Kantonrechter veroordeelt verzekerde tot betaling van € 741 achterstallige zorgpremie aan DSW Een verzekerde uit Nederland heeft haar zorgpremie en een deel van de in rekening gebrachte zorgkosten niet betaald. Zorgverzekeraar DSW stapte daarom naar de kantonrechter in Amersfoort om het openstaande bedrag te innen. De verzekerde reageerde niet op de dagvaarding en verscheen niet voor de rechter. Daarom werd verstek verleend: de zaak werd behandeld zonder dat zij haar kant van het verhaal kon vertellen.
De vordering rust op de zorgverzekeringsovereenkomst die de verzekerde met DSW heeft gesloten. Zij is bij DSW verzekerd, en dan moet zij de premie betalen. Omdat het verzoek de kantonrechter ook verder niet onrechtmatig of ongegrond leek, wees hij de achterstallige premie toe.
Bij een overeenkomst tussen een consument en een bedrijf moet de kantonrechter uit zichzelf nagaan of de polisvoorwaarden bedingen bevatten die onredelijk bezwarend zijn voor de consument. Dat geldt ook als de verzekerde zich niet laat horen. DSW had de polisvoorwaarden digitaal ingediend, zoals het procesreglement voorschrijft. De kantonrechter keek alleen naar de bedingen die voor deze zaak van belang zijn: die over rente en over incassokosten.
Over rente staat niets in de polisvoorwaarden. De kantonrechter wees de gevorderde wettelijke rente daarom toe. Ook over incassokosten zeggen de voorwaarden niets. Daarom keek de kantonrechter of DSW de verzekerde een aanmaning had gestuurd die voldoet aan de wettelijke eisen van artikel 6:96 lid 5 en 6 van het Burgerlijk Wetboek. Dat bleek het geval, zodat ook de incassokosten kunnen worden toegewezen.
Omdat de verzekerde grotendeels ongelijk krijgt, moet zij ook de proceskosten van DSW betalen. Die zijn begroot op € 719,77: € 153,77 voor de dagvaarding, € 350,00 griffierecht, € 144,00 salaris voor de gemachtigde en € 72,00 nakosten. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard. Dat betekent dat de verzekerde moet betalen, ook als zij nog in verzet komt tegen het vonnis.
De kantonrechter veroordeelde de verzekerde om € 741,46 aan DSW te betalen, vermeerderd met de wettelijke rente over € 704,00 vanaf 28 september 2026 tot de dag van betaling. Daarnaast moet zij de proceskosten van € 719,77 binnen 14 dagen na aanschrijving betalen. Wat DSW verder nog meer of anders had gevorderd, is afgewezen.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter eist bewijs van zorgverzekeraar Menzis voor eigen risico na GGZ-gesprek in cel Op 29 augustus 2024 werd een man uit de regio Enschede aangehouden in verband met een belagingszaak en in verzekering gesteld. Tijdens die inverzekeringstelling sprak hij met twee medewerkers van GGZ Bemoeizorg, een hulpverleningsorganisatie voor mensen met psychische problemen die zelf geen hulp zoeken. Zorgverzekeraar Menzis beschouwde dat gesprek als declareerbare zorg en stuurde de man een rekening voor het wettelijk eigen risico van € 385,00. Omdat hij niet betaalde, daagde Menzis hem voor de kantonrechter in Enschede.
Menzis vorderde in totaal € 486,98. Dat bedrag bestaat uit het eigen risico van € 385,00, incassokosten van € 57,75, omzetbelasting over die incassokosten van € 12,13 en € 32,10 aan rente. Daarbovenop wilde de verzekeraar nog rente en proceskosten. Menzis liet zich vertegenwoordigen door een incassogemachtigde, de man procedeerde zelf, zonder advocaat.
De man verzette zich tegen de vordering. Volgens hem was het gesprek slechts ondersteunend: er is geen informatie over een behandeling gegeven. Hij stelde ook dat hij door een misleidende voorstelling van zaken was meegekregen in het gesprek, dat achteraf als declareerbare zorg is opgevoerd. Verder voerde hij aan dat Menzis geen enkel bewijs had overgelegd van een GGZ-crisissituatie.
Menzis had zich in haar vordering vooral beroepen op de wet. Zij verwees naar de artikelen 11 en 19 van de Zorgverzekeringswet en naar artikel 2.17 van het Besluit zorgverzekering, waaruit volgt dat een verzekerde eigen risico betaalt voor zorg die onder de basisverzekering valt. De kantonrechter vond dat onvoldoende. Een verwijzing naar de wettelijke regels zegt niets over de vraag of er in dit geval echt sprake was van een acute zorgvraag. Juist dat betwistte de man.
Het is volgens de kantonrechter op basis van het dossier onduidelijk of de zorgvraag acuut was en of het eigen risico daarom verschuldigd is. Op grond van artikel 150 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering moet degene die zich beroept op de rechtsgevolgen van bepaalde feiten of rechten, die feiten ook bewijzen. Voor Menzis betekent dat: zij moet aantonen dat het gesprek met GGZ Bemoeizorg nodig was. Menzis had zelf al bewijs aangeboden, dus de kantonrechter laat haar dat leveren.
De zaak is daarmee nog niet beslist. De kantonrechter heeft een tussenvonnis gewezen waarin nog niet wordt geoordeeld over de vordering zelf. Menzis krijgt de kans om bij akte stukken in het geding te brengen waaruit blijkt dat GGZ Bemoeizorg nodig was. Daarna mag de man schriftelijk reageren. Voor beide stappen geldt dat uitstel niet wordt toegestaan.
Concreet verwees de kantonrechter de zaak naar de rolzitting van 17 november 2026, waar Menzis haar akte moet indienen. De man krijgt vervolgens tot de rolzitting van 15 december 2026 om te reageren. Iedere verdere beslissing, ook over het eigen risico van € 385,00 en de incassokosten, houdt de kantonrechter aan.
Rechtbank Overijssel · 20 oktober 2026
Civiel Recht Hof houdt tussenpersoon aansprakelijk voor brandschade, niet de verzekeraar Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden draait de eerdere uitspraak in de langlopende zaak over een afgebrande nieuwbouwwoning volledig om. Niet de verzekeraar, maar de assurantietussenpersoon die het echtpaar bijstond, moet de schade van bijna € 400.000 vergoeden.
De rechtbank Overijssel had op 29 januari 2025 geoordeeld dat de verzekeraar de woonhuisverzekering ten onrechte had beëindigd, dat de nieuwbouwwoning onder de dekking van die verzekering viel, en veroordeelde de verzekeraar tot het verlenen van dekking en het betalen van een voorschot van € 183.003,08. De vordering van het echtpaar tegen de tussenpersoon, die zij subsidiair hadden ingesteld voor het geval de verzekeraar niet aansprakelijk zou zijn, kwam daardoor niet meer aan de orde. Naar aanleiding van dat vonnis heeft de verzekeraar het volledige schadebedrag van € 396.821,01 al aan het echtpaar uitgekeerd.
In hoger beroep komt het hof tot een ander oordeel over de kernvraag: viel de nieuwbouwwoning onder de bestaande verzekering? Volgens het hof niet. De polis dekte specifiek de oude, gesloopte woning, met een eigen omschrijving van bouwaard en omvang. Dat de nieuwe woning bijna twee keer zo groot is en nooit bewoond is geweest voordat de brand uitbrak, maakt volgens het hof dat deze niet onder dezelfde dekkingsomschrijving valt. Het hof wijst er ook op dat bij een eerdere verhuizing van het echtpaar een geheel nieuwe polis met een nieuw polisnummer werd afgegeven, wat laat zien dat de verzekeraar telkens opnieuw een risico-inschatting maakt per woning. Dat de tussenpersoon en de verzekeraar in 2019 al spraken over de plannen om de oude woning te slopen, verandert dat volgens het hof niet, omdat er destijds nog geen concreet zicht was op de daadwerkelijke sloop. Omdat de nieuwbouwwoning niet verzekerd was, hoeft de verzekeraar niet uit te keren. Het echtpaar moet het al ontvangen bedrag van € 396.821,01 aan de verzekeraar terugbetalen, met wettelijke rente, en de proceskosten van de verzekeraar dragen.
Vervolgens beoordeelt het hof de tweede zaak, die het echtpaar tegen de tussenpersoon had ingesteld voor het geval de verzekeraar niet zou hoeven uitkeren. Eerst verwerpt het hof het verweer van de tussenpersoon dat deze vordering niet opnieuw aan de orde kon komen omdat de rechtbank er destijds niet inhoudelijk over had geoordeeld: volgens het hof was het vonnis van de rechtbank ook op dit punt een eindvonnis, zodat het echtpaar wel degelijk ontvankelijk is in dit hoger beroep.
Inhoudelijk oordeelt het hof dat de tussenpersoon haar zorgplicht heeft geschonden. Als professionele assurantietussenpersoon had zij moeten onderkennen dat de sloop van de oude woning en de bouw van een nieuwe woning gevolgen konden hebben voor de dekking van de bestaande verzekering, ook zonder dat de verzekeraar haar daarop had gewezen. Zij had het echtpaar tijdig moeten waarschuwen dat voor de nieuwbouwwoning een nieuwe of aangepaste verzekering nodig was. Dat heeft zij nagelaten, terwijl zij al vanaf 2019 wist van de sloop- en bouwplannen en in latere jaren nog betrokken was bij de financiering van de nieuwbouw en het afsluiten van andere verzekeringen voor het echtpaar. Het hof verwerpt ook het verweer dat het echtpaar eigen schuld zou hebben omdat het de aanvang van de sloop en de oplevering niet aan de tussenpersoon had doorgegeven: omdat de tussenpersoon nooit had gewaarschuwd voor het risico van onderverzekering, kon het echtpaar het belang van die meldingen niet kennen.
Het hof oordeelt dat het echtpaar door deze fout schade heeft geleden, omdat zij bij een tijdige waarschuwing tijdig een passende verzekering hadden kunnen afsluiten. Het hof sluit voor de omvang van de schade aan bij het bedrag dat eerder door deskundigen was getaxeerd. De tussenpersoon wordt daarom veroordeeld tot betaling van € 396.721,01 aan schadevergoeding, vermeerderd met wettelijke rente, en tot betaling van de proceskosten van het echtpaar in beide instanties.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 25 augustus 2026
Civiel Recht AIG en Swiss Re hoeven geen dekking te verlenen na brand in Lissabons pand Een Belgisch vastgoedbedrijf en zijn Portugese huurder krijgen bij de rechtbank Amsterdam geen dekking voor de schade van een grote brand in hun pand in Lissabon. Verzekeraars AIG en Swiss Re hoeven volgens de rechtbank niets te betalen, omdat het pand op het moment van de brand al niet meer onder hun polis viel.
Het gaat om een pand in het centrum van Lissabon, eigendom van het Belgische bedrijf Acker Invest, dat werd verhuurd aan het Portugese bedrijf AGS II. Het pand was verzekerd onder een zogeheten masterpolis: een groepsverzekering waarbij één bedrijf, in dit geval het Nederlandse Prowinko, als polishouder optreedt namens meerdere aan haar verbonden ondernemingen. AIG en Swiss Re verzekerden samen deze polis, ieder voor de helft. Op 7 juni 2024 brandde het pand vrijwel volledig uit: het interieur en het dak raakten ernstig beschadigd, terwijl het pand net werd verbouwd tot luxehotel.
De verzekeraars weigerden echter dekking te verlenen. Zij wezen erop dat alle aandelen in Acker Invest al op 15 april 2024, ruim voor de brand, waren verkocht aan een ander bedrijf, Amorim e Alegre. In de koopovereenkomst van die aandelen (de SPA) was afgesproken dat de bestaande verzekering nog dertig dagen zou doorlopen, tot 17 mei 2024, en dat de verkopers zouden garanderen dat de dekking niet automatisch zou eindigen door de aandelenoverdracht zelf. Volgens de verzekeraars betekende dit dat de polishouder Prowinko had besloten om het pand na die dertig dagen uit de masterpolis te halen, ruim voordat de brand plaatsvond.
Acker en AGS II stapten daarop naar de rechter met de eis dat de verzekeraars alsnog dekking zouden verlenen, inclusief betaling van bijna € 1,8 miljoen schade en maandelijkse vergoeding voor gederfde huurinkomsten. AGS II, de huurder, baseerde haar aanspraak erop dat zij als 'aan de polishouder verbonden onderneming' onder de polis viel. De rechtbank volgt haar daarin niet: AGS II is geen dochteronderneming van Prowinko en is dat ook nooit geweest, en niets wijst erop dat Prowinko haar als zodanig wilde aanmerken.
Ook de vordering van Acker Invest zelf wijst de rechtbank af. Weliswaar stond Acker op een eerder afgegeven verzekeringscertificaat vermeld als medeverzekerde, maar de polisvoorwaarden bevatten een uitzondering voor gevallen waarin een deel van een verzekerd concern wordt verkocht: de dekking blijft dan ongewijzigd, tenzij de polishouder besluit een bepaald onderdeel uit de polis te verwijderen. Volgens de rechtbank blijkt uit de koopovereenkomst van de aandelen dat de polishouder Prowinko wel degelijk zo'n besluit heeft genomen, mede omdat de twee bestuurders van Prowinko ook de vertegenwoordigers van de verkopende partijen waren bij die overeenkomst. Dat de polis het heeft over een 'overdracht van eigendom' terwijl het hier ging om een aandelentransactie, doet daar volgens de rechtbank niet aan af. Ook het argument van Acker dat onduidelijke polisvoorwaarden in haar voordeel moeten worden uitgelegd omdat zij niet kon meeonderhandelen, overtuigt de rechtbank niet.
Tot slot beriep Acker zich erop dat de verzekeraars, door de schademelding in behandeling te nemen, een schade-expert in te schakelen en pas laat formeel dekking te weigeren, het gerechtvaardigd vertrouwen hadden gewekt dat zij zouden uitkeren. Ook dat argument verwerpt de rechtbank: deze omstandigheden rechtvaardigen op zichzelf, en ook in onderlinge samenhang, niet de conclusie dat Acker erop mocht vertrouwen dat er dekking zou komen. Portugese rechters hadden eerdere, vergelijkbare vorderingen van Acker c.s. tegen AIG overigens al afgewezen, wat door de hogere Portugese rechter is bevestigd.
De rechtbank Amsterdam, die bevoegd is omdat partijen dat contractueel hadden afgesproken en die Nederlands recht toepast, wijst daarom alle vorderingen van Acker en AGS II af. Zij worden veroordeeld tot betaling van € 19.639 aan proceskosten van AIG en Swiss Re.
Rechtbank Amsterdam · 26 augustus 2026
Civiel Recht Rechtbank: Nationale-Nederlanden c.s. moeten Intents Festival dekken voor kosten van wateroverlast Het dancefestival Intents in Den Donk dreigde eind mei 2024 letterlijk te verzuipen. Vanaf 24 mei regende het hevig, grote delen van de camping kwamen onder water te staan en op het parkeer- en festivalterrein ontstonden plassen van zo'n 20 centimeter diep. De organisator, Intents Events, legde rijplaten, zette pompen in, groef sleuven, huurde verder weg gelegen parkeerterreinen met pendelbussen en vroeg campinggasten hun ticket in te leveren. In totaal 2.101 bezoekers deden dat tegen vergoeding. Het festival ging van 31 mei tot en met 2 juni 2024 volgens planning door.
Intents had een evenementenverzekering afgesloten bij een groep verzekeraars, met Nationale-Nederlanden als grootste deelnemer en verder HDI, Achmea, Liberty Mutual en Hiscox. Extreem weer was meeverzekerd. Toch weigerden de verzekeraars in december 2024 te betalen. Intents stapte naar de rechtbank Rotterdam en vorderde € 801.706,45 voor het watermanagement, € 481.516,48 voor de vergoede campingtickets en € 226.492,71 aan gemiste inkomsten, telkens naar rato van ieders aandeel in de polis.
De verzekeraars voerden onder meer aan dat niet de regen zelf gevaarlijk was, maar het water dat niet kon wegstromen, en dat er geen formeel besluit van overheid of hulpdiensten lag. De rechtbank veegt die bezwaren van tafel. De polis dekt slecht weer en alle andere weersinvloeden waardoor de veiligheid van bezoekers niet meer gegarandeerd is, en een ondergelopen camping valt daar volgens de rechtbank onmiskenbaar onder. De eigen expert van de verzekeraars stelde op 28 mei 2024 vast dat nooduitgangen en wegen onbegaanbaar waren, dat er gevaar van onderkoeling bestond en dat de overheid dreigde de vergunning in te trekken. Diezelfde expert was bij het overleg over de maatregelen betrokken en stemde ermee in. Dat volstaat voor de eis van gezamenlijke besluitvorming. De opeenvolgende regenbuien gelden samen als één gebeurtenis die tot vlak voor het festival duurde.
Ook het beroep op de uitsluiting voor organisatorische problemen faalt. Volgens de verzekeraars had Intents vooraf maatregelen moeten nemen tegen de hoge grondwaterstand en lag het terrein in het laagste deel van het stroomgebied van de Voorste Stroom. De rechtbank noemt die kaart misleidend, omdat het festivalterrein juist hoger ligt. Intents organiseert het festival al twintig jaar op die plek zonder vergelijkbare problemen, de grondwaterstand in mei 2024 was niet wezenlijk hoger dan in eerdere jaren, en met regen die statistisch ongeveer twee keer per eeuw voorkomt hoefde de organisator geen rekening te houden.
De kosten van het watermanagement en de vergoede campingtickets wijst de rechtbank toe, met wettelijke rente vanaf 12 december 2024. De verzekeraars hadden niet concreet gemaakt waarom de schadebegroting van hun eigen expert niet klopte. Ook gemiste inkomsten komen in beginsel voor vergoeding in aanmerking, ook al werd het festival niet ingekort, want de polis dekt ook een festival dat in beperkte vorm doorgaat. Maar de verzekering vergoedt alleen netto inkomstenverlies, en de berekening gaat uit van gemiste omzet zonder rekening te houden met eventuele besparingen. Incassokosten wijst de rechtbank af.
In dit tussenvonnis verwijst de rechtbank de zaak naar de rol van 21 oktober 2026, zodat Intents haar vordering voor gemiste inkomsten nader kan onderbouwen of aanpassen, waarna de verzekeraars kunnen reageren. Alle verdere beslissingen houdt de rechtbank aan. Zij kondigt wel al aan dat de verzekeraars bij eindvonnis in de proceskosten worden veroordeeld, omdat zij hoe dan ook overwegend ongelijk krijgen.
Rechtbank Rotterdam · 23 september 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht