Rechtbank legt 6 maanden cel op voor ontucht met 13-jarig meisje in 1997, 9 maanden minder dan geëist In het najaar van 1997 ging een toen 13-jarig meisje meerdere keren naar het huis van een volwassen man in Den Haag. Zijn vriendin was op die momenten niet thuis. In haar dagboek schreef het meisje op wat er gebeurde: de man zoende haar, betastte haar borsten, bracht een of meer vingers in haar vagina en bevredigde zichzelf boven haar. Bijna dertig jaar later las zij een Facebookbericht over een verdenking tegen dezelfde man in een andere zaak. Zij reageerde daarop, waarna de politie haar als mogelijk slachtoffer hoorde. Aangifte deed zij niet.
De man was destijds 26 jaar. Hij ontkende dat er seksuele handelingen waren, maar gaf wel toe dat het meisje meermalen bij hem thuis was geweest en dat zijn vriendin er toen niet was. De officier van justitie eiste vijftien maanden gevangenisstraf. De raadsman bepleitte vrijspraak. Hij betwistte onder meer dat het dagboek door een 13-jarige was geschreven.
Eerst keek de rechtbank naar verjaring. Op dit feit stond destijds maximaal acht jaar cel, waardoor een verjaringstermijn van twaalf jaar gold. Die termijn begon te lopen toen het slachtoffer achttien werd, in 2001. Het feit zou dus in 2013 zijn verjaard. Maar op 1 april 2013 is de verjaringstermijn voor deze zedendelicten afgeschaft, en toen was dit feit nog niet verjaard. Daarom kon de man nog worden vervolgd.
De rechtbank vond de verklaringen van het slachtoffer betrouwbaar. Ze waren volgens de rechtbank concreet, gedetailleerd en navolgbaar. Het slachtoffer gaf ook aan wanneer zij iets niet meer wist, en de rechtbank zag geen aanwijzingen dat zij iets had verzonnen of aangedikt. Kleine verschillen tussen haar verklaringen verklaarde de rechtbank uit het tijdsverloop. Ook het dagboek gaf geen reden om te twijfelen.
Een bewezenverklaring kan niet alleen op de verklaring van één getuige steunen, dus was steunbewijs nodig. Dat vond de rechtbank in de verklaringen van de ouders. De vader zag dat zijn dochter na een bezoek aan de man bedrukt thuiskwam met een binnenstebuiten zittend truitje en hoorde dat zij seksueel getinte spelletjes had gedaan die zij niet leuk vond. De moeder bevestigde dat haar dochter emotioneel thuiskwam, over seksuele handelingen vertelde en dat het truitje binnenstebuiten zat. Samen met de verklaring van de man over de bezoeken was dat genoeg.
Bij de straf woog de rechtbank de ernst van het feit zwaar mee. De man liet zijn eigen gevoelens prevaleren en miskende dat het meisje bescherming nodig had. Het slachtoffer verklaarde dat zij nog steeds moeite heeft met intimiteit en met de manier waarop zij naar zichzelf kijkt. Ook speelde mee dat de man op 23 januari 2026 al was veroordeeld tot vier jaar en zes maanden cel voor onder meer mensenhandel, verkrachting en kinderporno. Omdat die straf wordt meegewogen, vond de rechtbank een lagere straf passend dan de officier eiste.
De rechtbank veroordeelde de man tot zes maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Het slachtoffer krijgt € 7.500 immateriële schadevergoeding van de gevraagde € 10.000, plus wettelijke rente vanaf 18 september 1997. De man moet dat bedrag ook als schadevergoedingsmaatregel aan de Staat betalen, ten behoeve van het slachtoffer. Betaalt hij niet, dan volgt gijzeling van 62 dagen.
Rechtbank Den Haag · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank houdt Somalische man in ISD-maatregel: recidiverisico blijft hoog Een 33-jarige Somalische man zit sinds oktober 2025 in een ISD-maatregel, de maatregel voor stelselmatige daders. Die is bedoeld om de maatschappij te beveiligen en herhaling van strafbare feiten te stoppen. Zijn verblijf in het justitieel complex verloopt moeizaam. Hij zit nog op een crisisafdeling van het Penitentiair Psychiatrisch Centrum, een afdeling voor gedetineerden met psychische problemen, en is pas op 6 oktober 2026 op de wachtlijst gezet voor een afdeling waar minder zorg wordt geboden.
De verdediging vroeg op 22 juli 2026 om een tussentijdse beoordeling van de maatregel. Op de zitting van 30 oktober 2026 pleitte de raadsman dat voortzetting niet langer zinvol is. Volgens hem stagneert het traject: na de overplaatsing duurde het bijna vijf maanden voor het onderzoek naar nadere diagnostiek begon, en het uitgestippelde traject is nooit van de grond gekomen. Als de resultaten bekend zijn, is de maatregel van twee jaar al bijna voorbij. Ook het perspectief op een traject buiten de gevangenis is volgens hem onzeker, en dat is niet aan zijn cliënt te wijten. Verder vindt de verdediging het recidivegevaar verwaarloosbaar klein.
Het justitieel complex adviseerde de maatregel voort te zetten. Zou de maatregel nu eindigen, dan gaat de man uit zorg en is het recidiverisico hoog. Een neuropsychologisch onderzoek is in de week van 12 oktober 2026 afgerond en wordt nog verwerkt. Op basis daarvan kan een indicatie voor de Wet langdurige zorg worden aangevraagd. Dat is nodig omdat de man geen band heeft met een gemeente. Met die indicatie kan hij landelijk worden aangemeld en kan de aanmelding bij het Leger des Heils Midden-Nederland opnieuw worden geopend. De senior casemanager vertelde op de zitting dat de uitkomsten van het onderzoek binnen vier weken klaar zijn en dat de aanvraag daarna nog zes weken duurt. Behandeling voor zijn verslaving en gedrag en sportlessen zijn stopgezet omdat hij niet goed meewerkte. De officier van justitie concludeerde ook tot voortzetting.
De rechtbank volgt dat. Ze toetst of beëindiging zou leiden tot onveiligheid, overlast of verloedering van het publieke domein, en of voortzetting niet zinvol is door een omstandigheid die buiten de macht van de veroordeelde ligt. Het recidiverisico is hoog, de behandeling is nog niet goed op gang gekomen en er is onvoldoende stabiliteit op de verschillende leefgebieden. Volgens de rechtbank is dat vooral aan zijn eigen gedrag en gebrek aan medewerking te wijten. De stelling dat de voortgang stagneert noemt de rechtbank aantoonbaar onjuist: er is onderzoek afgenomen, nadat hij dat eerst weigerde, en er volgen concrete stappen. De vertraging die wel is opgelopen komt door zijn eigen gedrag, waarvoor de verdediging onvoldoende oog lijkt te hebben.
De rechtbank oordeelt dat er geen omstandigheid buiten de macht van de man is die voortzetting nutteloos maakt. Ze beslist dat de ISD-maatregel moet worden voortgezet.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Hof matigt taakstraf voor openlijke geweldpleging tot 100 uur door te trage behandeling Een jonge man sloeg samen met een medeverdachte een andere man. De aangever liep daarbij pijn en letsel op. De verdachte erkende dat hij had geslagen, maar zei dat hij dit deed omdat de aangever hem als eerste had geslagen. Dat zou betekenen dat hij uit noodweer handelde, en dan kan iemand niet worden gestraft.
De politierechter in de rechtbank Amsterdam veroordeelde de verdachte op 9 december 2022 tot een taakstraf van 120 uur wegens openlijke geweldpleging. De verdachte ging in hoger beroep. Het gerechtshof Amsterdam bevestigt het vonnis grotendeels, maar past de straf en de schadevergoeding aan.
Het hof verwerpt het beroep op noodweer. De lezing van de verdachte wordt weerlegd door de verklaringen van de aangever en van een getuige. Het hof ziet geen reden om aan de betrouwbaarheid van die getuige te twijfelen, mede omdat zij zichzelf in haar verklaring ook belast. Volgens die verklaringen waren de verdachte en de medeverdachte de eersten die de aangever sloegen. Er was dus geen sprake van een situatie waarin de verdachte zich tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding moest verdedigen. Omdat er geen noodweersituatie was, kan ook het beroep op noodweerexces, een te ver doorgeslagen verdediging, niet slagen. De advocaat-generaal had juist gevorderd om de verdachte ontslag van alle rechtsvervolging te verlenen. Het hof volgt hem daarin niet.
Het hof vindt een taakstraf van 120 uur in beginsel passend. Het weegt de ernst van het feit mee: het slachtoffer is geslagen en raakte gewond, en dat soort geweld draagt bij aan gevoelens van angst en onveiligheid in de samenleving. Wel stelt het hof vast dat de redelijke termijn met bijna twee jaar is overschreden. De verdachte stelde op 21 december 2022 hoger beroep in en het hof wijst pas op 13 november 2026 arrest. Daarom matigt het hof de taakstraf van 120 naar 100 uur.
Ook de vordering van de benadeelde partij komt aan bod. Die vroeg in totaal € 3.529,28 schadevergoeding, en de politierechter had daarvan € 1.835,72 toegewezen. Het hof wijst nu € 3.528,78 toe, bestaande uit € 1.278,78 materiële schade en € 2.250,00 immateriële schade. De materiële schade bestaat uit reiskosten, medische kosten en vertaalkosten van medische stukken. Het hof wijst het verweer af dat de taxikosten en de vertaalkosten onvoldoende zijn onderbouwd. Wel rekent het de vertaalkosten door op € 550,00 in plaats van het gevorderde € 550,50, omdat dat bedrag op de bijgevoegde schermafbeelding staat. De immateriële schade vindt het hof billijk, gelet op het opgelopen letsel en bedragen in vergelijkbare zaken. De wettelijke rente loopt vanaf 30 april 2022.
De verdachte is samen met de mededader hoofdelijk aansprakelijk voor het hele bedrag. Betaalt de mededader, dan is de verdachte in zoverre bevrijd.
Het hof veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, te vervangen door 50 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht, met aftrek van voorarrest. Daarnaast moet hij € 3.528,78 schadevergoeding betalen. Daarbij legt het hof ook de schadevergoedingsmaatregel op, waarmee de Staat het bedrag voor het slachtoffer int, met ten hoogste 35 dagen gijzeling als dwangmiddel.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Taakstraf voor Zeeuwse cocaïnedealer na traag proces, rechtbank had celstraf gegeven Een man uit de grensstreek bij Woensdrecht verkocht ruim vijftien maanden lang cocaïne aan vaste klanten. Afnemers namen contact op via WhatsApp met een telefoonnummer dat de rechtbank als dealernummer aanmerkt. Daarna kwam er iemand met de drugs naar een afgesproken plek in Hoogerheide of Putte. Volgens de rechtbank was verdachte een van de dealers die na zo'n bericht verschenen. De rechtbank veroordeelt hem voor het medeplegen van de handel in cocaïne, maar legt in plaats van een celstraf een taakstraf op, omdat het proces te lang heeft geduurd.
De politie hoorde meerdere afnemers. Zij verklaarden maanden tot enkele jaren cocaïne te bestellen via hetzelfde nummer, en dat het meestal verdachte was die de bestelling kwam afleveren. Op 8 en 9 februari 2024 verkocht hij cocaïne in of vanuit zijn Audi. Op 25 maart 2024 trof de politie in die auto, onder de middenconsole, een groot aantal ponypacks aan. Dat zijn zakjes die vooral worden gebruikt om cocaïne in te bewaren. In een ervan zat 15,62 gram cocaïne, en er lag veel muntgeld in de wagen.
De verdediging betwistte het bewijs op meerdere punten. De in beslag genomen middelen waren alleen indicatief getest en niet door het Nederlands Forensisch Instituut onderzocht. De herkenning van verdachte op 9 februari 2024 zou onbetrouwbaar zijn, en de dealertelefoon zou niet alleen aan hem toe te schrijven zijn. Subsidiair stelde de verdediging dat de periode korter was dan ten laste gelegd. De rechtbank volgt dat niet. De snelle tests waren positief op cocaïne en afnemers kochten jarenlang telkens dezelfde waar, zodat het om cocaïne ging. De verbalisant kende verdachte al en verdachte reed een dag eerder in dezelfde auto, waarvan hij de tenaamgestelde is. Aan die herkenning twijfelt de rechtbank dus niet.
Voor medeplegen is volgens de rechtbank voldoende dat meerdere dealers na contact met hetzelfde nummer ter plaatse konden verschijnen. Daarachter moet een organisatie hebben gezeten die de cocaïne leverde en de opbrengst inde. Verdachte was een essentiële schakel in die drugslijn. Op basis van de verklaringen van drie afnemers stelt de rechtbank vast dat hij in elk geval sinds begin 2023 dealde. De periode loopt tot 25 maart 2024.
Bij de straf weegt de rechtbank mee dat een onvoorwaardelijke gevangenisstraf in beginsel gerechtvaardigd was, gelet op de ernst van het feit, de pleegperiode en de landelijke oriëntatiepunten. Verdachte was niet eerder veroordeeld voor een soortgelijk feit. De redelijke termijn begon op 25 maart 2024, de dag van de doorzoekingen en inbeslagnemingen. Een eindvonnis had uiterlijk 25 maart 2026 moeten liggen, dus de termijn is met meer dan zeven maanden overschreden. Daarom kiest de rechtbank voor een lichtere straf: een taakstraf in plaats van een onvoorwaardelijke celstraf. Wel krijgt verdachte daarnaast een voorwaardelijke gevangenisstraf, zodat hij beseft dat hij zoiets niet meer mag doen.
De officier van justitie eiste een taakstraf van 200 uur, een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden en een geldboete van € 1.700. De rechtbank legt de voorwaardelijke straf hoger op omdat zij een langere periode bewezen acht dan de officier. Een boete volgt niet. Het in beslag genomen geldbedrag van € 1.700 gaat terug naar verdachte, omdat niet kan worden vastgesteld dat het uit het bewezen feit afkomstig is.
De rechtbank verklaart het medeplegen van de handel in cocaïne bewezen en veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 200 uur, te vervangen door 100 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast krijgt hij vier maanden voorwaardelijke gevangenisstraf met een proeftijd van een jaar. Van het meer of anders ten laste gelegde spreekt de rechtbank hem vrij.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Hof: keel dichtknijpen tot bewusteloosheid na geluidsoverlast is poging zware mishandeling, 120 uur taakstraf voorwaardelijk Op 2 oktober 2023 laadde een vrachtwagenchauffeur vroeg in de ochtend goederen uit bij een school in Amsterdam. De laadklep van zijn wagen maakte lawaai. Een man die tegenover de laad- en losplaats woonde, had al eerder last van die bevoorrading gehad. Die ochtend was voor hem de maat vol. Hij liep naar buiten, op de chauffeur af en sprak hem aan op de overlast.
De woordenwisseling liep uit de hand. De chauffeur sloeg de man met een draagbare computer (PDA) in het gezicht. Het hof gaat uit van een lichte klap. Daarop greep de man de chauffeur met beide handen bij de keel en hield die met kracht dichtgeknepen, tot de chauffeur het bewustzijn verloor en in elkaar zakte. Een getuige zag het gebeuren en ontfermde zich over de chauffeur. Die had daarna pijn aan zijn hals, moeite met slikken en roodpaarse verkleuringen aan zijn keel.
Dit is de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 10 september 2024. Het hof sprak de man vrij van de primair tenlastegelegde poging tot doodslag, in navolging van zowel de advocaat-generaal als de verdediging. Wel achtte het hof een poging tot zware mishandeling bewezen. Volgens het hof is de hals een kwetsbaar lichaamsdeel, met luchtpijp en belangrijke bloedvaten. Wie de keel met kracht dichtknijpt tot iemand het bewustzijn verliest, loopt een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel, zoals hersenletsel. De man heeft die kans volgens het hof bewust aanvaard. Dat hij volgens zichzelf alleen verdere slagen of steken wilde voorkomen, sluit voorwaardelijk opzet niet uit. Niet bewezen is dat hij de chauffeur tegen de borst sloeg.
De verdediging deed een beroep op vrijwillige terugtred, noodweer, noodweerexces en putatief noodweerexces. Het hof verwierp ze alle. De man liet de chauffeur pas los toen die bewusteloos was, dus niet uit eigen beweging. Noodweer ging niet op, omdat na één lichte klap geen noodzaak bestond tot dit geweld: de man kon gewoon afstand nemen, en hij had de confrontatie zelf gezocht. Dat de chauffeur een stanleymes zou hebben gehad, is niet aannemelijk geworden. De man verklaarde daar wisselend over en zei in hoger beroep het voorwerp niet goed te hebben gezien. Het verzoek om de chauffeur opnieuw als getuige te horen wees het hof af, omdat een nader verhoor niet noodzakelijk was.
Bij de straf woog mee dat de man eerder was veroordeeld voor mishandeling en dat voor hem toen een proeftijd gold. Hij werkte niet mee aan een reclasseringsadvies. Wel is hij psychisch kwetsbaar en heeft hij moeite met spanningen. Het hof koos daarom voor een geheel voorwaardelijke taakstraf. De advocaat-generaal had dezelfde straf gevorderd als de politierechter had opgelegd.
Voor de schade geldt dat de chauffeur zelf bijdroeg aan de escalatie door de man met de PDA te slaan. Het hof verdeelt de schade daarom 40 procent voor de chauffeur en 60 procent voor de man. Van de gevorderde immateriële schade van € 500 blijft daardoor € 300 over.
Het hof vernietigde het vonnis en veroordeelde de man tot een taakstraf van 120 uur, te vervangen door 60 dagen hechtenis. De taakstraf wordt niet uitgevoerd, tenzij de man zich binnen een proeftijd van drie jaar opnieuw aan een strafbaar feit schuldig maakt. Hij moet € 300 immateriële schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 2 oktober 2023, met een schadevergoedingsmaatregel aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer. Ook beveelt het hof de tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde geldboete van € 200, bij gebreke van betaling te vervangen door vier dagen hechtenis.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht