Hoge Raad: cassatieberoep belastingzaak niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht Een bedrijf dat in cassatie wilde komen tegen een uitspraak van het gerechtshof in een belastingzaak, betaalde het verschuldigde griffierecht niet. Daardoor kwam de Hoge Raad niet eens toe aan de inhoud van het geschil. De Belastingkamer verklaarde het beroep niet-ontvankelijk.
Het bedrijf had beroep in cassatie ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026. Bij aangetekende brief van 1 juli 2026 wees de griffier van de Hoge Raad het bedrijf op de verschuldigdheid van griffierecht en gaf hij vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht werd niet voldaan.
Op 3 augustus 2026 kreeg het bedrijf via het digitale dossier alsnog de gelegenheid om uit te leggen waarom het niet had betaald. Dat deed het in een brief van 28 augustus 2026. Het bedrijf betoogde dat het ontoelaatbaar is om het griffierecht vooraf te vorderen en het beroep niet-ontvankelijk te verklaren als de betaling uitblijft. Volgens het bedrijf past dat niet bij het recht op een doeltreffende voorziening in rechte uit artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 van dat Handvest. Het bedrijf voerde aan dat het Hof van Justitie van de Europese Unie, als het daarover wordt gevraagd, zal oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven bij een ongegrond beroep. Die werkwijze zou veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom verplicht zijn vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen.
De Hoge Raad volgde dat betoog niet. Wat het bedrijf in zijn brief aanvoerde, geeft volgens de Hoge Raad geen reden om aan te nemen dat het bedrijf niet in verzuim was. De Hoge Raad verwees naar de overwegingen in zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij al had uiteengezet waarom er geen aanleiding is om prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie te stellen. Ook nu zag hij daartoe geen reden. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, zesde lid, van de Algemene wet bestuursrecht niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een veroordeling in de proceskosten volgde niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: dak van woning verhuurd voor zonnepanelen geeft geen BTW-aftrek op de bouwkosten Een echtpaar kocht in april 2019 een bouwkavel en liet er een woning op bouwen. Al op de dag van de aankoop wilden de twee het dak gaan verhuren voor zonnepanelen. Daarvoor richtten ze een maatschap op. Die maatschap verhuurt sinds 17 juli 2020, voor in beginsel 25 jaar, het dak aan een van de echtgenoten. De huur bedraagt € 112 per jaar, exclusief omzetbelasting. De maatschap koos voor belaste verhuur en vroeg de btw terug die was gerekend voor de bouw van het dak. Het ging om € 17.675 over 2019 en € 11.914 over 2020.
De Belastingdienst verleende de teruggaaf eerst, maar vorderde die daarna terug met twee naheffingsaanslagen. Het gerechtshof Amsterdam vond dat de maatschap met de dakverhuur wel een economische activiteit uitoefent. Volgens het hof is er een markt voor de verhuur van daken voor zonnepanelen en krijgt de maatschap er 25 jaar lang een vergoeding voor. Toch kreeg de maatschap geen teruggaaf. De bouwkosten van het dak zijn volgens het hof voor privédoeleinden gemaakt, omdat een woning zonder dak niet bewoonbaar is en de kosten dus hoe dan ook zouden zijn gemaakt. Bovendien kan voor het dak niet voor belaste verhuur worden gekozen, omdat het dak als onderdeel van een woning dienstdoet.
De zaak kwam bij de Hoge Raad in cassatie tegen die uitspraak van het gerechtshof Amsterdam van 23 mei 2024. Beide partijen gingen in cassatie. De Staatssecretaris van Financiën vond dat de maatschap geen economische activiteit verricht, omdat de lage huur en de afwezigheid van klanten niet passen bij een gewone verhuurder van daken. Dat betoog slaagde niet. Het hof had het juiste toetsingskader gebruikt en zijn oordeel berust op een waardering van de feiten, die in cassatie niet op juistheid wordt getoetst. Omdat er een markt voor dakverhuur is, hoeven de hoogte van de vergoeding en de omvang van de klantenkring er niet aan in de weg te staan dat de maatschap als ondernemer geldt.
De maatschap klaagde vooral over het 'hoe dan ook'-argument van het hof. Op dat punt kreeg zij gelijk. De Hoge Raad oordeelt dat het hof geen rekening had hoeven houden met de vraag of de kosten ook zonder verhuur zouden zijn gemaakt. Dat criterium komt uit een eerder arrest over een woonhuis dat deels was gekocht voor eigen bewoning. Hier gaat het om een woning waarvan het dak voor bedrijfsdoeleinden wordt gebruikt. De Hoge Raad rekent het dak en de woning tot één investeringsgoed dat tot het bedrijfsvermogen van de maatschap is gaan behoren.
De klacht leidt toch niet tot vernietiging, omdat de tweede grond van het hof overeind blijft. Voor belaste verhuur is doorslaggevend dat het verhuurde niet als woning wordt gebruikt. Elke mate van gebruik voor wonen staat aan die keuze in de weg, ook als iemand anders dan de huurder er woont. Het dak van een woonhuis doet naar zijn aard dienst als woning. Daarom kan voor het dak niet worden gekozen voor belaste verhuur, en bestaat er geen recht op aftrek van de btw op de bouwkosten.
De Hoge Raad verklaart beide beroepen ongegrond, dus de naheffingsaanslagen blijven staan. Wel is de redelijke termijn voor de cassatieprocedure met niet meer dan zes maanden overschreden. De Staat (de minister van Justitie en Veiligheid) moet de maatschap daarvoor € 500 immateriële schadevergoeding betalen. Voor het incidentele beroep van de Staatssecretaris moet de maatschap € 1.868 aan proceskosten krijgen. Voor het principale beroep volgt geen proceskostenveroordeling.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad wijst beroep af: griffierecht niet betaald, geen prejudiciële vragen Een bedrijf dat in cassatie wilde gaan tegen een belastinguitspraak, krijgt geen inhoudelijke behandeling bij de Hoge Raad. De reden is eenvoudig: het verschuldigde griffierecht, de vaste bijdrage die je betaalt om een zaak bij de rechter te laten behandelen, is niet betaald. Daarmee strandt het beroep voordat de Hoge Raad aan de kern van de zaak toekomt.
Het beroep richt zich in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026. Het ging om een belastingzaak waarin het bedrijf, belanghebbende genoemd, door een gemachtigde werd vertegenwoordigd. Wat het hof inhoudelijk had beslist, speelt in dit arrest geen rol: de Hoge Raad kijkt alleen naar de vraag of het beroep ontvankelijk is.
De griffier van de Hoge Raad stuurde het bedrijf op 1 juli 2026 een aangetekende brief. Daarin stond dat griffierecht verschuldigd was en dat het bedrijf vier weken had om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht werd niet betaald.
Op 30 juli 2026 plaatste de griffier daarna een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Daarmee kreeg het bedrijf de kans om uit te leggen waarom het griffierecht niet was betaald. Het bedrijf maakte daar gebruik van met een brief van 28 augustus 2026, die het via het webportaal van de Hoge Raad indiende.
In die brief voerde het bedrijf geen praktische reden aan, maar een principieel bezwaar. Het vond dat het niet past bij het Europese Handvest van de grondrechten (artikel 47, gelezen met artikel 52) om een cassatieberoep alleen in behandeling te nemen als het griffierecht vooraf is betaald. Het bedrijf meende dat het Hof van Justitie van de Europese Unie zou oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond is. Die manier van heffen zou veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. Volgens het bedrijf moest de Hoge Raad daarom vragen stellen aan het Hof van Justitie.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat het bedrijf aanvoerde, geeft volgens de Hoge Raad geen reden om te zeggen dat het niet in verzuim was. De Hoge Raad verwees naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin dezelfde kwestie al is beoordeeld, en zag op de gronden uit dat arrest geen aanleiding om prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen. Omdat het griffierecht niet was betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, zesde lid, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
Over de proceskosten is de Hoge Raad kort: er is geen reden voor een veroordeling in de proceskosten. De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk, zodat het arrest van het Gerechtshof Amsterdam in stand blijft.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad verklaart cassatieberoep niet-ontvankelijk: bv betaalde griffierecht niet en wil Europese vragen Een bv die in belastingzaken tot aan de Hoge Raad wilde procederen, liep vast op een bedrag dat zij niet betaalde: het griffierecht. Wie in cassatie gaat, moet dat recht vooraf voldoen. De griffier stuurde de bv op 26 juni 2026 een aangetekende brief met de herinnering aan die betalingsplicht en gaf haar vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is de brief afgeleverd op het adres dat de bv zelf had opgegeven. Het geld kwam niet binnen.
Op 28 juli 2026 plaatste de griffier daarna een bericht in het digitale dossier van de bv. Daarmee kreeg de bv de kans uit te leggen waarom zij niet had betaald. Die kans benutte zij met een brief van 25 augustus 2026, ingediend via het webportaal van de Hoge Raad.
In die brief stelde de bv niet dat ze de brief van de griffier had gemist of dat de betaling mislukt was. Ze richtte zich tegen de regel zelf. Volgens de bv past het niet bij het recht op een eerlijk proces, vastgelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat een cassatieberoep alleen in behandeling wordt genomen als het griffierecht vooraf is betaald. Zij vond dat het recht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. De bv rekende erop dat het Hof van Justitie van de Europese Unie dat zou bevestigen en vond dat de Hoge Raad daarom verplicht was daarover vragen aan dat Hof voor te leggen.
De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat de bv aanvoerde was geen reden om aan te nemen dat zij niet in verzuim was geweest met de betaling. Voor het stellen van vragen aan het Hof van Justitie zag de Hoge Raad geen aanleiding. Hij verwees daarvoor naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij dit punt al had behandeld. Omdat de betaling uitbleef, moet het beroep volgens artikel 8:41, lid 6, van de Algemene wet bestuursrecht niet-ontvankelijk worden verklaard.
Het beroep richtte zich tegen de uitspraak van het gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026. Wat het hof in de belastingzaak had beslist, is door dit arrest niet beoordeeld; de Hoge Raad is daar niet aan toegekomen.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling volgt niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad: 72% schadeaftrek bij import tweedehands auto in bpm niet in strijd met EU-recht Wie een gebruikte auto uit een andere EU-lidstaat naar Nederland haalt en laat registreren, betaalt belasting van personenauto's en motorrijwielen (bpm). Die belasting mag niet hoger zijn dan het restant bpm dat al zit in een vergelijkbare auto die in Nederland is geregistreerd. Dat volgt uit het Unierechtelijke discriminatieverbod. Een man die voor zo'n geïmporteerde auto een naheffingsaanslag kreeg, procedeerde tot in cassatie over de vraag hoe schade aan de auto daarbij moet meetellen.
De auto had meer dan normale gebruiksschade. Dienst Domeinen Roerende Zaken raamde de herstelkosten op € 4.953. Op grond van de Uitvoeringsregeling mag 72 procent van zulke gecalculeerde herstelkosten worden afgetrokken van de handelsinkoopwaarde van een gelijksoortige, onbeschadigde auto. In dit geval was dat € 3.566. Het Gerechtshof Den Haag vond die regeling niet in strijd met het Unierecht. Het percentage is volgens het hof een gemiddelde, gebaseerd op onderzoek naar het effect van schade op de handelswaarde. Wie meent dat 100 procent van de herstelkosten moet worden afgetrokken, moet dat zelf onderbouwen, en dat had de man niet gedaan.
In cassatie betoogde de man dat het Unierecht voor elke geïmporteerde schadeauto een aftrek van 100 procent van de herstelkosten vereist, omdat dat bedrag de reële waardevermindering zou zijn. De Hoge Raad wijst dat af. Hij overweegt dat herstelkosten niet zonder meer gelijk zijn aan de waardedaling. Kosten voor het herstellen van onderdelen met alleen normale slijtage tellen niet mee, want die slijtage zit al in de koerslijstwaarde. En bij onderdelen met echte schade verdwijnt door het herstel ook de normale slijtage, zodat de waardedaling lager is dan de kosten.
Ook de bewijslast ligt volgens de Hoge Raad bij de belastingplichtige. Wie een hogere aftrek wil, moet aantonen dat bepaalde onderdelen schade vertonen die een waardedaling rechtvaardigt en hoe groot die is. De 72 procent is een praktische regel: iedere belastingplichtige mag dat percentage zonder nadere bewijsvoering aftrekken. Wil iemand meer aftrekken, dan moet hij dat staven met een deugdelijke schadecalculatie en beeldmateriaal. Het Unierecht regelt de verdeling van de bewijslast niet, dus dat is aan de lidstaten, mits de doeltreffendheid van het Unierecht niet wordt aangetast. Volgens de Hoge Raad bestaat er geen redelijke twijfel dat artikel 110 VWEU ruimte laat voor zo'n regeling. Prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie stelt hij daarom niet.
De overige middelen strandden eveneens. Het ging onder meer om de hoogte van de proceskostenvergoeding in het bestuursrecht, de vergoeding van € 500 voor overschrijding van de redelijke termijn van twee jaar met zes maanden, het recht om gehoord te worden, de vooraf te betalen griffierechten en de bevoegdheid van de nationale rechter om Unierecht toe te passen. Bij elk van die punten verwees de Hoge Raad naar eerdere arresten of oordeelde hij zonder motivering dat de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of ontwikkeling van het recht.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond. Het arrest van het Gerechtshof Den Haag blijft daarmee in stand. Een proceskostenveroordeling volgt niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht