Kantonrechter wijst affectieschadeclaim tegen werkgever verongelukte chauffeur af Een vrouw die na een dodelijk verkeersongeval afscheid moest nemen van haar zwaargewonde vader, krijgt bij de kantonrechter in Overijssel geen gelijk in haar poging de werkgever van haar vader aansprakelijk te stellen voor haar affectieschade.
De vader van de vrouw werkte als directiechauffeur. In de nacht van 10 op 11 april 2025 reed hij, na het afzetten van een directielid en diens echtgenote, terug naar huis toen zijn auto op de N35 frontaal tegen een boom botste. Hij overleed aan zijn verwondingen. De vrouw, zijn dochter uit een eerder huwelijk, werd nog dezelfde dag teruggebeld met het verzoek meteen afscheid te komen nemen, omdat het overlijdensproces sneller ging dan verwacht door de ernst van zijn verwondingen. Zij stelt dat het zien van haar vader in die toestand haar psychische klachten heeft bezorgd, waaronder nachtmerries en herbelevingen.
Bij de rechter vroeg zij niet meteen om schadevergoeding, maar om een zogeheten deelgeschilbeslissing: een aparte, snelle procedure die is bedoeld om één knelpunt in een schadezaak op te lossen, zodat partijen daarna zelf tot een schikking kunnen komen. Zij wilde dat de rechter vaststelde dat de werkgever aansprakelijk is voor het ongeval, zodat zij recht zou hebben op affectieschade: een vaste vergoeding die sinds 2019 in de wet is opgenomen voor het verdriet van naasten van een overleden of ernstig gewond slachtoffer, voor een volwassen, niet meer thuiswonend kind € 15.000.
De vrouw voerde twee argumenten aan. Ten eerste zou de werkgever zijn zorgplicht hebben geschonden door de arbeidstijden van haar vader niet goed te bewaken: als chauffeur moesten diens rij- en rusttijden nauwkeurig worden nageleefd, en uit de gegevens zou blijken dat de maximale diensttijd van tien uur was overschreden. Ten tweede zou de werkgever hebben gehandeld in strijd met de plicht om zich als goed werkgever te gedragen, omdat de bedrijfsverzekering die voor chauffeurs met een verkeerstaak was afgesloten geen affectieschade van nabestaanden dekte.
De kantonrechter volgt de vrouw op geen van beide punten. Uit de rittenregistratie van de auto blijkt dat de dienst van de vader die dag om 15.06 uur begon, dat hij tussen 20.08 en 22.20 uur bij huis stond en toen vrij over zijn tijd kon beschikken, en dat er zonder die pauze geen sprake was van een dienst langer dan tien uur. Er waren geen aanwijzingen dat hij daarnaast nog andere, niet-geregistreerde ritten had gemaakt. Van een tekortschieten in de zorgplicht is dus geen sprake, en daarmee ook niet van een verwijt aan de werkgever voor het ontstaan van het ongeval zelf.
Ook het argument over de verzekering wijst de kantonrechter af. Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad moet een werkgever voor werknemers die voor hun werk aan het verkeer deelnemen, zorgen voor een behoorlijke verzekering tegen verkeersongevallen. De werkgever had zo'n verzekering afgesloten, bij verzekeraar TVM. Dat die verzekering geen affectieschade van nabestaanden dekt, maakt haar volgens de kantonrechter nog niet onbehoorlijk: de verzekering moet in zijn geheel worden beoordeeld, en het is niet gebleken dat dekking van affectieschade inmiddels de algemeen aanvaarde norm is. Weliswaar bieden sommige verzekeraars die dekking wel aan, maar van een brede meerderheid is geen sprake, en het gaat bovendien om een op zichzelf staande schadepost die vooral bedoeld is als erkenning van verdriet, niet als vergoeding van de schade van de werknemer zelf. Omdat de werkgever bovendien geen enkel verwijt treft voor het ongeval, wegen die overwegingen van erkenning en genoegdoening volgens de kantonrechter minder zwaar.
De kantonrechter wijst het verzoek daarom af. Omdat de wet voorschrijft dat de kosten van een deelgeschilprocedure altijd moeten worden begroot, ook als het verzoek wordt afgewezen, stelt de kantonrechter de kosten vast op € 6.479,55, te vermeerderen met € 93 griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet is komen vast te staan, wordt de werkgever niet veroordeeld om dat bedrag ook daadwerkelijk te betalen.
Rechtbank Overijssel · 11 augustus 2026
Civiel Recht Hof bekrachtigt: indoor skicentrum aansprakelijk voor hersenletsel van skiër zonder helm Een ervaren skiër viel op 11 maart 2019 tijdens een les op een indoor skibaan en liep ernstig hersenletsel op. Hij droeg geen helm. Zijn hoofd kwam bij de val op de skimat of de achterrol van de baan terecht. De man lag drie weken in coma en was daarna nog vier weken opgenomen op de neurologische afdeling. Het skicentrum en zijn twee eigenaren moeten volgens het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden opdraaien voor de schade.
Het hof beoordeelde de zaak in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland van 1 mei 2024 in een deelgeschil, een verkorte procedure over een deel van een letselschadezaak. Het beroep richtte zich ook tegen het vonnis van die rechtbank van 9 april 2025, waarin tussentijds hoger beroep tegen de beschikking werd toegestaan. De rechtbank had geoordeeld dat het skicentrum aansprakelijk is voor de volledige schade van de man. In het algemene voorwaardenbeding van het centrum stond alleen het advies om een helm te dragen, en dan nog uitsluitend voor skiërs ouder dan 12. Voor kinderen en snowboarders gold een helmplicht.
Het skicentrum voerde aan dat het zijn verplichtingen was nagekomen. De baan werkte goed, de les werd gegeven door een ervaren en gecertificeerde skileraar en het helmadvies stond in de voorwaarden. Volgens het centrum kon van hem niet worden verlangd dat hij erop toezag dat dit advies werd opgevolgd. De man had zelf een verkeerde beweging gemaakt en kende de risico's van de sport.
Het hof oordeelde anders. Het centrum is een professionele aanbieder van skilessen en de man was een consument. Indoor skiën is een risicovolle sport, ook voor ervaren skiërs, zeker op een harde ondergrond en een machinaal aangedreven baan met een snelheid tot 20 kilometer per uur. Van een bedrijf dat zulke lessen aanbiedt mag worden verwacht dat het binnen redelijke grenzen veiligheidsmaatregelen treft. Dat betekent ten minste dat het dringend adviseert om een helm te dragen. De enkele vermelding in de algemene voorwaarden was daarvoor onvoldoende.
Het hof wees op wat het centrum had nagelaten, terwijl dat eenvoudig had gekund. Er hingen geen borden bij de entree. De skileraren herhaalden het advies niet en droegen zelf geen helm. Er was geen toezicht op het dragen van een helm en er waren geen helmen te leen of te huur, alleen te koop. Een van de eigenaren bevestigde tijdens de mondelinge behandeling dat er voor het ongeval geen helmen werden gedragen, ook niet door kinderen onder de 12, en dat het centrum zich niet bewust was van het gevaar. Dat de man in die omstandigheden zelf ook geen helm droeg, ontslaat het centrum volgens het hof niet van zijn eigen zorgplicht. Het centrum is daarom toerekenbaar tekortgeschoten in de nakoming van de overeenkomst.
Ook het beroep op het beding 'Eigen risico' in de algemene voorwaarden slaagde niet. Het hof zag niet in dat het centrum 'er alles aan' had gedaan om het risico op blessures te beperken, zoals in de voorwaarden stond. Bovendien is een beding dat de aansprakelijkheid voor letselschade volledig uitsluit in een overeenkomst met een consument een oneerlijk beding, dat het hof zo nodig ambtshalve vernietigt.
Ook een deel van de schade voor eigen rekening van de man, wegens eigen schuld, vond het hof niet aan de orde. Dat skiën het risico op vallen met zich meebrengt, is geen eigen schuld. Een val is inherent aan de sport, ernstig hersenletsel door het ontbreken van een helm is dat niet. De man heeft voldoende onderbouwd dat hij een helm zou hebben gedragen als het centrum bij aanvang van de les actief had aangeraden dat te doen. Het argument dat de baan met 17 kilometer per uur op een lage snelheid draaide, verwierp het hof, omdat het maximum 20 kilometer per uur was. De schade wordt daarom volledig aan het centrum toegerekend.
Het hof bekrachtigt de deelgeschilbeschikking van 1 mei 2024 en het vonnis van 9 april 2025, voor zover dat aan zijn oordeel was onderworpen. Het skicentrum en de eigenaren moeten de proceskosten in hoger beroep betalen: € 362 aan griffierecht en € 2.580 aan salaris van de advocaat van de man. De man moet € 1.290 aan proceskosten in een eerder incident vergoeden. De zaak gaat terug naar de rechtbank Midden-Nederland, die de hoofdprocedure voortzet en de omvang van de schade verder beoordeelt.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 13 oktober 2026
Civiel Recht Man vrijgesproken van zware mishandeling na vechtpartij op festival in Elst, wel veroordeeld voor mishandeling Tijdens het Lingepop festival in Elst sloeg een man op 20 april 2025 het slachtoffer met zijn vuist in het gezicht, waarna hij hem, terwijl het slachtoffer weerloos op de grond lag, een schop tegen de buik gaf. De verdachte was zelf met zijn partner en kinderen op het festival aanwezig.
De rechtbank beoordeelde drie onderdelen van de aanklacht. Voor openlijke geweldpleging, waarbij het gaat om geweld samen met anderen, werd de man vrijgesproken: uit het dossier bleek niet dat hij samen met anderen geweld had gebruikt. Ook zware mishandeling was niet bewezen, omdat het letsel van het slachtoffer, een zwelling bij het jukbeen, pijnlijke schouder en loslating van het achterste glasvochtmembraan, naar het oordeel van de rechtbank niet de drempel van zwaar lichamelijk letsel haalt. Dit vlies zou vanzelf genezen en medisch ingrijpen was niet noodzakelijk.
De verdachte voerde aan dat hij handelde uit noodweer: het slachtoffer zou dreigend op hem zijn afgerend en een schoppende beweging hebben gemaakt. De rechtbank verwierp dit verweer. Camerabeelden lieten zien dat het juist de verdachte was die op het slachtoffer afliep, zich met zwaaiende armen door de menigte bewoog en uithaalde. Dat is in de kern aanvallend gedrag, geen verdediging.
Wat overbleef was gewone mishandeling, en dat feit achtte de rechtbank wel bewezen. Bij het bepalen van de straf woog mee dat de verdachte geen recent strafblad heeft en zijn leven op orde heeft. Normaal gesproken geldt bij een eerste mishandeling een geldboete van € 1.000 als uitgangspunt. De rechtbank vond een geldboete hier echter niet passend, omdat het geweld plaatsvond op een openbaar festival dat voor alle leeftijden toegankelijk was, nota bene terwijl de verdachte er zelf met zijn gezin was.
Het slachtoffer vorderde € 7.000 aan materiële schade en € 6.000 aan smartengeld. De materiële vordering wees de rechtbank af: er waren geen daadwerkelijke kosten gemaakt die niet al vergoed waren. Het gevorderde smartengeld werd grotendeels afgewezen. De rechtbank kende wel € 750 toe op grond van het opgelopen lichamelijk letsel, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de dag van het incident. Gesteld blijvend letsel en psychische gevolgen leverden geen zelfstandige grondslag op voor een hoger bedrag.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een taakstraf van 60 uur, met als vervangende straf 30 dagen hechtenis als de taakstraf niet naar behoren wordt uitgevoerd. Daarnaast moet hij € 750 smartengeld betalen aan het slachtoffer, en is hem dezelfde betalingsverplichting opgelegd ten gunste van de Staat.
Rechtbank Gelderland · 27 oktober 2026
Strafrecht Rechtbank wijst claim af van vrouw die uit ziekenhuisbed viel en hersenbloeding kreeg Een 81-jarige vrouw uit de Verenigde Arabische Emiraten viel in januari 2022 uit haar ziekenhuisbed, kort na een hersenoperatie in het Haaglanden Medisch Centrum (HMC) in Den Haag. Op 17 januari 2022 om 05.30 uur vond een verpleegkundige haar op de grond naast haar bed. Enkele uren later bleek uit een CT-scan dat zij een hersenbloeding had in de linker hersenhelft. Tegenwoordig is zij vrijwel volledig invalide en heeft zij dag en nacht zorg nodig. Zij en haar echtgenoot houden het ziekenhuis verantwoordelijk.
De vrouw had op 14 januari 2022 in het HMC een recidiverende, goedaardige hersentumor laten verwijderen. Het ziekenhuis had vooraf een verhoogd valrisico vastgesteld. Vanaf 15 januari was zij verward, en in de nacht van 16 op 17 januari werd de diagnose delier gesteld. Daarna volgde de val. Na de ontdekking van de hersenbloeding koos het ziekenhuis voor afwachtend beleid en niet voor drukverlaging in de hersenen. In februari 2022 verhuisde de vrouw naar een ziekenhuis in de Emiraten, waar zij ruim zes maanden werd behandeld, en daarna naar een revalidatiekliniek in India.
De vrouw vorderde in de procedure tegen het HMC en zijn verzekeraar Medirisk drie verklaringen voor recht. Zij stelde ten eerste dat het ziekenhuis onvoldoende maatregelen had genomen om de val te voorkomen. Ten tweede dat de val de hersenbloeding had veroorzaakt. Ten derde dat de diagnose CAA (een aandoening waarbij de bloedvaatjes in de hersenen kunnen gaan lekken) te laat was gesteld en dat na de bloeding geen goede behandeling was gevolgd, waardoor een vertraging in de behandeling was ontstaan. Daarnaast vroeg zij schadevergoeding, nader op te maken bij staat. Het ziekenhuis en de verzekeraar voerden verweer: er waren geen andere maatregelen nodig, de bloeding kwam waarschijnlijk door CAA en eerder ingrijpen had niets uitgemaakt.
De rechtbank oordeelt dat zij niet kan vaststellen dat het ziekenhuis een fout maakte. In het dossier staat wel dat het valrisico verhoogd was, maar niet welke maatregelen daarop volgden. Dat is volgens de rechtbank op zichzelf geen reden om onzorgvuldigheid aan te nemen. De maatregelen die de val het zekerst hadden voorkomen, zoals fixeren en sederen, zijn ingrijpend en voor kwetsbare ouderen niet zonder risico. De richtlijnen raden die niet standaard aan. De overige maatregelen in de richtlijnen en protocollen, zoals een valmat of het bed tegen de muur, zijn aandachtspunten en geen voorschriften. Het bed in de lage stand zetten was wel aangewezen. Het ziekenhuis stelde dat dat standaard gebeurde, en een arts verklaarde dat ook. Dat het niet in het dossier staat, vindt de rechtbank niet genoeg om eraan te twijfelen.
Ook het oorzakelijk verband tussen de val en de hersenbloeding staat volgens de rechtbank niet vast. Dat hoefde strikt genomen niet meer beoordeeld te worden, maar de rechtbank overweegt het ten overvloede. Er was na de val geen uitwendig letsel aan het hoofd te zien, ook niet op de CT-scan. De uitvalsverschijnselen zaten links in het lichaam en wijzen op de rechter hersenhelft, terwijl de bloeding links zat. Dat de val via een coup-contrecoupeffect toch schade rechts veroorzaakte, is onvoldoende onderbouwd. Bovendien waren er aanwijzingen dat de vrouw al voor de val minder kracht in haar linkerzij had.
De stelling dat de behandeling vertraagd is, slaagt evenmin. De vrouw heeft niet medisch onderbouwd dat bij eerdere ontdekking van de bloeding wel drukverlaging was toegepast. Op de zitting bleek dat die ingreep riskant is en dat niet zonder meer vaststaat dat hij nodig was. Volgens de medisch adviseur van Medirisk is drukverlaging bij een niet-traumatische bloeding nooit bewezen effectief en is terughoudendheid geboden, zeker bij oudere patiënten. Ook uit de stukken van het ziekenhuis in de Emiraten blijkt niet dat artsen daar vonden dat direct ingrijpen beter was geweest.
De echtgenoot had sterk de indruk dat het HMC de val onder het tapijt wilde vegen. Het ziekenhuis erkende dat hij per abuis niet over de val was geïnformeerd en bood excuses aan. De rechtbank begrijpt zijn boosheid, maar die kwestie valt buiten deze procedure.
De rechtbank wijst alle vorderingen af. De vrouw moet de proceskosten van het ziekenhuis en de verzekeraar betalen, begroot op € 2.230, binnen veertien dagen na aanschrijving, met wettelijke rente als zij te laat betaalt.
Rechtbank Den Haag · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof bekrachtigt afwijzing schadeclaim tegen Allianz na mislukt bewijs aanrijding Een vrouw stelde dat zij op 5 mei 2022 was aangereden door een auto terwijl zij met haar tweeënhalfjarige kleinzoon naar de speeltuin liep. Zij vorderde bij de kantonrechter een verklaring dat verzekeraar Allianz, die de betrokken auto verzekerde, aansprakelijk is voor haar schade. Allianz betwistte dat er ooit contact is geweest tussen de auto en de vrouw.
De kantonrechter in Apeldoorn wees de vordering op 10 maart 2025 af na het horen van getuigen, omdat niet was bewezen dat de door de vrouw gestelde aanrijding had plaatsgevonden. De vrouw ging tegen dat vonnis in hoger beroep bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, met als doel dat haar vordering alsnog zou worden toegewezen.
Het hof legde uit dat de vrouw, die zich beriep op een recht op schadevergoeding, moest bewijzen dat de bij Allianz verzekerde auto daadwerkelijk bij een ongeval betrokken was waardoor zij schade had geleden. Pas als dat vaststaat, geldt de wettelijke regel dat de bestuurder aansprakelijk is tenzij overmacht aannemelijk wordt gemaakt. Het enkel aannemelijk maken van betrokkenheid van de auto is daarvoor niet genoeg.
Beide partijen brachten getuigen naar voren die hun eigen lezing ondersteunden. De vrouw verklaarde dat zij tegen de auto botste en op de grond viel samen met haar kleinzoon, en bracht verklaringen in van familieleden, buurvrouwen en haar maatschappelijk werker. De bestuurder van de auto verklaarde juist dat het kind alleen was gestruikeld voor de auto en dat er nooit contact is geweest, een lezing die werd ondersteund door haar ouders, die in de auto zaten, en een vriendin die in de buurt stond.
Het hof kon niet vaststellen welke van de twee tegenstrijdige lezingen klopte. De verklaringen van beide kanten kwamen vooral van familie, vrienden en bekenden, wat het hof met behoedzaamheid liet meewegen. Ook medische informatie bood geen uitsluitsel: de huisarts noteerde alleen een schaafwond en lichte zwelling, terwijl de maatschappelijk werker later blauwe plekken zou hebben gezien, en dat spoorde niet goed met elkaar. Een getuigenverklaring van een buurvrouw die pas na het verlies bij de kantonrechter naar voren kwam, veranderde dat oordeel niet. Het hof wees ook het verzoek om deze getuige alsnog te horen af, omdat de vrouw niet had aangegeven wat de getuige meer of anders zou kunnen verklaren dan al op papier stond.
Omdat de onzekerheid over wat er precies is gebeurd voor rekening komt van de partij die de bewijslast draagt, oordeelde het hof dat de vordering terecht was afgewezen. Het hof bekrachtigde het vonnis van de kantonrechter en veroordeelde de vrouw tot betaling van de proceskosten van Allianz in hoger beroep: € 827 aan griffierecht en € 2.580 aan advocaatkosten, te vermeerderen met wettelijke rente bij te late betaling.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 18 augustus 2026
Civiel Recht