Hof verklaart klacht over notariële volmacht moeder deels ontvankelijk, maar ongegrond Een man diende een tuchtklacht in tegen drie notarissen over de manier waarop zij de volmacht en het testament van zijn hoogbejaarde moeder hadden behandeld. Zijn vader had in 2010 bij een van de notarissen een volmacht laten passeren waarin hij zelf als eerste gevolmachtigde was benoemd en een aan het notariskantoor gelieerde stichting als reservegevolmachtigde. Na het overlijden van de vader in februari 2024 verklaarde een arts, op verzoek van een van de notarissen, dat de moeder wilsbekwaam was. Op basis daarvan passeerde de kandidaat-notaris in oktober 2024 een gewijzigd testament van de moeder.
Kort daarna wees de kantonrechter een verzoek van de zoon tot onderbewindstelling van zijn moeder af, omdat zij voldoende in staat werd geacht haar eigen wil te bepalen. Een maand later passeerde een andere notaris een gewijzigde volmacht (levenstestament) waarin de broer van de klager als enige gevolmachtigde werd aangewezen. De klager vermoedde dat dit alles onder invloed van zijn broer was gebeurd en verwijt de notarissen dat zij de wilsbekwaamheid van zijn moeder onvoldoende hadden onderzocht, de oude volmacht uit 2010 nooit formeel hadden herroepen en hem geen duidelijkheid gaven over hun handelwijze. Ook stelde hij vragen over een gesprek met de kandidaat-notaris waarbij op een scherm het programma MS Teams te zien was, en vroeg hij zich af of dat gesprek werd opgenomen.
De kamer voor het notariaat in het ressort Den Haag verklaarde de klacht op 10 december 2025 niet-ontvankelijk, omdat de klager geen enig redelijk belang had bij de klacht: hij kon niet als vertegenwoordiger van zijn moeder optreden, zij had zelf kunnen klagen als zij dat had gewild, en zijn belang als toekomstig mede-erfgenaam van zijn vader werd niet geraakt door wat de notarissen met de volmacht en het testament van zijn moeder hadden gedaan. De klager ging tegen die beslissing in beroep bij het gerechtshof Amsterdam.
Het hof onderschreef het oordeel van de kamer dat de klager niet als vertegenwoordiger van zijn moeder kan worden aangemerkt, nu een volmacht van haar ontbreekt en zij zelf een klacht had kunnen indienen. Ook het argument dat de klager namens het algemeen belang van integere notariële dienstverlening klaagde, was volgens het hof niet genoeg om hem als belanghebbende aan te merken. Voor het grootste deel van de klacht bleef de klager dus niet-ontvankelijk. Anders dan de kamer vond het hof echter dat de klager wel een eigen, persoonlijk belang had bij het onderdeel van de klacht dat ging over de manier waarop de notarissen met hem hadden gecommuniceerd, omdat dat hemzelf betrof en niet zijn moeder. Dat deel van de klacht was dus wel ontvankelijk.
Inhoudelijk kwam het hof echter niet tot een ander oordeel dan dat de notarissen zorgvuldig hadden gehandeld. Uit de stukken bleek dat op vragen van de klager per e-mail steeds tijdig en inhoudelijk was gereageerd. Over het gebruik van MS Teams tijdens het gesprek op 19 februari 2025 gaf de kandidaat-notaris op de zitting een verklaring die volgens het hof voldoende weersprak dat er een opname was gemaakt. Van tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen was op dit punt dan ook niet gebleken.
Het gerechtshof Amsterdam vernietigde de beslissing van de kamer voor het notariaat, verklaarde de klacht ontvankelijk voor zover het ging om de bejegening van en communicatie met de klager, verklaarde de klacht voor het overige niet-ontvankelijk, en oordeelde het ontvankelijke deel van de klacht ongegrond.
Gerechtshof Amsterdam · 22 september 2026
Civiel Recht Hof houdt klacht tegen notaris over verkoop van appartement uit nalatenschap ongegrond Een appartement in Scheveningen dat tot een nalatenschap behoorde, werd in 2022 door de weduwe verkocht aan haar huurster. Dat leidde tot een klacht van een van haar zoons tegen de notaris die de levering regelde. Het appartement was in 2008 gekocht door het echtpaar, dat sinds 2006 in Denemarken woonde. De vader overleed in maart 2021. In zijn testament had hij zijn vrouw een keuzelegaat tegen inbreng toegekend (de keuze om bepaalde goederen te krijgen tegen vergoeding van de waarde ervan aan de nalatenschap) en haar tot executeur benoemd, degene die de nalatenschap afwikkelt.
Op 4 juli 2022 verkocht de moeder het appartement voor € 228.000 aan de huurster. Daarnaast schonk zij de koopster € 53.000. De zoon liet de notaris weten dat de zoons het niet eens waren met de verkoop en dat zijn moeder in haar rouw impulsief had gehandeld. De notaris passeerde op 26 augustus 2022 de akte waarmee het legaat aan de moeder werd afgegeven en de akte van levering aan de koopster.
De zoon verweet de notaris dat de moeder niet beschikkingsbevoegd was, omdat de gemeenschap van goederen en de nalatenschap nog onverdeeld waren. Verder zou de notaris te weinig met de kinderen hebben gecommuniceerd, het legaat niet juist hebben afgegeven en onvoldoende onderzoek hebben gedaan naar de wil van de moeder en de omstandigheden van koop en schenking. De kamer voor het notariaat in het ressort Den Haag verklaarde de klacht op 22 november 2023 volledig ongegrond. De zoon ging in hoger beroep.
Het gerechtshof Amsterdam behandelde de klacht opnieuw en bevestigde het oordeel van de kamer. De zoon was ontvankelijk als erfgenaam, maar zijn klacht slaagde niet. De opdracht van de notaris beperkte zich tot de levering van het appartement. Omdat de vader een keuzelegaat had opgenomen en de moeder executeur was, mocht zij het legaat aan zichzelf afgeven zonder toestemming van de kinderen. Een legaat is een schuld van de nalatenschap en het voldoen daarvan is de taak van de executeur. De huwelijksgoederengemeenschap hoefde daarvoor niet eerst te worden verdeeld. Dat de waarde van het appartement niet in de akte was vastgesteld, ontsloeg de moeder niet van de plicht die waarde later in te brengen bij de verdeling.
Over de wil van de moeder oordeelde het hof dat te weinig was aangevoerd om te concluderen dat de notaris nader onderzoek had moeten doen. De notaris had haar herhaaldelijk gesproken en kreeg geen signalen van wilsonbekwaamheid. Ook hoefde de notaris niet met de kinderen te communiceren, omdat zij geen partij waren bij de koop of de aktes. Een medewerkster van de notaris had bovendien herhaaldelijk geadviseerd dat de moeder juridisch advies kon inwinnen. Dat dit niet gebeurde, valt de notaris niet aan te rekenen.
Het hof bevestigde de beslissing van de kamer en verklaarde de klacht daarmee ongegrond.
Gerechtshof Amsterdam · 27 augustus 2024
Civiel Recht Hof matigt taakstraf voor groepsmishandeling tot 100 uur na overschrijding redelijke termijn met bijna 2 jaar Twee mannen sloegen op 30 april 2022 een man, die daardoor pijn en letsel opliep. De politierechter in Amsterdam veroordeelde een van hen, een man van rond de twintig, tot een taakstraf van 120 uur wegens openlijke geweldpleging. Hij ging in hoger beroep. Zijn raadsman stelde dat hij moest worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat hij uit noodweer zou hebben gehandeld.
Het gerechtshof Amsterdam beoordeelt de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 9 december 2022. De verdachte erkende dat hij de aangever had geslagen, maar zei dat de aangever eerst de medeverdachte en daarna hem had geslagen. Opvallend genoeg schaarde ook de advocaat-generaal zich achter dit verweer en vorderde ontslag van alle rechtsvervolging.
Het hof volgt hen niet. Volgens het hof is niet aannemelijk geworden dat de aangever de eerste klap uitdeelde. De lezing van de verdediging wordt weerlegd door de verklaringen van de aangever en van een getuige. Het hof ziet geen reden aan haar betrouwbaarheid te twijfelen, zeker omdat zij zichzelf in haar verklaring ook belast. Uit die verklaringen volgt dat de verdachte en de medeverdachte als eersten de aangever sloegen. Er was dus geen noodweersituatie, zodat ook het beroep op noodweerexces, een overschrijding van de verdediging uit hevige gemoedsbeweging, mislukt.
Bij de strafoplegging weegt het hof de ernst van het feit en de persoon van de verdachte. Hij heeft samen met een ander het slachtoffer geslagen, wat een inbreuk was op diens lichamelijke integriteit en bijdraagt aan gevoelens van angst en onveiligheid. De verdachte heeft geen eerdere veroordelingen. Het hof vindt in beginsel een taakstraf van 120 uur passend.
Die straf matigt het hof, omdat de redelijke termijn is overschreden. De verdachte stelde op 9 december 2022 hoger beroep in en het hof wijst pas op 13 november 2026 arrest, bijna twee jaar later dan redelijk is. Daarom gaat de taakstraf terug van 120 naar 100 uur.
Ook de schadevergoeding verandert. Het slachtoffer vorderde € 3.529,28. De politierechter wees € 1.835,72 toe. Het hof kent meer toe: € 1.278,78 aan materiële schade en € 2.250 aan immateriële schade. Bij de materiële schade rekent het hof reis- en medische kosten mee, en ook de kosten voor het vertalen van medische stukken. De raadsman had betoogd dat die kosten niet waren onderbouwd, maar een schermafbeelding van de bestelling bij een vertaalbureau volstaat voor het hof. De rest van de vordering wijst het hof af, waaronder een klein verschil tussen de gevorderde en de bewezen vertaalkosten.
Het hof veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, bij niet naar behoren verrichten te vervangen door 50 dagen hechtenis, met aftrek van voorarrest. Hij moet hoofdelijk met de medeverdachte € 3.528,78 schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 30 april 2022. Daarnaast legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op, met ten hoogste 35 dagen gijzeling als vervangend middel. Betaalt een van beiden, dan vervalt de andere betalingsverplichting.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Militair krijgt 30 uur taakstraf voor slaan op billen van collega in café Een militair sloeg op 19 december 2025 in een café in Eindhoven een vrouw hard op haar billen. Ze werkt zelf ook bij Defensie. De man had die avond zoveel gedronken dat hij zich er niets meer van kon herinneren. De militaire kamer van de rechtbank Gelderland heeft hem veroordeeld voor opzetaanranding.
In de tenlastelegging stonden twee vrouwen: de aangeefster en een collega van haar. De collega had de man in de bar opgemerkt en gevonden dat hij er goed uitzag. De aangeefster liep naar hem toe en zei dat haar collega hem wel zag zitten. De man keek haar niet aan en reageerde nauwelijks. Even later sloeg hij de aangeefster op haar kont. Zij duwde hem daarop naar achteren en vroeg twee mannelijke collega's om tussen hen in te gaan staan. Later bleek dat ook haar collega op haar kont was geslagen.
De rechtbank sprak de man vrij van het deel van de tenlastelegging dat ging over de aangeefster zelf. Volgens de wet kan een rechter niet op de verklaring van één getuige alleen tot bewezenverklaring komen. Er moet steunbewijs bij zijn. Geen van de getuigen had gezien dat de aangeefster op haar billen werd geslagen. Het WhatsApp-bericht dat zij die nacht om 04:49 uur aan haar commandant stuurde, telde niet mee, omdat het van dezelfde bron komt: de aangeefster zelf. De officier van justitie wilde het bewijs rondmaken met schakelbewijs, waarbij het ene incident het andere steunt. De rechtbank vond dat daar terughoudendheid bij hoort, omdat het steunbewijsvereiste een van de kernbeginselen van het strafproces is. De twee incidenten leken alleen op elkaar doordat op de billen werd geslagen, en dat is te weinig voor een herkenbare werkwijze.
Voor het slaan op de billen van de collega achtte de rechtbank de opzetaanranding wel bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat de man als militair een voorbeeldfunctie heeft en dat hij een duidelijke grens overging. Zulke onverhoedse aanrakingen kunnen onveiligheidsgevoelens veroorzaken, zoals ook uit de verklaring van de aangeefster bleek. Daar stond tegenover dat hij nooit eerder met politie en justitie te maken kreeg en zich schaamde. Hij nam verantwoordelijkheid en zocht zelf hulp bij de huisarts voor zijn overmatige alcoholgebruik. De reclassering schatte het risico op herhaling laag in en zag geen reden voor toezicht of bijzondere voorwaarden.
De officier van justitie eiste twee weken militaire detentie, geheel voorwaardelijk met drie jaar proeftijd, plus 80 uur werkstraf. De raadsman bepleitte maximaal 40 uur taakstraf, mede om de verklaring van geen bezwaar van zijn cliënt niet in gevaar te brengen. De rechtbank oordeelde dat het slaan op de billen geen 'ernstige inbreuk' op de lichamelijke integriteit is, zodat het taakstrafverbod voor zedenzaken niet geldt. Ze legde een taakstraf van 30 uur op, te vervangen door 15 dagen militaire detentie als hij die niet naar behoren verricht. Een voorwaardelijke detentie daarbovenop vond de rechtbank niet nodig.
Rechtbank Gelderland · 16 november 2026
Strafrecht Hof spreekt man (85) vrij van belaging ex-vriendin: berichten te beperkt en niet dreigend Een man uit de regio Rotterdam bleef na het einde van zijn relatie contact zoeken met zijn ex-vriendin. Tussen oktober 2023 en juli 2024 stuurde hij haar Facebook-berichten, vriendschapsverzoeken, een kaartje met zijn telefoonnummer en WhatsApp-berichten. Ook schreef hij twee keer aan haar dochter. De vrouw deed twee keer aangifte van belaging. De man, geboren in 1941, was in 2022 al eens veroordeeld voor belaging van dezelfde vrouw.
De politierechter in Rotterdam veroordeelde hem in eerste aanleg voor belaging tot een voorwaardelijke taakstraf van 180 uur, met een contact- en locatieverbod. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal ging in hoger beroep uit van een kortere periode, van 8 april 2024 tot en met 25 juli 2024, en eiste een voorwaardelijke taakstraf van 120 uur met hetzelfde contact- en locatieverbod.
Het hof ging na wat aantoonbaar van de man afkomstig was. Berichten van een prepaid-nummer rekende het niet aan hem toe: de man ontkende dat nummer te gebruiken en de politie had niet onderzocht wie het gebruikte. Er bleef een beperkt aantal contactmomenten over. De man stuurde op 8 april 2024 een gebroken hartje via Messenger en wenste de vrouw op haar verjaardag succes met een 'gefeliciteerd'. Daarnaast volgden korte berichten van niet meer dan een zin op 7 juni, 21 juni, 25 juni, 11 juli en 19 juli 2024, twee vriendschapsverzoeken op 20 en 21 juli en een kaartje met 'bel me' en zijn telefoonnummer van 24 april. Op 25 juli 2024 stuurde hij nog een WhatsApp-bericht. Aan de dochter stuurde hij op 5 en 11 juli twee korte berichten. Voor de beschuldigingen dat hij in september 2023 voor de deur stond, een envelop stuurde en een bloemstuk liet bezorgen, zag het hof te weinig bewijs, net als de advocaat-generaal en de verdediging.
Volgens het hof gaat het om te weinig berichten, op te weinig momenten, om te spreken van belaging. Daarvoor is stelselmatigheid nodig, en die ontbreekt. Het hof begrijpt dat de vrouw de berichten als zeer vervelend ervoer, omdat zij geen contact meer wilde. Maar de berichten zijn kort en niet dreigend of dwingend van aard. Dat de man eerder voor belaging was veroordeeld, verandert dat niet.
Ook het subsidiair tenlastegelegde, dwang, haalde het niet. Daarvoor moet iemand daadwerkelijk zijn gedwongen iets te doen, niet te doen of te dulden. Het hof zag daar geen aanwijzing voor. Een poging tot dwang was niet ten laste gelegd.
Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter en sprak de man vrij van beide tenlastegelegde feiten. De vrouw had een schadevergoeding van € 1.500 gevorderd voor immateriële schade; zij werd daarin niet-ontvankelijk verklaard, en moet de proceskosten van de man betalen, die het hof op nihil begrootte. Ook de vordering van het openbaar ministerie om een eerder voorwaardelijk opgelegde taakstraf van 60 uur alsnog uit te voeren wees het hof af, omdat de man niet meer is veroordeeld voor een feit in de proeftijd.
Gerechtshof Den Haag · 16 november 2026
Strafrecht