19-jarige krijgt 18 maanden jeugddetentie voor explosief bij zonnestudio, 3 maanden voorwaardelijk In de nacht van 7 augustus 2025, rond 03:55 uur, klonk in het centrum van een Overijssels dorp een harde knal bij een zonnestudio. Omwonenden zagen een enorme flits. De onderzijde van de deur was weggeblazen, de ruiten waren versplinterd en de gang van het houten pand lag vol glas en hout. Een deel van de voordeur was dwars door het pand geslingerd en lag bij de achterdeur. Bij het huis aan de overkant van de straat, op ongeveer 20 meter, barstten zeven ruiten.
De rechtbank Overijssel veroordeelt een inmiddels 20-jarige man voor het samen met anderen teweegbrengen van deze explosie. Hij was 19 toen hij tegen betaling een zelfgemaakte vuurwerkbom, een fles met grijs poeder en een Cobra 6, tegen de deur van de zonnestudio zette, aanstak en daarbij filmde voor zijn opdrachtgever. De zaak is een onderdeel van het grotere onderzoek Koala25, naar meerdere incidenten tussen 26 juni en 26 augustus 2025 die steeds tegen dezelfde vrouw waren gericht. Zij had de zonnestudio toen al verkocht, maar de explosie was volgens de rechtbank wel op haar gericht.
De man bekende de feitelijkheden. Zijn raadsman bepleitte alleen vrijspraak van het levensgevaar en het gevaar voor zwaar lichamelijk letsel voor personen. Dat verweer slaagt niet. De rechtbank wijst op de kracht van het explosief en op het tijdstip, midden in de nacht in een oude woonwijk. In de aangrenzende woningen en in de woning aan de overkant lagen mensen te slapen. Een explosie bij een voordeur kan bovendien brand veroorzaken, zeker in een houten pand met huizen dicht op elkaar. Dat in de zonnestudio zelf niemand was, doet daar niet aan af.
Bij de straf stelt de rechtbank vast dat het ernstig is dat de man voor geld een explosie plaatste zonder na te denken over de gevolgen voor anderen. Zo'n explosie veroorzaakt angst bij omwonenden en gebruikers en bij de samenleving in het algemeen. Ook weegt mee dat hij ten tijde van het feit in twee proeftijden liep en eerder is veroordeeld voor vermogens- en geweldsdelicten. Een gz-psycholoog stelde een stoornis in het gebruik van cannabis vast, met mogelijk ADHD. De rechtbank rekent het feit hem daarom in verminderde mate toe.
Opvallend is dat de rechtbank het jeugdstrafrecht toepast, ondanks het advies van de psycholoog en het laatste advies van de reclassering om het volwassenenstrafrecht te gebruiken. De man functioneert op de grens van zwakbegaafd, heeft een lage score op werkgeheugen, kan zijn financiën niet zelf beheren en oogde ter zitting jonger dan zijn leeftijd. De eerdere ondersteuning via Mazazorg bleek niet passend, zodat niet vaststaat dat een pedagogische aanpak niet werkt. Zijn spijt, zijn excuses en zijn openheid van zaken tellen positief mee.
De officier van justitie eiste vier jaar gevangenisstraf, waarvan een jaar voorwaardelijk. De rechtbank legt 18 maanden jeugddetentie op, waarvan 3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, met aftrek van het voorarrest. De bijzondere voorwaarden uit het reclasseringsadvies gelden: meldplicht, een gedragsinterventie praktische vaardigheden, behandeling bij De Waag of een vergelijkbare zorgverlener, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, dagbesteding, meewerken aan schuldenaflossing en controle op middelengebruik. Daarnaast beveelt de rechtbank de tenuitvoerlegging van twee eerder voorwaardelijk opgelegde taakstraffen van elk 40 uur, die bij niet naar behoren verrichten worden vervangen door 20 dagen jeugddetentie per taakstraf.
Over de schade van drie benadeelde partijen beslist de rechtbank beperkt. De voormalige eigenaresse van de zonnestudio vorderde ruim € 213.000, maar krijgt alleen € 1.500 immateriële schade toegewezen. Groepsaansprakelijkheid voor de andere incidenten kan niet worden vastgesteld, het verlies van verdienvermogen is geen rechtstreekse schade van deze explosie, en bij de materiële posten is niet te herleiden welk deel uit deze explosie voortkomt. Twee andere benadeelden, die ook schokschade en materiële schade vorderden, zijn volledig niet-ontvankelijk: de materiële schade is bij een ander ontstaan en zij zijn niet direct met de explosie geconfronteerd. De man moet de € 1.500 betalen, met wettelijke rente vanaf 7 augustus 2025, en krijgt daarnaast de schadevergoedingsmaatregel opgelegd, zonder gijzeling.
Rechtbank Overijssel · 12 november 2026
Strafrecht Man moet na uitzetting echtelijke woning ontruimen, vrouw moet wel meewerken aan verkoop Een man zette op 23 oktober 2026 zijn ex-vrouw en hun meerderjarige dochter uit de echtelijke woning in Rotterdam en nam daar zelf zijn intrek met hun minderjarige zoon. Hij deed dat een dag nadat zijn advocaat de vrouw een voorstel had gestuurd om de gemeenschap af te wikkelen, zonder dat hij eerder aanspraak had gemaakt op het exclusieve gebruik van het huis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de man nu opgedragen de woning binnen drie dagen te verlaten.
Het stel trouwde in 2000 en is inmiddels gescheiden, volgens een uitspraak van een Turkse rechtbank die ook het gezag over de zoon aan de vrouw gaf. Beide ex-partners zijn voor de helft eigenaar van de woning. De man vertrok in maart 2026 uit het huis, waarna de vrouw er met de twee kinderen bleef wonen. Hij betaalde daarna wel het grootste deel van de lasten van de woning. Op 4 november 2026 vroeg hij de rechtbank in een aparte procedure om de hoofdverblijfplaats van de zoon bij hem te leggen. Die procedure loopt nog.
In het kort geding eiste de vrouw dat de man de woning zou ontruimen en dat zij er voorlopig exclusief zou mogen wonen. De man eiste het omgekeerde: exclusief gebruik voor hemzelf, de zoon voorlopig bij hem en medewerking van de vrouw aan verkoop van het huis aan een derde. Dat de woning verkocht moet worden, was tussen hen niet in geschil. Het ging om het moment van verkoop en om wie tot de levering in het huis mag wonen.
De voorzieningenrechter oordeelde dat beide eigenaren in beginsel evenveel recht hebben om in de woning te wonen. Door het huis een dag na zijn voorstel eigenmachtig en zonder aankondiging te betrekken en de vrouw en de dochter buiten te sluiten, handelde de man naar het voorlopig oordeel onrechtmatig. Daarom moet de situatie van vóór 23 oktober worden hersteld. Het belang van de zoon veranderde dat niet. Hij woonde sinds maart bij de vrouw, zij had voornamelijk voor hem gezorgd, hij had regelmatig contact met zijn vader en dat leidde niet tot problemen. De man stelde niet dat de vrouw de zorg niet aankan. Dat hij de lasten van de woning grotendeels draagt, speelt bij de verdeling van het vermogen, maar niet bij het gebruiksrecht. De voorzieningenrechter wilde niet vooruitlopen op de lopende procedure over de hoofdverblijfplaats van de zoon.
Tegelijk vond de voorzieningenrechter dat de man niet voor onbepaalde tijd aan de onverdeelde woning gebonden kan blijven, terwijl hij de lasten draagt en de vrouw er met de kinderen woont. De afspraak die de vrouw stelde, dat zij er mocht blijven wonen tot ze andere woonruimte had, heeft de man betwist en zij onderbouwde die niet. De vrouw staat ingeschreven voor een sociale huurwoning en kreeg een urgentiebeschikking, maar heeft nog niets gevonden.
De man moet de woning binnen drie dagen na betekening van het vonnis verlaten, de sleutels afgeven en wegblijven zolang de vrouw het exclusieve gebruik heeft. Bij overtreding betaalt hij € 200 per dag, met een maximum van € 10.000. De vrouw moet meewerken aan de verkoop van de woning aan een derde. Heeft zij bij het tekenen van de koopovereenkomst nog geen andere woonruimte, dan moet daarin staan dat de levering pas drie maanden later plaatsvindt. De man draagt drie makelaars voor, waaruit de vrouw binnen een week de verkopende makelaar kiest. Daarna moet zij op aanwijzing van de makelaar de praktische handelingen verrichten, zoals foto's, taxatie en bezichtigingen toestaan, op straffe van € 200 per dag tot maximaal € 10.000. Werkt zij niet mee aan de opdracht aan de makelaar, de koopovereenkomst of de notariële levering, dan komt het vonnis in de plaats van haar handtekening. De overige eisen van beide partijen, onder meer over de hoofdverblijfplaats van de zoon en de verdeling van hypotheeklasten, wijst de rechter af. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Man (65) krijgt 38 maanden cel voor verkrachting van kwetsbare 16-jarige jongen Een 65-jarige man uit Breda heeft in augustus 2025 meerdere dagen een 16-jarige jongen met een licht verstandelijke beperking bij zich gehouden en hem verkracht. De jongen was kort daarvoor weggelopen uit de instelling waar hij woonde. Hij functioneert op sociaal-emotioneel gebied als een kind van anderhalf tot drie jaar. Op 31 juli 2025 was hij als vermist opgegeven bij de politie.
De man ontmoette de jongen op een station, bood aan zijn lekke fietsband te repareren en nam hem mee naar zijn schuur. In de dagen daarna bracht hij hem onder bij een kennis, liet hem douchen, kocht een jas voor hem en ging met hem naar een visplek, waar ze in een tentje overnachtten. Op 7 augustus 2025 trof de politie de jongen aan bij de man. De jongen vertelde de agenten direct en ongevraagd dat hij seksuele handelingen had moeten verrichten.
De rechtbank oordeelt dat de man de jongen heeft onttrokken aan het gezag van het Leger des Heils, dat het gezag over hem had. Dat de jongen zelf was weggelopen, maakt dat niet anders. Door onderdak, eten en kleding te geven creëerde de man een situatie waarin de jongen bij hem kon blijven. Hij wist dat de jongen minderjarig was. Volgens de rechtbank had hij als volwassene contact moeten opnemen met de instanties.
De man ontkende de seksuele handelingen. De rechtbank vond de verklaringen van de jongen echter betrouwbaar: hij vertelde uitgebreid en gedetailleerd, corrigeerde de zedenrechercheur waar nodig en zei ook wat er niet was gebeurd. Dat hij pas later over de penetratie sprak, verklaart de rechtbank uit schaamte. Steun voor zijn verhaal vond de rechtbank in twee DNA-rapporten van het NFI. Het DNA van de jongen zat op de lippen van de man. Het DNA van de man zat op het perineum van de jongen, het gebied tussen anus en balzak. Ook de voogd verklaarde dat het gedrag van de jongen na afloop veranderde en dat hij een traumabehandeling volgt.
De rechtbank acht bewezen dat de man de jongen meermalen heeft verkracht door hem anaal te penetreren, te pijpen, zich door hem te laten pijpen en hem af te trekken. De jongen vroeg de man te stoppen en bevroor. Door zijn leeftijd en zijn verstandelijke beperking kon hij volgens de rechtbank geen vrije wil uiten, en de man wist dat die wil ontbrak. De rechtbank rekent de man het grote leeftijdsverschil en het misbruik van de kwetsbare positie van de jongen zwaar aan.
De officier van justitie eiste 42 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. De verdediging pleitte voor vrijspraak en vroeg subsidiair om een lichtere straf, omdat een lange cel de positieve ontwikkeling van de man zou doorkruisen. Hij is na zeven jaar dakloosheid net aan het opbouwen. De rechtbank vindt alleen een forse onvoorwaardelijke gevangenisstraf passend. Een voorwaardelijk deel met bijzondere voorwaarden komt er niet, omdat nu niet valt in te schatten welke voorwaarden bij invrijheidstelling nodig zijn. Die kunnen alsnog worden opgelegd bij de voorwaardelijke invrijheidstelling.
De rechtbank veroordeelt de man tot 38 maanden gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Hij moet de jongen € 7.500 immateriële schadevergoeding betalen, plus wettelijke rente vanaf 7 augustus 2025. Het resterende deel van de gevraagde € 10.000 kan de jongen aan de burgerlijke rechter voorleggen. De rechtbank legt ook een schadevergoedingsmaatregel op van € 7.500, met 62 dagen gijzeling bij niet-betaling.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 11 november 2026
Strafrecht Kantonrechter geeft 17-jarige handlichting om autodetailingbedrijf te starten Een jongen uit Roosteren wil een eigen autodetailingbedrijf beginnen, maar is daar volgens de wet nog te jong voor. Hij werd geboren op 14 augustus 2009 en is dus minderjarig. Een minderjarige kan zonder toestemming van zijn ouders of voogd in beginsel geen bedrijf uitoefenen en bepaalde rechtshandelingen niet zelfstandig verrichten. Daarom vroeg hij de kantonrechter in Roermond om een handlichting.
Bij een handlichting krijgt een minderjarige bepaalde bevoegdheden van een meerderjarige. Dat kan op verzoek van een minderjarige die ten minste 16 jaar oud is. De kantonrechter let daarbij op het belang van de minderjarige en beoordeelt of de handlichting verantwoord is. De wet bepaalt ook dat een handlichting niet wordt verleend tegen de wil van de ouders die het gezag uitoefenen.
In deze zaak was dat laatste geen probleem. De jongen is ouder dan 16 jaar en het gezag over hem berust bij beide ouders. Zij steunen het verzoek van hun zoon en hebben het verzoekschrift zelf mee ondertekend. Omdat de zaak daardoor duidelijk lag, zag de kantonrechter af van een mondelinge behandeling. Het verzoek voldoet volgens de rechter aan de eisen van artikel 1:235 van het Burgerlijk Wetboek.
Een handlichting heeft wel grenzen. De kantonrechter wijst erop dat de jongen ook na de handlichting geen registergoederen (zoals een woning), effecten of door hypotheek gedekte vorderingen mag verkopen of anderszins van de hand doen. De handlichting geldt alleen voor de rechtshandelingen die nodig zijn om zijn bedrijf uit te oefenen.
De handlichting gaat niet meteen in. Volgens artikel 1:237 BW werkt zij pas vanaf de dag waarop de uitspraak in de Staatscourant is gepubliceerd, zodat derden ervan kunnen weten. De griffier zorgt voor die publicatie. Daarnaast komt de uitspraak niet-geanonimiseerd op rechtspraak.nl te staan. De jongen moet zelf ook nog zorgen dat de handlichting wordt ingeschreven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel, wat hij op grond van artikel 36 van het Handelsbesluit 2008 verplicht is te doen.
De kantonrechter verleent op 6 november 2026 de handlichting om rechtshandelingen te verrichten die nodig zijn voor het uitoefenen van zijn bedrijf, en bepaalt dat de griffier de beschikking laat publiceren in de Staatscourant en op de website van de Rechtspraak.
Rechtbank Limburg · 6 november 2026
Civiel Recht Kantonrechter zet zoon af als bewindvoerder over moeder: auto, schenkingen en debetrente Een vrouw die sinds 2015 in een rolstoel zit en haar financiën niet meer zelf kan regelen, had haar zoon als bewindvoerder. Hij beheerde haar vermogen sinds 1 januari 2016. Dat vermogen was aanzienlijk: eind 2020 stond er ruim € 688.000 op haar bankrekeningen. De kantonrechter van de rechtbank Limburg concludeert dat de zoon zijn taak niet goed heeft uitgevoerd en ontslaat hem ambtshalve.
Aanleiding voor de zitting waren vragen van de griffie over de jaarlijkse rekening en verantwoording over 2022 en 2023. De bewindvoerder had hoge bedragen aan zichzelf overgemaakt. Zo ging in 2022 € 65.800 naar zijn eigen rekening en in 2023 € 110.100, buiten de schenkingen om. De kantonrechter had hem op 3 juni 2021, 12 juli 2022 en 9 juni 2023 toestemming gegeven om telkens € 80.000 te schenken aan zichzelf en aan zijn broer. De broer kreeg zijn schenkingen echter pas veel later, of in het geval van de tweede schenking pas op 27 en 28 oktober 2026, kort voor de zitting. Waarom de bewindvoerder zichzelf wel kon betalen maar zijn broer niet, kon hij niet uitleggen. Zijn verklaring dat sommige rekeningen niet toegankelijk waren, vond de kantonrechter onwaar. Al bladerend door de afschriften van 2021 vond de rechter bovendien ongeveer € 8.000 dat zonder machtiging naar de bewindvoerder was gegaan. Ook in 2024 en 2025 maakte hij bedragen aan zichzelf over, terwijl er na 2023 geen machtigingen meer waren. Hooguit een restant van € 6.560,72 had hij nog mogen opnemen.
Ook de auto leidde tot kritiek. Kort nadat hij het bewind had aangevraagd, zette de bewindvoerder een auto op zijn eigen naam. Die staat wel als bezitting van zijn moeder in de rekeningen. De moeder kon zich op dat moment niet uitdrukken en heeft nooit een rijbewijs gehad. Toch werden verzekering, motorrijtuigenbelasting, onderhoud en brandstof uit haar vermogen betaald, gemiddeld bijna € 3.000 per jaar. Volgens de kantonrechter had de bewindvoerder de auto moeten verkopen en voor ziekenhuisritten een taxi kunnen nemen, of zijn eigen auto kunnen gebruiken met een reiskostenvergoeding.
Daarnaast tikte de kantonrechter de bewindvoerder op andere punten aan. In 2021 en 2022 stond debetrente op de verantwoording, terwijl het saldo ruim positief was en hij de post niet kon verklaren. De verzekeringen bleven na de verkoop van het huis in 2020 anderhalf jaar doorlopen en stegen zelfs van € 823 in 2019 naar € 2.353 in 2021. Verder werd van haar rekening de huur betaald van een cv-ketel in het huis waar de zoon zelf woont, terwijl zijn moeder in een verzorgingshuis woont.
De kantonrechter ontslaat de zoon met ingang van 13 november 2026 en benoemt Samen in Bewind B.V. als opvolgend bewindvoerder. Die moet onderzoeken of de moeder schade heeft geleden en hoeveel, en daarover binnen vier maanden verslag doen. De zoon moet binnen 14 dagen alle bedragen die hij sinds 1 januari 2024 aan zichzelf heeft overgemaakt terugstorten, behalve € 6.560,72. Ook moet hij afschriften verstrekken en de autosleutels, de kentekencard en de tenaamstellingscode overhandigen. Zijn verzoek om de auto voor € 6.000 aan een autobedrijf te mogen verkopen wijst de rechter af, omdat de ANWB-koerslijst € 7.750 aangeeft. De opvolger mag de auto verkopen voor elk bedrag boven € 7.000.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht