Gedupeerde ouder toeslagenaffaire moet € 1.914 aan zorgverzekeraar VGZ betalen Een vrouw uit de regio Dordrecht had tussen september 2019 en oktober 2022 declaraties van haar zorgverzekeraar VGZ laten liggen. Het ging om een bedrag van € 1.439,82. VGZ stapte naar de kantonrechter en eiste uiteindelijk € 1.914,41, inclusief rente en incassokosten. De vrouw is erkend gedupeerde ouder van de toeslagenaffaire en dacht dat haar schuld aan VGZ al was betaald via de hersteloperatie.
Ze voerde aan dat VGZ als zorgverzekeraar welwillend met gedupeerden moet omgaan en geen extra kosten mag berekenen. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam, locatie Dordrecht, ging daar niet in mee. Volgens de rechter staat vast dat de declaraties zijn gemaakt en niet zijn betaald. Het is de verantwoordelijkheid van de vrouw om die te betalen, ook als er door de toeslagenaffaire een herstelregeling geldt.
De vrouw deed daarnaast een beroep op verjaring. De dagvaarding is uitgebracht op 21 januari 2026. Alle bedragen die vóór 20 januari 2021 opeisbaar werden, waren daarom in beginsel verjaard. Die conclusie van de vrouw is op zichzelf juist, zegt de rechter. Toch helpt het haar niet. VGZ heeft op 3 januari 2020 een brief gestuurd met de eis dat de openstaande declaraties moeten worden betaald. Zo'n brief stuit de verjaring, waardoor vanaf dat moment een nieuwe termijn van vijf jaar is gaan lopen. Daarom moeten alle declaraties alsnog worden betaald.
Ook de afkoelingsperiode die in de toeslagenaffaire gold, verandert dat niet. Die gaf uitstel van betaling, maar heeft volgens de rechter geen invloed op de verjaring van vorderingen.
Over de rente en kosten was weinig discussie. De vrouw betwistte de berekening van de wettelijke rente niet, dus moet zij € 296,57 aan rente betalen. Daarnaast is ze € 248,51 aan buitengerechtelijke kosten verschuldigd, omdat aan alle voorwaarden daarvoor is voldaan. Daarop heeft zij al € 70,59 betaald. De rechter wijst de vordering dus volledig toe.
Bij de proceskosten bepaalt de rechter dat beide partijen hun eigen kosten dragen, omdat zij over en weer op een punt in het ongelijk zijn gesteld. De kantonrechter veroordeelt de vrouw tot betaling van € 1.914,41, vermeerderd met de wettelijke rente over € 1.439,82 vanaf 19 december 2025 tot de dag van volledige betaling. Het vonnis is voor dat bedrag uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter veroordeelt verzekerde tot betaling van € 741 achterstallige zorgpremie aan DSW Een verzekerde uit Nederland heeft haar zorgpremie en een deel van de in rekening gebrachte zorgkosten niet betaald. Zorgverzekeraar DSW stapte daarom naar de kantonrechter in Amersfoort om het openstaande bedrag te innen. De verzekerde reageerde niet op de dagvaarding en verscheen niet voor de rechter. Daarom werd verstek verleend: de zaak werd behandeld zonder dat zij haar kant van het verhaal kon vertellen.
De vordering rust op de zorgverzekeringsovereenkomst die de verzekerde met DSW heeft gesloten. Zij is bij DSW verzekerd, en dan moet zij de premie betalen. Omdat het verzoek de kantonrechter ook verder niet onrechtmatig of ongegrond leek, wees hij de achterstallige premie toe.
Bij een overeenkomst tussen een consument en een bedrijf moet de kantonrechter uit zichzelf nagaan of de polisvoorwaarden bedingen bevatten die onredelijk bezwarend zijn voor de consument. Dat geldt ook als de verzekerde zich niet laat horen. DSW had de polisvoorwaarden digitaal ingediend, zoals het procesreglement voorschrijft. De kantonrechter keek alleen naar de bedingen die voor deze zaak van belang zijn: die over rente en over incassokosten.
Over rente staat niets in de polisvoorwaarden. De kantonrechter wees de gevorderde wettelijke rente daarom toe. Ook over incassokosten zeggen de voorwaarden niets. Daarom keek de kantonrechter of DSW de verzekerde een aanmaning had gestuurd die voldoet aan de wettelijke eisen van artikel 6:96 lid 5 en 6 van het Burgerlijk Wetboek. Dat bleek het geval, zodat ook de incassokosten kunnen worden toegewezen.
Omdat de verzekerde grotendeels ongelijk krijgt, moet zij ook de proceskosten van DSW betalen. Die zijn begroot op € 719,77: € 153,77 voor de dagvaarding, € 350,00 griffierecht, € 144,00 salaris voor de gemachtigde en € 72,00 nakosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard. Dat betekent dat de verzekerde moet betalen, ook als zij nog in verzet komt tegen het vonnis.
De kantonrechter veroordeelde de verzekerde om € 741,46 aan DSW te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente over € 704,00 vanaf 28 september 2026 tot de dag van betaling. Daarnaast moet zij de proceskosten van € 719,77 binnen 14 dagen na aanschrijving betalen. Wat DSW verder nog meer of anders had gevorderd, is afgewezen.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Menzis krijgt premie van 18-jarige die zei al naar FBTO te zijn overgestapt, bewijs ontbrak Een jonge vrouw werd op 18 februari 2025 achttien jaar. Vanaf dat moment moest zij zelf een zorgverzekering hebben, en per 1 maart 2025 liep er een eigen polis voor haar bij zorgverzekeraar Menzis. De premie over maart 2025, € 213,87, betaalde zij niet. Menzis stuurde haar op 21 mei 2025 een aanmaning met veertien dagen om zonder extra kosten te betalen. Toen betaling uitbleef, schakelde de verzekeraar incassobureau GGN in en dagvaardde haar bij de kantonrechter in Almelo voor de premie, de rente, de incassokosten en de proceskosten.
De vrouw, die zonder advocaat procedeerde, verweerde zich met de stelling dat zij haar verzekering bij Menzis op tijd had opgezegd. Zij was volgens haar al overgestapt naar FBTO en had daar ook premie betaald. Na de schriftelijke reactie van Menzis kreeg zij de gelegenheid om nog te reageren, maar dat deed zij niet meer. De zaak is daardoor zonder zitting op de stukken beslist.
De kantonrechter stelde vast dat de vrouw haar verweer niet met stukken had onderbouwd, hoewel zij daar wel de kans voor had gehad. Een polis, opzegbevestiging of betaalbewijs van FBTO zat niet in het dossier. Menzis onderbouwde haar standpunt wel: uit een brief van 4 maart 2025 bleek dat de vrouw tot en met 31 maart 2025 bij Menzis verzekerd was. Daarmee stond voor de kantonrechter vast dat zij in maart 2025 bij Menzis verzekerd was en daarvoor premie verschuldigd is.
Omdat de vrouw een consument is, moest de kantonrechter uit zichzelf nagaan of de algemene voorwaarden van Menzis bepalingen over rente en incassokosten bevatten die haar ten opzichte van de wet ernstig benadelen. Dat was niet het geval. Doordat zij de premie niet op tijd betaalde, raakte zij in verzuim en moet zij de wettelijke rente betalen. Ook de buitengerechtelijke incassokosten wees de kantonrechter toe. De aanmaning van 21 mei 2025 voldeed aan de wettelijke eisen, de vrouw had de ontvangst ervan niet betwist, Menzis had laten zien dat er incassowerk was verricht, en het gevraagde bedrag kwam overeen met het wettelijke tarief.
Over de proceskosten oordeelde de kantonrechter dat Menzis in redelijkheid tot dagvaarden kon besluiten, omdat betaling ondanks aanmaning uitbleef. De vrouw kreeg ongelijk en moet daarom ook die kosten dragen. Die werden begroot op € 510,27: € 153,77 voor de dagvaarding, € 139 griffierecht, € 174 salaris voor de gemachtigde en € 43,50 aan nakosten.
De kantonrechter veroordeelde de vrouw tot betaling aan Menzis van € 276,32, bestaande uit de premie van € 213,87 met rente en incassokosten, vermeerderd met de wettelijke rente over € 213,87 vanaf 19 mei 2026, en tot betaling van € 510,27 aan proceskosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad en mag dus direct worden uitgevoerd.
Rechtbank Overijssel · 22 september 2026
Civiel Recht Rechter dwingt Zilveren Kruis verslavingszorg van Spoor 6 in Zuid-Afrika weer te beoordelen Verslavingszorginstelling Spoor 6 uit Bussum stuurt cliënten die een klinische opname nodig hebben naar een partnerkliniek in Kaapstad, Zuid-Afrika. Onderdeel van de behandeling is een therapeutisch proefverlof: cliënten oefenen buiten de kliniek met prikkels uit het dagelijks leven, zoals het wijnschap in de supermarkt, en maken kennis met zelfhulpgroepen. Zilveren Kruis en de zusterverzekeraars Interpolis, FBTO en De Friesland vergoedden deze behandeling sinds in ieder geval 2011, hoewel Spoor 6 geen contract met hen heeft.
In de zomer van 2026 veranderde dat. Zilveren Kruis eiste voortaan dat het proefverlof in de eigen leefomgeving van de cliënt plaatsvindt, omdat taal, cultuur, sociale contacten en dagelijkse activiteiten in het buitenland te veel verschillen. Op 7 augustus 2026 liet de verzekeraar weten dat hij vanaf 1 augustus geen machtigingsaanvragen voor klinische behandeling via Spoor 6 meer in behandeling neemt. Spoor 6, dat daardoor veel omzet verloor, stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag in een kort geding.
Volgens de Zorgverzekeringswet hebben verzekerden recht op zorg die voldoet aan de stand van de wetenschap en praktijk. Ook zorgaanbieders zonder contract kunnen volgens de Hoge Raad opkomen tegen beleid van een verzekeraar dat de verzekerde zorg structureel beperkt. De kernvraag was dus of klinische verslavingszorg in het buitenland, met proefverlof aldaar, nog aan die maatstaf voldoet. Omdat de verzekeraars deze zorg jarenlang vergoedden, moesten zij aannemelijk maken dat dit niet zo is.
Zilveren Kruis wees op rapporten van het Zorginstituut uit 2014, zorgstandaarden en richtlijnen voor alcohol en drugs, een richtlijn van medisch specialisten, een advies van het Zorginstituut uit 2025 en een rapport van de Inspectie uit juli 2026 over kleine verslavingszorgaanbieders. Ook noemde de verzekeraar klachten van verzekerden die de buitenlandse setting te ver van de werkelijkheid thuis vonden. Spoor 6 wees erop dat die stukken al jaren bestonden toen Zilveren Kruis nog gewoon betaalde, dat naasten via online gesprekken bij de behandeling worden betrokken en dat het Zorginstituut in 2023 juist schreef dat proefverlof niet per se thuis hoeft plaats te vinden.
De voorzieningenrechter gaf Spoor 6 voorlopig gelijk. De beleidswijziging berust niet op nieuwe richtlijnen, standpunten of wetenschappelijke publicaties; het Inspectierapport gaat over de kwaliteit van aanbieders, niet over buitenlandse zorg in het algemeen. De bezwaren van de verzekeraar zijn op zichzelf te volgen, maar dat is niet genoeg. De klachten van verzekerden zijn niet concreet gemaakt, en het advies van het Zorginstituut wijst proefverlof in het buitenland niet af. Dat proefverlof thuis passender of effectiever zou zijn, betekent nog niet dat behandeling in het buitenland geen verzekerde zorg is. Een definitief oordeel hoort in een bodemprocedure, waarbij een standpunt van het Zorginstituut zeer zou helpen.
De voorzieningenrechter beval Zilveren Kruis, Interpolis, FBTO en De Friesland om aanvragen sinds 1 augustus 2026 en nieuwe aanvragen in behandeling te nemen zonder de eis van proefverlof in de eigen omgeving, en verbood hen een behandeling op die enkele grond niet te vergoeden. Per verzekeraar geldt een dwangsom van € 20.000 per dag, met een maximum van € 500.000. De verzekeraars moeten € 2.101 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Den Haag · 2 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank verwijst verzoek om getuigenverhoor na verkeersongeval naar hof: verzekeraar bij deelgeschil 60% aansprakelijk Tijdens de jaarwisseling, op 1 januari 2025 om ongeveer 00:16 uur, reed een motorfiets, bestuurd door een politieagent, een voetganger aan. De voetganger liep letsel op. Euro Insurances DAC, de Ierse WAM-verzekeraar van de motorfiets, wees de aansprakelijkheid voor het ongeval af. Accident Management Services B.V. wikkelt de schade voor de verzekeraar in Nederland af.
De gewonde voetganger startte daarop een deelgeschilprocedure bij de rechtbank Amsterdam. Dat is een snelle procedure waarin een rechter een deel van een geschil beslist, hier de vraag wie voor het ongeval aansprakelijk is. In de beschikking van 9 april 2026 verklaarde de rechtbank voor recht dat Euro Insurances 60% van de geleden en nog te lijden schade moet vergoeden. De rechtbank wees het beroep van de verzekeraar op overmacht af. Omdat de voetganger zelf mede schuld had aan het ongeval, bleef het bij 60%. Het beroep van de voetganger op de billijkheidscorrectie, die een groter aandeel voor rekening van de verzekeraar had gebracht, werd afgewezen.
Euro Insurances kon zich daar niet in vinden. De verzekeraar vroeg de rechtbank om een voorlopig getuigenverhoor te gelasten. Daarmee wilde zij bewijs verzamelen over de toedracht van het ongeval, vooruitlopend op verdere rechtsmaatregelen waarmee zij alsnog wil laten vaststellen dat zij niet aansprakelijk is. Een mondelinge behandeling van dit verzoek vond uiteindelijk niet plaats. De rechtbank beslist op de stukken en op de e-mails van de raadslieden van partijen.
De rechtbank oordeelt dat zij niet bevoegd is om op het verzoek te beslissen. Volgens artikel 197 lid 1 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering moet een verzoek om een voorlopig getuigenverhoor worden gedaan aan de rechter die vermoedelijk bevoegd zal zijn van de zaak kennis te nemen als die aanhangig wordt gemaakt. De rechtbank wijst erop dat de uitspraak in het deelgeschil over de omvang van de aansprakelijkheid in een nog te starten bodemprocedure het karakter heeft van een bindende eindbeslissing. Een bodemprocedure bij de rechtbank kan daar dus niets meer aan veranderen.
Euro Insurances heeft twee wegen om tegen de deelgeschilbeschikking op te komen. Zij kan een bodemprocedure starten en de rechtbank verlof vragen voor tussentijds hoger beroep, waarna de zaak bij het gerechtshof komt. Zij kan ook de bodemprocedure in eerste aanleg uitprocederen en daarna in hoger beroep gaan. Dan komt de deelgeschilbeschikking alsnog bij het hof. De verzekeraar heeft niet gesteld dat zij in een bodemprocedure bij de rechtbank wil aantonen dat de deelgeschilbeschikking een feitelijke of juridische misslag bevat. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding aan te nemen dat het getuigenbewijs daarvoor bedoeld is. De strijd over de aansprakelijkheid speelt zich volgens de rechtbank dus af bij het gerechtshof. Daarom beschouwt zij het hof als de rechter die vermoedelijk bevoegd zal zijn.
De rechtbank verklaart zich onbevoegd van het verzoek kennis te nemen en verwijst de zaak in de stand waarin deze zich bevindt naar het gerechtshof Amsterdam. De beslissing over de proceskosten houdt zij aan, zodat het hof daarover kan beslissen na inhoudelijke behandeling van het verzoek.
Rechtbank Amsterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht