Rotterdamse vrouw met problematische schulden toegelaten tot schuldsanering voor 18 maanden Een vrouw uit de regio Rotterdam kwam niet meer uit haar schulden. Eerder probeerde zij via schuldhulpverlening een oplossing te vinden, maar dat lukte niet. Daarom vroeg zij de rechtbank om toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp), een wettelijk traject waarin iemand een aantal jaren moet rondkomen van een vastgesteld bedrag en de rest van het inkomen aan de schuldeisers afdraagt. Wie zich aan de regels houdt, krijgt daarna een 'schone lei'.
Op 4 november 2026 behandelde de rechtbank Rotterdam het verzoek op zitting. Naast de vrouw zelf waren een schuldhulpverlener van Geldplein en een maatschappelijk werkster van het Centrum Voor Dienstverlening (CVD) aanwezig.
De rechtbank oordeelt dat de vrouw aan alle eisen voldoet. Zij verkeert in een problematische schuldensituatie en was te goeder trouw bij het ontstaan en onbetaald laten van haar schulden. Daarbij kijkt de rechtbank vooral naar de afgelopen drie jaar. Ook verwacht de rechtbank dat zij de verplichtingen van de regeling zal nakomen. Omdat haar belangen vooral in Nederland liggen, is de Nederlandse rechter bevoegd de procedure te openen.
De vrouw had niet gevraagd om een eerdere ingangsdatum. Zo'n datum kan worden bepaald als iemand in het traject vóór de Wsnp al maximaal heeft afgelost en zich zoveel mogelijk heeft ingespannen om inkomsten te verwerven, bij arbeidsgeschiktheid meestal door fulltime te werken of aantoonbaar te solliciteren. Volgens de rechtbank blijkt uit de stukken en de zitting niet dat de vrouw dat heeft gedaan. De regeling gaat daarom in op de dag van het vonnis.
Tijdens de regeling moet de vrouw zich aan een aantal verplichtingen houden: informatie geven, zich inspannen om inkomen te verwerven, geen nieuwe schulden maken, schuldeisers niet benadelen en inkomen boven het vrij te laten bedrag en bepaalde bezittingen afdragen. Een bewindvoerder controleert dat en beheert de boedel, dat wil zeggen alles wat de vrouw nu bezit of tijdens de regeling verkrijgt. De eerste dertien maanden geldt een postblokkade: alle post gaat eerst naar de bewindvoerder, die haar na controle doorstuurt.
De rechtbank spreekt de schuldsaneringsregeling uit, met een duur van achttien maanden en een ingangsdatum van 12 november 2026. Mr. M.C. Franken wordt rechter-commissaris en P.H.L. Adam bewindvoerder. De bewindvoerder mag een voorschot op zijn vergoeding nemen, voor zover de boedel daarvoor toereikend is. Houdt de vrouw zich aan alle verplichtingen, dan eindigt het traject met een schone lei.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank laat man met hoge huur toe tot schuldsanering, looptijd 18 maanden Een man uit de regio Rotterdam zit zo diep in de schulden dat hij er zelf niet meer uitkomt. Hij vroeg daarom aan de rechtbank om toegelaten te worden tot de wettelijke schuldsaneringsregeling, in vaktaal de Wsnp. Dat is een traject waarin een bewindvoerder het inkomen beheert en de schuldenaar een aantal jaren moet leven van een vastgesteld bedrag. Houdt hij zich aan alle regels, dan krijgt hij aan het eind een schone lei: de schuldeisers kunnen de resterende schulden dan niet meer op hem verhalen.
De rechtbank Rotterdam behandelde het verzoek op een zitting van 13 oktober 2026. De man kwam zelf, samen met een schuldhulpverlener van Geldplein. Voor toelating moet iemand in een problematische schuldensituatie zitten en te goeder trouw zijn geweest bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden. De rechtbank kijkt daarbij vooral naar de afgelopen drie jaar. Ook moet te verwachten zijn dat hij de verplichtingen van de regeling nakomt. Volgens de rechtbank voldeed de man aan al die eisen.
Op de zitting kwam ook zijn hoge huur ter sprake. De man heeft toegezegd dat hij zich maximaal zal inspannen om zijn woonlasten te verlagen, onder meer door contact op te nemen met zijn verhuurder.
De rechtbank is bevoegd omdat het centrum van de voornaamste belangen van de man in Nederland ligt. De looptijd stelde zij vast op achttien maanden. Een eerdere ingangsdatum kan alleen als iemand in het traject vooraf aantoonbaar zo veel mogelijk heeft afgelost en zich maximaal heeft ingespannen om inkomsten te verwerven. De man had daar niet om gevraagd en uit de stukken en de zitting bleek ook niet dat hij aan die voorwaarden had voldaan. Daarom ziet de rechtbank geen reden voor een eerdere startdatum.
Tijdens de regeling moet de man zich aan een reeks verplichtingen houden. Hij moet de bewindvoerder informeren, zich inspannen om inkomsten te verwerven, geen nieuwe schulden maken, schuldeisers niet benadelen en het inkomen boven het vrij te laten bedrag afdragen. De eerste dertien maanden gaat al zijn post eerst naar de bewindvoerder, die de post na controle doorstuurt.
De rechtbank sprak de schuldsaneringsregeling uit voor de man. Zij benoemde mr. E.A. Vroom tot rechter-commissaris en een bewindvoerder die toezicht houdt. De regeling gaat in op 21 oktober 2026, duurt achttien maanden en eindigt op 21 april 2028. De bewindvoerder mag een voorschot op zijn vergoeding nemen, voor zover de boedel daarvoor toereikend is.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter dwingt verhuurder niet tot schuldregeling na achterstallige huur en vertrek zonder opzegging Een man uit Rotterdam die zijn huur in België niet meer betaalde en met de noorderzon vertrok, kan zijn verhuurder niet dwingen akkoord te gaan met een schuldregeling waarbij de verhuurder niets terugziet. De rechtbank Rotterdam wees het verzoek om een zogeheten gedwongen schuldregeling af.
De man had vier schuldeisers met in totaal € 9.400,71 aan vorderingen. Via schuldhulpverlening bood hij zijn schuldeisers een regeling aan waarbij zij 0% van hun vordering zouden krijgen, tegen finale kwijting. Drie schuldeisers gingen daarmee akkoord. De verhuurder, met een vordering van € 7.171,12, weigerde. Hij maakt daarmee 76,3% van de totale schuldenlast uit. De man vroeg de rechter om die schuldeiser te bevelen met de regeling in te stemmen.
De verhuurder vertelde dat de man ongeveer acht jaar zijn appartement huurde. Tijdens de coronaperiode ontstond een huurachterstand, waarbij de verhuurder zich coulant opstelde. Medio 2025 stopte de man opnieuw zonder aankondiging met betalen. Contact lukte niet. Eind juli of begin augustus 2025 trof de verhuurder de sleutels in de brievenbus aan en een smerig appartement, met ook post van een derde. Hij begon eind augustus 2025 een procedure bij een Belgisch gerecht, dat de man veroordeelde tot betaling. De verhuurder wees erop dat hij de huurprijs jarenlang niet had geïndexeerd en dat de Belgische rechter maar twee van de contractuele vier maanden wederverhuringsvergoeding had toegewezen.
De rechtbank begon bij het uitgangspunt dat een schuldeiser in beginsel mag eisen dat zijn vordering volledig wordt betaald. Daarna keek zij of de verhuurder in redelijkheid niet had kunnen weigeren, gezien de belangen van de man en de andere schuldeisers. Omdat de verhuurder drie kwart van de schuldenlast vertegenwoordigt, is volgens de rechtbank niet snel aan te nemen dat zijn weigering onredelijk is.
Daar kwam bij dat de man volgens de rechtbank niet te goeder trouw was bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden. Hij had zich niet als goed huurder gedragen. Hij verliet het gehuurde na het einde van zijn relatie, zonder de verhuurder te informeren en zonder het huurcontract op de juiste manier op te zeggen. Hij probeerde ook geen betaalafspraken te maken maar hield zich onbereikbaar. Om dezelfde reden vond de rechtbank dat de man op dit moment ook niet in aanmerking komt voor toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling. Daarover beslist zij bij een aparte beslissing.
Dat is van belang voor de vergelijking met het alternatief. Zonder schuldsanering zou de verhuurder volgens de rechtbank nog gedeeltelijk betaald kunnen worden: door aflossingen uit het vrij te laten bedrag of het vakantiegeld, door af te lossen onder beslag, of door een deel van het pensioen dat de man in de zomer van 2027 gaat ontvangen. De rechtbank vond daarom onvoldoende aannemelijk dat het voorstel het uiterste is waartoe de man in staat moet worden geacht. Dat de gemeente hem sinds 20 oktober 2026 op medische of sociale gronden vrijstelde van de arbeidsverplichting en dat hij geen nieuwe schulden meer liet ontstaan, veranderde dat niet.
De belangen van de weigerende verhuurder wegen daarom zwaarder dan die van de man en de andere schuldeisers. De rechtbank wees het verzoek om een gedwongen schuldregeling af.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter dwingt schuldeiser met vordering van € 125 tot instemming met schuldregeling Een Rotterdamse man die enige tijd dakloos was, wil zijn schulden oplossen met een schuldregeling. Hij heeft twaalf schuldeisers, samen goed voor € 8.059,94. Op 10 april 2026 bood hij hun een regeling aan: ze zouden 10,13 procent van hun vordering krijgen, in ruil voor finale kwijting. Dat betekent dat de rest van de schuld daarna is kwijtgescholden. Het bedrag zou in één keer worden uitgekeerd uit een saneringskrediet dat de schuldhulpverlener ter beschikking stelt.
Elf van de twaalf schuldeisers gingen akkoord. Huur Media B.V. weigerde, terwijl haar vordering maar € 125 bedraagt, 1,6 procent van de totale schuldenlast. Ook twee andere schuldeisers, RentUrgent en een particuliere verhuurder die via Rots-Vast Groep werd aangeduid, stemden aanvankelijk niet in. Zij kwamen er voor de zitting alsnog toe. Daardoor bleef alleen Huur Media over als dwarsliggende schuldeiser.
De man vroeg de rechtbank daarom op 22 juli 2026 om Huur Media te bevelen in te stemmen. De wet staat dat toe als een schuldeiser in redelijkheid niet tot weigering had kunnen komen. De rechtbank weegt dan het belang van de schuldeiser bij weigering af tegen de belangen van de schuldenaar en van de schuldeisers die wel instemden. Subsidiair vroeg de man om toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling, een officieel traject waarbij een bewindvoerder zijn inkomsten beheert. Huur Media was, hoewel behoorlijk opgeroepen, niet op de zitting aanwezig om haar standpunt toe te lichten.
De rechtbank begint met de vaststelling dat een schuldeiser in beginsel mag eisen dat zijn vordering volledig wordt betaald. Omdat het voorstel minder biedt, heeft Huur Media dus een belang bij haar weigering. Daartegenover staat dat haar vordering maar een klein deel van de schuld vormt en dat een ruime meerderheid heeft ingestemd. Het voorstel is bovendien getoetst door Geldplein, een deskundige en onafhankelijke partij, en goed en controleerbaar gedocumenteerd.
Volgens de rechtbank is het aanbod het uiterste waartoe de man in staat moet worden geacht. Hij leeft van een Participatiewet-uitkering en is net begonnen met een baan bij een kringloopwinkel in Rotterdam-Zuid. De eerste zes maanden werkt hij daar met behoud van zijn uitkering. Hij heeft geen startkwalificatie en op dit moment geen afloscapaciteit, terwijl de regeling uitgaat van € 48,19 per maand. Een hogere afloscapaciteit is dus niet snel te verwachten. De man laat sinds zijn aanmelding bij schuldhulpverlening geen nieuwe schulden of achterstanden meer ontstaan, en zijn vaste lasten worden door een budgetbeheerder betaald.
De schuldeisers staan er met de regeling ook beter voor dan met de wettelijke schuldsanering. Die brengt kosten mee voor het salaris van de bewindvoerder en voor griffierecht, die in mindering komen op wat de man kan afdragen. Een eventuele opbrengst wordt bovendien pas aan het einde van het traject uitgekeerd, terwijl het aangeboden bedrag nu ineens wordt betaald. De rechtbank vindt de belangen van de man en van de schuldeisers die instemden daarom zwaarder wegen dan het belang van Huur Media.
De rechtbank beveelt Huur Media daarom in te stemmen met de schuldregeling. Haar instemming wordt vervangen door deze uitspraak. Huur Media wordt veroordeeld in de proceskosten, maar die zijn begroot op nihil: er is geen griffierecht verschuldigd en de man werd niet bijgestaan door een advocaat. Het verzoek om toepassing van de schuldsaneringsregeling wijst de rechtbank af, omdat de man door de gedwongen schuldregeling zijn schulden kan blijven betalen en dus niet verkeert in de toestand dat hij heeft opgehouden te betalen.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter dwingt kinderopvang tot instemming met schuldregeling van vrouw met chronische ziekte Een vrouw uit Rotterdam zit diep in de schulden. Ze heeft tien schuldeisers, die samen € 42.623,42 van haar te vorderen hebben. Ze leeft van een Participatiewet-uitkering en heeft een chronische ziekte waarvoor ze in het ziekenhuis wordt behandeld. Ook slikt ze medicatie, en sinds 22 maart 2023 staat ze onder beschermingsbewind vanwege haar lichamelijke of geestelijke toestand. Een beschermingsbewindvoerder betaalt haar vaste lasten. Sinds haar aanmelding bij de schuldhulpverlening zijn er geen nieuwe schulden of achterstanden bijgekomen.
In december 2025 bood ze haar schuldeisers via schuldhulpverlening een regeling aan. Die houdt in dat er niets wordt uitgekeerd en dat de schulden worden kwijtgescholden. De regeling is gebaseerd op de NVVK-norm en op ongewijzigde voortzetting van haar uitkering. Negen van de tien schuldeisers stemden in. Menzis, de zorgverzekeraar, weigerde eerst maar ging voorafgaand aan de zitting alsnog akkoord. Kindercentrum de tanteS bleef weigeren. Dat kinderopvangcentrum heeft een vordering van € 5.557,80, ongeveer 13 procent van de totale schuldenlast. De vrouw vroeg de rechtbank om het centrum te bevelen in te stemmen. Het kinderopvangcentrum werd behoorlijk opgeroepen, maar kwam niet naar de zitting.
De rechtbank begint bij het uitgangspunt dat een schuldeiser in beginsel mag eisen dat zijn volledige vordering wordt betaald. Omdat de regeling minder biedt, heeft het centrum dus een belang bij zijn weigering. Maar de rechtbank moet beoordelen of het centrum in redelijkheid kon weigeren, nu het belang van de vrouw en de andere schuldeisers daardoor wordt geschaad. De rechtbank weegt mee dat een ruime meerderheid van de schuldeisers akkoord ging. Ook is het voorstel getoetst door een deskundige, onafhankelijke partij (Geldplein) en goed gedocumenteerd.
De rechtbank oordeelt dat het voorstel het uiterste is waartoe de vrouw in staat is. Tot 13 juli 2027 is ze ontheven van haar arbeidsverplichting, haar situatie is niet stabiel en een gedragstherapie die ze succesvol afrondde, liep daarna wisselvallig. Ze staat weer op de wachtlijst. Daarom verwacht de rechtbank geen afloscapaciteit in de komende periode. Ook in een wettelijke schuldsaneringsregeling zouden de schuldeisers dus niets krijgen, terwijl die regeling aanzienlijke kosten met zich meebrengt, zoals het salaris van de bewindvoerder en griffierecht. Een groot deel daarvan zou voor rekening van de Staat komen. Het belang van de vrouw bij een schuldenvrije toekomst weegt daarom zwaarder dan het belang van het kinderopvangcentrum.
De rechtbank beveelt het kinderopvangcentrum in te stemmen met de schuldregeling. Het vonnis treedt in de plaats van de vrijwillige instemming. Het centrum wordt veroordeeld in de proceskosten, die op nihil zijn begroot omdat er geen griffierecht is verschuldigd en de vrouw geen advocaat had. Het subsidiaire verzoek om toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling wijst de rechtbank af, omdat de vrouw door de gedwongen regeling haar schulden kan blijven betalen en dus niet is opgehouden te betalen.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht