Centrale Raad van Beroep bevestigt WAO-percentage van 25 tot 35 procent — CRVB:2026:1040
toegenomen arbeidsongeschiktheid WAO-uitkering
Eiser / verzoeker
appellante, ontvanger van een WAO-uitkering
Verweerder / gedaagde
de Raad van bestuur van het UWV
Hoger beroep verworpen: het UWV heeft de arbeidsongeschiktheid terecht op 25 tot 35 procent vastgesteld, zodat de WAO-uitkering ongewijzigd blijft.
- Onderscheid tussen oude, verzekerde klachten en nieuwe, niet-verzekerde klachten blijft leidend voor het percentage
- Opvragen van informatie bij behandelaars alleen verplicht bij lopende behandeling met beduidend effect of afwijkend standpunt
- Fysiotherapeutische informatie liet geen toename zien van beperkingen uit de oude klachten
- Geen urenbeperking omdat geen toegenomen beperkingen zijn vastgesteld in de FML
- Arbeidsongeschiktheid blijft vastgesteld op de klasse 25 tot 35 procent
Samenvatting
Een vrouw ontving al sinds 2004 een WAO-uitkering, laatstelijk berekend naar een arbeidsongeschiktheid van 25 tot 35 procent vanwege psychische en fysieke klachten. In februari 2022 meldde zij zich bij het UWV toegenomen arbeidsongeschikt, met klachten aan haar handen en voet, en verergerde nek-, rug-, schouder- en hoofdpijnklachten. Naar aanleiding daarvan onderzocht een verzekeringsarts van het UWV haar opnieuw.
De verzekeringsarts onderscheidde daarbij tussen haar oude, al langer bestaande klachten en nieuwe klachten aan haar rechtervoet en beide handen, onder meer ontstaan na een val van een paard. Voor de oude klachten concludeerde de arts dat de beperkingen niet noemenswaardig waren toegenomen ten opzichte van eerdere beoordelingen. Voor de nieuwe klachten aan haar handen, die pas na de toekenning van haar uitkering waren ontstaan, golden geen aanvullende beperkingen omdat die klachten niet onder de oorspronkelijke verzekering vielen. Op basis van de vastgestelde belastbaarheid selecteerde een arbeidsdeskundige functies en berekende een arbeidsongeschiktheidspercentage van bijna 28 procent. Het UWV besloot daarom dat haar WAO-uitkering ongewijzigd op de klasse 25 tot 35 procent bleef staan. In de bezwaarfase kwam een tweede arbeidsdeskundige tot 31 procent, wat binnen dezelfde klasse bleef.
De vrouw ging in beroep bij de rechtbank Amsterdam, die haar beroep ongegrond verklaarde. Volgens de rechtbank was het medisch onderzoek zorgvuldig geweest en gaf de door haar overgelegde medische informatie geen aanleiding om aan de beoordeling van het UWV te twijfelen. Ook was er geen reden om een onafhankelijke deskundige te benoemen, en waren de geselecteerde functies qua aantal en medische geschiktheid in orde.
In hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep voerde de vrouw aan dat het onderzoek onzorgvuldig was omdat de verzekeringsartsen geen informatie hadden opgevraagd bij haar behandelaars, wat volgens haar in strijd was met het recht op een eerlijk proces uit het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Ze stelde dat haar lichamelijke beperkingen wel degelijk waren toegenomen, onder meer volgens informatie van haar fysiotherapeut over haar rechterschouder, en dat de verzekeringsarts zich ten onrechte had gebaseerd op verouderde informatie. Ook vond ze dat de arbeidsdeskundige ten onrechte geen rekening had gehouden met een beperking van het aantal te werken uren, omdat ze na tien minuten lichte arbeid drie kwartier tot een uur moest rusten. Daarnaast betwistte ze het aantal beschikbare arbeidsplaatsen en de gehanteerde referentielonen, en wees ze op eerdere problemen met het geautomatiseerde functiewaarderingssysteem van het UWV.
De Centrale Raad van Beroep volgde dat betoog niet. Het opvragen van informatie bij de behandelend sector is volgens vaste rechtspraak alleen aangewezen als er een lopende behandeling met een beduidend effect op de arbeidsmogelijkheden is, of als een behandelaar een uitdrukkelijk afwijkend standpunt heeft ingenomen, en geen van die situaties deed zich hier voor. De verzekeringsarts bezwaar en beroep had bovendien in latere rapporten gemotiveerd dat ook de fysiotherapeutische informatie geen toegenomen beperkingen liet zien die voortkwamen uit de oude, verzekerde klachten, en dat er geen enkel aanknopingspunt was voor een verband tussen de nieuwe handklachten en de oude klachten. Van schending van het beginsel van gelijke proceskansen was daarom geen sprake, en er was geen reden om alsnog een deskundige te benoemen.
Ook op het arbeidskundige vlak kreeg de vrouw ongelijk: omdat er geen toegenomen beperkingen waren vastgesteld, was een urenbeperking terecht niet meegenomen, waren er voldoende arbeidsplaatsen voor de geselecteerde functies, en had zij haar stelling over onjuiste referentielonen niet onderbouwd.
De Centrale Raad van Beroep bevestigde daarom de uitspraak van de rechtbank: het hoger beroep slaagt niet en het UWV heeft de mate van arbeidsongeschiktheid terecht op 25 tot 35 procent vastgesteld, zodat de WAO-uitkering ongewijzigd blijft. Omdat de vrouw in het ongelijk werd gesteld, kreeg zij geen vergoeding voor haar proceskosten of het betaalde griffierecht.
Betrokken advocaten
mr. dr. C.P.M. van Houte
appellante
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBMAA:2009:BH7294, Rechtbank Maastricht, 06-03-2009, 137375/KG ZA 09-46
Rechtbank Limburg · Civiel Recht
ECLI:NL:RVS:2007:BA9831, Raad van State, 18-07-2007, 200607881/1
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:HR:2006:AZ1807, Hoge Raad, 31-10-2006, 02351/06 H
Hoge Raad · Strafrecht
ECLI:NL:RBSGR:2006:BB2397, Rechtbank 's-Gravenhage, 26-09-2006, AWB 05/6166 BESLU
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Centrale Raad van BeroepRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
24/2404 WAO
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.