Man (29) die 13-jarig meisje 's nachts ophaalt en verkracht, krijgt 365 dagen voorwaardelijk Een 29-jarige man nam in de nacht van 9 op 10 februari 2025 een dertienjarig meisje mee naar zijn appartement. Hij had haar die dag via Snapchat leren kennen. Het meisje woonde in een zorggroep in Roermond, een instelling waar kinderen verblijven die uit huis zijn geplaatst. Rond half een 's nachts stapte ze bij hem in de auto. Volgens haar was afgesproken dat ze samen een sigaret zouden roken. In plaats daarvan reed hij met haar naar zijn woning, waar hij seksuele handelingen met haar verrichtte. Rond vier uur bracht hij haar terug naar de groep.
De Rechtbank Limburg oordeelde dat de man het meisje heeft verkracht. Dat hij haar met zijn vinger in haar vagina is gegaan en met zijn penis in haar mond, stond vast. Ook handelingen aan haar anus en met zijn tong vallen onder de bewezenverklaring. Een deel van wat de officier van justitie had ten laste gelegd, zoals op de kont slaan en in de borsten knijpen, achtte de rechtbank niet bewezen. Daarvoor sprak zij hem vrij, omdat de verdachte die handelingen niet bekende en het dossier er te weinig bewijs voor bood. Hij bekende de kern van het eerste feit wel.
De man ontkende dat hij wist dat het meisje minderjarig was. Zij had hem gezegd dat ze 18 was. De rechtbank vond dat niet geloofwaardig genoeg om hem van het tweede feit vrij te spreken, de onttrekking van een minderjarige aan het wettig gezag. Het ging om een reeks omstandigheden die hem aan haar leeftijd hadden moeten doen twijfelen. Hij wist dat ze uit huis was geplaatst, en zelf verklaarde hij ter zitting dat dit over kinderen gaat. Uit de Snapchatberichten bleek dat ze niet gezien wilde worden bij het verlaten van de groep, omdat ze 'geen risico' wilde nemen. Bovendien had hij de website van de zorggroep bekeken, en werkt hij als zzp'er in de gehandicapten- en ouderenzorg. De rechtbank concludeerde dat hij bewust de aanmerkelijke kans aanvaardde dat ze minderjarig was.
Dat het meisje vrijwillig was ingestapt, veranderde daar niets aan. Midden in de nacht bevond ze zich in een onbekende omgeving, ver van haar woonplaats, zonder eigen vervoer. Zonder hem kon ze niet terug. Zijn rol was daarom beslissend voor de scheiding van haar moeder en de zorginstelling.
Bij de straf woog de rechtbank de ernst van de feiten mee: het midden in de nacht ophalen van een kind en haar vervolgens verkrachten noemde zij schokkend. Het meisje heeft er psychisch zwaar onder geleden en haar moeder wist niet waar haar dochter was. Normaal gesproken zou dit een lange onvoorwaardelijke gevangenisstraf opleveren. Toch week de rechtbank daarvan af. De man heeft een blanco strafblad op een snelheidsovertreding na. Uit een rapport van twee psychologen bleek dat hij een autismespectrumstoornis heeft, die van invloed was op het eerste feit. De rechtbank rekende hem dat feit daarom in verminderde mate toe. Zij geloofde hem dat hij niets tegen de wil van het meisje wilde doen en haar stopsignalen niet als zodanig herkende. De reclassering schat het risico op herhaling als gemiddeld in. Sinds de schorsing van zijn voorlopige hechtenis volgt hij een behandeling die goede resultaten geeft maar nog niet is afgerond. Voortzetting daarvan is volgens de reclassering nodig.
De rechtbank legde de man een gevangenisstraf van 412 dagen op, waarvan 365 dagen voorwaardelijk, conform de eis van de officier van justitie. Door de tijd die hij al in voorarrest zat, hoeft hij niet opnieuw de gevangenis in. De proeftijd bedraagt drie jaar, korter dan de vijf jaar die de officier eiste. De behandelaar verwacht namelijk geen langere dan gebruikelijke proeftijd nodig te hebben. Als bijzondere voorwaarden gelden een meldplicht bij de reclassering, een behandelverplichting gericht op seksueel grensoverschrijdend gedrag en een contactverbod met het meisje. Een apart contactverbod als vrijheidsbeperkende maatregel vond de rechtbank niet nodig, omdat hij in anderhalf jaar geen contact met haar zocht.
De man moet het meisje € 4.000 immateriële schadevergoeding betalen, met wettelijke rente vanaf 10 februari 2025. De rechtbank legde hem ook de schadevergoedingsmaatregel op, met 40 dagen gijzeling als vervangend middel als de betaling uitblijft.
Rechtbank Limburg · 4 november 2026
Strafrecht Kantonrechter: aannemer en school aansprakelijk voor val van directrice op bevroren bouwplaats Op 3 december 2019 kreeg de directeur/bestuurder van een Brabantse school een rondleiding over de bouwplaats van de nieuwbouw. In de nacht ervoor had het gevroren. In het middengedeelte van de begane grond, de latere aula, was het gebouw nog niet wind- en waterdicht, en daar lag een betonvloer met aangevroren plassen. De directrice gleed uit en kwam op haar billen terecht. Haar hoofd maakte daarbij een harde heen-en-weerbeweging. Ze liep hersenletsel en een frozen shoulder op. Later werden ook Postcommotioneel Syndroom, duizeligheid en PTSS vastgesteld. Op een video die kort na de val is opgenomen, zegt het hoofd facilitaire zaken van de school dat het glad is, dat hij zelf bijna onderuit ging en dat er eigenlijk meteen zout op moet.
De vrouw stelde zowel de school (inmiddels gefuseerd tot SILFO) als aannemer Binx aansprakelijk, en trok ook hun verzekeraars MS Amlin en Allianz in de procedure. De school was haar werkgever en de aannemer bouwde het gebouw. Volgens haar hadden zij onvoldoende gedaan voor haar veiligheid. Ze vroeg een verklaring voor recht dat beiden de schade moeten vergoeden en een voorschot van € 40.000. Daarnaast voerde de school een vrijwaringsprocedure tegen de aannemer: als de school moet betalen, moet de aannemer dat terugbetalen.
Binx stelde dat het een ongelukkige samenloop van omstandigheden was. Bezoekers van een bouwplaats moeten volgens het bedrijf extra oplettend zijn, zeker na nachtvorst. Bovendien zou de bouwplaats die dagen gesloten zijn geweest en had niemand haar aangemeld. De kantonrechter toetste dit aan de zogeheten kelderluikcriteria, de maatstaf voor de vraag of iemand een ander aan een te groot risico blootstelt. De kans dat iemand op een aangevroren betonvloer uitglijdt is groot, de gevolgen kunnen ernstig zijn, en goed strooien of de toegang afsluiten was niet bezwarend. Dat de directrice niet op de gladheid bedacht was, vond de rechter begrijpelijk, want zelfs de twee ervaren begeleiders waren verrast. De verklaring van een voormalig uitvoerder van Binx, dat er vanwege de vorst niet werd gewerkt en bezoekers waren gewaarschuwd, woog weinig. Er werd die dag wel gewerkt (een trap werd geplaatst), de bewuste e-mail kon niet worden overgelegd en de vrouw was gewoon via de hoofdingang binnengelaten. Binx handelde daarom onrechtmatig.
Ook de school is aansprakelijk, op grond van de wettelijke zorgplicht van een werkgever. Die verantwoordelijkheid verdwijnt niet doordat de aannemer de veiligheid op de bouwplaats regelt. De school nodigde haar eigen directeur uit via medewerkers over wie zij zeggenschap had, en had de staat van de bouwplaats moeten laten inspecteren. Uitglijden over een aangevroren vloer is volgens de rechter geen alledaags risico. Het verweer dat de directrice zelf mede verantwoordelijk was voor de veiligheid, verwierp de rechter: zij bewaakte de voortgang van de bouw, had geen kennis van de veiligheidsregels en was na de eerste steenlegging niet meer op de bouwplaats geweest.
Het gevorderde voorschot van € 40.000 wees de rechter af. Het is nog onduidelijk welke klachten uit de val voortkomen en welke uit het arbeidsconflict met de school dat later ontstond. In de vrijwaringszaak slaagt de school maar deels. De bouwovereenkomst bevat een vrijwaringsbeding en maakt Binx verantwoordelijk voor de veiligheid, maar alleen voor de schade die rechtstreeks uit de val voortvloeit. Schade door het arbeidsconflict ligt te ver van het ongeval af om aan de aannemer toe te rekenen.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de school en Binx hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de schade door het ongeval, op te maken bij staat, en veroordeelde hen hoofdelijk in de proceskosten van € 2.520,68. In de vrijwaring moet Binx de school vergoeden wat die aan de directrice moet betalen, voor zover dat de rechtstreekse gevolgen van de val betreft, en betaalt Binx € 931,40 aan proceskosten.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Politierechter: voorwaardelijke cel en taakstraf voor duw die vrouw blind maakte aan één oog Op 5 mei 2026 drukte een man aanhoudend op de deurbel van zijn ex-partner in Arnhem. Hij wilde zijn autosleutel en de huissleutel van zijn eigen woning terughalen, nadat het tijdens een bevrijdingsfeest tot ruzie was gekomen en beiden afzonderlijk waren vertrokken. Toen de vrouw de voordeur opende, duwde hij die met veel kracht open. Zij werd naar achteren geduwd en sloeg met haar hoofd tegen een muur of deurpost. Direct daarna voelde ze een 'pats' in haar linkeroog.
Volgens de vrouw bleef de man haar daarna meermalen met zijn handen tegen de schouders duwen, tot ze achterover op haar ellebogen viel. Hij wilde zijn sleutels, en vertrok pas toen hij die had. Even later kwam de politie, gealarmeerd door een buurvrouw die huiselijk geweld had gesignaleerd. De agenten zagen schaafwonden en een rood verkleurd oogvlies, en voelden een bult op haar achterhoofd. De verdachte ontkende dat hij de deur met kracht had geopend of haar had geduwd of geslagen. Hij gaf toe dat hij boos was geworden en had geschreeuwd.
De politierechter vond de verklaring van de vrouw helder en gaf er geloof aan. Haar verhaal werd gesteund door de foto's van het letsel en wat de agenten zagen. Dat de deurbelcamera het openduwen niet laat zien, zei volgens de rechter weinig, omdat de beelden vanuit een standpunt zijn gemaakt waarop dat niet te zien kan zijn.
Uit de medische stukken blijkt dat een hoornvliestransplantatie in haar linkeroog, na een ongeluk van dertig jaar geleden, na een 'stomp trauma' was losgeraakt. Er volgden operaties en bloedingen in het oog. Haar zicht ging van ongeveer 30 procent naar vrijwel nihil, en volgens de oogarts is verbetering niet te verwachten. De politierechter noemde dat een substantiële achteruitgang en beschouwde het als zwaar lichamelijk letsel. De vrouw was al beperkt voor het incident, maar dat stond er volgens de rechter niet aan in de weg dat de gevolgen aan de man werden toegerekend, zeker omdat hij haar kwetsbaarheid kende: hij was meerdere keren met haar naar het ziekenhuis gegaan.
De man werd vrijgesproken van zware mishandeling, het primair tenlastegelegde feit. Daarvoor is opzet nodig op het toebrengen van zwaar letsel, en dat ligt volgens de rechter in deze bijzondere zaak niet voor de hand, zoals ook de officier van justitie vond. Het subsidiaire feit, mishandeling met zwaar lichamelijk letsel tot gevolg, is wel bewezen. Bij dat feit hoeft de dader niet te weten dat juist dit letsel kon ontstaan.
De politierechter legde de straf op die de officier eiste: een gevangenisstraf van twee weken, voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en een taakstraf van 120 uren. De man moet de vrouw € 668,41 materiële schade en € 20.000 smartengeld betalen, plus wettelijke rente vanaf 5 mei 2026. De vrouw vroeg € 34.000 voor het verlies van het zicht en € 2.750 voor psychisch letsel (PTSS); voor de rest van haar vordering werd ze niet-ontvankelijk verklaard en moet ze naar de burgerlijke rechter. Haar claim voor een beschadigde kastdeur en een schoenenrek werd afgewezen wegens onvoldoende onderbouwing.
Rechtbank Gelderland · 6 november 2026
Strafrecht Hof legt 60 maanden cel op voor mensensmokkel via het Kanaal, zes maanden minder dan de rechtbank Een man uit Overijssel kocht samen met twee anderen rubberboten, buitenboordmotoren en zwemvesten die in de zomer van 2020 werden gebruikt om migranten van Frankrijk naar Engeland te smokkelen. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden heeft hem veroordeeld voor drie keer het medeplegen van mensensmokkel, waarbij levensgevaar te duchten was en hij er een gewoonte van maakte.
Het hof oordeelde in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 13 juli 2021. De rechtbank had de man veroordeeld tot zes jaar cel. Het hof legt een lagere straf op, namelijk 60 maanden, omdat de redelijke termijn in hoger beroep met bijna vier jaar is overschreden. Ook komt het hof tot een iets andere bewezenverklaring. Het las de tenlastelegging verbeterd: waar 'verblijf' stond, las het hof 'toegang', omdat het Openbaar Ministerie het eerste lid van artikel 197a van het Wetboek van Strafrecht bedoelde. De verdediging had daar geen bezwaar tegen.
Het onderzoek begon in april 2020 op basis van informatie uit België, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. Politie en marechaussee tapten telefoons, namen gesprekken in een auto op, observeerden verdachten en lazen telefoons uit. Daaruit bleek hoe de groep werkte. De verdachte en zijn medeverdachten kochten in heel Nederland boten en motoren, bijvoorbeeld via Marktplaats. Ze namen die vervolgens mee naar België en Frankrijk, soms in een caravan, en leverden ze daar af aan contacten die de oversteek organiseerden. De verdachte zei zelf dat hij vanaf ongeveer april of mei 2020 wist dat de boten dienden om mensen naar Engeland te brengen, en dat hij toch doorging omdat hij geen inkomsten had. Op zijn telefoon stonden honderden foto's van boten, motoren en zwemvesten.
Voor feit 1 stond vast dat op 26 juni 2020 in Groot-Brittannië een boot met achttien migranten werd aangetroffen, onder wie twee kinderen en een zwangere vrouw. Het registratienummer kwam overeen met een boot die een dag eerder in Overijssel te koop stond en die achter in de auto van de verdachte lag. De boot hoorde bij een categorie die alleen geschikt is voor kustwateren, en bood plaats aan hooguit negen mensen. Voor feit 2 liet het hof zich leiden door afgeluisterde gesprekken en een observatie van 28 juli 2020, waarbij boten, motoren en een jerrycan in een caravan werden geladen en naar Frankrijk gebracht. Bij feit 3 ging het om een buitenboordmotor die de verdachte op 1 juli 2020 kocht. Dezelfde motor werd op 13 juli 2020 aangetroffen bij een boot met dertien migranten in Groot-Brittannië, na een grensreis van de verdachte op 12 en 13 juli.
Het hof oordeelde dat bij smokkel met rubberboten over het Kanaal levensgevaar voor de opvarenden algemeen bekend is. De boten zijn niet zeewaardig, de route is druk bevaren en de boten werden overbeladen. De migranten konden alleen op deze manier reizen omdat ze geen papieren hadden, en dus wist de verdachte dat de toegang wederrechtelijk was. Ook handelde hij uit winstbejag, al heeft dat volgens het hof geen invloed op de kwalificatie.
Bij de straf woog het hof zwaar mee dat de verdachte zich onverschillig toonde voor mensenlevens en dat geld voorop stond. De advocaat-generaal eiste vijfeneenhalf jaar, rekening houdend met de overschreden termijn. Het hof achtte 66 maanden passend en kortte vanwege de overschrijding van de redelijke termijn met zes maanden. Het hof legt een gevangenisstraf van 60 maanden op, met aftrek van voorarrest. Daarnaast verklaart het hof de in beslag genomen goederen verbeurd: drie rubberboten, vier buitenboordmotoren, zwemvesten en ander bootmateriaal.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 6 november 2026
Strafrecht Rechter laat verklaringen van getraumatiseerde zoon (7) onderzoeken voor beslissing over omgang en gezag vader Een zevenjarige jongen uit Groningen is ernstig getraumatiseerd. Hij is volgens eerdere beschikkingen langdurig blootgesteld aan extreem geweld, mishandeling en verwaarlozing in de woning van zijn moeder, onder meer in een kelder waar hij en een meisje, de dochter van een vriendin van de moeder, werden opgesloten. Zijn vader vraagt de rechtbank om hem met het ouderlijk gezag te belasten en om een omgangsregeling: elk weekend van vrijdag na school tot zondag 18.00 uur en de helft van de vakanties en feestdagen. Hij wil daarnaast een voorlopige voorziening. De rechtbank kan daar nu niet over beslissen en wil eerst deskundigen en de Raad voor de Kinderbescherming laten onderzoeken.
Het kind is sinds 4 mei 2026 uit huis geplaatst in een gezinshuis. Het gezag van de moeder is eerst geschorst en daarna beëindigd, waarna de jongen onder voogdij van Stichting Jeugdbescherming Noord kwam. De moeder zit in detentie en het strafrechtelijk onderzoek richt zich op haar rol. Naar de rol van de vader is geen onderzoek gedaan. Het Openbaar Ministerie heeft besloten dat vooralsnog niet te doen.
In verslagen van gezinshuisouders, begeleiders en de voogd staat wat de jongen over zijn vader heeft verteld. Volgens die verslagen wist de vader dat de kinderen in de kelder werden opgesloten, kwam hij daar kijken, bracht hij het slot op de kelderdeur aan en sloeg hij het kind. Die uitspraken zijn niet altijd eenduidig. Op 1 september 2026 zei de jongen dat zijn vader niet slaat, een paar dagen later zei hij van wel. Ook vertelde hij dat de kelder overdag niet op slot was. De vader wijst op die inconsistenties. De jeugdbeschermingsinstelling gebruikt de verklaringen juist voor haar verweer, maar acht aangifte niet opportuun. De rechter volgt geen van beide partijen in de manier waarop zij de verklaringen beoordelen.
De rechter overweegt dat het ontbreken van een eenduidig verhaal op zichzelf niet betekent dat de verteld feiten onjuist zijn. Hij verwijst naar wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat jonge, getraumatiseerde kinderen vaak in fragmenten en geleidelijk vertellen. Of de verklaringen betrouwbaar zijn, kan een jurist niet beoordelen. Daarvoor is specifieke deskundigheid nodig. De rechter is daarom voornemens een hoogleraar orthopedagogiek te benoemen. Die moet onder meer onderzoeken wat bij een kind van zeven mag worden verwacht, hoe de verklaringen tot stand zijn gekomen en bevraagd, en welke alternatieve verklaringen denkbaar zijn.
Ook het beschermend vermogen van de vader is onvoldoende in beeld. Hij vertelde de Raad dat hij geen beperkingen zag in de opvoeding door de moeder en hield er rekening mee dat de jongen na haar detentie naar haar zou terugkeren. Later zei hij zich bijna niet te kunnen voorstellen dat hij signalen heeft gemist. Daarom wil de rechter een psychiater en een klinisch psycholoog laten onderzoeken of er bij de vader sprake is van psychopathologie of persoonlijkheidskenmerken die zijn opvoedvaardigheden beïnvloeden. Het gaat daarbij ook om zijn vermogen om de ernst van wat zijn zoon heeft meegemaakt te erkennen en diens belangen voorop te stellen. De rechter benadrukt dat dit onderzoek niet bedoeld is om de vader iets te verwijten. Het is toekomstgericht en kan ook in zijn voordeel uitvallen. De vader heeft toegezegd mee te werken.
Daarnaast vraagt de rechter de Raad voor de Kinderbescherming om onderzoek en advies, omdat de jeugdbeschermingsinstelling zelf partij is. De opvoedsituatie bij de vader is nooit onderzocht, en de weekenden roepen vragen op: de jongen vertelde dat hij daar pas midden in de nacht naar bed ging en laat in de avond verbleef op een plek waar volwassenen alcohol dronken. Verder is onduidelijk wat de jongen aankan. Rond de omgangsmomenten raakte hij steeds meer ontregeld, met lichamelijke klachten, agressie en het openkrabben van zijn huid. Na de opschorting van het contact op 18 september 2026 namen die klachten duidelijk af. Zijn traumabehandeling is pas eind september begonnen, en er is geen actueel beeld van het contact tussen vader en zoon. Ook de Raad vond het te vroeg voor concrete beslissingen. De rechter wil verder dat de onderzoeken het kind zo min mogelijk belasten en hem alleen spreken als zijn behandelaar dat verantwoord vindt.
De rechtbank verwijst de zaak naar de rol van 14 december 2026, zodat de vader en de jeugdbeschermingsinstelling zich bij akte kunnen uitlaten over de te benoemen deskundigen en de vragen aan hen en de Raad. Iedere verdere beslissing, ook over de voorlopige regeling, houdt de rechter aan.
Rechtbank Noord-Nederland · 13 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht