting. Het bedrijf leverde een deel aan, maar vond dat een ruimtelijke onderbouwing niet nodig was en dat voor de uitweg geen vergunning hoefde te worden aangevraagd. Op 11 oktober 2024 liet het college de aanvraag daarom buiten behandeling. Het bedrijf ging in beroep, maar had toen nog geen bezwaarprocedure doorlopen. Dat is later alsnog gebeurd: op 21 juli 2026 hield het college bij de beslissing op bezwaar vast aan zijn standpunt.
Het eerste beroep, tegen het besluit van 11 oktober 2024, had volgens de rechtbank niet ingeschreven mogen worden. Tegen dat primaire besluit stond alleen bezwaar open. Het bedrijf krijgt het griffierecht van € 371 voor die zaak terug.
In het tweede beroep, tegen de beslissing op bezwaar, draaide het om de vraag of het plan in strijd is met het bestemmingsplan. Ter plaatse is horeca toegestaan, gedefinieerd als een bedrijf waar dranken en etenswaren 'voor gebruik ter plaatse' worden verstrekt. Het bedrijf betoogde dat een restaurant met een drive-through daaronder valt, omdat bezoekers hun eten ook in de auto op het parkeerterrein kunnen opeten. De rechtbank volgt dat niet. De drive-through is gericht op afhalen en niet op gebruik ter plaatse. Het is bovendien een wezenlijk onderdeel van het restaurant en dus niet ondergeschikt. Omdat de planregels duidelijk zijn, is er geen ruimte voor de uitleg dat alleen zuivere afhaalrestaurants zijn uitgesloten.
Ook het beroep op de meldingsregeling in het bestemmingsplan slaagt niet. Een andere vorm van horeca is toegestaan na voorafgaande melding, maar uit de planregels en de bijbehorende bijlage blijkt dat een akkoordverklaring van de gemeente nodig is. Het bedrijf diende op 7 maart 2024 een melding in en kreeg daar geen reactie op, zodat het gebruik niet is toegestaan. Het overgangsrecht helpt het bedrijf evenmin: het gebruik zou worden geïntensiveerd en daarmee veranderen in een ander gebruik dat met het plan in strijd is.
Tot slot ging het om de uitweg. Het bedrijf stelde dat die onder de nieuwe provinciale omgevingsverordening vergunningvrij is. De rechtbank toetst echter aan het recht van vóór 1 januari 2024, omdat de aanvraag eerder is ingediend. Onder de toen geldende verordening was voor een uitweg wel een vergunning nodig, en de daarvoor gevraagde gegevens heeft het bedrijf niet aangeleverd.
De rechtbank verklaart het beroep tegen de beslissing op bezwaar ongegrond. Het besluit om de aanvraag buiten behandeling te laten blijft in stand. Een proceskostenvergoeding krijgt het bedrijf niet. De gemeente moet het griffierecht van € 371 voor de ten onrechte ingeschreven zaak terugbetalen.
Rechtbank Gelderland · 16 november 2026
Bestuursrecht; Omgevingsrecht CBb wijst hoger beroep af tegen accountant-bestuurslid NBA in tuchtzaak over 'onwettige' besluiten Een accountant diende een tuchtklacht in tegen een lid van het bestuur van de Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants (NBA). Hij vond dat zij als bestuurder had meegewerkt aan besluiten die in strijd zijn met de wet, of die had moeten verhinderen. Hij zette vier verwijten op een rij. Het bestuur zou onwettige besluiten hebben genomen, waaronder de Gedragscode NBA bestuur, de Verordening op de kennistoets en de nadere voorschriften permanente educatie, en zou die niet aan de minister van Financiën hebben gemeld of in de Staatscourant hebben gepubliceerd. Accountants in business zouden tuchtrechtelijk zijn vervolgd omdat zij de verplichting tot permanente educatie niet nakwamen. Bewijzen van vakbekwaamheid en inschrijvingen in het accountantsregister zouden zonder geldig mandaat zijn afgegeven. En de jaarrekening 2021 van de NBA zou niet tijdig zijn opgesteld, gedateerd en ondertekend.
De accountantskamer verklaarde de klacht op 26 mei 2023 in al zijn onderdelen ongegrond. De klager ging daartegen in hoger beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven. De zaak is op 12 mei 2026 behandeld, tegelijk met twee andere zaken die met hetzelfde geschil samenhangen, waaronder een beroep over de manier waarop de minister van Financiën het verzoek van de klager afdeed om regelgeving en bestuursbesluiten van de NBA te laten vernietigen. De klager had dat verzoek in september 2022 ingediend, nadat het bestuur zijn 43 vragen voor de ledenvergadering schriftelijk had beantwoord.
De klager voerde allereerst aan dat de accountantskamer een verkeerd toetsingskader had gebruikt. Zij had het handelen van de bestuurder getoetst aan de Verordening gedrags- en beroepsregels accountants, terwijl zij het recht in het algemeen had moeten toepassen, met name artikel 42 van de Wet op het accountantsberoep. Het College volgde dat niet. Die verordening is vastgesteld op grond van de Wet op het accountantsberoep en bevat dus voorschriften waaraan het tuchtrecht toetst. Volgens het College besloot de overweging van de accountantskamer bovendien in zich dat zij haar oordeel mede op artikel 42 baseerde.
Daarna kwam de kern aan de orde: de vier klachtonderdelen. De klager stelde dat de bestuurder zich van de besluiten had moeten distantiëren en had moeten aftreden om de besluitvorming te verhinderen. Hij verwees naar een eerdere uitspraak van het College van 28 januari 2025 over een accountant die als penningmeester en secretaris van een Vereniging van Eigenaren in strijd met de wet handelde. Het College zag daar een wezenlijk verschil. In die zaak stond vast dat de accountant en het bestuur in strijd met de wet hadden gehandeld en dat hij geen toereikende maatregel had genomen. Hier had de klager, tegenover de gemotiveerde betwisting door de bestuurder, niet aannemelijk gemaakt dat zij en het bestuur in strijd met wet- en regelgeving hadden gehandeld. Het College woog mee dat het NBA-bestuur nooit had erkend onrechtmatige besluiten te hebben genomen. Ook had geen ledenvergadering of rechter dat vastgesteld, en had de minister geen reden gezien om de besluiten te laten vernietigen.
De klager vond ook dat de accountantskamer twee punten ten onrechte buiten beschouwing had gelaten. Het eerste was zijn bezwaar tegen de nadere voorschriften kwaliteitssystemen. Dat bezwaar had hij pas tijdens de zitting bij de accountantskamer aangevoerd, terwijl het niet in het klaagschrift stond. Volgens vaste rechtspraak van het College mag een klacht niet meer ter zitting worden uitgebreid, omdat dat niet past bij een behoorlijke tuchtprocedure. Het tweede was zijn verwijzing naar de brief van het bestuur van 13 juni 2022 en naar zijn handhavingsverzoek aan de minister. De accountantskamer had geoordeeld dat hij daarmee niet duidelijk had gemaakt wat hij de bestuurder concreet verweet. Het College deelde dat oordeel: het klaagschrift moet de feiten vermelden waarvoor een tuchtrechtelijke maatregel wordt gevraagd, en een verwijzing naar twee stukken met talloze verwijten aan de NBA in het algemeen volstaat daarvoor niet. De bestuurder had bovendien geen inhoudelijk verweer gevoerd tegen het handhavingsverzoek, maar slechts gesteld dat het geen individuele gedragingen van haar benoemde.
Al zijn gronden faalden daarmee. Het College van Beroep voor het bedrijfsleven verklaart het hoger beroep ongegrond, zodat de klacht tegen het bestuurslid van de NBA definitief ongegrond blijft.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 13 oktober 2026
Bestuursrecht Hof: keel dichtknijpen tot bewusteloosheid na geluidsoverlast is poging zware mishandeling, 120 uur taakstraf voorwaardelijk Op 2 oktober 2023 laadde een vrachtwagenchauffeur vroeg in de ochtend goederen uit bij een school in Amsterdam. De laadklep van zijn wagen maakte lawaai. Een man die tegenover de laad- en losplaats woonde, had al eerder last van die bevoorrading gehad. Die ochtend was voor hem de maat vol. Hij liep naar buiten, op de chauffeur af en sprak hem aan op de overlast.
De woordenwisseling liep uit de hand. De chauffeur sloeg de man met een draagbare computer (PDA) in het gezicht. Het hof gaat uit van een lichte klap. Daarop greep de man de chauffeur met beide handen bij de keel en hield die met kracht dichtgeknepen, tot de chauffeur het bewustzijn verloor en in elkaar zakte. Een getuige zag het gebeuren en ontfermde zich over de chauffeur. Die had daarna pijn aan zijn hals, moeite met slikken en roodpaarse verkleuringen aan zijn keel.
Dit is de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 10 september 2024. Het hof sprak de man vrij van de primair tenlastegelegde poging tot doodslag, in navolging van zowel de advocaat-generaal als de verdediging. Wel achtte het hof een poging tot zware mishandeling bewezen. Volgens het hof is de hals een kwetsbaar lichaamsdeel, met luchtpijp en belangrijke bloedvaten. Wie de keel met kracht dichtknijpt tot iemand het bewustzijn verliest, loopt een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel, zoals hersenletsel. De man heeft die kans volgens het hof bewust aanvaard. Dat hij volgens zichzelf alleen verdere slagen of steken wilde voorkomen, sluit voorwaardelijk opzet niet uit. Niet bewezen is dat hij de chauffeur tegen de borst sloeg.
De verdediging deed een beroep op vrijwillige terugtred, noodweer, noodweerexces en putatief noodweerexces. Het hof verwierp ze alle. De man liet de chauffeur pas los toen die bewusteloos was, dus niet uit eigen beweging. Noodweer ging niet op, omdat na één lichte klap geen noodzaak bestond tot dit geweld: de man kon gewoon afstand nemen, en hij had de confrontatie zelf gezocht. Dat de chauffeur een stanleymes zou hebben gehad, is niet aannemelijk geworden. De man verklaarde daar wisselend over en zei in hoger beroep het voorwerp niet goed te hebben gezien. Het verzoek om de chauffeur opnieuw als getuige te horen wees het hof af, omdat een nader verhoor niet noodzakelijk was.
Bij de straf woog mee dat de man eerder was veroordeeld voor mishandeling en dat voor hem toen een proeftijd gold. Hij werkte niet mee aan een reclasseringsadvies. Wel is hij psychisch kwetsbaar en heeft hij moeite met spanningen. Het hof koos daarom voor een geheel voorwaardelijke taakstraf. De advocaat-generaal had dezelfde straf gevorderd als de politierechter had opgelegd.
Voor de schade geldt dat de chauffeur zelf bijdroeg aan de escalatie door de man met de PDA te slaan. Het hof verdeelt de schade daarom 40 procent voor de chauffeur en 60 procent voor de man. Van de gevorderde immateriële schade van € 500 blijft daardoor € 300 over.
Het hof vernietigde het vonnis en veroordeelde de man tot een taakstraf van 120 uur, te vervangen door 60 dagen hechtenis. De taakstraf wordt niet uitgevoerd, tenzij de man zich binnen een proeftijd van drie jaar opnieuw aan een strafbaar feit schuldig maakt. Hij moet € 300 immateriële schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 2 oktober 2023, met een schadevergoedingsmaatregel aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer. Ook beveelt het hof de tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde geldboete van € 200, bij gebreke van betaling te vervangen door vier dagen hechtenis.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Hof matigt celstraf voor mishandeling in coffeeshop met 6 dagen vanwege trage berechting Op 6 mei 2023 raakte een medewerker van een coffeeshop in Amsterdam met een man in discussie bij de deur van de zaak. De man was agressief toen hem iets niet aanstond. Camerabeelden laten zien dat de medewerker plotseling naar achteren stapt, terwijl een grijs blok ter grootte van een hand, een stuk tegel, van buiten naar binnen vliegt en zijn linker onderarm raakt. Het slachtoffer hield er een klein rood wondje aan over. De man pleegde ook vernieling en verzette zich bij zijn aanhouding, wat de rechter wederspannigheid noemt.
Het gerechtshof Amsterdam behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 19 oktober 2023. De rechtbank had de verdachte toen veroordeeld voor mishandeling, vernieling en wederspannigheid en hem twee maanden gevangenisstraf opgelegd. Van een vierde tenlastegelegd feit sprak de rechtbank hem vrij. Tegen die vrijspraak kan een verdachte volgens de wet geen hoger beroep instellen, dus het hof verklaarde hem op dat onderdeel niet-ontvankelijk.
Het hof sloot zich aan bij het oordeel van de rechtbank over wat bewezen was, en bevestigde het vonnis behalve voor de straf. Wel verbeterde het de kwalificatie van het feit waarbij de verdachte zich verzette bij zijn aanhouding tot wederspannigheid, meermalen gepleegd. Ook vulde het de bewijsmiddelen aan met zijn eigen waarneming van de camerabeelden en foto's uit het dossier. Daaruit blijkt dat het blok de onderarm van de medewerker raakte op de plek waar de wond zichtbaar is.
Bij de straf woog het hof mee dat de verdachte geweld gebruikte tegen een coffeeshopmedewerker, tegen eigendommen van de zaak en tegen het openbaar gezag. Hij toonde geen respect voor anderen en hun spullen. Strafverzwarend was dat hij eerder onherroepelijk was veroordeeld voor een mishandeling en een bedreiging. De advocaat-generaal eiste 54 dagen gevangenisstraf. De raadsman vroeg om een straf die korter is dan de tijd die de verdachte al in voorarrest zat. Het hof vond in beginsel 60 dagen onvoorwaardelijk passend.
De redelijke termijn voor berechting is in hoger beroep overschreden. De verdachte stelde op 24 oktober 2023 hoger beroep in en het hof wees pas op 13 november 2026 arrest, zodat de termijn met 1 jaar en 3 weken is overschreden. Daarom matigde het hof de straf van 60 naar 54 dagen.
Het hof veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 54 dagen, met aftrek van het voorarrest. De gijzeling die hoort bij de schadevergoedingsmaatregel stelde het op ten hoogste 12 dagen. Het schorste bevel voorlopige hechtenis is opgeheven.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht