Rechter zet huurder uit woning om € 4.050 achterstand en schrapt boete als oneerlijk beding Een huurder uit Limburg heeft vanaf juni 2026 geen huur meer betaald voor zijn woning. De huurovereenkomst liep pas sinds 1 januari 2026. De huur bedroeg € 900 per maand, inclusief € 75 aan voorschot voor servicekosten en € 200 voor gas, water en elektra. Eind september stond de teller al op € 3.150, na de huur van oktober was dat € 4.050, ruim vier maanden huur.
De verhuurder, Stichting Juridisch Eigenaar Solida Residential I, stuurde op 13 augustus 2026 via haar beheerder een brief met het verzoek binnen veertien dagen te betalen. De huurder reageerde daar niet op. Daarna meldde Solida hem op 28 augustus 2026 aan bij de gemeente Sittard-Geleen voor vroegsignalering, een hulpprogramma voor mensen met beginnende betalingsproblemen. Ook dat leidde niet tot betaling. Solida vroeg de kantonrechter in kort geding om ontruiming van de woning en betaling van de achterstand.
De huurder erkende de achterstand. Hij vertelde dat hij in de problemen kwam toen hij een bedrijf wilde starten, dat hij inmiddels een bijstandsuitkering had aangevraagd en dat hij bewindvoering wilde aanvragen. Verlies van zijn woning zou het volgens hem moeilijker maken zijn leven weer op orde te krijgen. Zijn ouders waren bereid de achterstand te betalen. De kantonrechter gaf hem tot 26 oktober 2026 om 12.00 uur de tijd om te melden dat die betaling was gedaan. Dat gebeurde niet; Solida meldde dat zij niets had ontvangen.
De kantonrechter vond dat Solida een spoedeisend belang had. De hypotheeklasten, gemeentelijke lasten en fiscale eigenaarslasten lopen door terwijl de huur uitblijft, en de achterstand groeit. Een ontruiming in kort geding grijpt diep in, dus de rechter is terughoudend. Toewijzing kan alleen als het belang van de verhuurder zwaarder weegt en het aannemelijk is dat een bodemrechter de huurovereenkomst zou ontbinden. Een achterstand van drie maanden is bij woonruimte in beginsel ernstig genoeg voor ontbinding. Hier ging het om ruim vier maanden, die in meerdere maanden was opgelopen. De persoonlijke omstandigheden van de huurder en de uitgebleven betaling door zijn ouders gaven geen reden om anders te beslissen.
Een deel van de vordering wees de rechter af. Solida eiste € 475 aan contractuele boetes: 10 procent van het verschuldigde bedrag per maand, met een minimum van € 20 per maand, zonder maximum. Omdat de huurder een consument is, toetste de rechter ambtshalve of dit beding oneerlijk is. De boete ligt veel hoger dan de wettelijke rente die een consument normaal verschuldigd is, en zij kan onbeperkt oplopen. Solida kon op de zitting niet uitleggen waarom het beding niet oneerlijk zou zijn. De rechter oordeelde dat het evenwicht tussen de partijen aanzienlijk wordt verstoord en dat een bodemrechter het beding waarschijnlijk oneerlijk zal vinden. Solida kan er daarom geen beroep op doen.
De kantonrechter veroordeelde de huurder om de woning binnen veertien dagen na betekening van het vonnis te ontruimen en schoon en leeg achter te laten, met afgifte van alle sleutels. Hij moet de achterstand van € 4.050 betalen, vermeerderd met wettelijke rente, en daarna € 900 per maand vanaf 1 november 2026 tot en met de maand van de ontruiming. Daarnaast moet hij € 337,50 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 1.664,46 aan proceskosten betalen. De boete van € 475 en het meerdere van de incassokosten werden afgewezen.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter dwingt school tot betaling van € 18.889 na te late opzegging van drie jaar lopend softwarecontract Een school die in 2018 een online leeromgeving afnam bij Profijt Software, moet het volledige bedrag van € 18.889,54 betalen voor het schooljaar 2025-2026. De school meende dat zij het contract op 1 april 2025 netjes had opgezegd, maar volgens de kantonrechter liep de overeenkomst gewoon door.
Profijt Software levert online software voor het onderwijs. Op 9 oktober 2018 sloot het bedrijf met de school een overeenkomst voor een online leeromgeving. Die had een looptijd van drie jaar, ingaand op 1 september 2018. In de overeenkomst stond ook dat de 'Nederland ICT Voorwaarden' van toepassing waren, met een verwijzing naar de website van het bedrijf. Volgens artikel 4.2 van die voorwaarden uit 2014 wordt een contract telkens stilzwijgend verlengd voor dezelfde periode als de oorspronkelijke looptijd, tenzij een van beide partijen schriftelijk opzegt met een termijn van drie maanden voor het einde van de periode. Dat betekende hier verlenging met telkens drie jaar.
Op 1 april 2025 liet de school weten dat zij het contract per 1 september 2025 wilde beëindigen. Profijt Software was het daar niet mee eens: door de stilzwijgende verlengingen liep het contract volgens het bedrijf tot 1 september 2027. Toen de school de factuur van 7 juli 2025 voor het schooljaar 2025-2026 (€ 17.101,76) niet betaalde, stapte Profijt Software naar de kantonrechter. Het bedrijf vorderde daarnaast € 841,76 aan rente en € 946,02 aan buitengerechtelijke incassokosten.
De school voerde een reeks verweren. Ten eerste vond zij dat de nieuwere voorwaarden uit 2020 golden, waarin de stilzwijgende verlenging maximaal een jaar bedraagt. Dan zou haar opzegging van 1 april 2025 op tijd zijn geweest. De kantonrechter volgde dat niet. Profijt Software had onweersproken gesteld dat de versie uit 2014 op het moment van het sluiten van de overeenkomst op de website stond. De overeenkomst verwees daarnaar, en de school had daar eenvoudig kennis van kunnen nemen. Daarmee waren de voorwaarden uit 2014 van toepassing.
Ten tweede riep de school de bescherming in die consumenten krijgen tegen onredelijk bezwarende bedingen, via de zogenoemde reflexwerking. Die route sloot de kantonrechter af: de positie van de school lijkt onvoldoende op die van een consument. Alleen de stelling dat zij als relatief kleine school de deskundigheid van Profijt Software had ingehuurd, was daarvoor niet genoeg.
Ten derde wees de school op de bepaling dat de overeenkomst 'tussentijds per 1 september 2019 kan worden beëindigd'. Dat zou volgens haar een jaarlijkse opzegmogelijkheid betekenen. De kantonrechter oordeelde van niet. De looptijd van drie jaar staat duidelijk in het contract. Profijt Software had bovendien tijdens de zitting uitgelegd dat het eerste jaar op verzoek van de school als proefjaar diende, en de school betwistte dat niet. Ook past die uitleg bij de tekst, want daarin staat specifiek het jaartal 2019 en niet bijvoorbeeld 'jaarlijks'.
Tot slot voerde de school aan dat de kantonrechter niet bevoegd was. Profijt Software zou ook al een factuur voor 2026-2027 hebben gestuurd, waardoor de totale vordering boven de grens van € 25.000 voor kantonzaken uit zou komen. De kantonrechter overwoog dat het contract jaarlijks een nieuwe vordering oplevert, omdat de licenties elk jaar op 1 september worden gefactureerd. In deze zaak ging het alleen om de factuur voor 2025-2026, dus de kantonrechter was bevoegd.
De conclusie van de kantonrechter was dat de school het contract niet rechtsgeldig had opgezegd en dat het doorloopt tot september 2027. Daarom moet de school € 18.889,54 betalen, vermeerderd met de wettelijke handelsrente van 10,15 procent over € 17.101,76 vanaf 10 februari 2026. Ook de € 946,02 aan buitengerechtelijke incassokosten wordt toegewezen. De school moet daarnaast de proceskosten van € 2.640,52 betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard, wat betekent dat Profijt Software het ook mag laten uitvoeren als de school in hoger beroep gaat.
Rechtbank Amsterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter wijst claim af: inklaring auto Sint Eustatius niet vertraagd door EJL Een vrouw op Sint Eustatius liet haar auto en huisraad vanuit Sint Maarten naar het eiland verschepen. Een groot deel van de huisraad zat in de auto. De auto kwam beschadigd en vervuild aan. Omdat zij haar auto pas dagen na aankomst van het schip kon meenemen, huurde zij zes dagen een vervangende auto. Die kosten wilde zij verhalen op EJL Services BV, het bedrijf dat als lokaal agent van het vrachtschip de inklaring verzorgde.
In deze zaak, die speelt bij het Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, zittingsplaats Sint Eustatius, vorderde de vrouw USD 35 voor het wassen van haar auto, USD 90 voor de vervangende auto en USD 150 aan buitengerechtelijke kosten. Zij verweet EJL vertraging bij de afhandeling van de inklaring. EJL voerde verweer.
Het Gerecht reconstrueerde de gang van zaken aan de hand van de stukken en wat er op de zitting van 13 oktober 2026 is besproken. De vrouw benaderde EJL op 22 juni 2026. EJL waarschuwde toen dat de douaneprocedure tijd kost en dat zij haar lading mogelijk niet meteen zou krijgen. Omdat zij nog niet op Sint Eustatius stond ingeschreven, gold een tijdelijke procedure: na de aangifte moet de Douane in Bonaire per e-mail een zekerheidstelling (borg) goedkeuren, pas daarna kan de borg worden betaald en volgt de vrijgave.
Op 23 juni leverde de vrouw haar goederen en de volledig beladen auto in Sint Maarten af bij het schip de Orion. Het schip kwam op 24 juni aan op Sint Eustatius. Dezelfde dag wilde zij haar spullen al meenemen, maar EJL legde uit dat eerst de douaneprocedure moest worden doorlopen. Partijen spraken af dat EJL de inklaring op donderdagochtend 25 juni zou doen. EJL deed die ochtend de aangifte en vroeg om 06.49 uur de zekerheidstelling aan bij de Douane in Bonaire. Die bleek wegens een teamdag de hele dag gesloten, wat EJL de vrouw diezelfde middag meldde.
Op vrijdag 26 juni om 07.42 uur gaf de Douane toestemming om de borg te betalen. EJL stuurde om 10.40 uur de factuur naar het Openbaar Lichaam Sint Eustatius, de werkgever van de vrouw die de kosten zou dragen, en naar de vrouw zelf. Zij liet om 12.46 uur via WhatsApp weten dat de factuur al betaald was. Dat klopte niet: het Openbaar Lichaam maakte de USD 9.098,48 pas op 29 juni over. EJL stuurde de borg van USD 6.274,20 direct door aan de Belastingdienst. Om 15.30 uur ontmoetten partijen elkaar in de haven, waar de Douane definitief goedkeurde en de vrouw haar auto meenam.
Volgens het Gerecht kan op grond van deze feiten en chronologie niet worden gezegd dat enige vertraging aan EJL te wijten is. De vordering, die op die verweten vertraging rust, kan daarom niet worden toegewezen.
Het Gerecht wijst de vorderingen af. De vrouw moet de proceskosten van EJL betalen, begroot op USD 535,58, plus USD 138 aan nakosten zonder betekening of USD 222 na betekening van het vonnis, en bij niet-betaling de wettelijke rente vanaf 24 november 2026. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · 10 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter wijst vordering Centrada tegen huurder over camera aan woning af Een huurder in Lelystad heeft een camera aan de buitenkant van zijn huurwoning hangen. Woningcorporatie Centrada wilde dat die weg zou gaan en stapte daarvoor naar de kantonrechter in een kort geding, een spoedprocedure waarin de rechter een voorlopig oordeel geeft. Centrada verloor: de kantonrechter vond onvoldoende grond voor de gevorderde verwijdering.
De zaak heeft een voorgeschiedenis. In 2025 had Centrada al een kort geding aangekondigd, omdat de huurder zonder toestemming camera's aan de voor- en achterzijde van de woning had opgehangen, onder meer een deurbelcamera. Voor de mondelinge behandeling kwamen partijen tot een schikking. In een e-mail van 21 mei 2025 bevestigde de toenmalige gemachtigde van de huurder dat de camera's niet opnieuw zouden worden bevestigd en verwijderd zouden blijven. Centrada trok daarop het kort geding in.
In mei 2026 ontving Centrada een brief van de gemachtigde van de huurder over overlast van buren. Daarbij zaten printscreens van cameraopnamen uit april en mei 2026. Centrada onderzocht de zaak en stelde vast dat er opnieuw een camera aan de gevel hing. Centrada sommeerde de huurder in juni 2026 de camera te verwijderen. Toen hij dat weigerde, startte Centrada dit kort geding. De corporatie vorderde primair dat de huurder de schikkingsafspraken zou nakomen, de camera zou verwijderen, geen nieuwe camera mocht ophangen en eventuele schade zou herstellen, op straffe van een dwangsom. Subsidiair vroeg Centrada dat de camera zo zou worden verplaatst of ingesteld dat alleen de eigen tuin en eigendommen in beeld komen.
De kantonrechter nam wel een spoedeisend belang aan, maar wees de vorderingen toch af. Over de schikking oordeelde de rechter dat Centrada de afspraken te ruim uitlegt. De dagvaarding uit 2025 noemde drie specifieke camera's, en op basis van die formulering kwamen partijen tot overeenstemming. De uitleg van de huurder, dat de afspraak alleen die drie camera's betrof, vond de rechter niet onbegrijpelijk. Niet gebleken is dat een van die drie camera's is teruggeplaatst. Uit stukken van de huurder bleek bovendien dat de camera die nu in het geding is al enkele jaren geleden is opgehangen en ook in 2025 al aanwezig was. Centrada heeft dat onvoldoende gemotiveerd betwist.
Ook de 'Richtlijnen voor het plaatsen van camera's bij huurwoningen', die Centrada op 31 maart 2026 vaststelde, bieden volgens de rechter geen grondslag. De huurder betwist dat hij ze kent, en het is niet gebleken hoe Centrada ze aan huurders heeft verspreid. Daarnaast is niet zonder meer aan te nemen dat de richtlijnen gelden voor een camera die er al hing. Artikel 9 van het huurreglement over zelf aangebrachte voorzieningen is algemeen van aard en ziet vooral op structurele wijzigingen aan de woning, niet specifiek op het plaatsen van een camera.
Centrada voerde ten slotte aan dat de camera de privacy van derden kan schenden, in strijd met de AVG, de privacywet. De huurder zegt dat de camera alleen zijn eigen tuin en eigendommen filmt. De rechter vond onvoldoende aangetoond dat de camera ook op de omgeving is gericht, of dat hij niet zo kan worden afgesteld dat dit wel kan.
De kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Lelystad, wees alle vorderingen van Centrada af. Centrada moet de proceskosten van de huurder betalen, begroot op € 865,00 aan gemachtigdensalaris, binnen veertien dagen na aanschrijving. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Midden-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter verleent 17-jarige handlichting om bedrijf in stolpboerderijen te starten Micky Bersee uit Schagerbrug is zeventien en wil een eigen bedrijf beginnen. Hij richt zich op timmer- en renovatiewerk aan ambachtelijke stolpboerderijen en andere bestaande panden: herstellen, renoveren, onderhouden en verbeteren van karakteristieke gebouwen en ander vastgoed. Zijn bedrijf heet BerseeBouw. Er is alleen een probleem: als minderjarige kan hij zonder meer geen zakelijke bankrekening openen en niet zelfstandig zaken doen. Daarom vroeg hij de kantonrechter om handlichting.
Handlichting betekent dat een minderjarige bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige krijgt. Dat kan volgens artikel 1:235 van het Burgerlijk Wetboek alleen als de minderjarige zestien jaar of ouder is en zijn ouders ermee instemmen. Tegen de wil van de ouders in kan het niet. De kantonrechter bepaalt ook welke bevoegdheden worden toegekend en laat zich daarbij leiden door het belang van de minderjarige: is de gevraagde handlichting verantwoord?
Op de zitting van 29 oktober 2026 in Alkmaar verscheen Bersee, die zonder advocaat procedeerde, samen met zijn ouders. Zij zijn zelf ondernemer en gaven aan hun zoon te kunnen helpen, bijvoorbeeld met de boekhouding. Ook vonden zij dat zijn bevoegdheid om het bedrijf zelfstandig te vertegenwoordigen niet beperkt hoefde te worden.
De kantonrechter vond dat Bersee goed had uitgelegd waarom hij de handlichting nodig heeft. Hij is zeventien jaar oud en zijn ouders stemden in met het verzoek. Net als de ouders vond de kantonrechter het verantwoord het verzoek toe te wijzen.
De handlichting gaat niet meteen in. Volgens artikel 1:237 van het Burgerlijk Wetboek werkt zij pas vanaf de publicatie van de beschikking in de Staatscourant, zodat derden ervan kunnen kennisnemen. De griffier zorgt voor die publicatie. Daarnaast wordt de beschikking, met toestemming van Bersee niet geanonimiseerd, op rechtspraak.nl gepubliceerd. Bersee moet de handlichting zelf nog laten inschrijven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel; dat is wettelijk verplicht.
De kantonrechter verleent Bersee handlichting voor het zelfstandig verrichten van de rechtshandelingen die nodig zijn om zijn bedrijf BerseeBouw uit te oefenen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Noord-Holland · 11 november 2026
Civiel Recht