Kantonrechter zet zoon af als bewindvoerder over moeder: auto, schenkingen en debetrente Een vrouw die sinds 2015 in een rolstoel zit en haar financiën niet meer zelf kan regelen, had haar zoon als bewindvoerder. Hij beheerde haar vermogen sinds 1 januari 2016. Dat vermogen was aanzienlijk: eind 2020 stond er ruim € 688.000 op haar bankrekeningen. De kantonrechter van de rechtbank Limburg concludeert dat de zoon zijn taak niet goed heeft uitgevoerd en ontslaat hem ambtshalve.
Aanleiding voor de zitting waren vragen van de griffie over de jaarlijkse rekening en verantwoording over 2022 en 2023. De bewindvoerder had hoge bedragen aan zichzelf overgemaakt. Zo ging in 2022 € 65.800 naar zijn eigen rekening en in 2023 € 110.100, buiten de schenkingen om. De kantonrechter had hem op 3 juni 2021, 12 juli 2022 en 9 juni 2023 toestemming gegeven om telkens € 80.000 te schenken aan zichzelf en aan zijn broer. De broer kreeg zijn schenkingen echter pas veel later, of in het geval van de tweede schenking pas op 27 en 28 oktober 2026, kort voor de zitting. Waarom de bewindvoerder zichzelf wel kon betalen maar zijn broer niet, kon hij niet uitleggen. Zijn verklaring dat sommige rekeningen niet toegankelijk waren, vond de kantonrechter onwaar. Al bladerend door de afschriften van 2021 vond de rechter bovendien ongeveer € 8.000 dat zonder machtiging naar de bewindvoerder was gegaan. Ook in 2024 en 2025 maakte hij bedragen aan zichzelf over, terwijl er na 2023 geen machtigingen meer waren. Hooguit een restant van € 6.560,72 had hij nog mogen opnemen.
Ook de auto leidde tot kritiek. Kort nadat hij het bewind had aangevraagd, zette de bewindvoerder een auto op zijn eigen naam. Die staat wel als bezitting van zijn moeder in de rekeningen. De moeder kon zich op dat moment niet uitdrukken en heeft nooit een rijbewijs gehad. Toch werden verzekering, motorrijtuigenbelasting, onderhoud en brandstof uit haar vermogen betaald, gemiddeld bijna € 3.000 per jaar. Volgens de kantonrechter had de bewindvoerder de auto moeten verkopen en voor ziekenhuisritten een taxi kunnen nemen, of zijn eigen auto kunnen gebruiken met een reiskostenvergoeding.
Daarnaast tikte de kantonrechter de bewindvoerder op andere punten aan. In 2021 en 2022 stond debetrente op de verantwoording, terwijl het saldo ruim positief was en hij de post niet kon verklaren. De verzekeringen bleven na de verkoop van het huis in 2020 anderhalf jaar doorlopen en stegen zelfs van € 823 in 2019 naar € 2.353 in 2021. Verder werd van haar rekening de huur betaald van een cv-ketel in het huis waar de zoon zelf woont, terwijl zijn moeder in een verzorgingshuis woont.
De kantonrechter ontslaat de zoon met ingang van 13 november 2026 en benoemt Samen in Bewind B.V. als opvolgend bewindvoerder. Die moet onderzoeken of de moeder schade heeft geleden en hoeveel, en daarover binnen vier maanden verslag doen. De zoon moet binnen 14 dagen alle bedragen die hij sinds 1 januari 2024 aan zichzelf heeft overgemaakt terugstorten, behalve € 6.560,72. Ook moet hij afschriften verstrekken en de autosleutels, de kentekencard en de tenaamstellingscode overhandigen. Zijn verzoek om de auto voor € 6.000 aan een autobedrijf te mogen verkopen wijst de rechter af, omdat de ANWB-koerslijst € 7.750 aangeeft. De opvolger mag de auto verkopen voor elk bedrag boven € 7.000.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter beveelt verkoop van echtelijke woning op Sint Eustatius, geen gebruiksvergoeding Na hun echtscheiding in 2021 bleven twee ex-partners ieder voor de helft eigenaar van de voormalige echtelijke woning op Sint Eustatius, in het district Princess. De vrouw, die op Bonaire woont, bleef na het uiteengaan in het huis wonen, samen met de zoon van partijen. De man gebruikte een tijd lang de annex. Zij vorderde verdeling van de gemeenschap en verkoop van de woning, omdat zij het huis zelf niet kan kopen. De man wilde dat de woning aan haar zou worden toebedeeld en stemde subsidiair in met verkoop.
Op 13 oktober 2026 hielden partijen een comparitie, een zitting waarbij zij hun standpunten toelichten en kijken of een minnelijke regeling mogelijk is. Daar bleek dat geen van beiden de woning kan of wil overnemen tegen de helft van de waarde. Ook waren zowel de woning als de annex inmiddels ontruimd. Partijen waren het eens over de makelaar en over een vraagprijs van USD 278.000, en over een verkooptermijn van een jaar. Het Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, zittingsplaats Sint Eustatius, nam deze afspraken over in het vonnis.
Twee punten bleven over. De man vroeg om een gebruiksvergoeding voor de periode waarin de vrouw in de woning woonde. Het Gerecht wees dat af. De vrouw heeft alle kosten van de woning betaald en de man heeft daaraan niet bijgedragen, maar daar stond tegenover dat de man in de afgelopen vijf jaar over een eigen woning beschikte zonder hypotheek. Hij vroeg bovendien pas in zijn conclusie van antwoord om een vergoeding. Het gebruik van de annex door de man woog volgens het Gerecht niet zwaar genoeg om de vrouw tot betaling te verplichten.
Het tweede punt was de vraag of de man moest meebetalen aan de lasten die de vrouw tijdens haar bewoning droeg. In beginsel moet een deelgenoot daar evenredig aan bijdragen. Gelet op het oordeel over de gebruiksvergoeding vond het Gerecht het vanuit redelijkheid en billijkheid niet passend om de man hiertoe te verplichten.
De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het Gerecht noemde twee redenen: het is een familiekwestie en beide partijen krijgen deels ongelijk.
Het Gerecht beveelt dat de woning wordt verkocht en dat de netto-opbrengst voor 50% aan ieder toekomt. Partijen mogen de woning twaalf maanden lang onderhands verkopen via makelaardij Statia Realty, tegen een vraagprijs van USD 278.410. Wordt die prijs of meer geboden, dan moet de woning worden verkocht. Is de woning na twaalf maanden niet verkocht, dan mag elke partij zonder toestemming van de ander een openbare verkoop (veiling) laten houden voor notaris mr. M.D. Bouterse. Beide partijen moeten meewerken aan de verkoop en levering; doet een van hen dat niet, dan vervangt het vonnis zijn handtekening. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het mag direct worden uitgevoerd, ook als een partij in hoger beroep gaat.
Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank legt 4 jaar cel op voor woningoverval in Veghel, een jaar meer dan geëist Op 11 oktober 2025 drongen twee mannen met bivakmutsen en zwarte kleding een woning in Veghel binnen. Ze eisten geld en een kluis, toonden een hamer en een machete en pakten de bewoner bij zijn shirt vast. In huis waren ook drie kleinkinderen van 4, 7 en 8 jaar. Een derde man bleef achter het stuur van een grijze Peugeot 206 zitten, keerde op het erf en reed na afloop met de beide anderen weg. Buit maakten ze niet, waardoor het bij een poging tot afpersing bleef.
Een jonge man, geboren in 2006, werd als verdachte aangehouden. Hij verklaarde dat hij de bestuurder was en dat hij door twee anderen was gedwongen mee te werken. De rechtbank gelooft die verklaring niet. Ze wijst erop dat hij zijn verhaal telkens aanpaste: pas later zei hij dat er wapens aan hem waren getoond, en over het moment waarop de machete tevoorschijn kwam verklaarde hij steeds anders. Dat twee overvallers vol bivakmutsen, handschoenen, een machete, een hamer en kentekenplaten in zijn auto zouden hebben geladen zonder dat hij iets merkte, noemt de rechtbank ongeloofwaardig. Gevraagd om uitleg over de kentekenplaten, die volgens hem met blote handen in stukjes zouden zijn gebroken, bleef hij het antwoord schuldig.
Voor de betrokkenheid van de verdachte telt het volgende. De auto is van zijn moeder. Zendmastgegevens tonen dat zijn telefoon en die van een medeverdachte samen naar de omgeving van de woning en terug reisden. In zijn slaapkamer lag een machete die lijkt op die uit de camerabeelden en die de medeverdachte in Duitsland had gekocht. Er lagen ook schoenen met zijn DNA, die lijken op de schoenen van de overvaller met het slanke postuur. Daarnaast wist hij via zijn werkgever, met wie het slachtoffer samenwerkt, van de kluis, en de auto reed zonder aarzelen naar de juiste plek op de oprit. Het slachtoffer verklaarde bovendien dat de verdachte eerder in de woning was geweest, wat hij zelf ontkende. De rechtbank kan niet vaststellen wie van de twee medeverdachten in de woning was en wie achter het stuur zat, maar oordeelt dat ze nauw en bewust samenwerkten met onderling uitwisselbare rollen. Daarom is er sprake van medeplegen en niet van medeplichtigheid, zoals de officier van justitie vond. Een tweede medeverdachte wordt vrijgesproken omdat het bewijs voor zijn betrokkenheid te mager is. Het beroep op psychische overmacht, dus dwang door de anderen, strandt omdat de rechtbank zijn verklaring niet gelooft.
Ook twee wapenfeiten zijn bewezen: op 20 januari 2026 een gasdrukwapen dat op een vuurwapen lijkt, en op 23 april 2026 een stroomstootwapen, beide in Den Dungen. De verdachte pleegde deze feiten tijdens de proeftijd van een eerdere veroordeling voor een straatroof, wat de rechtbank zwaar aanrekent. De impact op de slachtoffers was groot: het echtpaar voelt zich niet meer veilig, en de twee oudste kleinkinderen volgen EMDR-therapie. De rechtbank volgt het oriëntatiepunt voor een woningoverval met bedreiging, drie jaar cel, en ziet geen reden voor een deels voorwaardelijke straf. De eis van drie jaar, waarvan een jaar voorwaardelijk, ging uit van medeplichtigheid.
De rechtbank legt een gevangenisstraf van 4 jaar op, met aftrek van voorarrest, en heft de schorsing van de voorlopige hechtenis op. Ook beveelt ze de tenuitvoerlegging van 123 dagen voorwaardelijke jeugddetentie uit het vonnis van 4 juli 2025. Aan het slachtoffer, zijn echtgenote en de drie kleinkinderen kent ze elk € 6.000 immateriële schadevergoeding toe, hoofdelijk met de mededaders en vermeerderd met wettelijke rente. Het slachtoffer krijgt daarnaast € 250 aan proceskosten. De vorderingen van de kleinkinderen worden gedeeltelijk toegewezen en voor het overige niet-ontvankelijk verklaard. De dagvaarding tot betaling van de zesde benadeelde partij, die om € 335,44 aan reis- en begeleidingskosten vroeg, wordt niet-ontvankelijk verklaard wegens ontbrekende bewijsstukken. De schadevergoedingsmaatregel wordt voor de toegewezen bedragen opgelegd, en voor de minderjarigen geldt een BEM-clausule.
Rechtbank Oost-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Jongeman lokt vuurwerkverkoper in hinderlaag: 12 maanden cel voor geweldsdiefstal, geen afpersing Op 29 december 2025 reed een man uit Zeeland naar een afgelegen, onverlicht doodlopend stuk van de Stiershoekseweg in Kruiningen. Hij zou daar zwaar, illegaal vuurwerk verkopen: 30 stuks Cobra 6 en 20 lawinepijlen, voor € 680. De afspraak had hij via Telegram gemaakt met iemand die zich 'bijnaam' noemde. Hij legde het vuurwerk in de kofferbak van de auto van zijn koper en verwachtte betaald te worden. In plaats daarvan werd hij van achteren vastgegrepen en op de grond gegooid. Twee andere personen kwamen uit de richting van een schuurtje aanrennen. Een van hen richtte een voorwerp dat op een vuurwapen leek op hem, de ander gaf hem een stoot op zijn neus. Terwijl hij op de grond lag werd hij met kracht geslagen en geschopt. Daarna werd hij in een sloot geduwd en kreeg hij opnieuw klappen toen hij eruit klom. Hij wist te ontsnappen door de koper in zijn been te bijten en naar zijn auto te rennen. Bij het wegrijden botste hij tegen de auto van de koper, waardoor een kentekenplaat op de grond viel. Zo kwam de politie bij de auto van de verdachte uit. Betaald is er nooit.
De verdachte, geboren in 2007 en dus pas 18 toen het gebeurde, ontkende niet dat het Telegram-account van hem was. Hij verklaarde dat hij zijn telefoon had uitgeleend en dat een ander de afspraak had gemaakt. De rechtbank Zeeland-West-Brabant vindt dat ongeloofwaardig. Het plan was volgens de verdachte zelf dat hij de verkoper zou vastpakken, zodat het vuurwerk kon worden afgepakt. De rechtbank ziet hem daarom als degene die de afspraak maakte en de verkoper naar de afgelegen plek lokte.
De officier van justitie had primair afpersing ten laste gelegd. De rechtbank spreekt de verdachte daarvan vrij. Afpersing vraagt dat iemand door geweld of bedreiging wordt gedwongen een goed af te geven. Hier had de verkoper het vuurwerk al vrijwillig in de kofferbak gelegd, in de verwachting betaald te worden, en kwam het geweld pas daarna. Daarmee is het geen afpersing. De rechtbank bewees wel het subsidiair ten laste gelegde medeplegen van diefstal met geweld en bedreiging met geweld. Het geweld en het vuurwapen dienden om het vuurwerk onder controle te houden en te voorkomen dat de verkoper het terughaalde. De verdachte wist volgens de rechtbank van het vuurwapen als onderdeel van het plan en distantieerde zich er niet van. Daarmee was er een nauwe en bewuste samenwerking met de twee onbekend gebleven anderen.
Bij de straf weegt de rechtbank zwaar dat de verdachte een essentiële en regisserende rol had en dat de verkoper letsel en angstgevoelens overhield aan het geweld. De jonge leeftijd en het ontbreken van een strafblad rekenen in zijn voordeel. Zijn voorlopige hechtenis was sinds 11 februari 2026 geschorst, maar die schorsing is opgeheven omdat hij op 23 oktober 2026 werd aangehouden voor een nieuw feit. De rechtbank vindt het zeer kwalijk dat ook dit weer om geldelijk gewin ging.
De rechtbank legt een gevangenisstraf van 12 maanden op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De officier van justitie had 20 maanden geëist, waarvan 6 voorwaardelijk. Daar komt een taakstraf van 180 uur bij, met 90 dagen vervangende hechtenis. Aan het voorwaardelijke deel verbindt de rechtbank bijzondere voorwaarden uit het advies van de reclassering: een meldplicht, de gedragsinterventie Cognitieve Vaardigheden, een contactverbod met het slachtoffer en controle op middelengebruik. Het locatiegebod met elektronisch toezicht laat de rechtbank vervallen, omdat de verdachte al negen maanden een enkelband droeg.
Het slachtoffer krijgt de gevraagde schadevergoeding van € 1.176,66 toegewezen, bestaande uit € 376,66 materiële en € 800 immateriële schade, plus wettelijke rente vanaf 29 december 2025. Dat bedrag moet de verdachte hoofdelijk met de mededaders betalen, met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel en 11 dagen gijzeling bij niet-betaling. De auto en de telefoon die in beslag zijn genomen worden verbeurd verklaard.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht Jongere (17) krijgt 120 uur werkstraf voor twee straatroven op fatbikes met nepwapen, meer dan de eis Twee avonden achter elkaar, op 12 en 13 mei 2025, werden jongeren in de Tilburgse wijk Reeshof beroofd door groepjes op een fatbike en een scooter. Bij beide overvallen werd gedreigd met een zwart voorwerp dat op een vuurwapen leek. De rechtbank Zeeland-West-Brabant heeft een jongen die toen 15 of 16 was, veroordeeld als medepleger van deze feiten.
Op 12 mei omstreeks 21:20 uur werd een jongen in het bijzijn van een getuige door twee jongens op een fatbike gedwongen zijn horloge af te geven. Zij prikten hem met het voorwerp in de rug, maakten een slaande beweging richting zijn nek en probeerden ook zijn fatbike te stelen. Een dag later, op 13 mei, werd een andere jongen omsingeld door twee jongens op een fatbike en twee op een scooter. Hij werd getrapt, klemgereden en bedreigd met het voorwerp, waarbij hem werd gezegd dat er een wapen op hem was gericht en dat er geen weg terug was. Zijn fatbike werd afgenomen. Omdat er een tracker in zat, kon de politie de fiets kort daarna opsporen. Op die fiets werden de verdachte en een medeverdachte aangehouden.
Voor de feiten van 13 mei verklaarde de verdachte dat hij erbij was geweest maar niets had gedaan en geen wapen had gezien. De rechtbank volgde dat niet. Aangever en getuigen herkenden hem op een foto, genomen vlak na zijn aanhouding, als degene met het voorwerp. Ook een appje van 13 mei om 12:45 uur speelde mee, waarin hij schreef dat zijn moeder 'echt een fatbike wil'. De rechtbank leidde daaruit af dat het plan om een fatbike te pakken die dag opnieuw bestond, nadat dat een dag eerder niet was gelukt.
Voor de feiten van 12 mei ontkende de verdachte elke betrokkenheid. De rechtbank bewees die toch op grond van signalementen van aangever en getuige, camerabeelden en de telefoon van de verdachte. Daarop stonden een selfie met een Guccipet, zonnebril en wit T-shirt, gemaakt op 12 mei in Reeshof, en video's met een horloge dat sterk leek op het gestolen horloge. De verdachte gaf het voorwerp aan zijn medeverdachte, die ermee dreigde, en nam daarna het besturen van de fatbike over. Dat betekent volgens de rechtbank nauwe en bewuste samenwerking.
Bij de straf woog de rechtbank het blanco strafblad en de positieve, maar nog prille ontwikkeling mee. De verdachte is meer thuis, heeft afstand genomen van een deel van zijn negatieve contacten en is aangenomen bij een carwash. Zwaar telde dat geweld is gebruikt, dat gedreigd is met een voorwerp dat op een vuurwapen lijkt en dat de slachtoffers jong waren. Ook de houding van de verdachte, die zelf niets zegt te hebben gedaan, vond de rechtbank zorgelijk. De officier van justitie vroeg twee maanden voorwaardelijke jeugddetentie en 80 uur werkstraf.
De rechtbank legt twee maanden voorwaardelijke jeugddetentie op met een proeftijd van twee jaar en een onvoorwaardelijke werkstraf van 120 uur. Bij een niet naar behoren verrichte werkstraf volgen 60 dagen vervangende jeugddetentie. De bijzondere voorwaarden zijn dat hij inzicht geeft in zijn sociale contacten en meewerkt aan een passende dagbesteding en aan hulpverlening die de jeugdreclassering nodig acht. Die voorwaarden zijn dadelijk uitvoerbaar. Daarnaast moet hij samen met zijn mededaders € 2.000 immateriële schade betalen aan het slachtoffer van 13 mei, en € 534,99 aan het slachtoffer van 12 mei. Een deel van de gevorderde materiële schade is afgewezen of kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht