Curaçaose rechter laat bouw van opslagloods in woonwijk doorgaan: schorsing bouwvergunning afgewezen Aan een straat op Curaçao, in een wijk met woningen, winkels en horeca, bouwt de eigenaar van een minimarkt een opslagloods van 1.731 m². De bouw is al begonnen. Buurtbewoners die tegenover het perceel wonen, willen dat de bouw stopt en vragen de rechter om de bouwvergunning te schorsen. Zij vrezen lawaai, stof, zwaar vrachtverkeer, verlies van uitzicht en een lelijk gebouw dat niet in de buurt past.
Het Gerecht in eerste aanleg van Curaçao behandelde het verzoek om een voorlopige voorziening, een spoedmaatregel in afwachting van de beslissing op het bezwaar. De minister van Verkeer, Vervoer en Ruimtelijke Planning had de vergunning op 14 augustus 2026 verleend. De bewoners maakten bezwaar en dienden op 14 september 2026 hun verzoek in bij het Gerecht. De zaak diende op 9 oktober 2026. Omdat de bezwaarprocedure de vergunning niet schorst en de bouw al liep, vond het Gerecht dat de bewoners een spoedeisend belang hadden.
Over het uiterlijk van de loods was het Gerecht duidelijk. De bewoners vonden een opslagloods van deze omvang niet passend in een woonwijk. Maar de bestemming 'Stedelijk woongebied' staat bebouwing voor verschillende functies toe, en de omgeving heeft een gemengd karakter. In dezelfde straat staan al meer loodsen die qua aard en uiterlijk vergelijkbaar zijn. Het advies van de uitvoeringsorganisatie ROP, dat de loods past binnen de bestaande mix van wonen en bedrijvigheid, was volgens het Gerecht voldoende gemotiveerd. Dat de woonomgeving een andere uitstraling krijgt, maakt het gebouw nog niet ontsierend.
Ook het verlies van uitzicht leidde niet tot schorsing. De loods overschrijdt de toegestane bouwhoogte van acht meter met slechts 0,25 meter. Volgens het ROP-advies tast dat licht, lucht, privacy en zicht van omwonenden niet relevant aan. Een recht op een ongewijzigd of vrij uitzicht bestaat niet, en de bewoners hadden geen deskundige gegevens overgelegd die twijfel zaaien over dat advies.
De vrees voor overlast door vrachtverkeer beoordeelde het Gerecht apart, omdat die vooral het toekomstige gebruik van de loods betreft. De minister had gesteld dat een opslagloods automatisch weinig verkeer aantrekt, en daar ging het Gerecht niet zonder meer in mee: dat moet blijken uit het concrete gebruik. Op de zitting verklaarde de vergunninghouder echter dat de loods alleen wordt gebruikt voor opslag voor de bestaande minimarkt, dat laden en lossen op eigen terrein gebeurt, dat alleen vrachtwagens tot maximaal 20 foot komen, en dat het verkeer beperkt blijft tot enkele keren per dag, tussen 08:00 en 18:00 uur en niet op zondag. De bewoners hadden hun verwachting van frequente vrachtwagens en laden en lossen op straat niet met objectieve gegevens onderbouwd. Het Gerecht vond overlast daarom voorshands niet aannemelijk.
De toezeggingen van de vergunninghouder vond het Gerecht wel zwaarwegend. De vergunninghouder had geen bezwaar tegen het opnemen ervan als voorschriften in de vergunning en de minister was bereid ze daarin op te nemen. Voor geluidvoorschriften is volgens de minister nog nader onderzoek en afstemming met de minister van GMN nodig. Dat was voor het Gerecht geen reden om vooruitlopend op de beslissing op bezwaar in te grijpen.
Tot slot voerden de bewoners aan dat de bouw een woning aan de woningvoorraad onttrekt, in strijd met het Eilandelijk Ontwikkelingsplan. Het gaat om één woning, terwijl de woningvoorraad in de omgeving de afgelopen maanden juist is gegroeid door verdichting. Dat had de minister op de zitting uitgelegd en de bewoners hadden dat niet weersproken. Van strijd met het plan was daarom geen sprake.
Het Gerecht wees het verzoek om voorlopige voorziening af. De bouwvergunning blijft dus in stand en de bouw van de loods kan doorgaan, in afwachting van de beslissing van de minister op het bezwaar. Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 23 oktober 2026
Bestuursrecht; Omgevingsrecht Rechter wijst eis af van opdrachtgever die aannemer wil ontbinden na vertraagde verbouwing van € 165.000 Een man liet zijn huis renoveren en vergroten door een aannemer, voor een aanneemsom van € 165.004. De werkzaamheden begonnen op 16 maart 2026 en volgens het werkschema zouden ze op 31 juli 2026 klaar zijn. Dat lukte niet. Het werk is nog niet af en de man woont met zijn gezin in een woning die volgens hem niet geschikt is voor bewoning. Sinds 19 augustus 2026 mag de aannemer het huis niet meer in. De opdrachtgever liet het uitgevoerde werk keuren door de Keuringsdienst van Wonen, die op 4 september 2026 een rapport uitbracht. Op 1 september 2026 stelde hij de aannemer in gebreke, met een termijn van tien dagen.
In kort geding vorderde de man dat de overeenkomst wordt ontbonden en dat hij de herstelwerkzaamheden zelf mag laten uitvoeren op kosten van de aannemer. Ook wilde hij dat de aannemer herstelkosten van € 120.650 betaalt, een voorschot van € 80.108,05 op nog niet uitgevoerd werk en de kosten van het rapport (€ 2.270). Subsidiair vroeg hij vervangende schadevergoeding. De voorzieningenrechter erkent dat de man een spoedeisend belang heeft: het huis is blootgesteld aan het weer en de winter komt eraan. Dat er nog ongeveer € 20.000 van de aanneemsom openstaat, verandert daar niets aan, want dat geld is juist bestemd voor de aannemer als het werk wordt voortgezet.
De vorderingen sneuvelen op de inhoud. Een verklaring voor recht over de rechtsverhouding tussen partijen is in kort geding niet toegestaan, en ook ontbinding van een overeenkomst kan de voorzieningenrechter niet uitspreken, omdat dat de rechtstoestand wijzigt. De man had nog een andere grondslag: de wet laat ontbinding toe als al vóór oplevering waarschijnlijk is dat het werk niet op tijd of niet behoorlijk wordt opgeleverd. Ook dat is volgens de rechter niet aannemelijk gemaakt.
De man stelde dat 31 juli 2026 een fatale termijn was, zodat de aannemer zonder ingebrekestelling in verzuim raakte. De rechter volgt hem daar niet in. De data uit het werkschema zijn niet zonder meer een afgesproken uiterste datum. Het ging om een ingrijpende renovatie van 4,5 maanden, waarbij vertraging niet ongewoon is. Bovendien kwam er meerwerk bij en lag het werk in mei en juni enkele weken stil omdat betalingen uitbleven, zo voerde de aannemer aan. Ook de ingebrekestelling met een termijn van tien dagen leverde geen verzuim op, nu het rapport zelf uitgaat van herstelwerk van meerdere weken. De man had bovendien niet verklaard dat hij nakoming wilde omzetten in schadevergoeding; zijn dagvaarding bevatte daarvoor te veel tegenstrijdigheden.
Over de kwaliteit van het werk oordeelt de rechter dat het keuringsrapport uitging van een opgeleverd werk, terwijl het werk nog in uitvoering was. Onafgemaakte onderdelen zijn dan geen gebreken. Wat het rapport over kozijnen, staalconstructie, deuren en cv-installatie zegt, is gemotiveerd betwist en kan in kort geding niet worden uitgezocht. Het gestelde gebrek aan vertrouwen in de aannemer steunt op datzelfde rapport en is daarom ook niet aannemelijk. Daarbij speelt mee dat de man de aannemer op 19 augustus 2026 de toegang tot de woning ontzegde en de lekkage zelf liet herstellen. Dat is volgens de rechter voorlopig schuldeisersverzuim, waardoor de aannemer vanaf die datum niet meer in verzuim kan raken.
De rechter wijst daarom alle vorderingen af. Ook een belangenafweging leidt niet tot een ander oordeel. De rechter laat de partijen weten dat het raadzaam lijkt de aannemer het werk weer te laten oppakken, omdat een nieuwe aannemer die werk van een voorganger overneemt niet snel te vinden is, en dat zij over de kosten later kunnen doorprocederen. De opdrachtgever moet de proceskosten van de aannemer betalen: € 8.428, binnen veertien dagen, plus € 98 en de kosten van betekening als hij niet tijdig betaalt. Die kostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht Moeder krijgt alleen gezag over twee dochters, vader een jaar zonder omgang na jaren van onbereikbaarheid Twee meisjes van 13 en 8 jaar hebben al sinds augustus 2023 geen contact meer met hun vader. Ook tussen hun ouders is vanaf die maand helemaal geen contact meer geweest over de kinderen. De moeder vroeg de rechtbank Rotterdam daarom om haar alleen het gezag te geven en om de omgang tussen vader en dochters te stoppen. De vader liet verstek gaan: hij voerde geen verweer en kwam ook niet naar de zitting, hoewel hij daartoe behoorlijk was opgeroepen.
De ouders zijn sinds februari 2020 gescheiden en hadden tot nu toe samen het gezag over hun dochters. Bij een beschikking van 6 juni 2023 was bepaald dat dit zo bleef en dat de vader zijn dochters in onderling overleg zou zien. Dat overleg kwam niet van de grond. De pogingen van de moeder om contact met de vader te krijgen mislukten, en na augustus 2023 viel het contact helemaal stil. De rechtbank vond daarom dat de omstandigheden sinds die beschikking waren gewijzigd, en dat is nodig om het gezamenlijk gezag te kunnen beëindigen.
Daarna keek de rechtbank of er ook reden was om het gezamenlijk gezag daadwerkelijk te beëindigen. Volgens de rechter is dat het geval. De vader is niet betrokken bij het leven van zijn dochters en is voor de moeder onbereikbaar. Eerdere pogingen om samen een beslissing te nemen leverden veel stress op. Toen een van de meisjes met spoed moest worden geopereerd, stemde de vader er niet direct mee in, waardoor de operatie pas een paar dagen later kon plaatsvinden. Na de operatie liet hij niets van zich horen om te vragen hoe het met zijn dochter ging. Doordat hij niet meer weet wat er in het leven van de meisjes speelt, kan hij volgens de rechtbank ook niet aansluiten bij hun behoeften. Er is daardoor een onaanvaardbaar risico dat de meisjes klem of verloren raken tussen hun ouders, en het is niet te verwachten dat dit binnen afzienbare tijd verbetert. Omdat de moeder de kinderen alleen verzorgt en opvoedt, krijgt zij het gezag alleen.
De moeder wilde ook dat de omgang tussen de vader en de meisjes werd ontzegd, voor onbepaalde tijd. De rechtbank benadrukt dat het voor de ontwikkeling van kinderen belangrijk is dat zij regelmatig contact hebben met beide ouders. Maar het contact is in het verleden steeds met grote tussenpozen verlopen en is daarna helemaal gestopt. Kinderen moeten kunnen rekenen op ouders die afspraken nakomen, anders ontstaan teleurstellingen die schadelijk zijn voor hun ontwikkeling. De rechtbank vindt omgang op dit moment in strijd met de zwaarwegende belangen van de kinderen. Zo wordt voorkomen dat de vader na jaren plotseling weer opduikt en omgang wil afdwingen, wat voor de meisjes verwarrend en stressvol zou zijn.
De ontzegging geldt niet voor altijd. De rechtbank beperkt haar tot een jaar, korter dan de moeder vroeg. De oude omgangsregeling herleeft daarna niet vanzelf. Wil de vader dan structureel contact, dan moet hij zich tot de moeder wenden om strikte afspraken te maken. Dat kan volgens de rechtbank niet zonder hulpverlening, die moet bekijken wat er stap voor stap mogelijk is. Partijen kunnen daarvoor terecht bij het Wijkteam.
De rechtbank beëindigt het gezamenlijk gezag en bepaalt dat het gezag over de twee meisjes voortaan alleen bij de moeder ligt. Dit wordt ingeschreven in het gezagsregister. De vader krijgt voor een jaar geen recht op omgang met zijn dochters. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat zij direct geldt, ook als er hoger beroep wordt ingesteld. Elke partij draagt de eigen proceskosten. Het meer of anders verzochte, waaronder de ontzegging van omgang voor onbepaalde tijd, wijst de rechtbank af.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof houdt co-ouderschap in stand, kinderbijslag blijft bij moeder Twee ouders uit Overijssel die uit elkaar zijn, kunnen het na jaren procederen nog altijd niet eens worden over hoe hun twee jonge zoons hun tijd verdelen. De jongens zijn geboren in 2017 en 2019. Het huwelijk van hun ouders is in februari 2025 ontbonden, en het gezag over de kinderen delen ze nog steeds. De rechtbank Overijssel bepaalde eind 2025 dat de kinderen vanaf januari 2026 om de week bij de moeder en om de week bij de vader zijn. Ook stelde de rechtbank een uitgebreide regeling vast voor feestdagen, verjaardagen en schoolvakanties, en bepaalde zij dat de vader geen kinderalimentatie meer hoeft te betalen.
De moeder ging in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Overijssel, locatie Zwolle, van 23 december 2025. Zij wilde terug naar de eerdere verdeling, waarbij de kinderen eens per twee weken van vrijdag tot zondag en elke dinsdag bij de vader waren. Ook wilde ze andere afspraken over Kerst, Pasen, Pinksteren en de verjaardagen van de kinderen. Over de alimentatie wilde ze dat de kinderbijslag volledig aan haar zou toekomen en dat de zorgkorting op 25 procent bleef, waardoor de vader € 31 per kind per maand zou blijven betalen.
Het hof ziet geen reden om de zorgregeling te veranderen. De raad voor de kinderbescherming zei op de zitting dat het voor de kinderen ingewikkeld is om op te groeien in de huidige situatie, zolang de ouders het oneens blijven. Uit de stukken blijkt volgens het hof niet dat de verdeling schadelijk is voor de jongens. Sinds de nieuwe regeling vorig jaar inging, gaat het niet slechter met hen. De school ziet geen zorgsignalen en ook de verslagen van de hulpverlener geven daar geen aanleiding toe. De ouders kunnen volgens het hof goed genoeg met elkaar over de kinderen communiceren. Wel bekritiseert het hof de vader, die zonder overleg beslissingen nam over hulpverlening en over de kinderbijslag. Dat past niet bij het co-ouderschap dat hij wil en helpt het vertrouwen van de moeder niet. Het hof verwacht dat beide ouders hulp blijven zoeken, en dat de vader het advies van de hulpverlener opvolgt als die verlenging van de hulp aanraadt. De feestdagenregeling van de rechtbank blijft ook ongewijzigd, omdat die duidelijk en evenwichtig is en al maanden zonder problemen wordt uitgevoerd.
Eén onderdeel corrigeert het hof wel. In het schema voor de zomervakantie van 2026 en 2027 stond dat de kinderen in week 33 naar de vader gaan. Dat bleek een verschrijving, want uit het schema als geheel volgt dat ze die week bij de moeder horen te zijn. De vader voerde hiertegen geen verweer.
Ook over de kinderbijslag kreeg de moeder gelijk. De Sociale Verzekeringsbank had de kinderbijslag gesplitst op verzoek van de vader. Omdat de ouders geen afspraken hebben over de kosten die los van het verblijf worden gemaakt, en de kinderen hun hoofdverblijf bij de moeder hebben, komt de kinderbijslag volgens het hof geheel aan haar toe. Het hof kan echter niet bepalen aan wie de SVB uitbetaalt, en wijst de gevraagde verklaring voor recht daarom af. De rest van haar aanvullende verzoeken wijst het ook af, omdat niet vaststaat of de SVB de uitbetaalde bedragen zou terugvorderen. Het verzoek van de vader om elk een kind in te schrijven op het eigen adres verklaart het hof niet-ontvankelijk, omdat dat niet voor het eerst in hoger beroep kan worden gevraagd. Voor de kinderalimentatie houdt het hof een zorgkorting van 35 procent aan, niet de 25 procent die de moeder wilde, omdat het co-ouderschap blijft.
Het hof vernietigt de beschikking van de rechtbank alleen voor week 33 van de zomervakantie in 2026 en 2027, die naar de moeder gaat. Voor het overige bekrachtigt het die beschikking en wijst het wat meer of anders is verzocht af.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 22 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Man moet na uitzetting echtelijke woning ontruimen, vrouw moet wel meewerken aan verkoop Een man zette op 23 oktober 2026 zijn ex-vrouw en hun meerderjarige dochter uit de echtelijke woning in Rotterdam en nam daar zelf zijn intrek met hun minderjarige zoon. Hij deed dat een dag nadat zijn advocaat de vrouw een voorstel had gestuurd om de gemeenschap af te wikkelen, zonder dat hij eerder aanspraak had gemaakt op het exclusieve gebruik van het huis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de man nu opgedragen de woning binnen drie dagen te verlaten.
Het stel trouwde in 2000 en is inmiddels gescheiden, volgens een uitspraak van een Turkse rechtbank die ook het gezag over de zoon aan de vrouw gaf. Beide ex-partners zijn voor de helft eigenaar van de woning. De man vertrok in maart 2026 uit het huis, waarna de vrouw er met de twee kinderen bleef wonen. Hij betaalde daarna wel het grootste deel van de lasten van de woning. Op 4 november 2026 vroeg hij de rechtbank in een aparte procedure om de hoofdverblijfplaats van de zoon bij hem te leggen. Die procedure loopt nog.
In het kort geding eiste de vrouw dat de man de woning zou ontruimen en dat zij er voorlopig exclusief zou mogen wonen. De man eiste het omgekeerde: exclusief gebruik voor hemzelf, de zoon voorlopig bij hem en medewerking van de vrouw aan verkoop van het huis aan een derde. Dat de woning verkocht moet worden, was tussen hen niet in geschil. Het ging om het moment van verkoop en om wie tot de levering in het huis mag wonen.
De voorzieningenrechter oordeelde dat beide eigenaren in beginsel evenveel recht hebben om in de woning te wonen. Door het huis een dag na zijn voorstel eigenmachtig en zonder aankondiging te betrekken en de vrouw en de dochter buiten te sluiten, handelde de man naar het voorlopig oordeel onrechtmatig. Daarom moet de situatie van vóór 23 oktober worden hersteld. Het belang van de zoon veranderde dat niet. Hij woonde sinds maart bij de vrouw, zij had voornamelijk voor hem gezorgd, hij had regelmatig contact met zijn vader en dat leidde niet tot problemen. De man stelde niet dat de vrouw de zorg niet aankan. Dat hij de lasten van de woning grotendeels draagt, speelt bij de verdeling van het vermogen, maar niet bij het gebruiksrecht. De voorzieningenrechter wilde niet vooruitlopen op de lopende procedure over de hoofdverblijfplaats van de zoon.
Tegelijk vond de voorzieningenrechter dat de man niet voor onbepaalde tijd aan de onverdeelde woning gebonden kan blijven, terwijl hij de lasten draagt en de vrouw er met de kinderen woont. De afspraak die de vrouw stelde, dat zij er mocht blijven wonen tot ze andere woonruimte had, heeft de man betwist en zij onderbouwde die niet. De vrouw staat ingeschreven voor een sociale huurwoning en kreeg een urgentiebeschikking, maar heeft nog niets gevonden.
De man moet de woning binnen drie dagen na betekening van het vonnis verlaten, de sleutels afgeven en wegblijven zolang de vrouw het exclusieve gebruik heeft. Bij overtreding betaalt hij € 200 per dag, met een maximum van € 10.000. De vrouw moet meewerken aan de verkoop van de woning aan een derde. Heeft zij bij het tekenen van de koopovereenkomst nog geen andere woonruimte, dan moet daarin staan dat de levering pas drie maanden later plaatsvindt. De man draagt drie makelaars voor, waaruit de vrouw binnen een week de verkopende makelaar kiest. Daarna moet zij op aanwijzing van de makelaar de praktische handelingen verrichten, zoals foto's, taxatie en bezichtigingen toestaan, op straffe van € 200 per dag tot maximaal € 10.000. Werkt zij niet mee aan de opdracht aan de makelaar, de koopovereenkomst of de notariële levering, dan komt het vonnis in de plaats van haar handtekening. De overige eisen van beide partijen, onder meer over de hoofdverblijfplaats van de zoon en de verdeling van hypotheeklasten, wijst de rechter af. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht