Rechtbank dwingt UWV binnen twee weken te beslissen op WIA-aanvraag, bij boete € 100 per dag Een man uit Brabant vroeg op 31 oktober 2023 bij het UWV om een herbeoordeling van zijn arbeidsongeschiktheid op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA). Ruim twee jaar later had hij nog steeds geen besluit. Op 23 januari 2026 stelde hij het UWV daarom in gebreke, een brief waarin het bestuursorgaan twee weken krijgt om alsnog te beslissen. Het UWV ontving die brief op 26 januari 2026, maar liet ook daarna niets van zich horen. De man stapte daarom naar de rechtbank.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde dat het beroep kennelijk gegrond is. Dat betekent dat de zaak zonder zitting kon worden afgedaan, omdat de uitkomst voor de rechter evident was. Dat het UWV te laat was, werd niet betwist. Het UWV zelf wees in het verweerschrift op een tekort aan verzekeringsartsen als reden voor de vertraging en liet weten dat het nog onduidelijk is wanneer er een besluit kan komen.
De rechtbank legde dat argument naast een lijn die een meervoudige kamer van dezelfde rechtbank op 4 september 2026 had uitgezet in drie vergelijkbare zaken. Volgens die lijn geldt in dit soort zaken een nadere beslistermijn van zestien maanden, te rekenen vanaf de dag na ontvangst van de aanvraag. Die termijn was in deze zaak allang verstreken. De rechtbank zag geen aanleiding om van die lijn af te wijken of een andere termijn te bepalen.
De rechtbank droeg het UWV daarom op om binnen twee weken na verzending van de uitspraak alsnog een besluit bekend te maken. Houdt het UWV zich daar niet aan, dan moet het een dwangsom betalen van € 100 voor elke dag dat de termijn wordt overschreden, met een maximum van € 15.000.
Ook de kosten van de procedure komen voor rekening van het UWV. Het moet het griffierecht van € 54 aan de man vergoeden en daarnaast € 467 aan proceskosten betalen. Dat bedrag is relatief laag, omdat de gemachtigde van de man alleen een beroepschrift indiende en de zaak enkel ging over de vraag of de beslistermijn was overschreden.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Bestuursrecht Kantonrechter zet zoon af als bewindvoerder over moeder: auto, schenkingen en debetrente Een vrouw die sinds 2015 in een rolstoel zit en haar financiën niet meer zelf kan regelen, had haar zoon als bewindvoerder. Hij beheerde haar vermogen sinds 1 januari 2016. Dat vermogen was aanzienlijk: eind 2020 stond er ruim € 688.000 op haar bankrekeningen. De kantonrechter van de rechtbank Limburg concludeert dat de zoon zijn taak niet goed heeft uitgevoerd en ontslaat hem ambtshalve.
Aanleiding voor de zitting waren vragen van de griffie over de jaarlijkse rekening en verantwoording over 2022 en 2023. De bewindvoerder had hoge bedragen aan zichzelf overgemaakt. Zo ging in 2022 € 65.800 naar zijn eigen rekening en in 2023 € 110.100, buiten de schenkingen om. De kantonrechter had hem op 3 juni 2021, 12 juli 2022 en 9 juni 2023 toestemming gegeven om telkens € 80.000 te schenken aan zichzelf en aan zijn broer. De broer kreeg zijn schenkingen echter pas veel later, of in het geval van de tweede schenking pas op 27 en 28 oktober 2026, kort voor de zitting. Waarom de bewindvoerder zichzelf wel kon betalen maar zijn broer niet, kon hij niet uitleggen. Zijn verklaring dat sommige rekeningen niet toegankelijk waren, vond de kantonrechter onwaar. Al bladerend door de afschriften van 2021 vond de rechter bovendien ongeveer € 8.000 dat zonder machtiging naar de bewindvoerder was gegaan. Ook in 2024 en 2025 maakte hij bedragen aan zichzelf over, terwijl er na 2023 geen machtigingen meer waren. Hooguit een restant van € 6.560,72 had hij nog mogen opnemen.
Ook de auto leidde tot kritiek. Kort nadat hij het bewind had aangevraagd, zette de bewindvoerder een auto op zijn eigen naam. Die staat wel als bezitting van zijn moeder in de rekeningen. De moeder kon zich op dat moment niet uitdrukken en heeft nooit een rijbewijs gehad. Toch werden verzekering, motorrijtuigenbelasting, onderhoud en brandstof uit haar vermogen betaald, gemiddeld bijna € 3.000 per jaar. Volgens de kantonrechter had de bewindvoerder de auto moeten verkopen en voor ziekenhuisritten een taxi kunnen nemen, of zijn eigen auto kunnen gebruiken met een reiskostenvergoeding.
Daarnaast tikte de kantonrechter de bewindvoerder op andere punten aan. In 2021 en 2022 stond debetrente op de verantwoording, terwijl het saldo ruim positief was en hij de post niet kon verklaren. De verzekeringen bleven na de verkoop van het huis in 2020 anderhalf jaar doorlopen en stegen zelfs van € 823 in 2019 naar € 2.353 in 2021. Verder werd van haar rekening de huur betaald van een cv-ketel in het huis waar de zoon zelf woont, terwijl zijn moeder in een verzorgingshuis woont.
De kantonrechter ontslaat de zoon met ingang van 13 november 2026 en benoemt Samen in Bewind B.V. als opvolgend bewindvoerder. Die moet onderzoeken of de moeder schade heeft geleden en hoeveel, en daarover binnen vier maanden verslag doen. De zoon moet binnen 14 dagen alle bedragen die hij sinds 1 januari 2024 aan zichzelf heeft overgemaakt terugstorten, behalve € 6.560,72. Ook moet hij afschriften verstrekken en de autosleutels, de kentekencard en de tenaamstellingscode overhandigen. Zijn verzoek om de auto voor € 6.000 aan een autobedrijf te mogen verkopen wijst de rechter af, omdat de ANWB-koerslijst € 7.750 aangeeft. De opvolger mag de auto verkopen voor elk bedrag boven € 7.000.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter geeft 13-jarige onder toezicht gestelde jongen toestemming voor eigen bankrekening, ondanks weigering moeder Een jongen van 13 uit Roemenië, die in Amsterdam onder toezicht staat van jeugdbescherming, wil graag een baantje aannemen en aan sport of een andere activiteit meedoen. Daarvoor heeft hij een bankrekening nodig. Zijn moeder, die het gezag over hem heeft, geeft daar geen toestemming voor. De rechtbank Amsterdam heeft nu bepaald dat die toestemming niet van haar nodig is.
De jongen is sinds 4 februari 2026 onder toezicht gesteld van de Stichting Leger des Heils Jeugdbescherming en Reclassering (LdH). Hij verblijft in een accommodatie van een jeugdhulpaanbieder. De kinderrechter verlengde die maatregelen bij beschikking van 27 oktober 2026 tot 4 februari 2027. Voor de duur van de ondertoezichtstelling was al een bijzondere curator benoemd, een advocaat die de belangen van het kind behartigt als de ouder dat niet kan of wil. Die taak is per 27 oktober 2026 beëindigd. Op dezelfde dag verleende de kinderrechter LdH al vervangende toestemming voor de aanvraag van een Roemeens paspoort of identiteitskaart en voor de inschrijving van de jongen in de Basisregistratie Personen (BRP) van de gemeente Amsterdam.
De bijzondere curator diende op 16 juli 2026 namens de jongen een verzoek in om vervangende toestemming voor het openen van een rekening bij een Nederlandse bank en het beheren daarvan door de jongen zelf. De zaak is besproken op de zitting van 27 oktober 2026. Daar waren de bijzondere curator, een medewerker van LdH en een medewerker van de Raad voor de Kinderbescherming aanwezig. De moeder kwam, ondanks een oproep, niet naar de zitting. Haar advocaat had zich teruggetrokken omdat hij geen contact met haar kreeg. De jongen sprak vooraf met de kinderrechter, met bijstand van een Roemeense tolk en in aanwezigheid van de bijzondere curator.
De kinderrechter vond voldoende aannemelijk dat de moeder haar toestemming weigert: zij reageert niet op de verzoeken van de bijzondere curator en LdH. Daarom benoemt de rechtbank mr. V.W.J.M. Kuit, advocaat, opnieuw tot bijzondere curator, nu specifiek voor het openen en beheren van de bankrekening.
Aan het beheer verbindt de kinderrechter een voorwaarde. Zolang de gezagsbeperkende maatregel loopt, moet de jongen op momenten die LdH bepaalt inzicht geven in zijn bankrekening aan een door LdH aangewezen volwassene. De kinderrechter noemt dit cruciaal voor de financiële opvoeding en bescherming van de jongen. Ze wijst erop dat de moeder, als gezaghebbende ouder, tot zijn 18e wettelijk aansprakelijk is voor zijn financiële handelingen, ook voor zijn schulden. Goed toezicht is daarom nodig.
De rechtbank benoemt de bijzondere curator voor twaalf maanden voor het openen en beheren van de rekening en verleent hem vervangende toestemming die de toestemming van de moeder vervangt. De jongen moet als voorwaarde inzicht in zijn rekening geven aan een door LdH aangewezen volwassene. Na het openen van de rekening informeert de bijzondere curator de rechtbank, met een document waaruit blijkt dat de jongen en LdH met die voorwaarde instemmen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter vernietigt Wmo-besluit over gesloten buitenwagen: medisch advies te summier Een 58-jarige vrouw uit de gemeente Hellendoorn kampt met een combinatie van lichamelijke en psychische aandoeningen, waaronder PTSS, agorafobie en prikkelgevoeligheid. Zij heeft al een scootmobiel, maar die voldoet volgens haar niet bij kou, wind en regen, bij afstanden boven de 15 kilometer of als zij veel bagage moet meenemen. Ze dreigt daardoor in een isolement te raken. Ook kan zij haar zeventienjarige dochter, die zelf psychische problemen heeft, zo niet de ondersteuning bieden die nodig is. Daarom vroeg zij het college van burgemeester en wethouders van Hellendoorn om een tweepersoons gesloten buitenwagen van het merk Canta, op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015).
Dit is het beroep van de vrouw tegen de beslissing op bezwaar van het college van 13 mei 2026. Het college wees de aanvraag eerst af bij besluit van 23 oktober 2025. In de bezwaarprocedure adviseerde de Commissie bezwaarschriften sociaal domein op 20 februari 2026 om het eerdere besluit niet in stand te laten, omdat het college niet had mogen afgaan op het medische advies. Na een aanvullend advies kende het college haar op 13 mei 2026 individueel taxivervoer toe in de vorm van een persoonsgebonden budget (pgb). Dat mag zij gebruiken voor ritten voor sociale contacten binnen ongeveer 15 tot 20 kilometer en voor medische afspraken die de zorgverzekering niet vergoedt. Een gesloten buitenwagen bleef het college weigeren. Volgens het college kan de vrouw op korte afstanden de scootmobiel gebruiken en haar kleding aanpassen aan het weer. Het college vond de wens om samen met haar dochter te reizen geen vervoersbehoefte die het moet compenseren. Bovendien is een buitenwagen duurder dan taxivervoer, en het college moet de goedkoopste passende voorziening verstrekken.
De vrouw voerde aan dat individueel taxivervoer niet bij haar past. Door haar psychische klachten kan zij slecht omgaan met onvoorspelbare situaties, en in een taxi heeft zij geen invloed op de rit en is zij afhankelijk van een onbekende chauffeur. Ook stelde zij dat het college niet heeft onderzocht of een tweedehands buitenwagen werkelijk duurder is dan het toegekende taxivervoer.
De rechtbank Overijssel richt zich op de medische adviezen van Ausems en Kerkvliet van 20 augustus 2025 en 20 april 2026, waarop het college zijn besluit baseerde. Volgens vaste rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep moet een bestuursorgaan eerst nagaan of een deskundigenadvies zorgvuldig tot stand is gekomen, begrijpelijk is en tot de getrokken conclusies leidt. Dat heet de vergewisplicht. Volgens de rechtbank voldoen de adviezen daar niet aan. Uit het eerste advies blijkt dat de arts kennisnam van door de vrouw meegebrachte informatie over haar gezondheid en medicijngebruik, maar niet welke informatie dat was en wat die opleverde. De aandoeningen worden slechts algemeen omschreven, als een bindweefselaandoening, een psychische aandoening en enkele aandoeningen zonder invloed op het vervoer, later als multipele psychische aandoeningen. De ernst en de beperkingen blijven onbeschreven. De arts vroeg ook zelf geen informatie op bij de behandelaars. Daardoor kon het college niet nagaan of de arts een volledig beeld had, en is niet controleerbaar hoe de arts concludeerde dat de vrouw medisch gezien met individueel taxivervoer uit de voeten kan. Evenmin wordt uitgelegd waarom het aanpassen van kleding op korte afstanden met de scootmobiel zou volstaan, gelet op haar lichamelijke aandoeningen.
Het college had daarom een nadere toelichting moeten vragen. Het argument dat het om vertrouwelijke medische gegevens gaat, ontslaat het college niet van zijn vergewisplicht. De rechtbank oordeelt dat het college het besluit onzorgvuldig heeft voorbereid, in strijd met artikel 3:2 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), en ondeugdelijk heeft gemotiveerd, in strijd met artikel 7:12, eerste lid, van de Awb. De overige beroepsgronden komen niet meer aan bod. De rechtbank kan de rechtsgevolgen van het besluit niet in stand laten en zelf niet beslissen, omdat zij niet over alle benodigde informatie beschikt.
De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt het besluit van 13 mei 2026. Het college moet binnen twaalf weken een nieuw besluit op het bezwaar nemen, na een advies dat voldoende gegevens bevat om aan de vergewisplicht te voldoen. Het college moet het griffierecht van € 54 aan de vrouw vergoeden en haar proceskosten betalen, vastgesteld op € 1.868.
Rechtbank Overijssel · 6 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Raad van State: intrekking toevoeging na vertrouwensbreuk met advocaat blijft staan Een man kreeg op 19 maart 2022 van de raad voor rechtsbijstand een toevoeging, een door de overheid betaalde vergoeding voor een advocaat, om een civiele procedure tegen een derde te voeren. Op 30 mei 2022 verzocht zijn advocaat de raad om die toevoeging in te trekken. De advocaat wilde de zaak niet verder behandelen vanwege een vertrouwensbreuk met zijn cliënt.
De raad trok de toevoeging op 7 juni 2022 in op grond van artikel 33, eerste lid, onder b, van de Wet op de rechtsbijstand. Het bezwaar van de man daartegen verklaarde de raad op 5 december 2022 ongegrond. Het beroep bij de rechtbank Den Haag had geen succes. Volgens de rechtbank bleek uit meerdere feiten dat de relatie wederzijds was verstoord. De man had onder meer een tuchtklacht over de advocaat ingediend bij de deken van de orde van advocaten, en een bemiddelingspoging van de deken was mislukt. De stelling van de man dat de advocaat eenzijdig op beëindiging had aangestuurd, volgde de rechtbank niet. Ook oordeelde de rechtbank dat de intrekking niet de opdracht of instemming van de rechtszoekende vereist.
De rechtbank stelde wel vast dat de raad de man had moeten horen volgens de eigen werkinstructie, en dat dat niet was gebeurd. Omdat de man daardoor niet in zijn belangen was geschaad, liet de rechtbank dat gebrek op grond van artikel 6:22 van de Algemene wet bestuursrecht buiten beschouwing.
In hoger beroep voerde de man dezelfde gronden aan als bij de rechtbank. Hij stelde dat de rechtbank niet op die gronden had geoordeeld. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State ziet dat anders. De rechtbank is volgens de Afdeling gemotiveerd op de beroepsgronden ingegaan, en de man heeft niet uitgelegd waarom die beoordeling onjuist of onvolledig zou zijn. De Afdeling sluit zich aan bij het oordeel en de overwegingen van de rechtbank.
Een nader stuk dat de man op 27 augustus 2026 indiende, liet de Afdeling buiten beschouwing. Het kwam na de termijn van tien dagen voor nadere stukken uit artikel 8:58, eerste lid, van de Awb. De man had het niet eerder kunnen indienen zonder dat daarvoor een reden bleek, en de raad had onvoldoende gelegenheid gehad om erop te reageren.
De Afdeling verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De intrekking van de toevoeging blijft daarmee in stand. De raad hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht