Matrans krijgt geen dekking van verzekeraars voor beroepsziekte van oud-sjorder: schade was al bekend Een man werkte vanaf november 2007 als stukgoedsjorder bij Matrans Marine Services in Rotterdam, een bedrijf dat lading en containers aan boord van zeeschepen vastzet. Sinds mei 2013 was hij arbeidsongeschikt, en in 2016 zegde Matrans met toestemming van het UWV zijn contract op. Op 24 oktober 2016 stuurde vakbond FNV namens hem een brief over een geschil over de transitievergoeding en zijn vakantiedagen. Aan het slot stond dat de man meende dat zijn gezondheidsklachten door zijn werk kwamen, dat hij onderzoek deed naar de aansprakelijkheid van Matrans en dat hij zich alle rechten voorbehield, om verjaring te voorkomen.
Per 1 januari 2017 stapte Matrans over naar een nieuwe aansprakelijkheidsverzekering, via makelaar Howden afgesloten bij een groep verzekeraars, onder wie Achmea en AXA. Post & Co trad op als gevolmachtigde. De oude verzekering liep via Aon. In september 2019 stelde de FNV Matrans namens de oud-werknemer aansprakelijk voor nek- en rugklachten door gebrekkige arbeidsomstandigheden. Matrans meldde dat bij de nieuwe verzekeraars. Aon weigerde dekking omdat de oude polis toen al was afgelopen. De oud-werknemer dagvaardde Matrans in 2021, en de rechtbank Rotterdam oordeelde in 2024 dat Matrans haar zorgplicht had geschonden en naar rato aansprakelijk is; die zaak ligt nu bij het gerechtshof Den Haag.
Toen de verzekeraars in juni 2021 de FNV-brief uit 2016 onder ogen kregen, weigerden zij dekking. Matrans stapte naar de rechter en vroeg een verklaring dat de verzekeraars haar schade moeten vergoeden. De verzekeraars voerden drie verweren. Het eerste was dat Matrans bij het sluiten van de verzekering had moeten melden dat de oud-werknemer zijn klachten aan het werk toeschreef. De rechtbank Rotterdam ging daar niet in mee. Een verzekeraar die ontdekt dat iets is verzwegen, moet de verzekerde daar binnen twee maanden op wijzen en de gevolgen noemen. De verzekeraars hadden de brief op 7 juni 2021 en schreven op 8 juni alleen dat de zaak bij de vorige verzekeraar thuishoorde. Pas op 5 oktober 2021, vier maanden later, beriepen zij zich op het verzwijgen. Daarmee waren zij te laat.
Ook het tweede verweer faalde. De polis dekt alleen claims die tijdens de looptijd worden ingesteld en die vóór de start niet bekend waren. Volgens de rechtbank was de brief van 2016 geen aansprakelijkstelling: er stond niet in dat Matrans aansprakelijk werd gehouden, en er werd geen schadevergoeding geëist. Het was alleen een brief om verjaring te stuiten. De eerste echte aansprakelijkstelling kwam in september 2019, tijdens de looptijd van de polis.
Het derde verweer slaagde wel. Een verzekering moet onzekerheid dekken, en de polis zegt dat schade alleen gedekt is als bij het sluiten van de verzekering nog onzeker was dat een gebeurtenis schade had veroorzaakt of zou veroorzaken. Matrans vond dat het daarbij ging om de vraag of zij iets verwijtbaars had gedaan waardoor een claim zou volgen. De rechtbank las het woord gebeurtenis als een feitelijke gebeurtenis: hier de arbeidsomstandigheden van de sjorder in de jaren tot 2013. Matrans wist al sinds 2013 dat hij arbeidsongeschikt was door gezondheidsklachten, en uiterlijk sinds de brief van oktober 2016 dat hij die klachten aan zijn werk toeschreef. Die gezondheidsschade was er dus al toen de polis inging. Of de man Matrans ook echt aansprakelijk zou stellen, doet daarbij niet ter zake. De rechtbank merkte op dat Matrans de dreigende claim eind 2016 nog had kunnen melden bij Aon, waarna die onder de uitloopdekking van de oude polis had kunnen vallen.
Matrans had ook gevolmachtigde Post & Co gedagvaard, maar erkende op de zitting dat dit ten onrechte was, omdat Post & Co geen risicodrager is. De rechtbank verklaarde Matrans niet-ontvankelijk tegen Post & Co en wees haar vorderingen tegen de verzekeraars af. Matrans moet € 2.011 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Rotterdam · 23 september 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst vordering tot inzage pensioenpolis bij Nationale-Nederlanden af Een man die vroeger bij kunststofproducent Wavin werkte, vroeg de kantonrechter in Rotterdam om Nationale-Nederlanden, Wavin en het pensioenfonds van Wavin te veroordelen tot het verstrekken van een collectieve pensioenpolis, met alle bijbehorende bijlagen en verzekeringsvoorwaarden. Hij vermoedde dat er bij Nationale-Nederlanden nog een polis voor ouderdomspensioen voor hem lag, naast de polis voor zijn invaliditeitspensioen.
De man was in 1989 arbeidsongeschikt geworden en ontving sindsdien tot zijn 65e invaliditeitspensioen van het pensioenfonds van Wavin, dat dit risico had herverzekerd bij Nationale-Nederlanden, destijds nog Delta Lloyd. In 1991 kreeg hij een brief van Delta Lloyd waarin stond dat Wavin een premievrijstelling had aangevraagd en gekregen. In die brief stond echter een ander polisnummer dan het nummer van zijn bekende invaliditeitspensioen. Dat verschil in nummers bracht hem op het idee dat er misschien nog een aparte polis voor ouderdomspensioen bestond. Naast de pensioenpolis eiste hij ook de statuten van Wavin die golden ten tijde van zijn arbeidsongeschiktheid.
Nationale-Nederlanden, Wavin en het pensioenfonds bestreden de vordering. Wavin had de gevraagde statuten al verstrekt, ook nog eens na de dagvaarding. De overige stukken waren volgens de drie partijen niet meer beschikbaar, en de man zou daar volgens hen ook geen belang bij hebben.
De kantonrechter stelde eerst vast dat het deel van de vordering over de statuten van Wavin geen doel meer diende, omdat die stukken al waren overhandigd. Voor de rest van de vordering, de collectieve polis met bijlagen en voorwaarden, gelden volgens de wet strikte voorwaarden voor een recht op inzage: de verzoeker moet partij zijn bij een rechtsbetrekking waarvoor de stukken van belang zijn, hij moet daar voldoende belang bij hebben, de stukken moeten voldoende bepaalbaar zijn, de andere partij moet erover beschikken, en er mogen geen gewichtige redenen zijn die zich tegen afgifte verzetten.
De rechter oordeelde dat de man onvoldoende belang had aangetoond. Zijn enige aanknopingspunt was de brief uit 1991 met het afwijkende polisnummer en de vermelding van een premievrijstelling. Nationale-Nederlanden en de andere partijen legden uit dat dit afwijkende nummer het nummer van de collectieve herverzekeringsovereenkomst tussen Wavin en Nationale-Nederlanden was, waarbinnen de individuele aanspraken van deelnemers, waaronder de man, apart werden geadministreerd onder een nummer opgebouwd uit het collectieve contractnummer met een eigen toevoeging. Ook de premievrijstelling bleek, blijkens een latere brief uit 1993, te gaan over de premie die Wavin aan Nationale-Nederlanden verschuldigd was voor de herverzekering van het invaliditeitspensioen, niet over een aparte polis voor de man zelf. Zijn twijfels over de hoogte van zijn ouderdomspensioen, geuit tijdens de zitting, vormden volgens de rechter evenmin een aanwijzing voor een aparte polis bij Nationale-Nederlanden; daarvoor ligt een gesprek met Wavin of het pensioenfonds meer voor de hand.
Daarnaast stond niet vast dat de gedaagde partijen nog over de gevraagde stukken beschikten. Zij hadden aangevoerd dat de overeenkomst tussen Nationale-Nederlanden en het pensioenfonds al in 1994 was geëindigd en dat het dossier daarna, na het verstrijken van de wettelijke bewaartermijn, was vernietigd.
De kantonrechter wijst de vorderingen van de man volledig af en veroordeelt hem in de proceskosten: € 720,00 aan Nationale-Nederlanden en € 720,00 gezamenlijk aan Wavin en het pensioenfonds, telkens te vermeerderen met wettelijke rente.
Rechtbank Rotterdam · 28 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Menzis krijgt premie van 18-jarige die zei al naar FBTO te zijn overgestapt, bewijs ontbrak Een jonge vrouw werd op 18 februari 2025 achttien jaar. Vanaf dat moment moest zij zelf een zorgverzekering hebben, en per 1 maart 2025 liep er een eigen polis voor haar bij zorgverzekeraar Menzis. De premie over maart 2025, € 213,87, betaalde zij niet. Menzis stuurde haar op 21 mei 2025 een aanmaning met veertien dagen om zonder extra kosten te betalen. Toen betaling uitbleef, schakelde de verzekeraar incassobureau GGN in en dagvaardde haar bij de kantonrechter in Almelo voor de premie, de rente, de incassokosten en de proceskosten.
De vrouw, die zonder advocaat procedeerde, verweerde zich met de stelling dat zij haar verzekering bij Menzis op tijd had opgezegd. Zij was volgens haar al overgestapt naar FBTO en had daar ook premie betaald. Na de schriftelijke reactie van Menzis kreeg zij de gelegenheid om nog te reageren, maar dat deed zij niet meer. De zaak is daardoor zonder zitting op de stukken beslist.
De kantonrechter stelde vast dat de vrouw haar verweer niet met stukken had onderbouwd, hoewel zij daar wel de kans voor had gehad. Een polis, opzegbevestiging of betaalbewijs van FBTO zat niet in het dossier. Menzis onderbouwde haar standpunt wel: uit een brief van 4 maart 2025 bleek dat de vrouw tot en met 31 maart 2025 bij Menzis verzekerd was. Daarmee stond voor de kantonrechter vast dat zij in maart 2025 bij Menzis verzekerd was en daarvoor premie verschuldigd is.
Omdat de vrouw een consument is, moest de kantonrechter uit zichzelf nagaan of de algemene voorwaarden van Menzis bepalingen over rente en incassokosten bevatten die haar ten opzichte van de wet ernstig benadelen. Dat was niet het geval. Doordat zij de premie niet op tijd betaalde, raakte zij in verzuim en moet zij de wettelijke rente betalen. Ook de buitengerechtelijke incassokosten wees de kantonrechter toe. De aanmaning van 21 mei 2025 voldeed aan de wettelijke eisen, de vrouw had de ontvangst ervan niet betwist, Menzis had laten zien dat er incassowerk was verricht, en het gevraagde bedrag kwam overeen met het wettelijke tarief.
Over de proceskosten oordeelde de kantonrechter dat Menzis in redelijkheid tot dagvaarden kon besluiten, omdat betaling ondanks aanmaning uitbleef. De vrouw kreeg ongelijk en moet daarom ook die kosten dragen. Die werden begroot op € 510,27: € 153,77 voor de dagvaarding, € 139 griffierecht, € 174 salaris voor de gemachtigde en € 43,50 aan nakosten.
De kantonrechter veroordeelde de vrouw tot betaling aan Menzis van € 276,32, bestaande uit de premie van € 213,87 met rente en incassokosten, vermeerderd met de wettelijke rente over € 213,87 vanaf 19 mei 2026, en tot betaling van € 510,27 aan proceskosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad en mag dus direct worden uitgevoerd.
Rechtbank Overijssel · 22 september 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst vordering VGZ om achterstallige zorgpremies toe Zorgverzekeraar VGZ sleepte een eigen klant voor de kantonrechter in Roermond omdat ze premies en declaraties niet had betaald. Het ging om de periode van juli 2023 tot en met januari 2025, waarin een achterstand van € 1.534,94 ontstond. VGZ eiste betaling van het restant, na aftrek van een gedeeltelijke betaling, vermeerderd met rente en kosten.
De vrouw voerde in de procedure verweer. Ze legde uit dat ze in die periode voor haar terminaal zieke vader zorgde en daarnaast een tijd werkloos was. Door de combinatie van zorgen en financiële druk raakte ze het overzicht over haar geldzaken kwijt. Ze had inmiddels wel een betalingsregeling met de deurwaarder getroffen en daarop al € 519,18 afgelost. Ze vroeg de kantonrechter om de kosten van de dagvaarding kwijt te schelden.
Omdat de vrouw een consument is, moest de kantonrechter op grond van Europese rechtspraak ook zonder dat daarom werd gevraagd de consumentenbeschermende regels toepassen. Over de hoofdsom zelf bestond geen discussie: de vrouw betwistte niet dat ze de premies en declaraties verschuldigd was, en de kantonrechter oordeelde dat haar persoonlijke omstandigheden, hoe vervelend ook, niet afdoen aan haar betalingsverplichting. De hoofdsom van € 1.534,94 werd daarom toegewezen.
Over de gevorderde rente oordeelde de kantonrechter anders. Sinds 1 april 2025 moeten in dagvaardingen tegen consumenten de relevante stukken, waaronder de toepasselijke algemene voorwaarden, op papier worden aangeleverd, zodat de rechter kan controleren of daarin geen oneerlijke bedingen staan. VGZ had die algemene voorwaarden niet overgelegd. Omdat de kantonrechter daardoor niet kon beoordelen of het rentebeding eerlijk was, wees ze zowel de al vervallen rente als de wettelijke rente vanaf 13 maart 2026 af.
De kantonrechter rekende vervolgens uit wat er nog open stond. Omdat er geen rente en geen incassokosten meer werden toegewezen, kon de al betaalde € 519,18 rechtstreeks in mindering worden gebracht op de hoofdsom van € 1.534,94. Er bleef daardoor nog € 1.015,76 over om te betalen, waarbij VGZ eventuele betalingen die na de dagvaarding zijn gedaan nog moet verrekenen.
Het verzoek om de proceskosten kwijt te schelden wees de kantonrechter af. Omdat de vrouw grotendeels in het ongelijk is gesteld en de achterstand ondanks aanmaningen en een betalingsregeling niet tijdig is ingelopen, kon niet worden gezegd dat VGZ de procedure onnodig had gestart. De kantonrechter veroordeelde de vrouw tot betaling van € 1.015,76 aan VGZ en tot betaling van de proceskosten van € 863,77, en verklaarde het vonnis uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 19 augustus 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter: man uit Roemenië moet CZ zorgpremie betalen vanaf zijn inschrijving in Nederland Een man die vanuit Roemenië naar Nederland kwam, sloot in 2025 een zorgverzekering af bij CZ. Hij wilde dat die inging op 1 september 2025. CZ liet hem weten dat de verzekering moest ingaan op 15 juli 2025, de datum waarop hij volgens de Basisregistratie personen in Nederland was ingeschreven. De man betaalde de premie voor de basis- en aanvullende verzekering over de periode van 15 juli tot en met 30 september 2025 niet. CZ stapte via een incassobureau naar de kantonrechter in Maastricht en eiste € 265,59 plus kosten.
De man voerde mondeling verweer. Hij vertelde dat hij op 25 juli 2025 naar het gemeentehuis was gegaan om zich in te schrijven, maar dat dat die dag door drukte niet lukte. Pas later hoorde hij op navraag dat hij inderdaad was ingeschreven, waarna hij de zorgverzekering afsloot. Hij vond het onterecht om te betalen voor een periode waarin hij naar zijn idee nog niet was ingeschreven. Bovendien was hij volgens hem vóór zijn komst naar Nederland in Roemenië verzekerd.
CZ reageerde schriftelijk en legde een uittreksel uit de Basisregistratie personen over, waaruit blijkt dat de man vanaf 15 juli 2025 als ingezetene staat ingeschreven. De man kreeg de gelegenheid om daarop te reageren, maar deed dat niet. Daarmee heeft hij de reactie van CZ niet weersproken.
De kantonrechter geeft CZ gelijk. Hij ziet geen reden om te twijfelen aan de juistheid van de inschrijving. Volgens de Zorgverzekeringswet is iedereen die op grond van de Wet langdurige zorg verzekerd is, verplicht een zorgverzekering af te sluiten. Op grond van die laatste wet is iedereen verzekerd die in Nederland woont, en waar iemand woont wordt naar de omstandigheden beoordeeld. De Sociale Verzekeringsbank (SVB) kan vaststellen of en vanaf wanneer iemand aan die voorwaarden voldoet.
CZ had de man in brieven van 23 september en 21 oktober 2025 de kans gegeven om zo'n verklaring van de SVB aan te vragen, waaruit zou blijken vanaf welke datum hij in Nederland verplicht verzekerd is. Hij heeft die verklaring niet aan CZ gegeven en ook niet in de procedure overgelegd. Daardoor heeft hij onvoldoende toegelicht dat hij niet al vanaf 15 juli 2025 in Nederland verzekerd moest zijn. Zijn verhaal over de drukte bij het gemeentehuis en zijn eerdere verzekering in Roemenië verandert daar zonder zo'n verklaring niets aan.
De kantonrechter wijst de vordering toe en veroordeelt de man om € 265,59 aan achterstallige premie aan CZ te betalen. Omdat hij in het ongelijk is gesteld, moet hij ook de proceskosten van € 509,52 betalen, bestaande uit dagvaardingskosten, griffierecht, het salaris van de gemachtigde en nakosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Limburg · 23 september 2026
Civiel Recht