Rechtbank weigert overlevering aan Polen: geen verweer bij nieuwe veroordeling die voorwaardelijke straf omzette Een Poolse man van in de twintig zit in Nederland gedetineerd terwijl Polen hem wil terugkrijgen om een gevangenisstraf van tien maanden uit te zitten. Daar resteren nog negen maanden en 29 dagen van. Die straf kreeg hij oorspronkelijk voorwaardelijk, met een proeftijd van drie jaar. De Poolse rechter in Krakau zette haar op 19 februari 2026 om in een onvoorwaardelijke straf, omdat de man zich aan het toezicht van de reclassering had onttrokken en tweemaal voor nieuwe feiten was veroordeeld: op 12 juni 2025 en op 23 september 2025.
De rechtbank Amsterdam moest beoordelen of zij de overlevering op grond van het Europees aanhoudingsbevel (EAB) mocht toestaan. Daarbij speelt artikel 12 van de Overleveringswet: overlevering mag worden geweigerd als iemand is veroordeeld in een procedure waarbij hij zelf niet aanwezig was, tenzij hij van het proces wist of een van de uitzonderingen geldt.
Voor het arrest van het hof in Krakau van 28 mei 2024 oordeelde de rechtbank dat de weigeringsgrond buiten toepassing kon blijven. De man was aanwezig bij het proces in eerste aanleg en wist dus van de verdenking en de procedure. Hij had een correspondentieadres opgegeven en een schriftelijke adresinstructie gekregen, ook voor een eventueel hoger beroep. De oproep voor de zitting in hoger beroep is naar dat adres gestuurd, maar hij heeft die niet in ontvangst genomen of opgehaald. Volgens de rechtbank was hij daarmee kennelijk onzorgvuldig met zijn post van de Poolse justitie.
De omzetting van de voorwaardelijke straf is zelf geen beslissing die aan artikel 12 wordt getoetst. Volgens het arrest van het Hof van Justitie van de EU van 23 maart 2023 moet de rechter wel kijken naar de procedures die tot de veroordelingen voor nieuwe feiten hebben geleid, als die ten grondslag liggen aan de omzetting. Voor het vonnis van 12 juni 2025 gaf het EAB aan dat de man in persoon was verschenen, dus daar speelde de weigeringsgrond niet.
Voor het vonnis van de rechtbank in Chrzanów van 23 september 2025 ontbrak die informatie. De Poolse autoriteiten bevestigden dat dit vonnis meewoog bij de omzetting, maar vulden het daarvoor bedoelde formulier (het D-formulier) niet in, ondanks herhaalde verzoeken van het Internationaal Rechtshulpcentrum. De officier van justitie vroeg om de zaak nogmaals aan te houden om het formulier opnieuw op te vragen. De rechtbank wees dat af: eerdere verzoeken waren onbeantwoord gebleven en de beslistermijn liep af op 15 november 2026.
Omdat niet bleek dat de man afstand had gedaan van zijn recht om bij die procedure aanwezig te zijn, of kennelijk onzorgvuldig was geweest met zijn post, bleef de weigeringsgrond staan. De rechtbank weigert de overlevering aan de rechtbank in Krakau. De overleveringsdetentie was al op 5 november 2026 opgeheven.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Strafrecht; Europees Strafrecht Rechter heft bewijsbeslag van Jaguar tegen BYD om Ti7 op en corrigeert proceskostenveroordeling Autofabrikant Jaguar Land Rover legde in augustus 2026 bewijsbeslag op gegevens van BYD over de Ti7, een zevenzits SUV die BYD ontwierp. Jaguar vermoedt dat het ontwerp inbreuk maakt op haar Uniemodellen voor de Land Rover Defender. BYD Nederland en BYD Europe vorderden in kort geding dat dit beslag wordt opgeheven, en dat Jaguar de executie stopt van dwangsommen van € 500.000 die BYD volgens Jaguar had verbeurd.
Dit vonnis is een herstelvonnis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag had op 11 november 2026 vonnis gewezen. Daarin stond bij de proceskostenveroordeling per vergissing dat BYD de kosten moest betalen, terwijl de rechter Jaguar had veroordeeld. BYD vroeg verbetering op grond van artikel 31 Rv. Jaguar maakte daartegen geen bezwaar. De rechtbank vond de fouten kennelijk en herstelde ze: overal waar BYD stond, staat nu Jaguar. Het hele vonnis is in dit herstelvonnis opnieuw weergegeven.
Inhoudelijk oordeelde de voorzieningenrechter dat het beslag onnodig is voor zover het de gestelde inbreuk op de modellen van Jaguar betreft. Jaguar had in haar verzoekschrift niet gezegd dat zij het beslag nodig had om die inbreuk te bewijzen. Jaguar voerde aan dat zij de gegevens nodig heeft om de omvang van de inbreuk en de schade vast te stellen. Dat sneed geen hout: BYD verkoopt de Ti7 niet in de Europese Unie, dus er kan nog geen schade zijn. Een mogelijke inbreuk in de toekomst is volgens de rechter geen rechtsbetrekking in de zin van artikel 194 Rv. Daarom bleek summierlijk dat de schadevordering van Jaguar ondeugdelijk is, en moet het beslag worden opgeheven. Daarmee eindigt van rechtswege ook de gerechtelijke bewaring van de beslagen gegevens.
Ook de dwangsommen waren volgens de rechter niet verbeurd. Het beslagverlof verplichtte BYD om toegang te verlenen tot gegevens op externe servers, zoals clouddiensten. Dat gold niet voor fysieke gegevensdragers als laptops en de lokale opslagschijf (NAS): die kon de deurwaarder gewoon zelf meenemen. Bij Microsoft 365 en het beheerprogramma Purview was het niet aannemelijk dat de Nederlandse IT-medewerker zelfstandig toegang kon verlenen, en een Chinese collega gaf die toegang uiteindelijk om 17.15 uur. Bij de berichtendienst WeCom verstrekte BYD de inlogcodes, en dat was alles wat het verlof van haar vroeg. Bovendien bleek uit de processen-verbaal van de deurwaarder nergens dat BYD concreet was gezegd welke medewerking binnen welke termijn werd verwacht, en dat is nodig voordat een dwangsom kan worden verbeurd.
De rechter heft het beslag op en beveelt Jaguar om binnen 24 uur na betekening de beslagen gegevens te laten vernietigen, op straffe van € 50.000 per uur met een maximum van € 500.000. Jaguar moet ook alle executiemaatregelen op grond van het beslagverlof staken, op straffe van € 500.000 per executiehandeling. Jaguar betaalt de proceskosten van € 25.376,57, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. BYD had € 60.917 aan advocaatkosten gevorderd; de rechter hield het bij het indicatietarief van € 18.000 voor een normaal kort geding en verhoogde dat met griffierecht, deurwaarderskosten en nakosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Den Haag · 12 november 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Hoge Raad verwerpt cassatieberoep tegen naheffingsaanslag belasting van personenauto's en motorrijwielen Een belastingplichtige ontving een naheffingsaanslag in de belasting van personenauto's en motorrijwielen (BPM), de belasting die geldt bij registratie van een voertuig in Nederland. Na bezwaar, beroep en hoger beroep stelde hij beroep in cassatie in bij de Hoge Raad, waarbij hij meerdere Europeesrechtelijke bezwaren aanvoerde.
De cassatieklachten richtten zich op verschillende onderwerpen. Ten eerste betoogde de belanghebbende dat de Nederlandse regeling voor proceskostenvergoeding in bestuursrechtelijke zaken, uitgewerkt in het Besluit proceskosten bestuursrecht, in strijd is met Europees recht en dat hij aanspraak had op volledige vergoeding van zijn advocaatkosten. Ten tweede klaagde hij dat de vergoeding van € 1.500 die het gerechtshof hem toekende wegens overschrijding van de redelijke termijn te laag was. Het hof had vastgesteld dat de procedure in eerste aanleg zestien maanden langer had geduurd dan de toegestane twee jaar en kende € 500 per half jaar overschrijding toe. De belanghebbende meende op grond van het Europees Handvest voor de grondrechten recht te hebben op een hoger bedrag.
Daarnaast stelde hij dat de belastingdienst het Europeesrechtelijke verdedigingsbeginsel had geschonden door de naheffingsaanslag op te leggen zonder hem eerst daadwerkelijk te horen. De inspecteur had hem wel uitgenodigd voor een gesprek, maar de belanghebbende had daarvan geen gebruik gemaakt. Verder bestreed hij de bevoegdheid van de naheffing zelf, de bevoegdheid van de nationale rechter om Europees recht zelfstandig uit te leggen en de rechtmatigheid van het vooraf betalen van griffierecht als toegangsdrempel tot de rechter.
De Hoge Raad verwierp alle middelen zonder inhoudelijke motivering. Op grond van artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie hoeft de Hoge Raad niet te motiveren waarom cassatieklachten falen als ze geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de rechtseenheid of rechtsontwikkeling. De Hoge Raad verwees voor elk geschilpunt naar eerder gewezen arresten uit 2026 en zag geen aanleiding om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie ongegrond en zag geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
Hoge Raad · 23 oktober 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hoge Raad verwerpt cassatieberoep over naheffing belasting op personenauto's en motorrijwielen Een belastingplichtige vocht voor de Hoge Raad een naheffingsaanslag in de belasting op personenauto's en motorrijwielen (BPM) aan. Die belasting wordt geheven bij de registratie van een auto in Nederland, ook als het gaat om een tweedehands voertuig dat vanuit een andere EU-lidstaat wordt overgebracht. De zaak had al een lange weg afgelegd via de Rechtbank Zeeland-West-Brabant en het Gerechtshof 's-Hertogenbosch, dat de beslissing van de rechtbank bevestigde.
De belastingplichtige diende zeven verschillende middelen in bij de Hoge Raad, bijna allemaal gebaseerd op het Europees Unierecht. Zo stelde hij dat het Nederlandse leerstuk van interne compensatie, waarbij de Belastingdienst een hogere heffing op een andere grond mag tegenwerpen als een andere grond wegvalt, in strijd is met het Unierechtelijke recht op terugbetaling van onrechtmatig geheven belasting en rente.
Daarnaast betoogde de belastingplichtige dat hij op grond van het EU-Handvest van de grondrechten recht had op volledige vergoeding van zijn werkelijke advocaatkosten, in plaats van de vaste vergoeding die het Besluit proceskosten bestuursrecht biedt. Hij vond ook dat de Nederlandse heffing van griffierecht vooraf en de hoogte ervan in strijd zijn met het Unierecht, en dat de rechter verplicht was prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de EU over de uitleg van Europees recht.
Voor het overschrijden van de redelijke termijn in de procedure bij de rechtbank had de rechter al een schadevergoeding van € 4.000 toegekend wegens de vertraging van ruim 45 maanden. De belastingplichtige vond dit te weinig en stelde dat hij op grond van Europees recht en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens recht had op een adequatere compensatie.
De Hoge Raad verwierp alle klachten zonder uitgebreide motivering. Op grond van artikel 81 van de Wet op de rechterlijke organisatie hoeft de Hoge Raad niet te motiveren als de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de rechtseenheid of rechtsontwikkeling. De Raad verwees voor elk geschilpunt naar eerdere eigen arresten uit 2022 en 2026, waaruit al bleek dat het Nederlandse stelsel op deze punten niet in strijd is met het Unierecht. Ook zag de Hoge Raad geen aanleiding om in dit geval prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie in Luxemburg te stellen.
Het cassatieberoep werd ongegrond verklaard. De naheffingsaanslag blijft daarmee in stand en de belastingplichtige krijgt geen hogere schadevergoeding of proceskostenvergoeding dan eerder al was toegekend.
Hoge Raad · 30 oktober 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hof legt € 7.500 boete op aan advocatenkantoor voor bankbreuk, na vrijspraak door rechtbank Een advocatenkantoor liet zich in 2017 een vordering van ruim € 170.000 overdragen door een cliënt die op dat moment al jaren niet betaalde. Voor die overdracht betaalde het kantoor ongeveer € 10.000, dat werd verrekend met openstaande declaraties. Een jaar later ging de cliënt failliet. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelt nu dat het kantoor zich daarmee schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van bankbreuk: het kantoor bevoordeelde zichzelf boven de andere schuldeisers van de gefailleerde.
Het hof beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 16 december 2024. De rechtbank had het kantoor, dat als vennootschap werd vervolgd, vrijgesproken. De officier van justitie ging in hoger beroep. Het hof komt tot een ander oordeel over het bewijs, vernietigt het vonnis en doet de zaak opnieuw. De advocaat-generaal vorderde een geldboete van € 50.000, de verdediging pleitte voor vrijspraak.
Het hof beschrijft hoe de cliënt jarenlang vermogen bij derden onderbracht om beslag door schuldeisers te voorkomen. Zo droeg hij een woonboerderij 'met gesloten beurzen' over aan zijn toenmalige advocaat, waarbij de koopsom werd omgezet in een lening en hij het recht behield om terug te kopen. Nadat de rechter die woning in maart 2017 aan hem teruggaf, deed hij twee maanden later hetzelfde met een bekende van hem. De cliënt weigerde bovendien structureel zijn advocaatkosten te betalen. Zijn schuld aan het kantoor liep op tot ruim € 154.000.
De bestuurder van het kantoor, die ook de enige aandeelhouder is, wist volgens het hof van dit patroon. Hij had de cliënt al in 2014 gewaarschuwd dat een faillissement dreigde als die de schulden aan het pensioenfonds niet betaalde. Op 4 april 2017 veroordeelde het gerechtshof de cliënt in een andere zaak tot betaling van ruim € 251.000. Een week later, op 11 april 2017, tekende het kantoor de overeenkomst waarmee de vordering werd overgedragen. Daarin stond dat de Belastingdienst beslag had gelegd voor € 550.000. Dezelfde dag sloot de cliënt een regeling met de Belastingdienst, waardoor de beslagen zouden vervallen en het kantoor een betere positie kreeg om betaald te worden.
Het hof vindt dat een faillissement op dat moment voorzienbaar was en dat het kantoor dat ook had moeten zien. De afspraak uit 2015 om de vordering over te dragen als beloning voor bijstand in een procedure, had het kantoor volgens het hof niet meer moeten uitvoeren. Bovendien lijkt de overeenkomst op een overdracht tot zekerheid van betaling, omdat het meerdere boven de schuld terugging naar de cliënt. Zo kon die doen voorkomen dat de vordering niet meer tot zijn vermogen behoorde.
De handelingen van de bestuurder worden aan de vennootschap toegerekend, omdat ze pasten in de normale bedrijfsvoering en het kantoor ervan profiteerde. Van het primair ten laste gelegde, waaronder de verkoop van onroerend goed, spreekt het hof vrij. Het subsidiair ten laste gelegde, de overdracht van de vordering, acht het bewezen.
Bij de straf weegt mee dat het kantoor geen strafblad heeft. Ook weegt mee dat in de zaak tegen de bestuurder de woning verbeurd is verklaard, zodat het kantoor zijn vordering op de gefailleerde niet meer kan innen. Het hof legt een geldboete van € 7.500 op, aanzienlijk minder dan de gevorderde € 50.000.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 4 november 2026
Strafrecht