Eigenaar herdershond betaalt € 16.059 na beet in rug en arm van vrouw Op 1 juni 2018 liep een jonge vrouw met haar Jack Russel over het Suideraspad in Amsterdam, toen zij een losse herdershond zag. De eigenaresse van die hond was niet zichtbaar in de buurt. De vrouw tilde haar eigen hond op en liep weg, maar de herdershond kwam op haar af en probeerde de Jack Russel te pakken. Terwijl zij haar hond boven haar hoofd hield, besprong de herdershond haar van achteren, krabde haar rug open en beet haar in de rechterbovenarm. De eigenaresse kwam kort daarna aanrennen om haar hond aan te lijnen. De vrouw werd met een ambulance naar de spoedeisende hulp gebracht, waar de krab- en bijtwonden werden behandeld.
Op 2 juni 2026 daagde zij de eigenaresse voor de kantonrechter in Amsterdam. Ze vroeg om vast te stellen dat de eigenaresse aansprakelijk is en vorderde ruim € 24.500 schadevergoeding, bestaande uit medische kosten, reiskosten, inkomensschade en smartengeld. De eigenaresse, die zonder advocaat procedeerde, voerde drie verweren: de vordering zou verjaard zijn, de vrouw zou zelf schuld hebben omdat zij met het optillen van haar hond de herdershond had uitgelokt, en de hoogte van de schade werd betwist.
De kantonrechter verwierp het beroep op verjaring. Een schadevordering verjaart vijf jaar nadat de benadeelde de schade en de aansprakelijke persoon kent, maar die termijn kan worden gestuit, bijvoorbeeld met een schriftelijke aanmaning. De vrouw had op 25 mei 2023 per e-mail en aangetekende post een brief gestuurd waarin zij haar schade opnieuw vergoed wilde zien. Daarmee begon een nieuwe termijn van vijf jaar, die bij de dagvaarding van 2 juni 2026 nog niet was verstreken. Ook het verweer van eigen schuld werd verworpen. Een eigenaar van een dier is op grond van artikel 6:179 BW aansprakelijk voor de schade die het dier veroorzaakt, ook zonder persoonlijk verwijt. De kantonrechter vond het begrijpelijk dat de vrouw haar hond uit bescherming optilde. Een onbekende getuige, die zijn eigen hond uitliet, had verklaard dat de herdershond op haar afkwam en haar daarna beet. Dat zij de herdershond bewust zou hebben uitgelokt, kon niet worden gezegd. Ook als zij met haar riem had geslagen, wat zij ontkent en wat niet uit de getuigenverklaring blijkt, was daarvan geen eigen schuld te maken.
Bij de schade kwam de kantonrechter op een lager bedrag uit dan gevorderd. De materiële schade is begroot op € 5.059,06. Daarin zit € 1.513,44 aan medische en overige kosten, waarbij de vrouw gemiste rijlessen introk en erkende dat de ambulancekosten al door haar zorgverzekeraar waren vergoed. Verder gaat het om € 305,62 aan reiskosten (1.053,86 kilometer tegen € 0,29), omdat alleen de gereden kilometers onderbouwd waren, en om € 3.240 inkomensschade, die de eigenaresse op de zitting erkende. De vrouw werkte met een nul-urencontract en kon negen maanden niet werken.
Voor het smartengeld sloot de kantonrechter aan bij de Rotterdamse schaal. De posttraumatische stressstoornis (PTSS) van de vrouw woog het zwaarst en werd begroot op € 8.000. De vrouw durfde de eerste jaren niet naar buiten en heeft nog steeds last van herbelevingen. De twee littekens, op haar arm en rug, zijn relatief klein en door kleding te bedekken. Ze werden begroot op € 2.000, waarvan de helft meetelt. Daarnaast hield de kantonrechter rekening met de aanhoudende klachten aan onderrug en rechterheup. Het totale smartengeld kwam daarmee op € 11.000.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de eigenaresse aansprakelijk is voor de schade en veroordeelde haar tot betaling van € 16.059,06, met wettelijke rente vanaf 1 juni 2026, voor zover hoofdsom en rente samen niet boven het gevorderde maximum van € 25.000 uitkomen. Ook moet zij de proceskosten van € 1.391 betalen, uitvoerbaar bij voorraad. Wat meer of anders was gevorderd, is afgewezen.
Rechtbank Amsterdam · 6 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst schadeclaim van uitzendkracht tegen Uvec af Een vrouw werkte via een uitzendbureau van eind september tot begin december 2024 bij Uvec Production, een bedrijf op Urk waar zalm wordt gefileerd. Volgens haar overkwam haar daar op 10 oktober 2024 een arbeidsongeval: bij het gebruik van een sta-verhoger met twee tredes zou het opstapje zijn gekanteld en haar onderbeen hebben geraakt. Ze stelt daardoor ernstig letsel te hebben opgelopen, waaronder meerdere botbreuken en een geperforeerd onderbeen, met blijvende gevolgen. Ze eiste bij de kantonrechter in Lelystad dat het uitzendbureau en Uvec, als inlenend bedrijf, hoofdelijk aansprakelijk werden gesteld voor haar schade.
Bij dit soort zaken geldt een bijzondere regeling voor werkgeversaansprakelijkheid: een werkgever, en in dit geval ook het bedrijf waar iemand via een uitzendbureau te werk wordt gesteld, is aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens zijn werk oploopt, tenzij is voldaan aan de zorgplicht of de schade in belangrijke mate aan de werknemer zelf te wijten is. Voordat aan die aansprakelijkheidsvraag wordt toegekomen, moet de werknemer wel eerst aannemelijk maken dat het ongeval zich daadwerkelijk op de werkplek heeft voorgedaan en dat daardoor schade is ontstaan. De exacte toedracht hoeft daarbij niet te worden bewezen, maar de kern van het verhaal moet wel kloppen.
Daar liep de vordering van de vrouw op vast. Hoewel er meerdere mensen aan dezelfde fileerlijn werkten, had niemand het gestelde ongeval opgemerkt. De vrouw meldde het voorval bovendien niet meteen bij haar werkgever of bij Uvec. Pas op de avond van 13 oktober 2024, drie dagen later, liet ze aan een medewerker van het uitzendbureau weten dat er iets was gebeurd waarvoor ze naar het ziekenhuis zou gaan, zonder verdere details te geven. Een medewerker van Uvec aan wie de partner van de vrouw het voorval zou hebben verteld, bevestigde dat niet.
Ook haar eigen verklaringen liepen uiteen. In een schriftelijke verklaring schreef ze dat de verhoger kantelde toen ze een voet op de onderste trede zette en dat deze haar been én haar hoofd raakte. Tijdens de zitting vertelde ze juist dat de verhoger kantelde bij de stap van de eerste naar de tweede trede en dat alleen haar been werd geraakt, en bracht ze voor het eerst naar voren dat de bovenste trede los zou hebben gezeten. Een video die ze op de zitting liet zien, bleek volgens haar eigen partner pas na 21 oktober 2024 te zijn gemaakt, en het was niet duidelijk of die wel de verhoger toonde die zij had gebruikt.
Ook het verband tussen het gestelde ongeval en het gestelde letsel was onvoldoende onderbouwd. Het enige bewijsstuk was haar eigen verklaring. Uit een verslag van een bezoek aan de huisartsenpost, dat het uitzendbureau had overgelegd, bleek alleen dat ze last had van wondroos aan haar been, een huidinfectie, niet van botbreuken. Op de zitting bood ze aan om alsnog aanvullende medische stukken in te dienen, maar de kantonrechter wees dat aanbod af omdat het te laat kwam.
Omdat de vrouw niet aannemelijk had gemaakt dat het ongeval had plaatsgevonden en al helemaal niet dat haar gestelde letsel daardoor was veroorzaakt, kwam de kantonrechter niet toe aan de vraag of het uitzendbureau of Uvec tekort was geschoten in de zorgplicht. De kantonrechter wees de vorderingen volledig af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten: € 720 aan het uitzendbureau en € 720 aan Uvec, plus wettelijke rente.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter: HEMA niet aansprakelijk voor val van medewerkster van kantinestoel bij koffiemachine Een medewerkster van HEMA viel op 3 november 2023 in de bedrijfskantine van een filiaal toen zij op een kantinestoel stond om koffiebonen in de koffiemachine aan te vullen. Een ambulance bracht haar naar het ziekenhuis. Zij hield HEMA aansprakelijk voor de gevolgen en vroeg de kantonrechter in Amsterdam om te verklaren dat HEMA als werkgever voor haar schade moet opdraaien. Dat verzoek is afgewezen.
De vrouw werkte sinds 15 augustus 2022 met contracten voor bepaalde tijd voor 24 uur per week bij het filiaal. Op 15 maart 2024 stelde zij HEMA aansprakelijk. HEMA deelde in maart 2025 verklaringen van drie leidinggevenden. Daarin staat dat zij is ingewerkt, dat haar nadrukkelijk is verteld voor het werken op hoogte een trapje of olifantenpoot te gebruiken, en dat zij de huisregels en het B Safe protocol voor akkoord heeft getekend. Op 23 maart 2026 nam HEMA definitief het standpunt in dat zij niet aansprakelijk is.
De procedure liep als deelgeschil. Dat is een snelle procedure waarin de rechter tijdens de onderhandelingen over letselschade één kernvraag beoordeelt om partijen weer op gang te helpen. De kantonrechter vond dat het verzoek daarvoor geschikt was, omdat een oordeel over de aansprakelijkheid de impasse tussen partijen kan doorbreken.
De rechter ging uit van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek. Een werkgever is in beginsel aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens het werk oploopt, tenzij hij aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen, of dat de schade grotendeels komt door opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer. Dat de val tijdens het werk gebeurde, stond niet ter discussie. Het ging dus om de vraag of HEMA genoeg had gedaan.
De kantonrechter vond van wel. De vrouw betwistte niet dat zij het B Safe protocol kende, dat het protocol op meerdere plekken in het gebouw hing, onder meer in de lift, en dat zij instructies over werken op hoogte had gehad. Ook betwistte zij niet dat er voldoende geschikte hulpmiddelen in het filiaal aanwezig waren. Haar verzoek aan de filiaalmanager om extra hulpmiddelen te bestellen, dat niet is uitgevoerd, maakte volgens de rechter niet dat er te weinig waren. Het verzoek liet juist zien dat zij wist dat zij een hulpmiddel moest gebruiken. Andere maatregelen die HEMA redelijkerwijs had moeten treffen, noemde zij niet. Voortdurend controleren of instructies worden nageleefd, kan volgens de rechter niet van HEMA worden verlangd. Dat de vrouw zelf besloot de voorschriften niet te volgen, komt voor haar rekening.
Over de kosten van het deelgeschil beslist de rechter dat deze worden begroot op € 0,00, te vermeerderen met het door de vrouw betaalde griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet vaststaat, wordt HEMA niet veroordeeld tot betaling. Dat hoeft alleen als haar aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De kantonrechter wijst het verzoek om HEMA aansprakelijk te verklaren voor het ongeval van 3 november 2023 af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter: aannemer en school aansprakelijk voor val van directrice op bevroren bouwplaats Op 3 december 2019 kreeg de directeur/bestuurder van een Brabantse school een rondleiding over de bouwplaats van de nieuwbouw. In de nacht ervoor had het gevroren. In het middengedeelte van de begane grond, de latere aula, was het gebouw nog niet wind- en waterdicht, en daar lag een betonvloer met aangevroren plassen. De directrice gleed uit en kwam op haar billen terecht. Haar hoofd maakte daarbij een harde heen-en-weerbeweging. Ze liep hersenletsel en een frozen shoulder op. Later werden ook Postcommotioneel Syndroom, duizeligheid en PTSS vastgesteld. Op een video die kort na de val is opgenomen, zegt het hoofd facilitaire zaken van de school dat het glad is, dat hij zelf bijna onderuit ging en dat er eigenlijk meteen zout op moet.
De vrouw stelde zowel de school (inmiddels gefuseerd tot SILFO) als aannemer Binx aansprakelijk, en trok ook hun verzekeraars MS Amlin en Allianz in de procedure. De school was haar werkgever en de aannemer bouwde het gebouw. Volgens haar hadden zij onvoldoende gedaan voor haar veiligheid. Ze vroeg een verklaring voor recht dat beiden de schade moeten vergoeden en een voorschot van € 40.000. Daarnaast voerde de school een vrijwaringsprocedure tegen de aannemer: als de school moet betalen, moet de aannemer dat terugbetalen.
Binx stelde dat het een ongelukkige samenloop van omstandigheden was. Bezoekers van een bouwplaats moeten volgens het bedrijf extra oplettend zijn, zeker na nachtvorst. Bovendien zou de bouwplaats die dagen gesloten zijn geweest en had niemand haar aangemeld. De kantonrechter toetste dit aan de zogeheten kelderluikcriteria, de maatstaf voor de vraag of iemand een ander aan een te groot risico blootstelt. De kans dat iemand op een aangevroren betonvloer uitglijdt is groot, de gevolgen kunnen ernstig zijn, en goed strooien of de toegang afsluiten was niet bezwarend. Dat de directrice niet op de gladheid bedacht was, vond de rechter begrijpelijk, want zelfs de twee ervaren begeleiders waren verrast. De verklaring van een voormalig uitvoerder van Binx, dat er vanwege de vorst niet werd gewerkt en bezoekers waren gewaarschuwd, woog weinig. Er werd die dag wel gewerkt (een trap werd geplaatst), de bewuste e-mail kon niet worden overgelegd en de vrouw was gewoon via de hoofdingang binnengelaten. Binx handelde daarom onrechtmatig.
Ook de school is aansprakelijk, op grond van de wettelijke zorgplicht van een werkgever. Die verantwoordelijkheid verdwijnt niet doordat de aannemer de veiligheid op de bouwplaats regelt. De school nodigde haar eigen directeur uit via medewerkers over wie zij zeggenschap had, en had de staat van de bouwplaats moeten laten inspecteren. Uitglijden over een aangevroren vloer is volgens de rechter geen alledaags risico. Het verweer dat de directrice zelf mede verantwoordelijk was voor de veiligheid, verwierp de rechter: zij bewaakte de voortgang van de bouw, had geen kennis van de veiligheidsregels en was na de eerste steenlegging niet meer op de bouwplaats geweest.
Het gevorderde voorschot van € 40.000 wees de rechter af. Het is nog onduidelijk welke klachten uit de val voortkomen en welke uit het arbeidsconflict met de school dat later ontstond. In de vrijwaringszaak slaagt de school maar deels. De bouwovereenkomst bevat een vrijwaringsbeding en maakt Binx verantwoordelijk voor de veiligheid, maar alleen voor de schade die rechtstreeks uit de val voortvloeit. Schade door het arbeidsconflict ligt te ver van het ongeval af om aan de aannemer toe te rekenen.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de school en Binx hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de schade door het ongeval, op te maken bij staat, en veroordeelde hen hoofdelijk in de proceskosten van € 2.520,68. In de vrijwaring moet Binx de school vergoeden wat die aan de directrice moet betalen, voor zover dat de rechtstreekse gevolgen van de val betreft, en betaalt Binx € 931,40 aan proceskosten.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter wijst affectieschadeclaim tegen werkgever verongelukte chauffeur af Een vrouw die na een dodelijk verkeersongeval afscheid moest nemen van haar zwaargewonde vader, krijgt bij de kantonrechter in Overijssel geen gelijk in haar poging de werkgever van haar vader aansprakelijk te stellen voor haar affectieschade.
De vader van de vrouw werkte als directiechauffeur. In de nacht van 10 op 11 april 2025 reed hij, na het afzetten van een directielid en diens echtgenote, terug naar huis toen zijn auto op de N35 frontaal tegen een boom botste. Hij overleed aan zijn verwondingen. De vrouw, zijn dochter uit een eerder huwelijk, werd nog dezelfde dag teruggebeld met het verzoek meteen afscheid te komen nemen, omdat het overlijdensproces sneller ging dan verwacht door de ernst van zijn verwondingen. Zij stelt dat het zien van haar vader in die toestand haar psychische klachten heeft bezorgd, waaronder nachtmerries en herbelevingen.
Bij de rechter vroeg zij niet meteen om schadevergoeding, maar om een zogeheten deelgeschilbeslissing: een aparte, snelle procedure die is bedoeld om één knelpunt in een schadezaak op te lossen, zodat partijen daarna zelf tot een schikking kunnen komen. Zij wilde dat de rechter vaststelde dat de werkgever aansprakelijk is voor het ongeval, zodat zij recht zou hebben op affectieschade: een vaste vergoeding die sinds 2019 in de wet is opgenomen voor het verdriet van naasten van een overleden of ernstig gewond slachtoffer, voor een volwassen, niet meer thuiswonend kind € 15.000.
De vrouw voerde twee argumenten aan. Ten eerste zou de werkgever zijn zorgplicht hebben geschonden door de arbeidstijden van haar vader niet goed te bewaken: als chauffeur moesten diens rij- en rusttijden nauwkeurig worden nageleefd, en uit de gegevens zou blijken dat de maximale diensttijd van tien uur was overschreden. Ten tweede zou de werkgever hebben gehandeld in strijd met de plicht om zich als goed werkgever te gedragen, omdat de bedrijfsverzekering die voor chauffeurs met een verkeerstaak was afgesloten geen affectieschade van nabestaanden dekte.
De kantonrechter volgt de vrouw op geen van beide punten. Uit de rittenregistratie van de auto blijkt dat de dienst van de vader die dag om 15.06 uur begon, dat hij tussen 20.08 en 22.20 uur bij huis stond en toen vrij over zijn tijd kon beschikken, en dat er zonder die pauze geen sprake was van een dienst langer dan tien uur. Er waren geen aanwijzingen dat hij daarnaast nog andere, niet-geregistreerde ritten had gemaakt. Van een tekortschieten in de zorgplicht is dus geen sprake, en daarmee ook niet van een verwijt aan de werkgever voor het ontstaan van het ongeval zelf.
Ook het argument over de verzekering wijst de kantonrechter af. Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad moet een werkgever voor werknemers die voor hun werk aan het verkeer deelnemen, zorgen voor een behoorlijke verzekering tegen verkeersongevallen. De werkgever had zo'n verzekering afgesloten, bij verzekeraar TVM. Dat die verzekering geen affectieschade van nabestaanden dekt, maakt haar volgens de kantonrechter nog niet onbehoorlijk: de verzekering moet in zijn geheel worden beoordeeld, en het is niet gebleken dat dekking van affectieschade inmiddels de algemeen aanvaarde norm is. Weliswaar bieden sommige verzekeraars die dekking wel aan, maar van een brede meerderheid is geen sprake, en het gaat bovendien om een op zichzelf staande schadepost die vooral bedoeld is als erkenning van verdriet, niet als vergoeding van de schade van de werknemer zelf. Omdat de werkgever bovendien geen enkel verwijt treft voor het ongeval, wegen die overwegingen van erkenning en genoegdoening volgens de kantonrechter minder zwaar.
De kantonrechter wijst het verzoek daarom af. Omdat de wet voorschrijft dat de kosten van een deelgeschilprocedure altijd moeten worden begroot, ook als het verzoek wordt afgewezen, stelt de kantonrechter de kosten vast op € 6.479,55, te vermeerderen met € 93 griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet is komen vast te staan, wordt de werkgever niet veroordeeld om dat bedrag ook daadwerkelijk te betalen.
Rechtbank Overijssel · 11 augustus 2026
Civiel Recht