Hoge Raad: klaagster niet-ontvankelijk in cassatie over klaagschrift tegen beslag Een vrouw die zich verzette tegen een strafrechtelijke maatregel diende een klaagschrift in bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant. Zo'n klaagschrift op grond van artikel 552a van het Wetboek van Strafvordering is de weg waarlangs iemand die vindt dat beslag, een inbeslagneming of een andere dwangmaatregel ten onrechte is toegepast, de rechter om hulp kan vragen. De uitspraak maakt niet duidelijk waarover het klaagschrift precies ging; de stukken van de rechtbank staan niet in deze beschikking.
De rechtbank beslischte op het klaagschrift met een beschikking van 4 juni 2024. Daartegen ging de vrouw in cassatie bij de Hoge Raad. Haar advocaat, J.J.J. van Rijsbergen, stelde bij schriftuur een cassatiemiddel voor, een argument waarom de beslissing van de rechtbank onjuist zou zijn.
De Hoge Raad kwam daar niet aan toe. In deze zaak concludeerde advocaat-generaal M.E. van Wees dat de vrouw niet-ontvankelijk moest worden verklaard in haar cassatieberoep. Niet-ontvankelijk betekent dat de rechter de zaak niet inhoudelijk beoordeelt, omdat het beroep om een procedurele reden niet in behandeling kan worden genomen. De Hoge Raad nam dat standpunt over. In de beschikking staat alleen dat de redenen zijn vermeld in de conclusie van de advocaat-generaal; de beschikking zelf noemt die redenen niet.
De Hoge Raad verklaarde het beroep van de klaagster daarom niet-ontvankelijk. De beslissing van de rechtbank van 4 juni 2024 blijft daarmee in stand, en een inhoudelijk oordeel over het klaagschrift is er in cassatie niet gekomen. De beschikking is gegeven door vice-president M.J. Borgers als voorzitter en de raadsheren T.B. Trotman en R. Kuiper, en is op 10 november 2026 uitgesproken.
Hoge Raad · 10 november 2026
Strafrecht Wrakingskamer wijst wraking van strafrechter af na beperkte pleittijd voor verdachte Tijdens een strafzaak op 14 oktober 2026 in Den Haag kreeg een verdachte in zijn pleidooi minder tijd dan de rechter had afgesproken. De rechter had voorafgaand aan de zitting bij de raadsman en de officier van justitie nagevraagd hoeveel tijd zij nodig dachten te hebben. Daags voor de zitting liet hij weten dat een pleidooi van 180 minuten nog net zou passen en dat langer niet zou worden toegestaan. De raadsman had zelf om een hele zittingsdag gevraagd, wat in de planning van strafzaken neerkomt op zes zittingsuren.
Op de zitting gaf de rechter de raadsman na een uur en na twee uur een seintje. Bij het tweede seintje eiste de raadsman dat de rechter hem de garantie gaf dat hij zijn pleidooi mocht afmaken, anders moest de rechter een andere beslissing nemen. De rechter weigerde die toezegging. Daarop wraakte de raadsman de rechter. Wraking is het verzoek om een rechter uit een zaak te halen omdat hij niet onpartijdig zou zijn.
De verdachte voerde aan dat alleen zijn spreektijd werd beknot en die van het Openbaar Ministerie niet. Het OM had ook een te korte zittingsduur bepaald, terwijl in de zaak van een medeverdachte wel twee dagen waren uitgetrokken. Volgens de verdachte moesten de voor hem belangrijkste verweren nog komen, zoals die over de bewijsbaarheid, zijn rol, de strafmaat en de ontnemingsvordering. De motivering van de rechter dat hij nog andere dingen te doen had, had volgens hem niets met een goede procesorde te maken. Het ging volgens de verdediging om niet meer dan 20 minuten overschrijding.
De wrakingskamer van de rechtbank Den Haag ging daar niet in mee. Een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn, en alleen bijzondere omstandigheden die zwaarwegend wijzen op (de schijn van) partijdigheid kunnen dat vermoeden doorbreken. De kamer stelde eerst vast dat de rechter de zittingsduur niet in overleg met de officier van justitie had beperkt tot zes uur: de raadsman had zelf om een hele dag gevraagd. Dat de rechter weigerde onvoorwaardelijk toe te zeggen dat het pleidooi hoe dan ook zou mogen worden afgemaakt, wijst volgens de kamer niet op vooringenomenheid. Daaruit volgt ook niet dat de rechter geen extra tijd zou hebben gegeven als het pleidooi na 180 minuten bijna klaar was. De rechter schreef in zijn reactie dat een kleine uitloop geen probleem zou zijn geweest, waarmee ook het verwijt over de vijf minuten uitloop voor de officier van justitie niet opging.
De wrakingskamer wees er verder op dat het de verantwoordelijkheid van de raadsman is zijn pleidooi in de beschikbare tijd te passen. Wie belangrijke onderdelen pas aan het einde van het betoog bewaart, neemt dat risico zelf. Het is de taak van de rechter om regie te voeren, de procesorde te bewaken en te zorgen voor hoor en wederhoor, en daarbij heeft hij veel vrijheid. De kamer zag in die regie geen aanknopingspunt voor de objectieve schijn van partijdigheid.
De kamer wees het wrakingsverzoek af. De hoofdzaak wordt voortgezet in de stand waarin die zich bevond toen het verzoek werd ingediend, en tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.
Rechtbank Den Haag · 9 november 2026
Strafrecht Hoge Raad: beslag op 83,5 kilo drugs beëindigd door vernietiging, beroep klaagster niet-ontvankelijk Een bedrijf wilde 83,5 kilo van de stof a-PiHP terug die onder een andere persoon in beslag was genomen. De rechtbank Noord-Holland wees die teruggaaf af. Het bedrijf ging daarop in cassatie. Dat beroep komt niet aan een inhoudelijke beoordeling toe, omdat de stof inmiddels niet meer bestaat.
Alfa-PiHP is een synthetische drug. De inbeslaggenomen partij is vernietigd, met een machtiging van de officier van justitie. Dat bleek uit inlichtingen die de advocaat-generaal bij het Openbaar Ministerie had ingewonnen. Een officier kan zo'n machtiging geven op grond van artikel 117 van het Wetboek van Strafvordering. Daarmee kunnen in beslag genomen voorwerpen worden vernietigd, bijvoorbeeld omdat ze gevaarlijk zijn of omdat bewaren niet verantwoord is.
De Hoge Raad wijst op artikel 134, tweede lid, van dat wetboek. Volgens die bepaling eindigt een beslag zodra de machtiging van artikel 117 is verleend en het voorwerp niet om baat is vervreemd. Dat is hier het geval. Het beslag is dus beëindigd, en daarmee is er niets meer waarover de Hoge Raad nog kan oordelen. Wie een beslag aanvecht, moet daar nog belang bij hebben, en dat belang is hier vervallen.
De advocaat van het bedrijf had een cassatiemiddel ingediend. De advocaat-generaal concludeerde tot niet-ontvankelijkverklaring van de klaagster. De Hoge Raad volgt die lijn en neemt het beroep niet in behandeling.
De Hoge Raad verklaart het beroep van het bedrijf niet-ontvankelijk. De beschikking van de rechtbank, die het teruggaafverzoek ongegrond verklaarde, blijft daarmee in stand.
Hoge Raad · 10 november 2026
Strafrecht Rechter beveelt medisch onderzoek na verkeersongeval, verzekeraar betaalt € 18.782 voorschot Een man raakte in 2022 betrokken bij een verkeersongeval. De verzekeraar van de tegenpartij heeft erkend aansprakelijk te zijn. Wat partijen verdeeld houdt, is of de klachten die de man nu nog heeft echt door dat ongeval komen, en of het medisch dossier compleet genoeg is om dat te beoordelen. Daarom vroeg hij de kantonrechter van de rechtbank Rotterdam om een voorlopig deskundigenonderzoek te bevelen. Dat is een onderzoek door onafhankelijke deskundigen vóórdat er een hoofdprocedure is, zodat partijen weten waar ze aan toe zijn.
De verweerder voerde op de zitting aan dat de kantonrechter niet bevoegd zou zijn, omdat de schade naar verwachting hoger is dan € 25.000. De kantonrechter wees dat verweer af. Een bevoegdheidsverweer moet volgens de wet al in het verweerschrift staan en was te laat gedaan. Ook had de rechter geen reden om de zaak uit eigen beweging door te sturen naar de handelskamer, zeker nu partijen het inmiddels eens waren over de invulling van het onderzoek.
Partijen spraken af dat eerst een neuroloog de man onderzoekt en daarna een psychiater. De psychiater mag pas beginnen nadat hij het definitieve rapport van de neuroloog heeft ontvangen, en moet dat rapport meewegen. Beide deskundigen hebben toegezegd het onderzoek uit te voeren.
De kantonrechter nam de vragen over die partijen hadden afgesproken, de zogenoemde IWMD-vraagstelling uit 2025. Daarin wordt onder meer gevraagd naar de klachten van de man, de diagnose, zijn beperkingen, de vraag of nog verbetering of verslechtering te verwachten is, en hoe zijn situatie zou zijn geweest zonder het ongeval. Op gezamenlijk verzoek kwamen er twee instructies bij. De deskundigen moeten beoordelen of de beschikbare medische informatie voldoende is en, zo niet, welke aanvullende informatie nodig is. Ook krijgen ze te horen dat de man sinds medio juli een paar uur per week als Uber Eats-bezorger werkt en bestellingen per fiets bezorgt, wat hem volgens hemzelf veel moeite kost.
De neuroloog begrootte zijn onderzoek op € 7.287,23 inclusief btw, de psychiater op € 11.495 inclusief btw. Partijen hadden geen bezwaar tegen die bedragen. De rechter stelde het voorschot daarom vast op in totaal € 18.782,23. Omdat de verzekeraar de aansprakelijkheid voor het ongeval heeft erkend en partijen dit zo hebben afgesproken, moet zij dat voorschot betalen. Wie de kosten uiteindelijk draagt, wordt pas na het onderzoek bepaald, in een eventuele bodemprocedure.
De kantonrechter beval het deskundigenonderzoek, benoemde de neuroloog en de psychiater en gaf de verzekeraar twee weken na ontvangst van de nota van het Landelijk Dienstencentrum voor de Rechtspraak om € 18.782,23 voor te schieten. De deskundigen moeten binnen drie maanden na de start van hun onderzoek hun definitieve rapport inleveren en partijen de kans geven op de conceptrapporten te reageren. Alle verdere beslissingen houdt de rechter aan.
Rechtbank Rotterdam · 13 november 2026
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht Rechter wijst auteursrechtclaim tegen Loewe af: Whisker-tas niet gekopieerd van Ida Een Nederlands tassenmerk dat leren handtassen ontwerpt en verkoopt, stapte naar de rechter omdat het Spaanse luxemerk Loewe zou hebben gekopieerd. De ontwerpster stelde dat de 'Whisker', die Loewe in maart 2026 presenteerde, een inbreuk was op haar tas 'Ida'. Die tas hoort sinds de herfstcollectie van 2025 tot de succesvolste ontwerpen van haar merk. De Ida werd in januari 2025 in Parijs getoond aan zo'n 400 inkopers van grote warenhuizen en in februari 2025 tijdens de New York Fashion Week. Het eerste exemplaar ging op 4 juli 2025 over de toonbank.
De ontwerpster schreef Loewe op 9 maart 2026 aan en vroeg om overleg. Loewe wees het verwijt af. De gesprekken die volgden leidden niet tot een oplossing. Rond 27 augustus 2026 bracht Loewe de Whisker wereldwijd op de markt, ook in Nederland: online en in de eigen winkels. De ontwerpster vroeg de voorzieningenrechter in kort geding om Loewe te verbieden de tas in Nederland te verkopen, om informatie over productie en verkoop te geven en om dat alles met dwangsommen te versterken.
Loewe voerde verweer en begon zelf een tegenzaak. Volgens Loewe heeft zij het ontwerp zelfstandig ontwikkeld en was zij niet eens bekend met de Ida. Ze stelde dat de ontwerpster juist haar rits-strook had overgenomen, de overhangende strook langs de bovenzijde van de tas, uit eerdere Loewe-modellen. De rechter liet dat laatste standpunt toe, ook al kwam het pas laat in de procedure. Het was een kleine wijziging waardoor de ontwerpster niet in haar verdediging werd geschaad.
Eerst bekeek de rechter of Nederland bevoegd is. Dat is zo, ook ten aanzien van het Spaanse moederbedrijf, omdat de Nederlandse dochter Loewe Holanda B.V. in Amsterdam is gevestigd en de vorderingen nauw samenhangen. Ook de spoed was er volgens de rechter: de vermeende inbreuk duurde dagelijks voort.
Over de Ida was de rechter positief. De combinatie van tien ontwerpkeuzes, zoals de lage taille, de buisvormige randen, de overhangende 'hondenoren' en de vijgvormige zijkant, weerspiegelt de persoonlijkheid van de maker en is daarom auteursrechtelijk beschermd. Loewe had alleen tassen genoemd waarin losse elementen voorkwamen, nooit de combinatie. De rechter vond het bovendien niet erg aannemelijk dat Loewe de Ida niet kende, gezien de publiciteit en de vertoning in de modewereld terwijl de Whisker nog in ontwerp was.
Toch was er volgens de rechter geen inbreuk. Een aantal kenmerken van de Ida keert terug in de Whisker, maar niet op dezelfde manier. De Whisker heeft geen verstevigde rand langs de voetjes, een duidelijker achthoekige onderkant en een geprononceerdere taille. De neerwaartse welving zit alleen aan de voorkant, de achterzijde is recht. Vanaf de zijkant heeft de tas geen vijgvorm, omdat hij naar voren kantelt voor een 'collapsed look'. Waar Loewe dezelfde elementen gebruikte, gaf zij die een eigen creatieve uitwerking, waardoor de Whisker een eigen oorspronkelijk karakter heeft. Of Loewe de Ida als voorbeeld nam, liet de rechter daarom in het midden.
Ook de tegenvordering van Loewe sneuvelde. De rits-strook van de Ida verschilt van die van de Madrid en de Strip Shoulder Bag: bij die tassen hangt de strook maar aan één kant of asymmetrisch over, bij de Ida hangt hij in een andere boog en met afgeronde uiteinden. Het verbod om te zeggen dat Loewe heeft gekopieerd was ook niet nodig, omdat de ontwerpster dat buiten de rechtszaak niet had gedaan.
De voorzieningenrechter weigerde alle gevraagde voorzieningen in conventie en reconventie. De ontwerpster en haar bedrijf moeten hoofdelijk € 2.101 aan proceskosten aan Loewe betalen, plus € 98 aan nakosten en wettelijke rente. De proceskosten in de tegenzaak werden op nihil begroot.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht