Rechtbank staat overlevering aan Duitsland toe voor drugshandel Een man met zowel de Duitse als de Marokkaanse nationaliteit, die zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland verblijft, wordt uitgeleverd aan Duitsland. Het Amtsgericht Darmstadt verdenkt hem van betrokkenheid bij illegale handel in verdovende middelen. Hij zat in Nederland in detentie toen de rechtbank over zijn overlevering besliste.
Het Duitse gerecht vaardigde op 22 september 2025 een Europees aanhoudingsbevel uit. Dat is een verzoek waarmee een EU-land een ander EU-land vraagt iemand aan te houden en over te dragen voor strafvervolging of de uitvoering van een straf. Het bevel is gebaseerd op een eerder Duits aanhoudingsbevel van 18 december 2023. De Duitse autoriteiten vermoeden dat de man strafbare feiten heeft gepleegd die zijn omschreven in het aanhoudingsbevel. Over de precieze omstandigheden van die feiten zegt de uitspraak niets.
De zaak diende op 28 oktober 2026 bij de internationale rechtshulpkamer van de rechtbank Amsterdam. De man was zelf niet aanwezig, want hij had afstand gedaan van zijn recht om bij de zitting te zijn. Zijn advocaat, mr. A. Boumanjal uit Utrecht, trad namens hem op en liet de beslissing aan de rechtbank over. De rechtbank verlengde de termijn waarbinnen zij uitspraak moest doen met dertig dagen. Voor het sluiten van het onderzoek ter zitting beval zij ook dat de man gevangen blijft.
De rechtbank stelde vast dat de persoonsgegevens van de man kloppen. Bij de strafbaarheid speelde dat de Duitse autoriteiten het feit hebben aangemerkt als lijstfeit: een categorie van zware feiten waarvoor overlevering mogelijk is zonder dat de rechter toetst of het feit ook in Nederland strafbaar is. Dat geldt hier voor illegale handel in verdovende middelen en psychotrope stoffen. Naar Duits recht staat daarop een vrijheidsstraf van minstens drie jaar. Daarom onderzocht de rechtbank niet of de feiten ook naar Nederlands recht strafbaar zijn.
De rechtbank oordeelde dat het aanhoudingsbevel aan de wettelijke eisen voldoet en dat er geen weigeringsgronden zijn die de overlevering in de weg staan. Zij staat de overlevering van de man aan het Amtsgericht Darmstadt toe voor de feiten die in het aanhoudingsbevel zijn omschreven. Tegen deze uitspraak staat geen gewoon rechtsmiddel open.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Strafrecht; Europees Strafrecht Hof houdt ontneming van € 137.654 vast in zaak over illegale handel in geneesmiddelen Een vrouw uit Friesland die betrokken was bij een omvangrijke handel in geneesmiddelen in strijd met de Geneesmiddelenwet, moet ruim € 137.000 aan de Staat betalen. Dat bepaalt het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in een ontnemingszaak: een procedure waarin de rechter vaststelt hoeveel geld iemand met strafbare feiten heeft verdiend en dat bedrag terugvordert.
De vrouw is op dezelfde dag, 10 november 2026, in een apart arrest veroordeeld voor overtreding van artikel 18 en artikel 40, tweede lid, van de Geneesmiddelenwet. Die feiten pleegde zij meermalen en opzettelijk, deels samen met anderen. Uit het strafdossier blijkt volgens het hof dat zij daaruit financieel voordeel heeft gehaald. Het gaat om hoger beroep tegen de beslissing van de economische kamer van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023, die het voordeel al op hetzelfde bedrag had geschat. Het hof vernietigt die beslissing om proceseconomische redenen en doet de zaak opnieuw, met hetzelfde resultaat.
De berekening is gebaseerd op een rapport van de politie van 12 juli 2022. Daarin analyseerden verbalisanten de bankrekeningen van een medeveroordeelde en van de betrokken bedrijven. De totale opbrengst kwam uit op € 7.361.479,70. Daarvan gingen bedrijfskosten van € 2.002.514,75, kosten van een ander bedrijf van € 31.165 en betaalde belastingen van € 597.839 af, waarmee het totale wederrechtelijke voordeel op € 4.729.960,95 uitkwam. Het deel van de vrouw is bepaald aan de hand van de bedragen die naar haar bankrekeningen zijn overgemaakt: € 137.654,25. Het hof vindt deze berekening voldoende onderbouwd.
De verdediging vroeg primair om afwijzing van de vordering omdat die onvoldoende zou zijn onderbouwd. Subsidiair stelde zij dat alleen de vergoedingen voor boekhouding en huur vanaf februari 2017 als voordeel konden gelden, ongeveer € 20.000, met daartegenover veel kosten. Het hof volgde dat niet. Alleen kosten die rechtstreeks samenhangen met de strafbare feiten kunnen worden afgetrokken, en de betrokkene moet aannemelijk maken dat zij die kosten zonder de feiten niet had gemaakt. Accountantskosten en een autoverzekering horen bij de legale onderneming. Betaalde belastingen telt de strafrechter volgens de wetgever niet mee; wie te veel belasting heeft betaald, kan na een onherroepelijke ontnemingsbeslissing een verzoek bij de Belastingdienst indienen. De oprichtingskosten van twee vennootschappen zijn volgens een verklaring betaald door een medeveroordeelde, en de overige kosten waren niet concreet gemaakt of met stukken onderbouwd.
Het hof stelt vast dat de redelijke termijn in eerste aanleg en in hoger beroep aanzienlijk is overschreden. Het volstaat met die constatering, omdat de strafzaak en de ontnemingszaak tegelijk worden afgedaan en in de strafzaak al compensatie voor de overschrijding plaatsvindt.
Het hof schat het wederrechtelijk verkregen voordeel op € 137.654,25 en legt de vrouw een betalingsverplichting aan de Staat op van datzelfde bedrag. De duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd, bepaalt het hof op 1.080 dagen. De betalingsverplichting vervalt als en voor zover haar mededaders al aan hun verplichting tot betaling aan de Staat hebben voldaan.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht; Strafprocesrecht Rechtbank legt 15 maanden cel en taakstraf op voor witwassen en valsheid met leaseauto's Een man uit de regio Groningen gaf leiding aan drie autoleasebedrijven die in 2022 en 2023 grote bedragen aan contant geld aannamen van klanten. Dat geld was afkomstig uit misdrijf, en de bedrijven deden alsof dat niet zo was. De rechtbank Noord-Nederland veroordeelt hem daarvoor tot een gevangenisstraf van 15 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk, en een taakstraf van 240 uur.
De zaak draaide om auto's die werden verkocht of geleased aan particulieren. In acht dossiers namen de drie bedrijven contante bedragen aan, bijvoorbeeld € 48.485 van een klant die twee Volkswagen Polo's leasede en € 42.175 van een klant met een Audi Q8, naast een aanbetaling van € 45.000. In totaal gaat het om tonnen aan contant geld. Volgens de rechtbank was het geld geheel of gedeeltelijk afkomstig uit misdrijf. De bedrijven en hun mededaders wisten dat, en maakten van het witwassen een gewoonte. De verdachte gaf daar opdracht toe en stuurde het feitelijk aan.
Ook het papierwerk klopte niet. In het kasboek van de bedrijven stonden lagere ontvangsten dan er in werkelijkheid contant binnenkwamen: een klant betaalde op 15 april 2022 € 12.400, maar in het kasboek stond € 9.000 op die dag en € 3.000 op 9 mei 2022. In de leasecontracten, mantelovereenkomsten en eigendomsvoorbehouden stond bovendien ten onrechte dat klanten per automatische incasso of giraal betaalden, dat er geen aanbetalingen waren, en dat het contract met een ander bedrijf uit de groep was gesloten dan in werkelijkheid. De rechtbank rekent dat aan de verdachte toe als medeplegen van feitelijk leidinggeven aan valsheid in geschrift.
De zaak is bijzonder omdat het Openbaar Ministerie en de verdediging vooraf procesafspraken maakten, vastgelegd in een overeenkomst van 14 september 2026. Daarin kwamen zij overeen over de bewezenverklaring en de strafeis. De verdachte voerde geen verweer, trok onderzoekswensen in en zag af van hoger beroep als de rechtbank de afspraken zou volgen. De rechtbank toetste eerst of de verdachte dit vrijwillig en met kennis van zaken deed, en bevestigde dat. Daarna keek zij zelf naar het bewijs en de straf, omdat zij haar eigen verantwoordelijkheid niet uit handen geeft.
De rechtbank vindt het bewijs in het dossier voldoende en acht de feiten 1 primair, 2 en 3 primair bewezen. De subsidiaire tenlasteleggingen vallen daarmee af. De straf staat volgens de rechtbank in redelijke verhouding tot de ernst van de zaak, mede door de voordelen van een afdoening met procesafspraken. De verdachte krijgt 15 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar, en een taakstraf van 240 uur. Voert hij de taakstraf niet naar behoren uit, dan volgt vier maanden vervangende hechtenis.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Rechter beveelt verkoop van echtelijke woning op Sint Eustatius, geen gebruiksvergoeding Na hun echtscheiding in 2021 bleven twee ex-partners ieder voor de helft eigenaar van de voormalige echtelijke woning op Sint Eustatius, in het district Princess. De vrouw, die op Bonaire woont, bleef na het uiteengaan in het huis wonen, samen met de zoon van partijen. De man gebruikte een tijd lang de annex. Zij vorderde verdeling van de gemeenschap en verkoop van de woning, omdat zij het huis zelf niet kan kopen. De man wilde dat de woning aan haar zou worden toebedeeld en stemde subsidiair in met verkoop.
Op 13 oktober 2026 hielden partijen een comparitie, een zitting waarbij zij hun standpunten toelichten en kijken of een minnelijke regeling mogelijk is. Daar bleek dat geen van beiden de woning kan of wil overnemen tegen de helft van de waarde. Ook waren zowel de woning als de annex inmiddels ontruimd. Partijen waren het eens over de makelaar en over een vraagprijs van USD 278.000, en over een verkooptermijn van een jaar. Het Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, zittingsplaats Sint Eustatius, nam deze afspraken over in het vonnis.
Twee punten bleven over. De man vroeg om een gebruiksvergoeding voor de periode waarin de vrouw in de woning woonde. Het Gerecht wees dat af. De vrouw heeft alle kosten van de woning betaald en de man heeft daaraan niet bijgedragen, maar daar stond tegenover dat de man in de afgelopen vijf jaar over een eigen woning beschikte zonder hypotheek. Hij vroeg bovendien pas in zijn conclusie van antwoord om een vergoeding. Het gebruik van de annex door de man woog volgens het Gerecht niet zwaar genoeg om de vrouw tot betaling te verplichten.
Het tweede punt was de vraag of de man moest meebetalen aan de lasten die de vrouw tijdens haar bewoning droeg. In beginsel moet een deelgenoot daar evenredig aan bijdragen. Gelet op het oordeel over de gebruiksvergoeding vond het Gerecht het vanuit redelijkheid en billijkheid niet passend om de man hiertoe te verplichten.
De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het Gerecht noemde twee redenen: het is een familiekwestie en beide partijen krijgen deels ongelijk.
Het Gerecht beveelt dat de woning wordt verkocht en dat de netto-opbrengst voor 50% aan ieder toekomt. Partijen mogen de woning twaalf maanden lang onderhands verkopen via makelaardij Statia Realty, tegen een vraagprijs van USD 278.410. Wordt die prijs of meer geboden, dan moet de woning worden verkocht. Is de woning na twaalf maanden niet verkocht, dan mag elke partij zonder toestemming van de ander een openbare verkoop (veiling) laten houden voor notaris mr. M.D. Bouterse. Beide partijen moeten meewerken aan de verkoop en levering; doet een van hen dat niet, dan vervangt het vonnis zijn handtekening. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het mag direct worden uitgevoerd, ook als een partij in hoger beroep gaat.
Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof houdt ontneming van € 137.654 in Geneesmiddelenwetzaak in stand, kosten en belasting niet in aftrek Een man uit Friesland die samen met anderen betrokken was bij overtredingen van de Geneesmiddelenwet, moet het voordeel dat hij daaruit haalde terugbetalen aan de Staat. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden legt hem een betalingsverplichting op van € 137.654,25. Het hof bevestigt daarmee in de kern wat de rechtbank eerder bepaalde, maar vernietigt de eerdere beslissing en doet de zaak zelf opnieuw.
Het hoger beroep richt zich tegen de beslissing van de economische kamer van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023 op de ontnemingsvordering. De rechtbank schatte het wederrechtelijk verkregen voordeel toen op hetzelfde bedrag en stelde de betalingsverplichting daarop vast. Het hof vernietigt die beslissing om proceseconomische redenen en beslist opnieuw.
De man is in de bijbehorende strafzaak, bij arrest van dezelfde dag, veroordeeld voor het opzettelijk, meermalen overtreden van voorschriften uit de Geneesmiddelenwet. Uit het strafdossier blijkt volgens het hof dat hij uit die feiten financieel voordeel heeft gehaald. Het hof neemt een rapport van de politie van 12 juli 2022 tot uitgangspunt. Daarin is op basis van banktransacties de totale opbrengst van de betrokken ondernemingen vastgesteld op € 7.361.479,70. Na aftrek van bedrijfskosten (€ 2.002.514,75), kosten in de onderneming van een medeveroordeelde (€ 31.165) en betaalde belastingen (€ 597.839) bleef een totaalvoordeel over van € 4.729.960,95. Het deel dat naar de rekeningen van deze man ging, bedraagt € 137.654,25. Het hof vindt die berekening voldoende onderbouwd.
De verdediging vroeg primair om afwijzing van de vordering omdat die onvoldoende zou zijn onderbouwd. Subsidiair betwistte zij de berekening. Volgens de verdediging ging het om vergoedingen voor boekhouding en huur, waarvan hooguit € 20.000 als voordeel zou kunnen gelden, en stonden daar veel kosten tegenover: belastingen, autokosten, post, advocaat, software en accountant. Het hof volgt dat niet. Alleen kosten die in directe relatie staan tot de strafbare feiten komen voor aftrek in aanmerking, en de betrokkene moet aannemelijk maken dat hij die kosten zonder de feiten niet had gemaakt. De accountantskosten en de verzekeringspremie van een auto horen bij de legale onderneming van de man. Betaalde belastingen telt het hof niet mee, omdat de wetgever uitgaat van het standpunt dat de strafrechter geen rekening houdt met belastingheffing. Wie te veel belasting heeft betaald, kan na een onherroepelijke ontnemingsbeslissing een verzoek bij de Belastingdienst indienen. De oprichtingskosten van twee vennootschappen zijn volgens zijn eigen verklaring door een medeveroordeelde betaald. De overige kostenposten zijn niet concreet gemaakt en niet met stukken onderbouwd.
Ook de duur van de procedure speelt een rol. Het hof stelt vast dat zowel in eerste aanleg als in hoger beroep de redelijke termijn aanzienlijk is overschreden. Het hof laat het bij de constatering daarvan, omdat de straf- en de ontnemingszaak tegelijk worden afgedaan en in de strafzaak al compensatie is gegeven voor het tijdsverloop.
Het hof legt de man de verplichting op om € 137.654,25 aan de Staat te betalen. De duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd als hij niet betaalt, stelt het hof vast op 1.080 dagen, het wettelijke maximum voor feiten van voor 25 juli 2020. De betalingsverplichting vervalt als en voor zover zijn mededaders hun deel aan de Staat hebben betaald.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht