Verhuurder wint verzet van huurster met kinderen: ontbinding om huurachterstand blijft staan Een verhuurder die door het uitblijven van de huur zelf in financiële problemen kwam en haar eigen woning kwijtraakte, heeft in een verzetprocedure gelijk gekregen tegen haar huurster. De huurder betaalde de huur niet en liet een achterstand van ruim drie maanden ontstaan. Over de periode tot en met augustus 2025 ging het om € 3.357,89, met rente en kosten.
De verhuurder startte daarom een rechtszaak. Omdat de huurster niet verscheen, wees de rechtbank Rotterdam op 18 september 2025 bij verstek de ontbinding van de huurovereenkomst, de ontruiming van de woning en betaling van de achterstand toe. Een verstekvonnis is een vonnis dat wordt gewezen als de gedaagde niet reageert op de dagvaarding. De huurster ging op tijd in verzet, de procedure waarmee je zo'n vonnis laat toetsen. De zaak kwam daarmee opnieuw bij de kantonrechter.
De huurster voerde meerdere verweren. Zij zei dat zij door de Toeslagenaffaire in overmacht verkeerde. Ook vond zij dat een ontruiming niet in verhouding stond tot de gevolgen voor haar minderjarige kinderen, onder verwijzing naar artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind. Verder meende zij dat de verhuurder haar te snel voor de rechter had gebracht, zonder de gemeentelijke vroegsignalering af te wachten, en dat de buitengerechtelijke incassokosten onterecht waren omdat de aanmaningen haar niet zouden hebben bereikt. Inmiddels had zij de woning in december 2025 vrijwillig ontruimd en had de gemeente de oorspronkelijke achterstand betaald. Partijen spraken af dat eventuele schade aan de woning en de borg buiten deze procedure bleven.
De kantonrechter wees alle verweren af. Het betalen van de huur is volgens hem de kernverplichting van een huurder. Een ontruiming is ingrijpend, zeker voor kinderen, maar dat maakt de ontbinding niet onterecht. Tegenover het woonbelang van de huurster staan de zwaarder wegende belangen van de verhuurder. Bovendien bleek dat de huurster ook na augustus 2025 geen huur betaalde.
Ook het verweer over de vroegsignalering slaagde niet. De verhuurder had onweersproken de achterstand bij de gemeente gemeld, en uit de verklaring van de gemachtigde van de huurster bleek dat haar situatie, mede door de Toeslagenaffaire, al bij de gemeente bekend was. Van een verhuurder hoeft niet te worden verwacht dat zij haar recht op huur opschort tot een schuldhulptraject is opgestart.
Bij de incassokosten oordeelde de rechter dat de huurster te weinig concreets had aangevoerd. Zij had gezegd bijna geen brieven te hebben ontvangen, maar niet uitgelegd welke problemen er met de bezorging waren geweest. Dat derden toegang hadden tot haar brievenbus komt voor haar eigen rekening en risico. Zij had bovendien zelf verklaard minstens één aanmaning te hebben gekregen, waarmee zij naar Wegwijzer was gegaan, en zij deed op 9 juli 2025 nog een deelbetaling van € 100. Zij kende haar achterstand dus en kreeg ruim de kans om te betalen. De incassokosten van € 202,50 zijn terecht toegewezen.
De kantonrechter bekrachtigt daarom het verstekvonnis van 18 september 2025. Bedragen die de huurster inmiddels heeft betaald, bijvoorbeeld via de gemeente of loonbeslag, gaan van haar schuld af. Zij moet ook de kosten van de verzetprocedure betalen, begroot op € 506.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter verleent 17-jarige handlichting om bedrijf in stolpboerderijen te starten Micky Bersee uit Schagerbrug is zeventien en wil een eigen bedrijf beginnen. Hij richt zich op timmer- en renovatiewerk aan ambachtelijke stolpboerderijen en andere bestaande panden: herstellen, renoveren, onderhouden en verbeteren van karakteristieke gebouwen en ander vastgoed. Zijn bedrijf heet BerseeBouw. Er is alleen een probleem: als minderjarige kan hij zonder meer geen zakelijke bankrekening openen en niet zelfstandig zaken doen. Daarom vroeg hij de kantonrechter om handlichting.
Handlichting betekent dat een minderjarige bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige krijgt. Dat kan volgens artikel 1:235 van het Burgerlijk Wetboek alleen als de minderjarige zestien jaar of ouder is en zijn ouders ermee instemmen. Tegen de wil van de ouders in kan het niet. De kantonrechter bepaalt ook welke bevoegdheden worden toegekend en laat zich daarbij leiden door het belang van de minderjarige: is de gevraagde handlichting verantwoord?
Op de zitting van 29 oktober 2026 in Alkmaar verscheen Bersee, die zonder advocaat procedeerde, samen met zijn ouders. Zij zijn zelf ondernemer en gaven aan hun zoon te kunnen helpen, bijvoorbeeld met de boekhouding. Ook vonden zij dat zijn bevoegdheid om het bedrijf zelfstandig te vertegenwoordigen niet beperkt hoefde te worden.
De kantonrechter vond dat Bersee goed had uitgelegd waarom hij de handlichting nodig heeft. Hij is zeventien jaar oud en zijn ouders stemden in met het verzoek. Net als de ouders vond de kantonrechter het verantwoord het verzoek toe te wijzen.
De handlichting gaat niet meteen in. Volgens artikel 1:237 van het Burgerlijk Wetboek werkt zij pas vanaf de publicatie van de beschikking in de Staatscourant, zodat derden ervan kunnen kennisnemen. De griffier zorgt voor die publicatie. Daarnaast wordt de beschikking, met toestemming van Bersee niet geanonimiseerd, op rechtspraak.nl gepubliceerd. Bersee moet de handlichting zelf nog laten inschrijven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel; dat is wettelijk verplicht.
De kantonrechter verleent Bersee handlichting voor het zelfstandig verrichten van de rechtshandelingen die nodig zijn om zijn bedrijf BerseeBouw uit te oefenen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 11 november 2026
Civiel Recht Hof legt 11 maanden cel en tbs met voorwaarden op voor mishandeling en bedreiging van partner en agent Een man werd op 1 oktober 2025 in de woning van zijn partner, met wie hij sinds mei 2024 een relatie had en een zoontje van enkele maanden oud kreeg, boos tijdens een ruzie. Hij sloeg haar meerdere keren in het gezicht, greep haar bij de keel en kneep die met kracht dicht. Ze kreeg moeite met ademhalen en werd tegen een kledingkast geduwd. Op de spoedeisende hulp werd letsel aan haar gezicht en handen vastgesteld, samen met licht traumatisch schedel-hersenletsel. De dag erna dreigde hij haar tanden uit haar mond te slaan en haar gezicht te verminken met sneeën van mond tot ogen. Ook appte hij haar dat hij het hele huis zou afbranden als ze niet antwoordde. Op 7 oktober 2025 bedreigde hij bovendien een agent die hem aanhield met de woorden 'Ik schiet je door je kop'.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelde in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 26 maart 2026 over deze feiten. De rechtbank had de man 6 maanden gevangenisstraf en tbs met voorwaarden gegeven. Het hoger beroep ging alleen over de veroordeling voor mishandeling en bedreiging, niet over een vrijspraak in een andere zaak. De advocaat-generaal vorderde een gevangenisstraf gelijk aan de duur van de voorlopige hechtenis, met tbs met bevel tot verpleging en de maatregel van artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht.
De verdediging voerde aan dat de vrouw geen 'levensgezel' van de man was, omdat zij nooit een gemeenschappelijke huishouding hadden gevoerd. Het hof wees dat af. Een levensgezel is iemand met wie de verdachte een nauwe persoonlijke band van zekere hechtheid heeft, en dat vereist niet per se samenwonen. Het hof wees op de bestendige relatie van bijna anderhalf jaar, het gezamenlijke kind, het feit dat de man vaak in de woning van de vrouw sliep en betrokken was bij de zorg voor het kind. De mishandeling is daardoor strafverzwarend. Het bewijs steunde op de aangifte, foto's van het letsel, de medische gegevens en de eigen verklaringen van de man, die eerder had verklaard dat hij haar twee keer had geslagen. Zijn nieuwe verhaal ter zitting, dat zij hem eerst sloeg en dat het hem zwart voor de ogen werd, vond het hof te summier en in strijd met eerdere verklaringen. De bedreigingen bewees het hof mede op grond van zijn bekennende verklaring.
Psychiater en psycholoog stelden bij de man cognitieve beperkingen, impulsbeheersingsproblemen en trauma-gerelateerde problematiek vast. Zij adviseerden de feiten verminderd toe te rekenen, schatten het recidiverisico hoog in en achtten een langdurig behandelkader nodig. Het hof volgde dat en rekende de feiten in verminderde mate toe. Strafverzwarend woog mee dat de man eerder onherroepelijk is veroordeeld, onder meer voor partnermishandeling. Het reclasseringsrapport van 20 oktober 2026 liet zien dat de man in juni 2026 aan een klinische opname begon, maar dat die op 14 augustus 2026 voortijdig stopte door dreigend en agressief gedrag. Sinds 9 september 2026 zit hij weer in een penitentiaire inrichting en de reclassering zag geen mogelijkheden meer voor tbs met voorwaarden. Het hof vond een voorwaardelijke straf of alleen een gedragsbeïnvloedende maatregel desondanks niet toereikend. Het hof koos toch voor tbs met voorwaarden en niet voor tbs met bevel tot verpleging, omdat de man heeft verklaard dat hij behandeling nodig heeft en een behandelrelatie tijd kost. Het hof beveelde die maatregel dadelijk uitvoerbaar. De voorlopige hechtenis wordt geschorst zodra hij in een zorginstelling wordt opgenomen. Daarnaast legde het hof de maatregel van artikel 38z op, zodat hij ook na de tbs onder toezicht kan blijven.
Het hof veroordeelde de man tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 11 maanden, met aftrek van voorarrest. Dat is vijf maanden meer dan de rechtbank oplegde. Die tijd geeft de reclassering ruimte om een geschikte kliniek te vinden. Het hof beveelde bovendien de tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf van 2 weken uit 2024.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht Kantonrechter beveelt ontruiming van eetcafé na acht maanden huurachterstand bij Heineken Heineken verhuurt een bedrijfsruimte in Groningen die wordt gebruikt als eetcafé. De huurder betaalde de huur al ongeveer acht maanden niet meer. Inmiddels is de achterstand opgelopen tot € 88.876,11, bij een huurprijs van € 11.140,47 per maand. Twee andere bedrijven hebben zich in de huurovereenkomst hoofdelijk aansprakelijk gesteld voor de verplichtingen van de huurder. Heineken vroeg de kantonrechter in kort geding, een spoedprocedure, om ontruiming van het pand en om betaling van de achterstand.
De zaak is behandeld door de kantonrechter van de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Groningen. Op 27 oktober 2026 vond de mondelinge behandeling plaats. Namens Heineken verschenen drie medewerkers, bijgestaan door gemachtigde mr. H.J. Heynen. De drie gedaagden verschenen niet, waarop de rechter verstek tegen hen verleende. Bij verstek wordt een vordering toegewezen, tenzij die onrechtmatig of ongegrond lijkt.
De kantonrechter vond dat Heineken een spoedeisend belang had. Er was al acht maanden huur onbetaald en Heineken vreesde dat ook de komende termijnen niet betaald zouden worden. Volgens de rechter kan van een verhuurder in die situatie niet worden verlangd dat hij de uitkomst van een bodemprocedure afwacht. Tegelijk benadrukte de rechter dat ontruiming in kort geding een ingrijpende maatregel is die de huurbescherming raakt. Voor toewijzing moet daarom in hoge mate waarschijnlijk zijn dat een gewone procedure tot hetzelfde resultaat zou leiden.
Die waarschijnlijkheid zag de kantonrechter hier wel. Een huurachterstand van acht maanden, met de verwachting dat die verder oploopt, is een ernstige tekortkoming in de nakoming van de huurovereenkomst. Heineken had om ontruiming binnen acht dagen gevraagd. Die termijn vond de rechter te kort voor het ontruimen van een bedrijfspand, en hij verlengde die tot veertien dagen na betekening van het vonnis. Ook de gevraagde betalingen werden toegewezen, met uitzondering van rente over huurtermijnen vanaf november 2026, omdat die termijnen nog niet opeisbaar zijn.
De huurder moet het eetcafé binnen veertien dagen na betekening van het vonnis ontruimen met alle personen en zaken die er zijn, behalve spullen van Heineken, en de sleutels afgeven. De drie gedaagden moeten hoofdelijk € 96.956,82 aan achterstallige huur tot en met oktober 2026 betalen, vermeerderd met contractuele rente van 1% per maand vanaf 13 oktober 2026. Daarnaast moeten zij € 5.456,24 aan openstaande drankleveranties betalen, met wettelijke handelsrente, en € 11.140,47 per maand vanaf 1 november 2026 tot de dag van daadwerkelijke ontruiming. Hoofdelijk betekent dat Heineken elk van hen voor het volledige bedrag kan aanspreken. Ook de proceskosten van € 2.357,62 komen voor hun rekening. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het kan direct worden uitgevoerd, ook als gedaagden in verzet gaan.
Rechtbank Noord-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter wijst huurachterstand van USD 8.700 toe tegen kledingwinkel, maar schrapt boete van 5% per dag Een kledingwinkel in Simpson Bay op Sint Maarten betaalde sinds augustus 2026 geen huur meer. De verhuurder, ECA Real Estate, eigenaar van een bedrijfspand met acht units, vorderde daarom in kort geding ontruiming van de winkelunit en betaling van de achterstand. De huurder, Arawak N.V. (handelend onder de naam My Way), had de unit in maart 2026 gehuurd voor drie jaar tegen USD 2.500 per maand.
Arawak erkende dat de huurachterstand USD 8.700 bedroeg. Het bedrijf zei in financiële problemen te zitten en wilde over een betalingsregeling praten. De winkel was inmiddels vrijwillig verlaten. Partijen hadden direct na de zitting samen de eindinspectie gedaan, en beide stuurden het Gerecht daarna een e-mail dat de oplevering naar tevredenheid was verlopen. Daarom wees de rechter de vordering tot ontruiming af: de verhuurder had daar geen belang meer bij.
De erkende huurachterstand van USD 8.700 is volgens de rechter ook in kort geding toewijsbaar. Een kort geding is een spoedprocedure waarin de rechter een voorlopig oordeel geeft. Bij een geldvordering moet de rechter nagaan of de vordering voldoende aannemelijk is, of de eiser er een spoedeisend belang bij heeft en of het bedrag terugbetaald kan worden als de zaak later anders uitpakt.
Niet toegewezen werd de 'late fee' uit het huurcontract. Die bedroeg 5 procent van de maandhuur per dag, oftewel USD 125 per dag. Dat komt neer op anderhalf keer de maandhuur extra per maand. De rechter achtte het aannemelijk dat een rechter in een gewone procedure dat niet zou toewijzen. In kort geding is het bedrag in elk geval niet toewijsbaar.
De borg (security deposit) moet Arawak wel kwijtraken. Het huurcontract bepaalt dat de borg automatisch naar de verhuurder gaat als de huurder het contract voortijdig beëindigt of het pand verlaat. Het stoppen met betalen van de huur is volgens de rechter gelijk te stellen met beëindigen, en Arawak had het pand ook verlaten. Dat de verhuurder twee maanden huur als vergoeding houdt voor de tijd die het kost om een nieuwe huurder te vinden, vond de rechter redelijk.
Over waterlekkage deed de rechter geen uitspraak. Arawak had voldoende onderbouwd dat zij te hoge waterrekeningen kreeg door een lekkende leiding, een kwestie die voor rekening van de verhuurder komt. De rechter vond het voorstel van Arawak om die schade te verrekenen redelijk, maar daarover kan in deze procedure niet worden beslist.
Arawak moet daarnaast Cg 2.250 aan buitengerechtelijke incassokosten betalen, wat Arawak niet had weersproken. Als grotendeels verliezende partij moet Arawak ook de proceskosten betalen, begroot op Cg 2.009,50, plus nakosten.
Het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten veroordeelde Arawak daarom tot betaling van USD 8.700 aan huurachterstand, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 7 oktober 2026, en tot betaling van Cg 2.250 aan incassokosten en de proceskosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het direct mag worden uitgevoerd, ook als een partij hoger beroep instelt. Al het andere dat ECA vroeg, is afgewezen.
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · 13 november 2026
Civiel Recht