Man die Woo-besluit niet opende, verliest verzet tegen Hof van Twente Een man vroeg de gemeente Hof van Twente om informatie op grond van de Wet open overheid (Woo), de wet die burgers het recht geeft overheidsinformatie op te vragen. Het college van burgemeester en wethouders wees zijn verzoek op 5 maart 2025 af. De man maakte op 6 april 2025 bezwaar. Toen hij naar eigen zeggen geen beslissing op dat bezwaar kreeg, stapte hij op 9 december 2025 naar de rechtbank Overijssel met een beroep wegens niet tijdig beslissen.
De rechtbank verklaarde dat beroep op 2 februari 2026 zonder zitting niet-ontvankelijk. Het college had namelijk al op 21 augustus 2025 op het bezwaar beslist, en die beslissing was volgens de rechtbank goed bekendgemaakt. De man had dus geen belang meer bij een uitspraak over te laat beslissen. Tegen zo'n uitspraak zonder zitting kan iemand in verzet komen, en dat deed de man. De rechtbank behandelde het verzet op 3 juli 2026. Namens het college verscheen niemand.
De man stelde dat hij de beslissing op bezwaar nooit had ontvangen. Het college had die volgens hem naar het verkeerde adres gestuurd: naar het adres waar hij in de Basisregistratie Personen (BRP) staat ingeschreven, terwijl hij daar niet echt woont en zijn brievenbus er niet regelmatig leegt. Het college wist dat volgens hem, en had zijn correspondentieadres, e-mailadres of bedrijfsadres moeten gebruiken. Bovendien zou het postbedrijf Cycloon de brief niet goed hebben bezorgd: hij had niet voor ontvangst getekend en er was geen afhaalbericht.
In een verzetzaak beoordeelt de rechtbank alleen of het beroep terecht en zonder twijfel niet-ontvankelijk is verklaard. De vraag was dus of de beslissing op bezwaar al voor 9 december 2025 op de juiste manier aan de man was bekendgemaakt.
Een overheid mag er in beginsel van uitgaan dat iemand op zijn BRP-adres bereikbaar is. In zijn bezwaarschrift en de aanvulling daarop noemde de man geen ander postadres. Een correspondentieadres noemde hij pas in zijn ingebrekestelling, en die stuurde hij na de beslissing op bezwaar. Dat hij om communicatie per e-mail had gevraagd, verandert niets: de gemeente is niet verplicht besluiten elektronisch te versturen.
De rechtbank gaf de man gelijk dat de brief niet aangetekend was verstuurd. Daarom moest het college aannemelijk maken dat de brief op het adres was bezorgd. Volgens vaste rechtspraak volstaat daarvoor een juiste adressering, een verzenddatum, een deugdelijke verzendadministratie en de afwezigheid van recente problemen bij de post. Het verzendbewijs liet zien dat het college de brief op 22 augustus 2025 aan Cycloon meegaf, en dat die op 23 augustus 2025 met de status 'bezorgd' in de brievenbus was beland. Van problemen bij Cycloon was niets gebleken. De enkele stelling van de man dat hij de brief niet had gezien, was niet genoeg. Daar kwam bij dat hij op de zitting vertelde dat hij in de woning brieven van Cycloon had zien liggen, die hij om persoonlijke redenen niet had geopend. Hij had er foto's van gemaakt en die naar Cycloon en de gemeente gestuurd. Dat bevestigt volgens de rechtbank eerder dat de brief is bezorgd.
De rechtbank verklaart het verzet ongegrond. De uitspraak van 2 februari 2026, waarin het beroep niet-ontvankelijk werd verklaard, blijft in stand. Er volgt geen proceskostenveroordeling, en tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep open.
Rechtbank Overijssel · 25 september 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht Rechtbank geeft verkoper van gamehacks en combolijsten 18 maanden cel, 30 maanden minder dan geëist Een jonge man uit de gemeente Noordoostpolder verkocht twee jaar lang via een eigen webshop software voor online games. Een deel daarvan was cheatsoftware waarmee spelers op FiveM-servers voor GTA V andere spelers konden laten crashen of de hele server konden overbelasten. Ook bood hij zogenoemde spoofers aan, waarmee een speler die door een serverbeheerder was verbannen toch weer toegang kreeg. Op zijn gamecomputer vond de politie meer dan 200 combolijsten met gebruikersnamen en wachtwoorden van meer dan een miljoen accounts. In zijn woning lagen 976 voorgedraaide joints, en chats op zijn telefoons lieten zien dat hij handelde in hennep en hasj.
De Noordelijke Fraudekamer van de rechtbank Noord-Nederland behandelde de zaak op twee zittingen, waarop de man niet verscheen. De officier van justitie eiste 48 maanden cel voor handel in hackingtools, handel in spoofers, het bezit van de combolijsten, witwassen van € 453.897 en de drugshandel. Voor het binnendringen in een gameserver vroeg zij zelf vrijspraak.
De rechtbank keek per programma of het dossier liet zien dat het gegevens op een server of een apparaat van een gebruiker kon manipuleren. Alleen bij twee cheatmenu's was dat het geval: daarmee kon het spel voor iedereen onspeelbaar worden en kon een server crashen. Voor de andere programma's bleek dat niet uit het dossier, of ging het om software die alleen op de computer van de gebruiker draait. Van dat deel sprak de rechtbank de man vrij. De twee spoofers vond de rechtbank wel strafbaar: wie een ban omzeilt om weer toegang te krijgen tot een server, staat gelijk aan iemand die zich onrechtmatig toegang verschaft.
Bij het witwassen vond de rechtbank aannemelijk dat een groot deel van het geld uit de bewezen handel kwam, maar een deel kon ook uit legale verkopen stammen. Bewezen achtte zij dat hij geld had verworven, voorhanden had en € 213.386 in cryptovaluta had omgezet. Wie alleen de opbrengst van eigen misdrijven bezit, pleegt echter geen witwassen; daarvoor is een handeling nodig die de criminele herkomst verhult. Omdat niet bleek dat de cryptovaluta op moeilijk traceerbare rekeningen waren beland, zag de rechtbank zo'n handeling niet. Voor dit feit ontsloeg zij de man van alle rechtsvervolging.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat cheatsoftware andere spelers en gamebedrijven benadeelt, dat combolijsten worden gebruikt voor fraude zoals phishing en bankhelpdeskfraude, waarvan vaak ouderen slachtoffer zijn, en dat de man voor zijn softdrugshandel ook naar Spanje reisde. Hij was niet recent veroordeeld. Omdat zij veel minder bewezen achtte dan de officier en hem voor het witwassen ontsloeg, bleef de straf ver onder de eis. Op dezelfde dag wees de rechtbank in een aparte beslissing de vordering af om € 450.098 aan wederrechtelijk verkregen voordeel bij de man te ontnemen.
De rechtbank sprak de man vrij van het binnendringen in een gameserver, ontsloeg hem van rechtsvervolging voor witwassen en veroordeelde hem voor de handel in hackingtools en spoofers, het bezit van de combolijsten en de softdrugshandel tot 18 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest.
Rechtbank Noord-Nederland · 28 september 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Hof geeft chipbedrijf Axign inzage in privégegevens van oud-medewerker Chipontwerper Axign uit Hengelo en zijn Amerikaanse moederbedrijf Monolithic Power Systems (MPS) vermoedden dat een voormalig werknemer geheime bedrijfsdocumenten had overgezet naar zijn privéapparaten. De man was tot medio 2025 gedetacheerd bij Axign en woonde toen in Enschede, maar is inmiddels teruggekeerd naar de Verenigde Staten. Nadat hij zijn werklaptop had ingeleverd, ontstond bij MPS het vermoeden dat hij interne documenten had overgezet naar zijn iPhone, iPad en een Microsoft Surface laptop. MPS liet daarop in Nederland conservatoir bewijsbeslag leggen op deze apparaten: een deurwaarder maakte forensische kopieën, die in bewaring werden gegeven bij een gespecialiseerd bedrijf.
Om daadwerkelijk inzage te krijgen in die kopieën, vroeg MPS de rechter om de man te veroordelen tot het verstrekken van inzage en afschrift van de betreffende documenten, en om hem te verbieden ze te vernietigen of te delen met anderen. De man verweerde zich met het argument dat op zijn privéapparaten geen andere documenten stonden dan hij nodig had voor een lopend arbeidsgeschil met MPS in de Verenigde Staten, en dat MPS via een Amerikaanse rechter al over zijn apparaten en een forensische kopie daarvan beschikte.
De voorzieningenrechter in eerste aanleg wees alle vorderingen van MPS af, omdat naar haar oordeel onvoldoende feitelijke onderbouwing was gegeven voor het vermoeden dat de man iets onrechtmatigs had gedaan. MPS ging tegen die beslissing in hoger beroep.
In de tussentijd was er in de Amerikaanse procedure wel het een en ander boven water gekomen. Forensisch onderzoek in de VS had op de iPad van de man 1.405 documenten en foto's blootgelegd, waarvan er volgens MPS 112 herleidbaar waren tot interne bedrijfsdocumenten. Twee daarvan bevatten volgens MPS aantoonbaar bedrijfsgevoelige informatie: een presentatie met omzet- en winstcijfers per grote klant, gemarkeerd als vertrouwelijk, en een overzicht van klanten, onderdelen en prijzen. De man betwistte tijdens het hoger beroep niet langer dat deze documenten op zijn iPad stonden, maar hield vol dat hij ze nooit actief had gedownload en dat ze mogelijk automatisch waren binnengehaald door synchronisatie.
Het hof oordeelde dat dit debat over hoe de documenten er precies terecht waren gekomen, er niet toe deed voor de vraag of MPS voldoende belang had bij inzage. Voldoende was dat aannemelijk was geworden dat zich op de privéapparaten van de man bedrijfsgevoelige documenten van MPS bevonden of hadden bevonden, terwijl hij op grond van zijn arbeids- en detacheringsovereenkomst tot geheimhouding verplicht was. Daarmee had MPS het begin van een onderbouwing gegeven van een mogelijke schending van die afspraken, wat voldoende is om recht op inzage te krijgen. Dat MPS in de Verenigde Staten al over bepaalde apparaten en documenten kon beschikken, deed daar niet aan af, omdat het Nederlandse bewijsbeslag ook een laptop omvatte die in de Amerikaanse procedure niet was onderzocht.
Het hof beperkte wel de reikwijdte van de toegestane inzage: zoektermen die uitsluitend bestonden uit de namen van 45 met naam genoemde werknemers mochten niet worden gebruikt om documenten op te sporen. Een tijdens de zitting in hoger beroep alsnog ingebrachte vordering om de man te veroordelen tot vergoeding van de daadwerkelijke, volledige proceskosten wees het hof af omdat die te laat was ingediend. Ook een nieuw verweer dat de laptop eigenlijk van zijn echtgenote zou zijn, liet het hof buiten beschouwing omdat dit nooit eerder naar voren was gebracht. Het gevorderde verbod om documenten te vernietigen of te delen, en het gebod om ze op verzoek te verwijderen, wees het hof af als voorbarig: die vorderingen kunnen pas aan de orde komen nadat de inzage daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.
Het hof vernietigde het vonnis van de voorzieningenrechter en stond MPS alsnog inzage in en afschrift toe van de documenten op de forensische kopie van 6 oktober 2025, onder begeleiding van een deurwaarder en de bewaarnemer, waarbij de man alle noodzakelijke wachtwoorden en toegangscodes moet verstrekken. De proceskosten van de eerste aanleg werden gecompenseerd, maar de man werd, als grotendeels in het ongelijk gestelde partij, veroordeeld in de proceskosten van het hoger beroep.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 1 september 2026
Civiel Recht Raad van State bevestigt weigering Amsterdam om meer Woo-documenten over erfpachtbeleid te verstrekken Een Amsterdammer verzocht de gemeente Amsterdam om openbaarmaking van informatie over het beleid rondom onafhankelijke taxatiedeskundigen bij canonherziening aan het einde van een erfpachttijdvak. De gemeente vond 65 documenten die onder het verzoek vielen en maakte die grotendeels openbaar. De verzoeker was er echter van overtuigd dat er meer documenten moesten bestaan en dat de gemeente niet grondig genoeg had gezocht.
De verzoeker diende bezwaar in, maar de gemeente verklaarde dat ongegrond. Hij stapte vervolgens naar de rechtbank Amsterdam, die in januari 2025 zijn beroep ongegrond verklaarde. De rechtbank oordeelde dat de gemeente voldoende had aangetoond dat er niet meer relevante documenten waren en dat de zoekslag deugdelijk was uitgevoerd.
In hoger beroep herhaalde de verzoeker bij de Raad van State zijn eerdere argumenten. Hij stelde onder meer dat de gemeente had moeten zoeken op termen als 'btw', 'depreciatie' en 'canonpercentage', dat er gezocht had moeten worden in back-ups van e-mailboxen van een voormalig wethouder, een voormalig afdelingshoofd en een voormalig grondprijsadviseur, en dat de gebruikte zoektermen hadden moeten worden vermeld. Verder betoogde hij dat de gemeente verplicht was om documenten op te vragen bij de Makelaarsvereniging Amsterdam (MVA) over communicatie die die vereniging met de gemeente had gevoerd.
De Raad van State ging niet mee in deze redenering. Het hoger beroep was grotendeels een herhaling van wat de verzoeker al bij de rechtbank had aangevoerd, en de Afdeling sloot zich aan bij het oordeel van de rechtbank. Over de gevorderde documenten bij de MVA oordeelde de Raad van State dat de Wet open overheid de gemeente daartoe niet verplicht. De bepaling waar de verzoeker zich op beriep, artikel 2.4, eerste lid van die wet, verplicht een bestuursorgaan slechts om documenten die het al onder zich heeft in goede en toegankelijke staat te bewaren. Het bepaalt niet dat bepaalde informatie bij de gemeente zou moeten berusten, en schept dus ook geen grondslag om documenten bij derden zoals de MVA op te eisen.
De Raad van State bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De verzoeker krijgt de door hem gevraagde extra documenten niet, en de gemeente hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 14 oktober 2026
Bestuursrecht Zes jaar geëist, vier jaar cel voor omkoping gemeenteambtenaar en drugshandel; vrijspraak voor vier feiten Een man uit Amsterdam kocht jarenlang een gemeenteambtenaar om om persoons- en adresgegevens van kentekenhouders op te zoeken, en verkocht die gegevens door aan opdrachtgevers uit het criminele milieu. Dat blijkt uit het vonnis van de rechtbank Overijssel. Hij handelde daarnaast in cocaïne en had ruim 3,6 kilo amfetamine en 24 gram MDMA in huis. De rechtbank legt hem vier jaar gevangenisstraf op.
Het onderzoek begon in augustus 2024 bij de Rijksrecherche. Die onderzocht een buitengewoon opsporingsambtenaar van de gemeente Amsterdam, die tegen betaling kentekens opzocht in gemeentelijke systemen en de resultaten doorgaf aan een 'informatiemakelaar'. Later kwam een tweede ambtenaar in beeld die op dezelfde manier gegevens leverde. Op de Google Pixel-telefoon die bij de aanhouding van de verdachte op 20 mei 2025 bij Schiphol in beslag werd genomen, stonden Signal-chats waarin hij kentekens doorspeelde aan een tussenpersoon. Die liet de kentekens opzoeken bij een van de ambtenaren en stuurde de gegevens terug. De verdachte vroeg doorgaans 350 euro per kenteken en gaf de informatie via apps met berichten die zichzelf vernietigen door aan zijn opdrachtgevers.
De verdachte stelde dat hij alleen kentekenplaten liet dupliceren voor gestolen auto's. De rechtbank vindt dat niet aannemelijk. In de chats vraagt hij zelf wanneer hij 'de info' krijgt, ontvangt hij persoons- en adresgegevens en is niet gezien dat hij kentekenplaten overhandigde.
Lastiger was de vraag of hij ook de man was voor wie de eerste ambtenaar bevragingen deed. Zij verklaarde tegenover de rechter-commissaris onder ede dat hij dat niet was. De rechtbank gelooft haar niet. In een afgeluisterd telefoongesprek met haar zoon op 6 juni 2025 verwees zij naar een man die was aangehouden als informatiemakelaar, op een plaats en datum die overeenkomen met de aanhouding van de verdachte. Ze verklaarde bij de rechter-commissaris bovendien bang te zijn en niets met hem te maken te willen hebben, en wilde niet zeggen wie haar contact dan wel was. Daarbij komen overeenkomsten tussen de verdachte en haar beschrijving van de man (de oudste van zijn gezin, uit dezelfde buurt, een dure Volkswagen), chatgegevens die naar zijn vriendin leiden en bevragingen van zijn eigen kenteken en BSN door de ambtenaar. Zij ontving geld en een horloge. De rechtbank bewijst daarom omkoping en het medeplegen van het overnemen en doorgeven van niet-openbare gegevens.
Van vier andere feiten spreekt de rechtbank hem vrij. Ten aanzien van de beschieting van een woning in Leiden op 15 oktober 2024, waarvoor de verdachte inlichtingen zou hebben verschaft, kan niet worden vastgesteld dat zijn opzet daarop gericht was. Deelname aan een crimineel samenwerkingsverband acht de rechtbank niet bewezen, omdat niet vaststaat dat het oogmerk gericht was op levensdelicten, ernstig geweld, bedreiging, diefstal met geweld of afpersing. Het witwassen van ongeveer 30.000 euro is evenmin bewezen: niet vast te stellen is dat dit geld uit misdrijf afkomstig was of dat de verdachte het had. Ook verklaart de rechtbank een deel van de tenlastelegging van het samenwerkingsverband nietig: de zinsnede 'althans het plegen van misdrijven' is te vaag om je tegen te kunnen verdedigen.
In de tweede zaak, over drugs, bewijst de rechtbank de handel in cocaïne. De chats tonen dagelijks contact over blokken, prijzen en leveringen, waarbij de verdachte als tussenpersoon optrad en ook zelf klanten had. Handel in 3- of 4-MMC is niet bewezen. Ook het bezit van MDMA en amfetamine is bewezen. De stoffen, aangetroffen in de woonkamer en de vriezer van de woning waar hij verbleef, werden alleen met indicatieve tests onderzocht, maar de chats over MDMA en de precursor PMK en de gebruikelijke bewaarmethode van amfetamine bieden volgens de rechtbank voldoende steun. Dat hij van niets wist, vindt de rechtbank niet aannemelijk.
Bij de straf weegt zwaar dat de verdachte als informatiemakelaar fungeerde voor criminelen en zich moest realiseren dat de gegevens konden dienen voor gewelddadige misdrijven, en dat hij het vertrouwen in overheidsorganisaties aantastte. Dat hij de feiten pleegde tijdens een proeftijd weegt ook mee. De reclassering ziet geen mogelijkheden voor toezicht en adviseert geen bijzondere voorwaarden. De officier van justitie eiste zes jaar cel; de verdediging pleitte voor een straf gelijk aan het voorarrest. De rechtbank veroordeelt de verdachte tot vier jaar gevangenisstraf, zonder voorwaardelijk deel, met aftrek van voorarrest. Vier gsm's worden verbeurdverklaard, het busje CS-gas wordt onttrokken aan het verkeer, en de Audi en een GPS-tracker worden teruggegeven.
Rechtbank Overijssel · 3 november 2026
Strafrecht