Kantonrechter wijst billijke vergoeding af na melding grensoverschrijdend gedrag Een persoonlijk begeleider in de zorg vroeg op 25 december 2025 aan haar werkgever om niet meer samen met een bepaalde mannelijke collega te worden ingeroosterd. Ze vertelde desgevraagd dat dit te maken had met grensoverschrijdend gedrag van die collega. Haar tijdelijke contract, ingegaan op 17 juni 2025 voor tien maanden, werd daarna niet verlengd. Volgens de vrouw gebeurde dat omdat zij had geklaagd. Zij eiste daarom een billijke vergoeding van € 53.400 bruto, een schadevergoeding die een rechter kan toekennen als een werkgever ernstig verwijtbaar heeft gehandeld.
De werkgever liet de collega eerst anders inroosteren en voerde in januari 2026 meerdere gesprekken met de vrouw, haar leidinggevende en een HR-medewerker. Op 29 januari 2026 bekeek de werkgever samen met haar camerabeelden van een incident op 30 november 2025. Daarop is te zien dat zij meerdere keren bij de collega op schoot ging zitten en dat hij haar kort bij de keel aanraakte. Omdat de vrouw ruim een maand weigerde toestemming te geven om de collega te horen, kon hoor en wederhoor pas op 3 februari 2026 plaatsvinden. De collega noemde het contact aanvankelijk een wederzijdse flirt. Ook WhatsApp-berichten werden bekeken. Op 5 februari 2026 concludeerde de werkgever dat de melding niet kon worden vastgesteld. Hij stelde de vrouw vrij van werk en liet op 10 februari weten dat het contract na afloop op 16 april 2026 niet zou worden voortgezet.
De vrouw verweet de werkgever drie dingen: onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden, geen deugdelijk onderzoek en benadeling wegens haar melding, doordat het contract niet werd verlengd. De kantonrechter vond het onderzoek deugdelijk. Er waren meerdere gesprekken met verslagen, de camerabeelden en WhatsApp-gesprekken zijn bekeken en de bevindingen zijn steeds met de vrouw besproken. De werkgever heeft een protocol voor ongewenst gedrag en een externe vertrouwenspersoon. Een extern onderzoeksbureau inschakelen is niet verplicht, en een werkgever mag beschuldigingen niet zomaar voor waar aannemen.
De kantonrechter bekeek de camerabeelden zelf. Daaruit blijkt volgens hem niet dat de aanraking bij de keel anders dan flirterig of speels was bedoeld. De WhatsApp-berichten ondersteunen de klacht evenmin. De vrouw schreef die avond 'Haha liefff. Dat geurtje. Heb ik een stukje van jou nu bij mij' met een verliefd kijkende emoji, en zocht daarna meerdere keren contact. Zij probeerde de collega over te halen toch naar het kerstuitje te komen. Haar uitleg dat zij zeker wilde weten dat hij niet kwam, vond de rechter gelet op de formulering niet voor de hand liggend. De kantonrechter sluit niet uit dat zij het gedrag als ongewenst heeft ervaren, maar het bewijs ontbreekt. De collega kreeg wel een officiële waarschuwing voor het aanraken van de nek.
Volgens de kantonrechter besloot de werkgever het contract niet te verlengen omdat de arbeidsrelatie sterk onder druk stond en het vertrouwen was verdwenen, niet omdat de vrouw had geklaagd. Zij bleef eisen dat de collega werd overgeplaatst, wilde zelf niet naar een andere locatie, weigerde de beelden opnieuw te bekijken en wilde geen aangifte doen. Een werkgever heeft bij het verlengen van een tijdelijk contract veel eigen beoordelingsruimte, en die is niet overschreden. Ook als de werkgever onvoldoende zorg voor de arbeidsomstandigheden zou hebben gedragen, omdat een klachtenprocedure en onderzoeksprotocol ontbraken, is daarmee de hoge lat van ernstig verwijtbaar handelen niet gehaald.
De kantonrechter wees het verzoek om een billijke vergoeding af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van de werkgever, begroot op € 1.009.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hof verklaart verdachte niet-ontvankelijk in hoger beroep na intrekking bezwaren tegen vonnis politierechter Een man uit de regio Amsterdam, geboren in 1995, had hoger beroep ingesteld tegen een vonnis van de politierechter. De inhoud van de strafzaak, waarvoor hij in eerste aanleg was berecht, komt in het arrest niet aan bod. Het hof hoefde de zaak niet inhoudelijk opnieuw te beoordelen, omdat de verdachte zijn hoger beroep uiteindelijk niet wilde laten doorgaan.
Het gerechtshof Amsterdam behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 9 december 2025. Het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep begon op 6 mei 2026. Een afsluitende zitting vond plaats op 30 oktober 2026. De verdachte kwam toen niet opdagen, waardoor het hof bij verstek uitspraak deed.
Voor de zitting had de raadsman van de verdachte op 20 oktober 2026 per e-mail laten weten dat zijn cliënt het hoger beroep niet langer wilde handhaven. Het hof beschouwde dat als een intrekking van de bezwaren die de verdachte eerder tegen het vonnis had opgegeven. De advocaat-generaal vorderde daarop dat de verdachte niet-ontvankelijk zou worden verklaard in zijn hoger beroep.
Het hof ging dain mee. Volgens artikel 416, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering kan een verdachte die zijn bezwaren intrekt in zijn hoger beroep niet-ontvankelijk worden verklaard, tenzij een rechtens te respecteren belang pleit voor nader onderzoek van de zaak. Het hof zag zo'n belang niet. Daarom hoefde het de zaak niet meer inhoudelijk te beoordelen.
Het gevolg is dat het vonnis van de politierechter van 9 december 2025 in stand blijft. Het hof verklaarde de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Hoge Raad vernietigt arresten in pensioenstrijd brandbeveiliger met Bpf Bouw over verplichte aansluiting Een bedrijf voor brandbeveiliging en brandpreventie moet mogelijk toch geen premies afdragen aan de pensioen- en andere fondsen van de bouwsector. Die strijd loopt al sinds 2017. Het bedrijf geeft advies over brandpreventie, verkoopt en onderhoudt blusapparatuur en noodverlichting, en laat bouwkundige brandpreventie uitvoeren door een zustervennootschap die geen eigen personeel heeft. Voor dat werk worden medewerkers van het bedrijf zelf, uitzendkrachten en zzp'ers ingezet.
Bpf Bouw, het Opleidingsfonds en het Aanvullingsfonds vinden dat het bedrijf onder de verplichtstelling voor de bouwnijverheid valt. Zij ontvingen daarover een onderzoeksrapport dat per jaar het aandeel van bouwactiviteiten in de omzet berekende. Volgens dat rapport was dat in 2012 ruim 48 procent, in 2013 bijna 78 procent en in 2014 ruim 75 procent. Het bedrijf trok die conclusie in twijfel en vorderde een verklaring dat het niet onder de bouwregelingen valt, plus terugbetaling van geïnde premies. De fondsen vorderden juist betaling van premies en bijdragen vanaf 1 januari 2013. De kantonrechter gaf het bedrijf gelijk. Het gerechtshof Amsterdam draaide dat om en wees de vorderingen van de fondsen toe, mede op basis van een deskundigenbericht. Volgens de deskundige was in 2014 ruim 54 procent van de loonsom gerelateerd aan 'fase 5', het aanbrengen van brandwerende voorzieningen.
De Hoge Raad oordeelt dat het hof op meerdere punten de fout is ingegaan. Het hof nam aan dat tussen partijen niet in geschil was dat de werkzaamheden in fase 5 bouwactiviteiten zijn. Uit de gedingstukken blijkt echter dat het bedrijf juist primair heeft betoogd dat het aanbrengen van brandwerende voorzieningen helemaal geen bouwactiviteit is, en dat standpunt nooit heeft losgelaten. Het hof ging er verder van uit dat het bedrijf zich alleen beriep op de uitzonderingen voor isolatie en 'overige werken', terwijl het zich ook beriep op de uitzonderingen voor schilderen en afwerken en voor stukadoors- en afbouwbedrijven. Ook was onbegrijpelijk dat partijen het eens zouden zijn dat uitbesteding van fase 5 aan de zustervennootschap er niet toe doet, en dat partijen het eens zouden zijn over het meetellen van de loonsom van ondersteunend personeel. Uit het proces-verbaal en het tweede tussenarrest blijkt dat zij het daarover juist niet eens werden.
Belangrijker is de rechtsregel. De Hoge Raad legt de werkingssfeerbepaling uit volgens de cao-norm, een uitleg naar objectieve maatstaven op basis van de tekst. Daaruit volgt dat per onderneming moet worden beoordeeld of die valt onder de bouwregelingen, en niet voor een hele groep van ondernemingen. Het hof heeft de werkzaamheden van de zustervennootschap meegeteld bij de vraag of het bedrijf zelf overwegend bouwactiviteiten verricht. Dat berust op een onjuiste rechtsopvatting, of is in elk geval onbegrijpelijk. Ook sprak het hof het bedrijf in het eindarrest ten onrechte aan als dochteronderneming, terwijl het eerder had vastgesteld dat het om een zusteronderneming gaat.
Eén klacht van het bedrijf faalt. Het bedrijf betoogde dat de loonsommen van de uitzonderingsgebieden in de werkingssfeerbepaling, zoals isolatie en schilderwerk, bij elkaar moeten worden opgeteld om te beoordelen of het bedrijf overwegend op die gebieden werkt. De Hoge Raad wijst dat af. De vergelijking van de verloonde bedragen moet voor elk gebied afzonderlijk worden gemaakt. Anders zouden werknemers onder geen enkele bedrijfstakregeling kunnen vallen, de zogeheten witte vlekken, wat het verplichtstellingsbesluit juist wil voorkomen.
De Hoge Raad vernietigt de drie arresten van het hof Amsterdam, verwijst de zaak naar het gerechtshof Den Haag voor verdere behandeling en veroordeelt de drie bouwfondsen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op € 8.627,40 aan verschotten en € 2.600 aan salaris.
Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Militair krijgt 30 uur taakstraf voor slaan op billen van collega in café Een militair sloeg op 19 december 2025 in een café in Eindhoven een vrouw hard op haar billen. Ze werkt zelf ook bij Defensie. De man had die avond zoveel gedronken dat hij zich er niets meer van kon herinneren. De militaire kamer van de rechtbank Gelderland heeft hem veroordeeld voor opzetaanranding.
In de tenlastelegging stonden twee vrouwen: de aangeefster en een collega van haar. De collega had de man in de bar opgemerkt en gevonden dat hij er goed uitzag. De aangeefster liep naar hem toe en zei dat haar collega hem wel zag zitten. De man keek haar niet aan en reageerde nauwelijks. Even later sloeg hij de aangeefster op haar kont. Zij duwde hem daarop naar achteren en vroeg twee mannelijke collega's om tussen hen in te gaan staan. Later bleek dat ook haar collega op haar kont was geslagen.
De rechtbank sprak de man vrij van het deel van de tenlastelegging dat ging over de aangeefster zelf. Volgens de wet kan een rechter niet op de verklaring van één getuige alleen tot bewezenverklaring komen. Er moet steunbewijs bij zijn. Geen van de getuigen had gezien dat de aangeefster op haar billen werd geslagen. Het WhatsApp-bericht dat zij die nacht om 04:49 uur aan haar commandant stuurde, telde niet mee, omdat het van dezelfde bron komt: de aangeefster zelf. De officier van justitie wilde het bewijs rondmaken met schakelbewijs, waarbij het ene incident het andere steunt. De rechtbank vond dat daar terughoudendheid bij hoort, omdat het steunbewijsvereiste een van de kernbeginselen van het strafproces is. De twee incidenten leken alleen op elkaar doordat op de billen werd geslagen, en dat is te weinig voor een herkenbare werkwijze.
Voor het slaan op de billen van de collega achtte de rechtbank de opzetaanranding wel bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat de man als militair een voorbeeldfunctie heeft en dat hij een duidelijke grens overging. Zulke onverhoedse aanrakingen kunnen onveiligheidsgevoelens veroorzaken, zoals ook uit de verklaring van de aangeefster bleek. Daar stond tegenover dat hij nooit eerder met politie en justitie te maken kreeg en zich schaamde. Hij nam verantwoordelijkheid en zocht zelf hulp bij de huisarts voor zijn overmatige alcoholgebruik. De reclassering schatte het risico op herhaling laag in en zag geen reden voor toezicht of bijzondere voorwaarden.
De officier van justitie eiste twee weken militaire detentie, geheel voorwaardelijk met drie jaar proeftijd, plus 80 uur werkstraf. De raadsman bepleitte maximaal 40 uur taakstraf, mede om de verklaring van geen bezwaar van zijn cliënt niet in gevaar te brengen. De rechtbank oordeelde dat het slaan op de billen geen 'ernstige inbreuk' op de lichamelijke integriteit is, zodat het taakstrafverbod voor zedenzaken niet geldt. Ze legde een taakstraf van 30 uur op, te vervangen door 15 dagen militaire detentie als hij die niet naar behoren verricht. Een voorwaardelijke detentie daarbovenop vond de rechtbank niet nodig.
Rechtbank Gelderland · 16 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 12 maanden cel op voor gasdrukwapen-aanval op ex van vriendin in Drachten, de gevraagde straf Op 7 augustus 2025 kwam een man naar de woning van een stel in Drachten om spullen op te halen die nog bij zijn ex lagen. Er ontstond ruzie over de eigendom van een stofzuigerstang. De bewoner van het huis, een 39-jarige man, pakte de stang af en sloeg de bezoeker ermee tegen het hoofd. Even later pakte hij een bijl en bedreigde hem daarmee van korte afstand.
Diezelfde avond kwam de bezoeker terug. Volgens het dossier goot hij benzine over de voordeur van de woning. Daarna sprak hij af om het conflict uit te vechten en kwam hij naar de achterkant van het huis. De bewoner nam een gasdrukwapen mee naar buiten. Ondanks een hek tussen beide mannen schoot hij meerdere keren op zijn tegenstander. Die werd op zijn boven- en achterlichaam geraakt en tweemaal in het gezicht. Eén koperen kogel bleef in zijn lichaam achter. Ook de auto van een derde werd door kogels beschadigd. De rechtbank rekent het schieten aan als poging tot zware mishandeling en wijst erop dat het slachtoffer zwaarder letsel had kunnen oplopen, zoals het verlies van een oog.
Op 1 maart 2026 sloeg de man dezelfde persoon in een café in Drachten tweemaal tegen het hoofd. Hij was toen onder invloed van alcohol en drugs. Verdachte zei dat hij maar één klap had gegeven, maar de rechtbank oordeelde dat de foto's van het letsel en de camerabeelden de verklaring van het slachtoffer ondersteunen. Anders dan op 7 augustus had het slachtoffer deze keer niets gedaan om geweld uit te lokken.
Verdachte bekende de feiten van 7 augustus. De rechtbank bewees de mishandeling met de stofzuigerstang, de bedreiging met de bijl, de poging tot zware mishandeling met het gasdrukwapen, de vernieling van de auto, het dragen van het gasdrukwapen en de mishandeling in het café. Het reclasseringsrapport noemt bij verdachte een licht verstandelijke beperking en een stoornis in de impulsbeheersing. Daarnaast heeft hij een lange verslavingsgeschiedenis en forse schulden. Het recidiverisico is ingeschat als gemiddeld-hoog.
De rechtbank vond alleen een vrijheidsstraf passend. Ze woog mee dat verdachte zich op 7 augustus twee keer bewapende en dat hij op 1 maart het geweld eenzijdig begon. Daartegenover staat dat het slachtoffer zelf een rol speelde in de escalatie op 7 augustus. De rechtbank legde de gevraagde straf van 12 maanden gevangenisstraf op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaar. De bijzondere voorwaarden zijn een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het slachtoffer en beheersing van middelengebruik. Voor het dragen van het gasdrukwapen kreeg verdachte geen aparte straf. Het locatie- en contactverbod dat het slachtoffer wilde, wees de rechtbank af, omdat het contactverbod als voorwaarde zijn belangen al voldoende beschermt.
Verdachte moet het slachtoffer € 5.000 immateriële schadevergoeding betalen voor de feiten van 7 augustus, een deel van de gevraagde € 10.000, omdat het slachtoffer het conflict mede zelf opzocht. Voor de mishandeling in het café krijgt het slachtoffer € 928,99 en de eigenaar van de beschadigde auto € 840,95, telkens met wettelijke rente. Daarnaast legt de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel op. De vordering om een eerdere voorwaardelijke straf van 5 maanden uit augustus 2025 alsnog uit te voeren, wees de rechtbank af, omdat die straf voor verkeersfeiten was opgelegd en de nieuwe feiten daar geheel anders van zijn.
Rechtbank Noord-Nederland · 13 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht