Rechtbank staat overlevering aan Duitsland toe voor drugshandel Een man met zowel de Duitse als de Marokkaanse nationaliteit, die zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland verblijft, wordt uitgeleverd aan Duitsland. Het Amtsgericht Darmstadt verdenkt hem van betrokkenheid bij illegale handel in verdovende middelen. Hij zat in Nederland in detentie toen de rechtbank over zijn overlevering besliste.
Het Duitse gerecht vaardigde op 22 september 2025 een Europees aanhoudingsbevel uit. Dat is een verzoek waarmee een EU-land een ander EU-land vraagt iemand aan te houden en over te dragen voor strafvervolging of de uitvoering van een straf. Het bevel is gebaseerd op een eerder Duits aanhoudingsbevel van 18 december 2023. De Duitse autoriteiten vermoeden dat de man strafbare feiten heeft gepleegd die zijn omschreven in het aanhoudingsbevel. Over de precieze omstandigheden van die feiten zegt de uitspraak niets.
De zaak diende op 28 oktober 2026 bij de internationale rechtshulpkamer van de rechtbank Amsterdam. De man was zelf niet aanwezig, want hij had afstand gedaan van zijn recht om bij de zitting te zijn. Zijn advocaat, mr. A. Boumanjal uit Utrecht, trad namens hem op en liet de beslissing aan de rechtbank over. De rechtbank verlengde de termijn waarbinnen zij uitspraak moest doen met dertig dagen. Voor het sluiten van het onderzoek ter zitting beval zij ook dat de man gevangen blijft.
De rechtbank stelde vast dat de persoonsgegevens van de man kloppen. Bij de strafbaarheid speelde dat de Duitse autoriteiten het feit hebben aangemerkt als lijstfeit: een categorie van zware feiten waarvoor overlevering mogelijk is zonder dat de rechter toetst of het feit ook in Nederland strafbaar is. Dat geldt hier voor illegale handel in verdovende middelen en psychotrope stoffen. Naar Duits recht staat daarop een vrijheidsstraf van minstens drie jaar. Daarom onderzocht de rechtbank niet of de feiten ook naar Nederlands recht strafbaar zijn.
De rechtbank oordeelde dat het aanhoudingsbevel aan de wettelijke eisen voldoet en dat er geen weigeringsgronden zijn die de overlevering in de weg staan. Zij staat de overlevering van de man aan het Amtsgericht Darmstadt toe voor de feiten die in het aanhoudingsbevel zijn omschreven. Tegen deze uitspraak staat geen gewoon rechtsmiddel open.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Strafrecht; Europees Strafrecht Rechtbank wijst WIA-uitkering af, UWV betaalt € 1.000 voor te late beslissing op bezwaar Een pedagogisch medewerkster uit de regio Rotterdam meldde zich op 15 februari 2022 ziek en vroeg in november 2023 een uitkering aan op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA). Die uitkering is bedoeld voor mensen die door ziekte of een gebrek langdurig niet kunnen werken. Het UWV wees de aanvraag af, omdat zij volgens het instituut met passend werk nog genoeg kon verdienen. De vrouw vond dat het UWV haar klachten niet goed had onderzocht en stapte naar de rechter.
Het UWV beoordeelde de aanvraag in 2024 met een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige. Daaruit volgde dat de vrouw haar eigen werk niet meer kon doen, maar wel andere functies, zoals administratief medewerker en archiefmedewerker. Het inkomen in die functies lag volgens het UWV 18,89 procent lager dan wat zij zonder ziekte zou verdienen. Dat is minder dan de grens van 35 procent verlies aan verdienvermogen die nodig is voor een WIA-uitkering. In bezwaar paste het UWV de beperkingen van de vrouw enigszins aan en schrapte het één geschikte functie, omdat die te veel uren vroeg. Het verlies aan verdienvermogen werd daarmee vastgesteld op 23,58 procent. Het bezwaar bleef daarom ongegrond. Het bestreden besluit op bezwaar dateert van 2 september 2025.
In beroep voerde de vrouw aan dat het onderzoek niet zorgvuldig en niet volledig was. Haar ziektebeelden zijn volgens haar niet in samenhang beoordeeld, de bijwerkingen van haar medicijnen en haar vermoeidheid zijn niet onderzocht, en haar oogklachten zouden nauwkeurig werk in de functies bemoeilijken. Ze kon volgens haar geen vier uur per dag en twintig uur per week werken. Ze vroeg de rechtbank daarom een onafhankelijk deskundige te benoemen en deed een beroep op uitspraken van de Centrale Raad van Beroep waarin een deskundige over vermoeidheid is aangesteld.
De rechtbank volgde haar daar niet in. Volgens de rechtbank draait de WIA om objectief vast te stellen beperkingen bij het uitvoeren van passende arbeid, niet om ervaren klachten. Uit de rapporten van de artsen blijkt dat alle klachten, diagnoses en ook de medicatie en vermoeidheid zijn betrokken in de beoordeling. De verzekeringsarts zag bij het onderzoek geen afwijkingen in de aandacht en de vrouw kan autorijden. Voor haar oogklachten had zij geen medische stukken overgelegd. Het infuus dat zij noemde, kreeg zij pas na de datum waarop haar arbeidsongeschiktheid wordt beoordeeld. Ook de vermoeidheidsvragenlijst die zij overlegde, ging over de periode na die datum. Er was volgens de rechtbank geen medische reden om haar uren verder te beperken, en dus ook geen aanleiding om een deskundige te benoemen.
Wel kreeg de vrouw gelijk over de duur van de procedure. De totale procedure, gerekend vanaf het bezwaarschrift van 11 maart 2024 tot de uitspraak, duurde twee jaar en acht maanden. Dat is acht maanden meer dan de redelijke termijn van twee jaar. Omdat het UWV te laat op het bezwaar beslist heeft, ligt die overschrijding bij het UWV.
De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond, zodat de afwijzing van de WIA-uitkering in stand blijft. Het UWV moet de vrouw wel € 1.000 schadevergoeding betalen voor de overschrijding van de redelijke termijn, en haar proceskosten van € 934 vergoeden.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechter: gespreksverslag bijstandsaanvraag is geen besluit, bezwaar Rotterdammer niet-ontvankelijk Een Rotterdamse man vroeg op 25 augustus 2026 bij de gemeente een bijstandsuitkering aan. Op 14 oktober 2026 werd hij uitgenodigd voor een gesprek met medewerkers van de gemeente. Daarin kwamen vragen aan bod over zijn inkomsten, een uitkering uit het verleden, een vakantie en een auto. De gemeente beëindigde het gesprek voortijdig, omdat de man op veel vragen geen antwoord had.
Na dat gesprek maakte de man bezwaar tegen het gespreksverslag van het college van burgemeester en wethouders van 14 oktober 2026. Hij stelde dat hem aan het einde van het gesprek mondeling was meegedeeld dat zijn aanvraag zou worden afgewezen. Die mededeling stond niet in het verslag. Het college verklaarde zijn bezwaar met een besluit van 20 oktober 2026 niet-ontvankelijk, omdat het gespreksverslag geen besluit is en er nog niet op de aanvraag was beslist. Daartegen stelde de man beroep in bij de rechtbank Rotterdam.
De rechtbank besliste zonder zitting, omdat het beroep kennelijk ongegrond was. Artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) maakt dat mogelijk.
De rechtbank gaf het college gelijk. Volgens artikel 1:3 van de Awb is een besluit een schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan die een publiekrechtelijke rechtshandeling inhoudt, dus een beslissing die iets verandert in iemands rechten of plichten. Een gespreksverslag legt alleen vast welke vragen zijn gesteld en waarom het gesprek eindigde. Ongeacht wat erin staat, brengt het geen verandering aan in het recht, want er is niet mee beslist op de aanvraag voor een bijstandsuitkering. Het college had bovendien op 20 oktober 2026 schriftelijk laten weten dat nog geen besluit op de aanvraag was genomen.
Omdat het gespreksverslag niet gericht was op rechtsgevolg, heeft het college het bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De man krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechtbank wijst verzoek af om overlevering aan België te vervroegen voor cocaïnezaak Een man van 40 uit België wordt in Nederland vervolgd voor het medeplegen van de invoer van cocaïne in november en december 2019. Dezelfde man wordt ook in België verdacht van strafbare feiten, en de Nederlandse rechtbank stond in maart 2026 toe dat hij aan België wordt overgeleverd. Zover is het nog niet gekomen. Nu zit hij in Nederland in voorlopige hechtenis, en de zaak tegen hem loopt hier nog.
Op 12 maart 2026 stond de rechtbank Amsterdam de overlevering aan België toe. Op 18 maart 2026 besliste de rechtbank vervolgens op vordering van de officier van justitie om het moment en de plaats van de feitelijke overlevering aan te houden, zolang de Nederlandse strafzaak loopt. De rechtbank woog toen mee dat de man zijn verdedigingsrechten in Nederland in eerste aanleg wilde uitoefenen en dat de zittingen net waren begonnen.
Op 2 november 2026 vroeg zijn raadsman om dat uitstel te laten vervallen. De man wilde namelijk geen gebruik meer maken van zijn recht om bij de Nederlandse zittingen aanwezig te zijn. Volgens de raadsman viel daarmee de reden voor het uitstel weg. Hij voerde ook aan dat de Belgische strafzaak niet start zolang de man in Nederland is, en dat een rechter later anders kan beslissen over iets waarover hij eerder oordeelde.
De officier van justitie vond dat de raadsman niet-ontvankelijk moest worden verklaard, omdat de wet zo'n verzoek niet kent. Subsidiair vond de officier dat het verzoek moest worden afgewezen, omdat de omstandigheden van maart nog bestaan.
De rechtbank verklaarde het verzoek wel ontvankelijk. De Overleveringswet noemt een verzoek tot opheffing niet, maar de rechtbank mag uitstel toekennen op verzoek van de opgeëiste persoon. Dan moet zij volgens de rechtbank ook kunnen beslissen over opheffing, mits de omstandigheden zijn gewijzigd. Dat is hier zo, want de man doet nu afstand van zijn aanwezigheidsrecht. Bovendien raakt de man er niet door in zijn belangen geschaad.
Inhoudelijk wees de rechtbank het verzoek toch af. Het aanwezigheidsrecht is slechts één factor in de belangenafweging. De Nederlandse vervolging loopt nog en ziet op soortgelijke feiten als in België. De ernst van de feiten is gelijk. Het Nederlandse onderzoek zit in een vergevorderd stadium: sluiting wordt medio november 2026 verwacht en een beslissing medio december 2026, al is het onderzoek eerder gesloten en heropend. In België is de strafprocedure nog niet begonnen.
Daar komt een praktisch bezwaar bij. De man zit in voorlopige hechtenis in de Nederlandse zaak en niet in overleveringsdetentie. Bij toewijzing zou hij binnen tien dagen moeten worden overgeleverd. Eerst zou dan moeten worden beslist over de voortduring van zijn voorlopige hechtenis, zodat hij op grond van de Overleveringswet gedetineerd kan worden. De rechtbank ziet niet in hoe dat binnen tien dagen kan.
De rechtbank verklaarde het verzoek om het uitstel van 18 maart 2026 te laten vervallen daarom ontvankelijk, maar wees het af. De man blijft in Nederland tot de lopende strafzaak is afgerond.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Strafrecht; Internationaal Strafrecht Rechtbank spreekt bestuurder vrij van valsheid in NOW-aanvragen van € 322.996 en wijst UWV-claim af Een bedrijf uit het Rotterdamse vroeg tussen november 2020 en december 2021 vier keer een tegemoetkoming aan in het kader van de NOW, de coronaregeling waarmee de overheid werkgevers hielp om loon door te betalen. Het UWV keerde in totaal € 322.996 aan voorschotten uit. Volgens het Openbaar Ministerie klopte er weinig van: de loonsom die de aanvragen rechtvaardigde zou deels fictief zijn geweest, en in de laatste aanvraag zouden helemaal geen werknemers in dienst zijn geweest. Een van de twee bestuurders en aandeelhouders van het bedrijf, die de aanvragen had ondertekend, moest zich daarvoor verantwoorden.
Het UWV begon in maart 2022 na een melding een onderzoek en droeg het dossier over aan de opsporingsdienst van de Nederlandse Arbeidsinspectie. Dat onderzoek leverde veel op. Het bedrijf had in juli 2020 met terugwerkende kracht loonaangifte gedaan voor 17 personen. Van acht van hen werd de aangifte na de peildatum van 26 augustus 2020 alsnog ingetrokken. Twee van hen verklaarden dat zij de verdachten niet kenden en nooit voor het bedrijf hadden gewerkt. Een andere werknemer vertelde dat zij het op haar rekening gestorte 'loon' meteen grotendeels contant opnam en aan de medeverdachte gaf. Bij de laatste aanvraag waren de twee bestuurders zelf als werknemer opgevoerd, terwijl bestuurders volgens de wet geen werknemer zijn. Het voorschot werd binnen vijf dagen bijna geheel overgemaakt naar hun privérekeningen. Definitieve aanvragen dienden zij niet in, hoewel de regeling dat verplicht, en het UWV heeft de voorschotten teruggevorderd zonder dat er iets is terugbetaald.
Toch kwam de rechtbank niet tot een veroordeling. De tenlastelegging was beperkt tot valsheid in geschrifte bij de vier aanvraagformulieren, en wel op twee punten: het vermelde loonheffingsnummer en het aanvinken van de intentieverklaring. In die verklaring geeft de aanvrager aan juiste en volledige informatie te geven, de voorwaarden te hebben gelezen en de verplichtingen te kennen. Het Openbaar Ministerie stelde dat het nummer vals was omdat de loonaangiften vals waren, en dat de verklaring vals was omdat het bedrijf zich niet aan de verplichtingen hield.
De rechtbank volgde de verdediging. Het loonheffingsnummer op de formulieren is juist, en het aanvinken van de intentieverklaring levert gelet op de inhoud van die verklaring geen valsheid op. Volgens de rechtbank zijn er vermoedelijk onjuiste loonaangiften gedaan en lagen die ten grondslag aan de aanvragen. Dat maakt de gegevens op de aanvragen zelf echter niet vals. De rechtbank moest alleen beoordelen wat het Openbaar Ministerie ten laste had gelegd, en dat was niet bewezen. Het verweer van de raadsman dat het aanvraagformulier geen bewijsbestemming heeft, besprak de rechtbank niet meer.
De rechtbank sprak de verdachte vrij van zowel het primair als het subsidiair ten laste gelegde. Omdat er geen veroordeling volgt, verklaarde zij de vordering van het UWV als benadeelde partij van € 322.996 niet-ontvankelijk. Het UWV en de verdachte dragen ieder de eigen proceskosten.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht