Rechter: Peru niet deugdelijk als veilig derde land aangemerkt, asielbesluit Keniaanse vrouw vernietigd Een vrouw met zowel een Keniaanse als een Somalische identiteit vroeg op 22 augustus 2026 asiel aan in Nederland. De minister van Asiel en Migratie verklaarde die aanvraag niet-ontvankelijk, omdat zij op weg naar Nederland door Peru was gereisd en daar ook asiel had kunnen aanvragen. Volgens de minister behandelt Peru asielzoekers volgens de regels van internationale mensenrechtenverdragen, en had de vrouw niet aannemelijk gemaakt dat Peru voor haar onveilig is. Haar enige problemen in Peru hadden te maken met haar reisagent, niet met het land zelf.
De rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, beoordeelde het beroep van de vrouw tegen dat besluit van 2 september 2026. Sinds 12 juni 2026 geldt het Europese Asiel- en Migratiepact. Op grond van de Procedureverordening die daarbij hoort mag een asielaanvraag niet-ontvankelijk worden verklaard als er een veilig derde land is waar de aanvrager heen kan. Een van de voorwaarden is dat dat land mensen beschermt tegen refoulement: het terugsturen van een vluchteling naar een gebied waar zijn leven of vrijheid bedreigd wordt.
De vrouw voerde aan dat de minister alleen had volstaan met de algemene stelling dat Peru zich aan de mensenrechtenverdragen houdt, zonder te onderzoeken of dat in de praktijk ook zo is. Ter zitting legde zij een brief van Vluchtelingenwerk Nederland van 19 oktober 2026 over. Daarin staat onder meer dat Peru volgens Amnesty International mensen uitzette voordat over hun beroep was beslist, en dat in april 2022 negenentwintig buitenlandse vrouwen werden uitgezet zonder dat werd nagegaan of zij bescherming nodig hadden. Ook zou een groep van ongeveer 300 migranten aan de grens met Chili in 2023 onder zware omstandigheden zijn tegengehouden.
De rechtbank oordeelde dat de brief aanleiding geeft tot twijfel. De minister verwees naar zijn eigen landeninformatie (IB 2024/59) en stelde dat de informatie uit de brief daarin al was meegenomen. Dat klopt volgens de rechtbank niet: dat document dateert van oktober 2024 en bevat niet de Amnesty-informatie over 2025 en 2026. Bovendien is niet inzichtelijk hoe de informatie die er wel in staat de conclusie kan dragen dat Peru het verbod op refoulement eerbiedigt. Het document noemt de uitzetting van de negenentwintig vrouwen en de groep migranten aan de grens, en stelt vervolgens dat de Verenigde Naties en het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken geen refoulement melden. Uit de brief blijkt echter dat de Amerikaanse regering onder meer informatie over vrouwen, etnische discriminatie en gevangenisomstandigheden uit haar rapporten over 2024 heeft geschrapt. Welke VN-informatie de minister precies heeft gebruikt, is bovendien niet te achterhalen.
De minister heeft daarom niet deugdelijk gemotiveerd dat van de vrouw verwacht mag worden dat zij naar Peru teruggaat om daar asiel aan te vragen. De overige beroepsgronden hoefden niet meer te worden besproken. De rechtbank laat de rechtsgevolgen van het besluit niet in stand en past geen bestuurlijke lus toe, omdat de minister beter moet onderzoeken en motiveren of Peru een veilig derde land is.
De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het besluit. De minister moet binnen acht weken een nieuw besluit nemen. Het verzoek om een voorlopige voorziening, bedoeld om de behandeling van het beroep in Nederland af te mogen wachten, wees de voorzieningenrechter af, omdat het beroep inmiddels was beslist. De minister moet wel de proceskosten van de vrouw vergoeden, vastgesteld op € 3.269.
Rechtbank Den Haag · 11 november 2026
Bestuursrecht Verdachte van mensenhandel op de Wallen blijft in voorlopige hechtenis Een man uit Roemenië die wordt verdacht van seksuele uitbuiting van vrouwen op de Wallen in Amsterdam, blijft vastzitten. De rechtbank wees op 30 oktober 2026 zijn verzoek om vrijlating of schorsing van zijn voorlopige hechtenis af.
De verdenking is zwaar. De man zou als souteneur meerdere Roemeense vrouwen hebben uitgebuit, onder wie zijn ex-partner en zijn huidige partner. Zijn ex-partner, aangeefster in de zaak, verklaarde gedetailleerd dat zij op zijn initiatief naar Nederland was gekomen om in de prostitutie te werken en hem al het verdiende geld moest afdragen. Zij durfde eerder niet weg omdat hij druk op haar uitoefende via hun dochter en haar geld afpakte in ruil voor toestemming om het kind mee te nemen naar Nederland. Pas nadat zij de volledige voogdij had gekregen, deed zij aangifte.
De huidige partner van de verdachte werkt zes dagen per week op de Wallen en betaalde hem ook geld, zo verklaarde zij zelf. Hoewel zij ontkent slachtoffer te zijn, bevindt zich in het dossier een video waarop zij huilend vertelt dat de verdachte haar heeft geschopt en geslagen. Een derde aangeefster, in de zaak tegen een medeverdachte, verklaarde eveneens dat de verdachte deze vrouw seksueel uitbuit.
Daarnaast wordt de man verdacht van betrokkenheid bij een georganiseerd netwerk dat vrouwen uit Roemenië, Duitsland en Oostenrijk naar Nederland haalt om te laten werken in de prostitutie. Volgens getuigenverklaringen regelt de groep BSN-nummers en inschrijvingen bij de Kamer van Koophandel en vraagt zij beschermingsgeld aan werkende vrouwen. De verdachte is lid van een chatgroep van deze groep en was actief aanwezig bij een incident op de Dam waarbij een rivaliserende groep Roemeense mannen werd vernederd.
De rechtbank oordeelde dat de ernstige bezwaren die aanleiding gaven tot de eerste aanhouding nog onverminderd gelden. De verklaring van de hoofdaangeefster werd beoordeeld als concreet, consistent en gedetailleerd en daarmee vooralsnog voldoende betrouwbaar. Haar verhaal wordt bovendien ondersteund door andere verklaringen en door video-opnamen. Er loopt nog financieel onderzoek dat mogelijk meer licht werpt op het economisch gewin van de vermoedelijke uitbuiting.
Voor vrijlating ziet de rechtbank geen aanleiding. Er is een grond van maatschappelijke veiligheid: vrijlating in dit stadium zou naar verwachting maatschappelijke onrust veroorzaken, mede gelet op de persaandacht voor de zaak. Ook is er een reëel gevaar voor herhaling, omdat mensenhandel bij uitstek op financieel gewin is gericht en er sterke aanwijzingen zijn dat de verdachte en zijn netwerk van deze misdrijven leven. Tot slot is de voorlopige hechtenis nog nodig om de waarheidsvinding niet te belemmeren: het onderzoek is nog niet afgerond. De rechtbank wees zowel het verzoek tot opheffing als het verzoek tot schorsing van de voorlopige hechtenis af.
Rechtbank Amsterdam · 30 oktober 2026
Strafrecht Hof legt 60 maanden cel op voor mensensmokkel via het Kanaal, zes maanden minder dan de rechtbank Een man uit Overijssel kocht samen met twee anderen rubberboten, buitenboordmotoren en zwemvesten die in de zomer van 2020 werden gebruikt om migranten van Frankrijk naar Engeland te smokkelen. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden heeft hem veroordeeld voor drie keer het medeplegen van mensensmokkel, waarbij levensgevaar te duchten was en hij er een gewoonte van maakte.
Het hof oordeelde in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 13 juli 2021. De rechtbank had de man veroordeeld tot zes jaar cel. Het hof legt een lagere straf op, namelijk 60 maanden, omdat de redelijke termijn in hoger beroep met bijna vier jaar is overschreden. Ook komt het hof tot een iets andere bewezenverklaring. Het las de tenlastelegging verbeterd: waar 'verblijf' stond, las het hof 'toegang', omdat het Openbaar Ministerie het eerste lid van artikel 197a van het Wetboek van Strafrecht bedoelde. De verdediging had daar geen bezwaar tegen.
Het onderzoek begon in april 2020 op basis van informatie uit België, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. Politie en marechaussee tapten telefoons, namen gesprekken in een auto op, observeerden verdachten en lazen telefoons uit. Daaruit bleek hoe de groep werkte. De verdachte en zijn medeverdachten kochten in heel Nederland boten en motoren, bijvoorbeeld via Marktplaats. Ze namen die vervolgens mee naar België en Frankrijk, soms in een caravan, en leverden ze daar af aan contacten die de oversteek organiseerden. De verdachte zei zelf dat hij vanaf ongeveer april of mei 2020 wist dat de boten dienden om mensen naar Engeland te brengen, en dat hij toch doorging omdat hij geen inkomsten had. Op zijn telefoon stonden honderden foto's van boten, motoren en zwemvesten.
Voor feit 1 stond vast dat op 26 juni 2020 in Groot-Brittannië een boot met achttien migranten werd aangetroffen, onder wie twee kinderen en een zwangere vrouw. Het registratienummer kwam overeen met een boot die een dag eerder in Overijssel te koop stond en die achter in de auto van de verdachte lag. De boot hoorde bij een categorie die alleen geschikt is voor kustwateren, en bood plaats aan hooguit negen mensen. Voor feit 2 liet het hof zich leiden door afgeluisterde gesprekken en een observatie van 28 juli 2020, waarbij boten, motoren en een jerrycan in een caravan werden geladen en naar Frankrijk gebracht. Bij feit 3 ging het om een buitenboordmotor die de verdachte op 1 juli 2020 kocht. Dezelfde motor werd op 13 juli 2020 aangetroffen bij een boot met dertien migranten in Groot-Brittannië, na een grensreis van de verdachte op 12 en 13 juli.
Het hof oordeelde dat bij smokkel met rubberboten over het Kanaal levensgevaar voor de opvarenden algemeen bekend is. De boten zijn niet zeewaardig, de route is druk bevaren en de boten werden overbeladen. De migranten konden alleen op deze manier reizen omdat ze geen papieren hadden, en dus wist de verdachte dat de toegang wederrechtelijk was. Ook handelde hij uit winstbejag, al heeft dat volgens het hof geen invloed op de kwalificatie.
Bij de straf woog het hof zwaar mee dat de verdachte zich onverschillig toonde voor mensenlevens en dat geld voorop stond. De advocaat-generaal eiste vijfeneenhalf jaar, rekening houdend met de overschreden termijn. Het hof achtte 66 maanden passend en kortte vanwege de overschrijding van de redelijke termijn met zes maanden. Het hof legt een gevangenisstraf van 60 maanden op, met aftrek van voorarrest. Daarnaast verklaart het hof de in beslag genomen goederen verbeurd: drie rubberboten, vier buitenboordmotoren, zwemvesten en ander bootmateriaal.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 6 november 2026
Strafrecht Beroepen tegen opvanglocatie voor minderjarige asielzoekers in Beuningen ongegrond verklaard In een voormalig kantoorpand op het bedrijventerrein Schoenaker in Beuningen mag het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) voor tien jaar maximaal 55 alleenstaande minderjarige vreemdelingen opvangen. De gemeente Beuningen verleende daarvoor in maart 2026 een omgevingsvergunning. Omwonenden en een bedrijf (P3B Onroerend Goed B.V.) stapten naar de rechter omdat zij het daar niet mee eens waren.
Het kantoorgebouw staat op een perceel met de bestemming 'Kantoor', waarbinnen een asielopvang niet is toegestaan. De gemeente verleende daarom een vergunning om van het omgevingsplan af te wijken. Kern van de procedure was de vraag of het college daarvoor voldoende heeft gemotiveerd dat de opvang past bij een zogenoemde 'evenwichtige toedeling van functies aan locaties', de wettelijke maatstaf waaraan zo'n afwijking moet voldoen.
Eigers voerden een reeks bezwaren aan. Zij vonden dat de sociale veiligheid onvoldoende was geborgd in de vergunningsvoorschriften, omdat veel maatregelen alleen in werkafspraken met het COA waren vastgelegd en niet publiekrechtelijk afdwingbaar zijn voor omwonenden. De rechtbank volgde dit betoog niet. De vergunning schrijft voor dat er 24 uur per dag beveiliging en hulpverleners aanwezig zijn, dat er een omwonendenoverleg wordt voortgezet, dat er een bedrijfsnoodplan is en dat omwonenden overlast kunnen melden. Verdergaande eisen, zoals een apart veiligheidsplan of gedetailleerde voorschriften over begeleiding van jongeren, zijn volgens de rechtbank te gedetailleerd voor een ruimtelijke vergunning en bovendien moeilijk handhaafbaar.
Over flora en fauna stelden eisers dat onzekerheid bestond over vleermuizen in het pand. De rechtbank stelde vast dat er wel degelijk nader onderzoek was gedaan: ecologen hadden op vijf momenten gekeken en twee verblijfplaatsen van de gewone dwergvleermuis aangetroffen. De ruimtelijke onderbouwing bevatte een verschrijving waardoor het leek alsof de uitkomsten nog niet bekend waren, maar die uitkomsten waren al verwerkt in hetzelfde document. Een omgevingsvergunning voor een flora- en fauna-activiteit is alleen nodig als de buitengevel wordt verbouwd, en dat staat niet in de plannen. De beroepsgrond slaagde niet.
Eisers bepleitten ook dat de gemeente alternatieven had moeten onderzoeken, zoals een locatie aan de Van Heemstraweg of een voormalig zorgcentrum in Winssen. De rechtbank wees dit af: zolang het project op de aangevraagde locatie zelf aanvaardbaar is, hoeft een gemeente alleen van een alternatief uit te gaan als dat een gelijkwaardig resultaat oplevert met duidelijk minder bezwaren. Aan die lat voldeden de aangedragen locaties niet: de Van Heemstraweg-locatie is niet in gemeentebezit en heeft geen leegstaand gebouw, en het zorgcentrum in Winssen is pas vanaf medio 2027 mogelijk beschikbaar.
Eén van de eisers, een bedrijf op afstand van de locatie, voerde aan dat de geluidbelasting en stikstofnormen werden overschreden en dat spuitzoneafstanden niet werden gehaald. De rechtbank liet deze bezwaren buiten beschouwing: de regels waarop een beroep werd gedaan, strekken ter bescherming van de minderjarige bewoners van de opvang zelf, niet van omringende bedrijven. Een partij kan in een bestuursrechtelijke procedure alleen met succes een beroep doen op regels die zijn eigen belangen beschermen.
De rechtbank verklaarde beide beroepen ongegrond. De omgevingsvergunning voor de opvanglocatie in Beuningen blijft daarmee in stand. Eisers krijgen het griffierecht niet terug en ontvangen geen vergoeding van hun proceskosten.
Rechtbank Gelderland · 15 oktober 2026
Bestuursrecht; Omgevingsrecht Rechtbank veroordeelt medepleger seksuele uitbuiting tot 6 maanden cel na overschrijding redelijke termijn Een man werd door de rechtbank Midden-Nederland veroordeeld voor zijn aandeel in de seksuele uitbuiting van een vrouw in Utrecht en omgeving, in de periode van oktober tot december 2020. De zaak draait om een zogeheten loverboy-constructie waarbij de medeverdachte een vertrouwensband opbouwde met het slachtoffer, haar in een afhankelijke positie bracht en haar vervolgens dwong tot prostitutiewerkzaamheden.
Het slachtoffer leerde de medeverdachte kennen via een datingwebsite. In korte tijd creëerde hij een gevoel van verbondenheid en deed hij voor dat hij een toekomst met haar wilde opbouwen. Toen zij financiële problemen had, stelde hij als voorwaarde voor samenwoning dat zij haar financiën op orde moest brengen. Het slachtoffer, die zich door de opgebouwde afhankelijkheidsrelatie en haar huurachterstand klemgezet voelde, stelde zelf voor om in de prostitutie te gaan werken. De medeverdachte greep dit aan om haar volledig te controleren.
De verdachte speelde daarin een ondersteunende maar wezenlijke rol. Hij stelde zijn woning ter beschikking, waar foto's voor de seksadvertentie werden gemaakt. Hij leverde de advertentietekst aan via zijn telefoon, vervoerde het slachtoffer naar klanten en hield haar samen met de medeverdachte voortdurend in de gaten. Uit telefoonchatberichten bleek dat hij betaalverzoeken stuurde naar de medeverdachte, die die vrijwel direct doorzette naar de werktelefoon van het slachtoffer, wat aantoonde dat hij wist dat zij haar inkomsten moest afdragen.
De verdediging voerde aan dat de verdachte niet wist dat het slachtoffer gedwongen werd tot prostitutie, en subsidiair dat hij hoogstens medeplichtig was in plaats van medepleger. De rechtbank verwierp beide verweren. Uit de chatberichten en de verklaringen van het slachtoffer bleek voldoende dat de verdachte wetenschap had van de uitbuiting. Zijn bijdrage, waaronder het beschikbaar stellen van zijn woning, het meesturen van advertentieteksten en het meevervoeren van het slachtoffer, was naar het oordeel van de rechtbank van voldoende gewicht om hem als medepleger aan te merken.
De officier van justitie had een gevangenisstraf van 15 maanden geëist. De rechtbank week hier sterk van af. Als uitgangspunt nam zij de landelijke oriëntatiepunten voor seksuele uitbuiting, die voor deze categorie uitkomen op 14 maanden. Omdat de verdachte een minder prominente rol had dan de hoofddader, bepaalde de rechtbank de basisstraf op 8 maanden. Vervolgens constateerde de rechtbank een overschrijding van de redelijke termijn: de redelijke termijn begon op 24 juni 2022, toen de rechter-commissaris een machtiging tot conservatoir beslag verleende, en eindigde bij de uitspraak op 21 oktober 2026. Daarmee was de termijn met meer dan twee jaar en drie maanden overschreden, wat de rechtbank aanleiding gaf de straf te matigen.
Het slachtoffer diende een schadevergoedingsvordering in van in totaal € 22.730. De rechtbank wees € 10.000 toe voor materiële schade, een schatting van de door het slachtoffer afgedragen prostitutie-inkomsten. Uit financieel onderzoek bleek dat via bankrekeningen in totaal € 7.837 aan de medeverdachte was toegevloeid als opbrengst van de uitbuiting, maar de rechtbank hield ook rekening met contante betalingen. Voor het meerdere werd het slachtoffer niet-ontvankelijk verklaard en verwezen naar de civiele rechter. Daarnaast kende de rechtbank € 10.000 toe als smartengeld, omdat het slachtoffer blekens verklaringen van GGZ Centraal een posttraumatische stressstoornis had opgelopen.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 6 maanden, legde hem een contactverbod op met het slachtoffer voor de duur van vijf jaar en verplichtte hem om hoofdelijk met zijn medeverdachte in totaal € 20.000 aan schadevergoeding te betalen.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Strafrecht