Rechtbank herroept voorwaardelijke vrijlating oplichter deels: 150 dagen cel voor schuldenvoorwaarden Een man van in de zestig, in 2020 door het gerechtshof 's-Hertogenbosch veroordeeld tot zes jaar cel voor oplichting en fraude, kwam begin 2024 voorwaardelijk vrij. Hij moest zich daarbij aan bijzondere voorwaarden houden: zich melden bij de reclassering, een behandeling volgen, meewerken aan schuldhulpverlening, openheid geven over zijn financiën en zich inschrijven op het adres waar hij verblijft. Omdat hij in een andere zaak nog vastzat, kwam hij feitelijk pas op 31 oktober 2024 vrij. Vanaf die datum liep een proeftijd van 746 dagen.
De officier van justitie vorderde op 13 juli 2026 herroeping van de voorwaardelijke invrijheidstelling, omdat de man de voorwaarden niet naleefde. De reclassering adviseerde het toezicht voortijdig negatief te beëindigen. Zij zag een zorgelijke combinatie van problemen met huisvesting, geld, psychosociaal functioneren en gezondheid, en schatte het risico op herhaling hoog in. De man zegde volgens de reclassering regelmatig afspraken af, vaak om medische redenen zonder dat hij daarvan deugdelijke stukken kon laten zien. Op de zitting benadrukte de reclasseringswerker dat het zwaartepunt van het advies lag bij de voorwaarden over zijn financiële situatie.
De verdediging vroeg primair om afwijzing. Er waren geen nieuwe strafbare feiten en de man had zich volgens zijn advocaat gehouden aan de voorwaarden, binnen de grenzen van zijn medische toestand. De reclassering zou bovendien onduidelijk en inconsequent zijn geweest over de manier waarop hij moest voldoen. Subsidiair vroeg de verdediging om geen volledige herroeping, maar een andere maatregel of een verlenging van de proeftijd.
De rechtbank oordeelde per voorwaarde. De behandelverplichting had de man naar behoren nageleefd: het traject bij de kliniek was volledig afgerond. Ook de meldplicht rekende de rechtbank hem niet aan. Tot april 2026 was de naleving niet optimaal, maar dat was geen reden voor een herroepingsadvies. Daarna werd hij in Den Haag nooit fysiek gezien, maar dat valt deels te verklaren door een ziekenhuisopname van 18 juni tot 14 juli 2026. De rechtbank kon de toezichthouder daarover niet bevragen, omdat die zonder opgave van reden niet op zitting was. Overtreding van de meldplicht stond daarom onvoldoende vast.
Bij de gedragsvoorwaarden lag dat anders. De man zei vanaf april 2026 bij zijn ex in een andere plaats te wonen, maar stond nog steeds ingeschreven op zijn oude adres. De ziekenhuisopnames, drie tussen 28 april en 24 oktober 2026, rechtvaardigen dat volgens de rechtbank niet, want hij lag niet onafgebroken in het ziekenhuis. Ook werkte hij vanaf het begin van het toezicht onvoldoende mee aan schuldhulpverlening. Hij gaf maar enkele financiële stukken, waarmee de reclassering geen compleet beeld kreeg, en verscheen geen enkele keer op een afspraak voor budgetbeheer. Dat bleef zo na een officiële waarschuwing op 27 februari 2026 dat een herroepingsadvies zou volgen.
Bij de keuze tussen volledige en gedeeltelijke herroeping woog de rechtbank positief mee dat de man sinds zijn vrijlating niet voor nieuwe feiten is veroordeeld en dat hij de intensieve behandeling heeft afgerond. Daar stond tegenover dat hij de voorwaarde over openheid over zijn financiën en schuldhulp volstrekt onvoldoende naleefde, en ook de inschrijvingsplicht negeerde. Dat rekende de rechtbank hem zwaar aan. Omdat hij deels wel aan de voorwaarden voldeed, vond zij herroeping van het hele strafrestant van 746 dagen niet passend en niet proportioneel.
De rechtbank wees de vordering toe en gelastte dat de man 150 dagen van zijn resterende straf alsnog moet uitzitten. Zijn medische toestand gaf geen aanleiding voor een andere maatregel.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Taakstraf voor Zeeuwse cocaïnedealer na traag proces, rechtbank had celstraf gegeven Een man uit de grensstreek bij Woensdrecht verkocht ruim vijftien maanden lang cocaïne aan vaste klanten. Afnemers namen contact op via WhatsApp met een telefoonnummer dat de rechtbank als dealernummer aanmerkt. Daarna kwam er iemand met de drugs naar een afgesproken plek in Hoogerheide of Putte. Volgens de rechtbank was verdachte een van de dealers die na zo'n bericht verschenen. De rechtbank veroordeelt hem voor het medeplegen van de handel in cocaïne, maar legt in plaats van een celstraf een taakstraf op, omdat het proces te lang heeft geduurd.
De politie hoorde meerdere afnemers. Zij verklaarden maanden tot enkele jaren cocaïne te bestellen via hetzelfde nummer, en dat het meestal verdachte was die de bestelling kwam afleveren. Op 8 en 9 februari 2024 verkocht hij cocaïne in of vanuit zijn Audi. Op 25 maart 2024 trof de politie in die auto, onder de middenconsole, een groot aantal ponypacks aan. Dat zijn zakjes die vooral worden gebruikt om cocaïne in te bewaren. In een ervan zat 15,62 gram cocaïne, en er lag veel muntgeld in de wagen.
De verdediging betwistte het bewijs op meerdere punten. De in beslag genomen middelen waren alleen indicatief getest en niet door het Nederlands Forensisch Instituut onderzocht. De herkenning van verdachte op 9 februari 2024 zou onbetrouwbaar zijn, en de dealertelefoon zou niet alleen aan hem toe te schrijven zijn. Subsidiair stelde de verdediging dat de periode korter was dan ten laste gelegd. De rechtbank volgt dat niet. De snelle tests waren positief op cocaïne en afnemers kochten jarenlang telkens dezelfde waar, zodat het om cocaïne ging. De verbalisant kende verdachte al en verdachte reed een dag eerder in dezelfde auto, waarvan hij de tenaamgestelde is. Aan die herkenning twijfelt de rechtbank dus niet.
Voor medeplegen is volgens de rechtbank voldoende dat meerdere dealers na contact met hetzelfde nummer ter plaatse konden verschijnen. Daarachter moet een organisatie hebben gezeten die de cocaïne leverde en de opbrengst inde. Verdachte was een essentiële schakel in die drugslijn. Op basis van de verklaringen van drie afnemers stelt de rechtbank vast dat hij in elk geval sinds begin 2023 dealde. De periode loopt tot 25 maart 2024.
Bij de straf weegt de rechtbank mee dat een onvoorwaardelijke gevangenisstraf in beginsel gerechtvaardigd was, gelet op de ernst van het feit, de pleegperiode en de landelijke oriëntatiepunten. Verdachte was niet eerder veroordeeld voor een soortgelijk feit. De redelijke termijn begon op 25 maart 2024, de dag van de doorzoekingen en inbeslagnemingen. Een eindvonnis had uiterlijk 25 maart 2026 moeten liggen, dus de termijn is met meer dan zeven maanden overschreden. Daarom kiest de rechtbank voor een lichtere straf: een taakstraf in plaats van een onvoorwaardelijke celstraf. Wel krijgt verdachte daarnaast een voorwaardelijke gevangenisstraf, zodat hij beseft dat hij zoiets niet meer mag doen.
De officier van justitie eiste een taakstraf van 200 uur, een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden en een geldboete van € 1.700. De rechtbank legt de voorwaardelijke straf hoger op omdat zij een langere periode bewezen acht dan de officier. Een boete volgt niet. Het in beslag genomen geldbedrag van € 1.700 gaat terug naar verdachte, omdat niet kan worden vastgesteld dat het uit het bewezen feit afkomstig is.
De rechtbank verklaart het medeplegen van de handel in cocaïne bewezen en veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 200 uur, te vervangen door 100 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast krijgt hij vier maanden voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van een jaar. Van het meer of anders ten laste gelegde spreekt de rechtbank hem vrij.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Hof verkort straf voor drugshandel in Breda met 2 maanden na overschrijding redelijke termijn Een man uit Breda handelde in 2018 samen met een medeverdachte in harddrugs en softdrugs. De politie volgde drie telefoonnummers waarop afnemers bestellingen plaatsten. Die zogeheten deallijnen werden volgens justitie door de twee mannen gebruikt. Observaties, afgeluisterde gesprekken en verklaringen van klanten moesten dat bewijzen. De rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeelde de man in 2021 voor handel in harddrugs en softdrugs, en sprak hem vrij van een derde feit.
De zaak ligt nu in hoger beroep bij het gerechtshof 's-Hertogenbosch, tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 16 april 2021. De verdachte had onbeperkt beroep ingesteld. Tegen de vrijspraak van het derde feit kan een verdachte volgens de wet geen hoger beroep instellen, en daarom verklaarde het hof hem op dat punt niet-ontvankelijk.
De verdediging bepleitte vrijspraak en voerde drie verweren. Volgens de raadsman bleek niet dat de deallijnen van de verdachte waren. Hij vond verder dat de verklaringen van negen getuigen buiten het bewijs moesten blijven, omdat hij hen niet had kunnen ondervragen. Ook de observaties uit april 2018 mochten volgens hem niet meetellen voor een periode die op 1 mei 2018 begon. Het hof verwierp alle verweren.
Over de getuigen overwoog het hof dat zeven van hen wel waren gehoord door een rechter-commissaris of raadsheer-commissaris, in aanwezigheid van de verdediging. Twee getuigen konden niet meer worden gehoord omdat ze zijn overleden. De verdediging had in eerste aanleg niet gevraagd om hen te horen. Bovendien rust het bewijs niet in beslissende mate op hun verklaringen: de deallijnen, observaties, tapgesprekken en andere getuigen ondersteunen die verklaringen. Daarom is er volgens het hof geen schending van het recht op een eerlijk proces.
Een van de getuigen was door de politie gehoord zonder tolk. Het hof vond dat geen reden om die verklaring uit te sluiten. De verbalisanten hadden vastgelegd dat de getuige Nederlands voldoende beheerste. Zijn begeleidster van een jeugdzorginstelling zat erbij en greep niet in. Zijn antwoorden waren gedetailleerd, en hij herkende de verdachte op een foto bij zijn voornaam. Ook de observaties uit april 2018 mochten meewegen, omdat dealen in april redengevend kan zijn voor dealen in de maanden daarna.
Bij de straf wees het hof erop dat de redelijke termijn ook in hoger beroep is overschreden, naast de overschrijding in eerste aanleg. De advocaat-generaal eiste 10 maanden gevangenisstraf, waarvan 5 voorwaardelijk. De rechtbank had 12 maanden opgelegd, waarvan 2 voorwaardelijk. Het hof vernietigde het vonnis voor de straf en legde 10 maanden gevangenisstraf op, waarvan 2 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De tijd in voorarrest wordt daarvan afgetrokken. Voor het overige bevestigt het hof het vonnis.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 12 november 2026
Strafrecht Hof Amsterdam veroordeelt tot 4 maanden cel voor invoer cocaïne op Schiphol, 2 maanden minder dan in 2025 Op 21 december 2024 landde een man met een vlucht op Schiphol met ruim 400 gram cocaïne in zijn lichaam en bagage. De Koninklijke Marechaussee hield hem aan en nam zijn telefoon in beslag. Op dat toestel lichtte herhaaldelijk het scherm op doordat een contact werd gebeld, en er stonden WhatsAppberichten met het verzoek om op de hoogte te worden gehouden. De marechaussees vermoedden dat degene die de man kwam ophalen nog in de aankomsthal was.
Ze gingen zoeken en zagen in de buurt van aankomsthal 3 een man die aan het bellen was. Op zijn telefoonscherm stond een profielfoto van de aangehouden koerier. Telkens als hij belde, ging de telefoon van de koerier over, en als hij ophing, stopte ook de inkomende oproep op dat toestel. Omstreeks 12.35 uur werd hij staande gehouden. Op zijn eigen telefoon stonden uitgaande oproepen naar de koerier en een WhatsAppgesprek waaruit betrokkenheid bij drugssmokkel kon blijken. Twee minuten later werd hij aangehouden.
Voor het hof, in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Noord-Holland van 19 maart 2025, voerde de verdediging aan dat de marechaussees na de inbeslagneming zelf berichten vanaf de telefoon van de koerier naar de verdachte hadden gestuurd om hem op te sporen. Het gaat om de berichten 'Where r u?' en 'Can't find u', verstuurd om 12.27 en 12.28 uur, dus ruim na de inbeslagneming van de telefoon om 12.05 uur. Volgens de verdediging was dat onrechtmatige informatie-inwinning en was het niet vastgelegd in een proces-verbaal. Daarom moest het openbaar ministerie niet-ontvankelijk worden verklaard, of moest het bewijs worden uitgesloten.
Het hof gaat ervan uit dat de marechaussees die twee berichten hebben verstuurd. Of ze daartoe bevoegd waren, laat het hof in het midden. De verdachte was al in beeld en werd geobserveerd voordat de berichten zijn gestuurd, en hij gaf naar aanleiding daarvan geen informatie die hielp bij zijn identificatie of aanhouding. Wel oordeelt het hof dat de marechaussees de verbaliseringsplicht hebben geschonden, omdat ze het versturen van de berichten niet in een proces-verbaal hebben gezet. Het hof noemt dat een ernstig vormverzuim. Het volstaat toch met die constatering. Het recht op een eerlijk proces is niet onherstelbaar aangetast, de berichten speelden geen rol bij het bewijs en het hof gebruikt ze ook niet voor het bewijs.
Ook het verweer dat de verdachte hooguit wist van de invoer, maar er niet aan had meegewerkt, verwerpt het hof. Uit de WhatsAppgesprekken blijkt dat hij paspoortgegevens van de koerier opvroeg en hem de vluchtboeking stuurde. Hij gaf opdracht een koffer op te halen, regelde geld voor hem en spoorde hem aan de bolletjes te slikken. Hij vroeg hoeveel bolletjes er nog over waren en gaf aanwijzingen over wat te zeggen bij een controle. Na aankomst vroeg hij de koerier zijn live locatie te delen, terwijl hijzelf op Schiphol stond om hem op te halen. Het hof ziet daarin een organiserende en aansturende rol en dus een nauwe en bewuste samenwerking, ook al vervoerde de verdachte de cocaïne niet zelf.
Het hof vernietigt het vonnis van de politierechter, omdat daarvan slechts aantekening was gedaan, en verklaart het primair tenlastegelegde medeplegen van invoer van cocaïne bewezen. De politierechter had 6 maanden opgelegd, waarvan 2 voorwaardelijk. De advocaat-generaal eiste 6 maanden. Het hof legt een gevangenisstraf van 4 maanden op, mede gelet op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, die inmiddels weer in zijn woonland werkt als kok en een gezin heeft, gezondheidsproblemen heeft en een inreisverbod kreeg. Omdat hij al zo lang in voorarrest heeft gezeten, hoeft hij na aftrek van die tijd niet opnieuw te worden vastgezet.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Hof: keel dichtknijpen tot bewusteloosheid na geluidsoverlast is poging zware mishandeling, 120 uur taakstraf voorwaardelijk Op 2 oktober 2023 laadde een vrachtwagenchauffeur vroeg in de ochtend goederen uit bij een school in Amsterdam. De laadklep van zijn wagen maakte lawaai. Een man die tegenover de laad- en losplaats woonde, had al eerder last van die bevoorrading gehad. Die ochtend was voor hem de maat vol. Hij liep naar buiten, op de chauffeur af en sprak hem aan op de overlast.
De woordenwisseling liep uit de hand. De chauffeur sloeg de man met een draagbare computer (PDA) in het gezicht. Het hof gaat uit van een lichte klap. Daarop greep de man de chauffeur met beide handen bij de keel en hield die met kracht dichtgeknepen, tot de chauffeur het bewustzijn verloor en in elkaar zakte. Een getuige zag het gebeuren en ontfermde zich over de chauffeur. Die had daarna pijn aan zijn hals, moeite met slikken en roodpaarse verkleuringen aan zijn keel.
Dit is de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 10 september 2024. Het hof sprak de man vrij van de primair tenlastegelegde poging tot doodslag, in navolging van zowel de advocaat-generaal als de verdediging. Wel achtte het hof een poging tot zware mishandeling bewezen. Volgens het hof is de hals een kwetsbaar lichaamsdeel, met luchtpijp en belangrijke bloedvaten. Wie de keel met kracht dichtknijpt tot iemand het bewustzijn verliest, loopt een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel, zoals hersenletsel. De man heeft die kans volgens het hof bewust aanvaard. Dat hij volgens zichzelf alleen verdere slagen of steken wilde voorkomen, sluit voorwaardelijk opzet niet uit. Niet bewezen is dat hij de chauffeur tegen de borst sloeg.
De verdediging deed een beroep op vrijwillige terugtred, noodweer, noodweerexces en putatief noodweerexces. Het hof verwierp ze alle. De man liet de chauffeur pas los toen die bewusteloos was, dus niet uit eigen beweging. Noodweer ging niet op, omdat na één lichte klap geen noodzaak bestond tot dit geweld: de man kon gewoon afstand nemen, en hij had de confrontatie zelf gezocht. Dat de chauffeur een stanleymes zou hebben gehad, is niet aannemelijk geworden. De man verklaarde daar wisselend over en zei in hoger beroep het voorwerp niet goed te hebben gezien. Het verzoek om de chauffeur opnieuw als getuige te horen wees het hof af, omdat een nader verhoor niet noodzakelijk was.
Bij de straf woog mee dat de man eerder was veroordeeld voor mishandeling en dat voor hem toen een proeftijd gold. Hij werkte niet mee aan een reclasseringsadvies. Wel is hij psychisch kwetsbaar en heeft hij moeite met spanningen. Het hof koos daarom voor een geheel voorwaardelijke taakstraf. De advocaat-generaal had dezelfde straf gevorderd als de politierechter had opgelegd.
Voor de schade geldt dat de chauffeur zelf bijdroeg aan de escalatie door de man met de PDA te slaan. Het hof verdeelt de schade daarom 40 procent voor de chauffeur en 60 procent voor de man. Van de gevorderde immateriële schade van € 500 blijft daardoor € 300 over.
Het hof vernietigde het vonnis en veroordeelde de man tot een taakstraf van 120 uur, te vervangen door 60 dagen hechtenis. De taakstraf wordt niet uitgevoerd, tenzij de man zich binnen een proeftijd van drie jaar opnieuw aan een strafbaar feit schuldig maakt. Hij moet € 300 immateriële schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 2 oktober 2023, met een schadevergoedingsmaatregel aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer. Ook beveelt het hof de tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde geldboete van € 200, bij gebreke van betaling te vervangen door vier dagen hechtenis.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht