Kantonrechter ontbindt huur en eist ontruiming na € 32.289 huurachterstand Een ondernemer huurde twee bedrijfsruimten in dezelfde plaats van verhuurder Onyx, tegen een prijs van € 1.110,36 en € 1.510,35 per maand, inclusief servicekosten en btw. Tot en met oktober 2026 bleef hij in totaal € 32.289,89 schuldig. Onyx stapte naar de kantonrechter in Rotterdam. De huurder betwistte het bedrag niet. Zijn gemachtigde zei op de zitting dat het niet onaannemelijk is dat het bedrag niet is betaald.
De kantonrechter wees de vordering tot betaling van de achterstand daarom toe. Ook de ontbinding van beide huurovereenkomsten werd toegewezen. De achterstand bestond uit ruim dertien maanden huur voor beide ruimten, en volgens de rechter is zo'n achterstand een tekortkoming die ontbinding rechtvaardigt. De rechter begreep dat de huurder het financieel moeilijk heeft, maar dat woog niet op tegen de omvang van de achterstand. Onyx had in de dagvaarding geen ontruimingstermijn genoemd. De huurder wilde tot in ieder geval 1 januari 2027 blijven, ook om op te ruimen. Onyx vond dat gezien de achterstand te lang. De kantonrechter stelde de termijn op vier weken na betekening van het vonnis door de deurwaarder.
Over de boetes oordeelde de rechter genuanceerd. Voor het pand waar de overeenkomst een extra regeling bevat, werd een boete van € 500,00 plus € 150,00 administratiekosten toegewezen, omdat partijen hadden afgesproken dat die naast elkaar verschuldigd zijn. Voor het andere pand bevatten de huurvoorwaarden alleen een minimumboete van € 300,00 per maand. Onyx had € 650,00 gevorderd, maar daarvan werd slechts € 300,00 toegewezen. Samen is dat € 950,00. Een beroep van de huurder op matiging van de boete slaagde niet. Volgens de rechter eist de billijkheid dat niet klaarblijkelijk, omdat Onyx maar één keer per pand een boete vorderde terwijl de voorwaarden haar een boete voor elke maand te late betaling toestaan.
De huurder voerde meer verweren. Hij zei dat hij voor het ene pand direct een nieuwe huurder had. Dat leest de rechter als een verzoek om indeplaatsstelling, maar dat werd afgewezen omdat niet bleek dat de voorgestelde huurder voldoende waarborgen biedt voor nakoming en een behoorlijke bedrijfsvoering. Ook zijn dyslexie leidde niet tot een ander oordeel. De huurder is handelingsbekwaam, het gaat om een zakelijk contract en Onyx wist niet van de dyslexie af. Een betalingsregeling kan de kantonrechter niet opleggen. Onyx liet op de zitting weten dat er al meerdere regelingen zijn getroffen die niet zijn nagekomen, maar dat na het vonnis altijd gepraat kan worden.
Behalve de achterstand moet de huurder vanaf november 2026 tot de ontruiming doorbetalen: € 1.110,36 en € 1.510,35 per maand, met de toegestane verhoging. Onyx kreeg verder een schadevergoeding toegewezen voor de periode vanaf de ontruiming tot de oorspronkelijke einddatum van de huurovereenkomsten, op te maken bij staat omdat de hoogte nog niet kan worden begroot. De incassokosten werden vastgesteld op € 2.311,82, 15 procent volgens de algemene voorwaarden, na aftrek van het niet toegewezen deel van de boete.
De kantonrechter veroordeelt de huurder tot betaling van € 32.289,89 huurachterstand, € 950,00 aan boete en administratiekosten en € 2.311,82 aan incassokosten, ontbindt beide huurovereenkomsten en gelast ontruiming binnen vier weken na betekening. Daarnaast betaalt hij de proceskosten van € 2.642,03. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Raad van State: schuur Wagenborgen hoeft niet versterkt, aardbevingsbelasting laag Een eigenaar van een woning met bijbehorende schuren in Wagenborgen, in het Groningse aardbevingsgebied, vindt dat zijn ligboxenstal voor melkrundvee uit 1995 moet worden versterkt. De schuur is volgens hem aan één kant 20 tot 30 centimeter verzakt. Daardoor zou de dakconstructie haar functie hebben verloren en zou het gebouw onveilig zijn. Hij schrijft die verzakking toe aan het verweken van de ondergrond door bodembeweging als gevolg van mijnbouw.
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelde in beroep over het besluit van 24 februari 2025 van de staatssecretaris Herstel Groningen. Dat besluit kwam na bezwaar tegen het besluit van 26 augustus 2021, waarin was bepaald dat de woning wel versterkt moet worden en de schuur niet. De minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties verdedigde dit besluit voor de Afdeling. De zaak werd op 13 augustus 2026 op zitting behandeld.
Het gaat om de veiligheidsnorm voor gebouwen in het aardbevingsgebied. Die norm bepaalt dat de kans dat iemand overlijdt doordat een gebouw bij een aardbeving instort, niet groter mag zijn dan 1 op de 100.000. Ingenieursbureau W2N toetste de schuur voor de Nationaal Coördinator Groningen aan de Nederlandse Praktijkrichtlijn (NPR) 9998:2018, de richtlijn waarmee constructeurs berekenen hoe sterk een gebouw tegen aardbevingen moet zijn. De schuur is ingedeeld in gevolgklasse CC1B. Daarbij hoort een herhalingstijd van 95 jaar en een piekgrondversnelling van 0,039g.
W2N berekende dat de aardbevingsbelasting op de schuur ongeveer 21,6 kN bedraagt. De laagste windbelasting in één richting is ongeveer 113,51 kN. Een schuur die op die windbelasting is berekend, voldoet dus ruimschoots aan de aardbevingsbelasting. De eigenaar legde tegenadviezen van Adviesburo F.T.V. over. Daaruit bleek volgens hem dat de schuur niet voldoet. W2N wees erop dat die berekeningen alleen aantonen dat de constructie niet voldoet aan de sneeuw- en windbelasting, en dat daarin geen aardbevingsbelasting is getoetst.
Op de zitting trok de eigenaar zijn gronden over de gevolgklasse en de zogenoemde Validatiechecklist schuren in. De Afdeling boog zich daarna over drie punten. Over de berekening van de aardbevingsbelasting overwoog zij dat deskundigen van de minister gemotiveerd hadden uitgelegd dat wind en aardbeving bij lichte schuren met een groot oppervlak vergelijkbaar zijn, omdat beide het gebouw zijdelings belasten. Een schuur heeft weinig massa, dus de aardbevingskracht is klein, terwijl de wind op het grote oppervlak veel harder duwt. Een uitgebreidere toets aan de NPR had daarom geen toegevoegde waarde. De eigenaar had daar te weinig tegenover gesteld.
Ook het betoog over de piekgrondversnelling slaagde niet. De eigenaar wees erop dat voor zijn woning een herhalingstijd van 475 jaar en een piekgrondversnelling van 0,12g was gebruikt. De Afdeling overwoog dat een schuur, waarin bij normaal gebruik weliswaar enkele mensen verblijven maar geen woonvertrekken zijn, lichter wordt genormeerd dan een woning. Dat vertaalt zich in een lagere piekgrondversnelling. Het was daarom niet onjuist dat de minister zich baseerde op de notitie van het Nederlands Normalisatie Instituut over de gevolgklasse van de Groninger schuur.
Over het derde punt, de verweking van de ondergrond, oordeelde de Afdeling dat alleen niet-cohesieve grond zoals zand kan verweken. De grond onder de schuur bestaat uit klei. Zelfs bij zandgrond in de buurt van Wagenborgen is volgens de NEN-webtool geen kans op verweking. De scheefstand en de scheuren zijn daarom geen bewijs dat trillingen door aardbevingen de schuur hebben aangetast. Een gebouw kan door allerlei oorzaken beschadigd raken, en daarvoor is de eigenaar zelf verantwoordelijk. Een gebouw kan bovendien niet voldoen aan de bouwkundige norm NEN 8700 en wel aan de NPR, omdat die twee op verschillende manieren toetsen. Vermoedt de eigenaar dat de schade door bodembeweging is ontstaan, dan kan hij die melden bij het Instituut Mijnbouwschade Groningen.
De Afdeling verklaarde het beroep ongegrond. De schuur hoeft dus niet te worden versterkt. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht Rechter verbiedt vader online aanval op momfluencer en haar opdrachtgevers; hij moet berichten verwijderen Een vrouw met ongeveer 42.200 volgers op Instagram verdient haar geld als influencer. Ze deelt content over haar dagelijks leven, moederschap en gezin en krijgt betaald voor samenwerkingen met merken. Haar twee kinderen komen daar regelmatig in voor. Toen de relatie met de vader van de kinderen was beëindigd, verzette hij zich tegen dat gebruik. Hij wilde voor iedere samenwerking apart toestemming geven. De vrouw ging daar niet in mee, blokkeerde hem op WhatsApp en beantwoordde zijn e-mails niet meer. Daarop stapte de man naar buiten met zijn bezwaren.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland (zittingsplaats Alkmaar) deed op 3 november 2026 uitspraak in dit kort geding. De man plaatste berichten op Instagram waarin hij schreef dat de vrouw de kinderen als 'verdienmodel' gebruikt en dat haar verdiensten volgens hem boven de keuzes van de kinderen werden gezet. Hij deelde privéberichten tussen de ouders en riep zijn volgers op die berichten te delen en content van de vrouw te rapporteren. Eind augustus 2026 benaderde hij bovendien ongeveer negen opdrachtgevers van de vrouw rechtstreeks. Hij schreef hun dat de kinderen vanaf 1 september 2026 niet meer aan samenwerkingen mochten meedoen en dreigde met juridische stappen als zij zich daar niet aan hielden. Een deel van die opdrachtgevers stopte de samenwerking met de vrouw direct.
De vrouw vorderde dat de man de berichten verwijdert, haar niet meer beschuldigt, geen opdrachtgevers meer benadert en een rectificatie plaatst. Het ging om een botsing tussen haar recht op bescherming van haar privéleven, eer en goede naam en zijn recht op vrijheid van meningsuiting. De rechter zag een spoedeisend belang, omdat de man haar reputatie en inkomsten schaadde. Hij woog onder meer de aard van de uitlatingen, de steun in de feiten en de wijze waarop ze tot stand kwamen. De berichten waren volgens hem suggestief en niet alleen feitelijk. De man had niet onderbouwd dat de kinderen niet meer wilden meedoen en had niet gesteld dat de content zelf onrechtmatig was. Tijdens de zitting zei hij dat hij zich vrij achtte de opdrachtgevers opnieuw te benaderen als de vrouw zich niet aan afspraken hield. Dat wees volgens de rechter op een kans op herhaling.
De rechter oordeelde dat de man zijn positie in het geschil gebruikte om druk op de vrouw uit te oefenen. Hij kon het meningsverschil over het gezamenlijk gezag voorleggen aan de rechter volgens artikel 1:253a van het Burgerlijk Wetboek, of proberen met de vrouw tot een regeling te komen. Door in plaats daarvan publiekelijk te gaan en opdrachtgevers te benaderen doorkruiste hij het wettelijk systeem. Dat het gebruik van de kinderen als content tijdens de relatie nooit een punt was, woog ook mee. De rechter riep beide ouders op om afspraken te maken, ook over content met de kinderen, omdat de kinderen in een loyaliteitsconflict dreigen te komen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen grotendeels toe. De man moet binnen 48 uur na betekening van het vonnis alle bewuste publicaties en de gedeelde privécommunicatie verwijderen en verwijderd houden. Hij mag de vrouw niet meer zonder toereikende feitelijke grondslag beschuldigen, geen informatie meer openbaar maken over het ouderlijk geschil en geen opdrachtgevers van de vrouw meer benaderen om samenwerkingen te laten stoppen. Ook moet hij binnen 48 uur 72 uur lang een korter herstelbericht plaatsen dan de vrouw voorstelde. Bij overtreding verbeurt hij een dwangsom van € 500, plus € 100 per dag dat de overtreding voortduurt, met een maximum van € 5.000. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 3 november 2026
Civiel Recht Aannemer moet bedrijfsunits uiterlijk 15 december opleveren, anders € 3.500 dwangsom per dag Zeventien kopers van bedrijfsunits aan de rand van een nieuw bedrijfsverzamelcomplex wachten al langer dan afgesproken op oplevering. Zij hebben de units vrijwel volledig betaald, maar kunnen ze niet gebruiken voor hun bedrijf. De overeengekomen bouwtijd van 200 werkbare dagen is volgens hen allang verstreken, terwijl de kosten voor huur en gederfde omzet doorlopen. Daarom stapten zij naar de voorzieningenrechter, in een kort geding, een snelle procedure voor een voorlopige beslissing.
De kopers hebben elk apart een koopovereenkomst gesloten met Rond I en een aanneemovereenkomst met een aannemer. In die aanneemovereenkomst staat dat het werk wordt uitgevoerd volgens een Technische Omschrijving. Daarin is het werk in twee delen gesplitst: deel A wordt verzorgd door [gedaagde sub 3] en deel B door [gedaagde partij sub 2]. De kopers wilden dat alle drie de gedaagden de overeenkomst nakomen.
De voorzieningenrechter wees de vorderingen tegen twee van de drie gedaagden af. [gedaagde partij sub 2] heeft zijn deel B volledig uitgevoerd en de units casco opgeleverd; een groot deel van de kopers maakte al gebruik van die vervroegde oplevering. Dat hij de aanneemovereenkomsten ondertekende, betekent niet dat hij ook verantwoordelijk is voor deel A. Rond I is alleen verkoper van de grond en geen partij bij de aanneemovereenkomsten, dus zij kan niet tot nakoming worden aangesproken.
[gedaagde sub 3] werd wel aangesproken. Zij had de overeenkomsten niet zelf getekend en stelde daarom geen contractspartij te zijn. Dat verweer slaagde niet. De Technische Omschrijving maakt deel uit van de overeenkomsten en vermeldt dat deel A door haar wordt verzorgd. Zij erkende die verantwoordelijkheid ook op de zitting, de conceptovereenkomsten kwamen van haar, en zij correspondeerde zelf met de kopers over de werkzaamheden. Bovendien weigerde zij de samenwerkingsovereenkomst met de andere aannemer te laten zien, wat in haar nadeel werkt.
Ook het verweer dat de bouwtermijn niet was verstreken, haalde niets uit. [gedaagde sub 3] stelde dat dagen waarop derden zoals netbeheerder Stedin hun werk niet doen, geen 'werkbare dagen' zijn. Maar wat een werkbare dag is, hebben partijen niet vastgelegd, en dat risico ligt bij de professionele aannemer. Zij had dit expliciet in de overeenkomst kunnen opnemen. De bouwtermijn begon vier maanden na 19 juli 2024, toen de bezwaarmakers waren uitgekocht, en is volgens de voorzieningenrechter inmiddels ruimschoots verstreken. Een beding in de Metaalunievoorwaarden dat overschrijding geen recht geeft op schadevergoeding of ontbinding doet er niet toe, want de kopers vragen om nakoming.
De kopers wilden dat het werk binnen drie dagen of drie weken klaar zou zijn. Dat vond de voorzieningenrechter te kort. Volgens de planning van [gedaagde sub 3] zou zij na afronding van het werk van de combi-aannemer van Stedin en Vitens nog tot 2 februari 2027 bezig zijn. Dat is te lang, omdat de kopers vrijwel alles al hebben betaald. Zij had bovendien kunnen beginnen met werk dat niet van de combi-aannemer afhangt, zoals een deel van de bestrating, en koos daar zelf niet voor. Dat is voor haar rekening.
Twee andere vorderingen werden afgewezen. De kopers wilden nieuwe, onbeschadigde betonklinkers, maar uit de overeenkomsten of de Technische Omschrijving blijkt dat niet, en een bodemrechter kan de stenen alsnog laten vervangen. Ook hoeft [gedaagde sub 3] het bouwterrein niet te beveiligen. Een enkele inbraak is daarvoor onvoldoende, en de kopers kunnen hun units leeg laten zolang er niet is opgeleverd.
De voorzieningenrechter veroordeelt [gedaagde sub 3] om het werk gebruiksklaar op te leveren uiterlijk op 15 december 2026. Doet zij dat niet, dan verbeurt zij een dwangsom van € 3.500 per dag, tot een maximum van € 350.000. Zij moet bovendien de proceskosten van de kopers betalen, begroot op € 2.235,81, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. De kopers hoeven de kosten van de andere twee gedaagden niet te vergoeden, omdat die geen afzonderlijke kosten hebben gemaakt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het direct kan worden afgedwongen, ook als hiertegen hoger beroep wordt ingesteld.
Rechtbank Midden-Nederland · 3 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter zet zoon af als bewindvoerder over moeder: auto, schenkingen en debetrente Een vrouw die sinds 2015 in een rolstoel zit en haar financiën niet meer zelf kan regelen, had haar zoon als bewindvoerder. Hij beheerde haar vermogen sinds 1 januari 2016. Dat vermogen was aanzienlijk: eind 2020 stond er ruim € 688.000 op haar bankrekeningen. De kantonrechter van de rechtbank Limburg concludeert dat de zoon zijn taak niet goed heeft uitgevoerd en ontslaat hem ambtshalve.
Aanleiding voor de zitting waren vragen van de griffie over de jaarlijkse rekening en verantwoording over 2022 en 2023. De bewindvoerder had hoge bedragen aan zichzelf overgemaakt. Zo ging in 2022 € 65.800 naar zijn eigen rekening en in 2023 € 110.100, buiten de schenkingen om. De kantonrechter had hem op 3 juni 2021, 12 juli 2022 en 9 juni 2023 toestemming gegeven om telkens € 80.000 te schenken aan zichzelf en aan zijn broer. De broer kreeg zijn schenkingen echter pas veel later, of in het geval van de tweede schenking pas op 27 en 28 oktober 2026, kort voor de zitting. Waarom de bewindvoerder zichzelf wel kon betalen maar zijn broer niet, kon hij niet uitleggen. Zijn verklaring dat sommige rekeningen niet toegankelijk waren, vond de kantonrechter onwaar. Al bladerend door de afschriften van 2021 vond de rechter bovendien ongeveer € 8.000 dat zonder machtiging naar de bewindvoerder was gegaan. Ook in 2024 en 2025 maakte hij bedragen aan zichzelf over, terwijl er na 2023 geen machtigingen meer waren. Hooguit een restant van € 6.560,72 had hij nog mogen opnemen.
Ook de auto leidde tot kritiek. Kort nadat hij het bewind had aangevraagd, zette de bewindvoerder een auto op zijn eigen naam. Die staat wel als bezitting van zijn moeder in de rekeningen. De moeder kon zich op dat moment niet uitdrukken en heeft nooit een rijbewijs gehad. Toch werden verzekering, motorrijtuigenbelasting, onderhoud en brandstof uit haar vermogen betaald, gemiddeld bijna € 3.000 per jaar. Volgens de kantonrechter had de bewindvoerder de auto moeten verkopen en voor ziekenhuisritten een taxi kunnen nemen, of zijn eigen auto kunnen gebruiken met een reiskostenvergoeding.
Daarnaast tikte de kantonrechter de bewindvoerder op andere punten aan. In 2021 en 2022 stond debetrente op de verantwoording, terwijl het saldo ruim positief was en hij de post niet kon verklaren. De verzekeringen bleven na de verkoop van het huis in 2020 anderhalf jaar doorlopen en stegen zelfs van € 823 in 2019 naar € 2.353 in 2021. Verder werd van haar rekening de huur betaald van een cv-ketel in het huis waar de zoon zelf woont, terwijl zijn moeder in een verzorgingshuis woont.
De kantonrechter ontslaat de zoon met ingang van 13 november 2026 en benoemt Samen in Bewind B.V. als opvolgend bewindvoerder. Die moet onderzoeken of de moeder schade heeft geleden en hoeveel, en daarover binnen vier maanden verslag doen. De zoon moet binnen 14 dagen alle bedragen die hij sinds 1 januari 2024 aan zichzelf heeft overgemaakt terugstorten, behalve € 6.560,72. Ook moet hij afschriften verstrekken en de autosleutels, de kentekencard en de tenaamstellingscode overhandigen. Zijn verzoek om de auto voor € 6.000 aan een autobedrijf te mogen verkopen wijst de rechter af, omdat de ANWB-koerslijst € 7.750 aangeeft. De opvolger mag de auto verkopen voor elk bedrag boven € 7.000.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht