Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:GHAMS:2023:2449Bestuursrecht; Belastingrecht

Hof laat afwijzing van beroep tegen invorderingsrente in stand, kent toch proceskosten toe — GHAMS:2023:2449

invorderingsrente en proceskostenvergoeding bij verrekening van een belastingaanslag

Eiser / verzoeker

belanghebbende (vennootschap)

VS

Verweerder / gedaagde

de ontvanger van de Belastingdienst

Hof houdt de ongegrondverklaring van het beroep tegen de invorderingsrente in stand, maar kent alsnog € 216,78 proceskostenvergoeding, wettelijke rente en het griffierecht van € 541 voor de hogerberoepsfase toe

  • Hoger beroep alsnog ontvankelijk verklaard op basis van de tweedagenregel, ondanks een naar het Hof toe te laat binnengekomen faxbericht
  • Incidenteel hoger beroep van de ontvanger over de ontvankelijkheid van het hoger beroep verworpen
  • Inhoudelijk oordeel over de invorderingsrente van de rechtbank onverkort overgenomen: het beroep blijft ongegrond
  • Geen proceskostenvergoeding voor rechtsbijstand omdat vennootschap, bestuurder en gemachtigdenkantoor met elkaar worden vereenzelvigd
  • Hof kent alsnog € 216,78 proceskosten toe voor reis-, verlet- en documentkosten en corrigeert het ontbreken van wettelijke rente over de schadevergoeding

Samenvatting

Een vennootschap kreeg in 2014 een aanslag vennootschapsbelasting van € 4.560 opgelegd. Toen de Belastingdienst in 2019 een aan de vennootschap uit te betalen bedrag verrekende met die openstaande aanslag, werd daarbij € 201 aan invorderingsrente in rekening gebracht. De vennootschap kwam hiertegen op, eerst met een bezwaarschrift en later met beroep bij de rechtbank.

Deze zaak is het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Holland van 15 oktober 2021. Die rechtbank had het beroep tegen de invorderingsrente ongegrond verklaard: de rente was volgens haar correct berekend vanaf zes weken na de aanslagdatum tot de dag van de feitelijke verrekening. De rechtbank kende de vennootschap wel € 500 schadevergoeding toe wegens overschrijding van de redelijke termijn en droeg de Belastingdienst op het griffierecht van € 47 terug te betalen, maar wees een proceskostenvergoeding voor rechtsbijstand af. De rechtbank had namelijk vastgesteld dat de vennootschap, haar enige bestuurder en het adviesbureau waarvoor die bestuurder als gemachtigde optrad in feite één en dezelfde partij waren, zodat er geen sprake was van bijstand door een echt onafhankelijke derde. Tegen die uitspraak stelde de vennootschap hoger beroep in bij het gerechtshof Amsterdam; de ontvanger van de Belastingdienst stelde op zijn beurt incidenteel hoger beroep in.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Het hof moest eerst beoordelen of het hoger beroep wel op tijd was ingesteld. Het hogerberoepschrift kwam per fax enkele minuten na het verstrijken van de termijn binnen, en een tweede exemplaar kwam per post enkele dagen later aan, zonder leesbaar poststempel. Onder verwijzing naar vaste rechtspraak van de Hoge Raad over de zogenoemde tweedagenregel oordeelde het hof dat het hoger beroep, bij gebrek aan bewijs van het tegendeel, toch tijdig moest worden geacht. Het incidentele hoger beroep van de ontvanger, dat juist een niet-ontvankelijkverklaring wegens termijnoverschrijding bepleitte, werd daarom verworpen.

Over de kern van het geschil, de invorderingsrente zelf, was het hof het volledig eens met de rechtbank en nam het de overwegingen en de conclusie van de rechtbank over: de rente was juist berekend en het beroep daartegen blijft ongegrond. Ook het oordeel dat er geen sprake was van door een onafhankelijke derde verleende rechtsbijstand, en dus geen recht op een proceskostenvergoeding daarvoor, bevestigde het hof, verwijzend naar een eerdere, vergelijkbare uitspraak over dezelfde gemachtigde.

Toch was het hoger beroep op een aantal ondergeschikte punten gegrond. Het hof stelde vast dat de rechtbank had verzuimd te bepalen dat de Staat wettelijke rente moest betalen over de schadevergoeding en het griffierecht als deze bedragen niet binnen vier weken zouden worden voldaan, terwijl de vennootschap daar wel om had gevraagd. Verder had de rechtbank geen vergoeding toegekend voor de reis- en verletkosten van de bestuurder voor het bijwonen van de zitting, en niet voor de kosten van een uittreksel uit het handelsregister. Het hof kende deze kosten alsnog toe: in totaal € 216,78 aan proceskosten voor de beroeps- en hogerberoepsfase samen, bestaande uit reiskosten, verletkosten en de kosten van de handelsregisteruittreksels.

Het hof vernietigde de uitspraak van de rechtbank en deed opnieuw recht. Het verklaarde het beroep tegen de invorderingsrente ongegrond, veroordeelde de Staat tot betaling van € 500 schadevergoeding wegens de overschrijding van de redelijke termijn plus wettelijke rente, veroordeelde de ontvanger in de proceskosten van € 216,78 plus wettelijke rente, en droeg de ontvanger op het griffierecht van € 47 voor de beroepsfase en € 541 voor de hogerberoepsfase aan de vennootschap terug te betalen.

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

21/1772

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • mw. mr.dr. N. Djebali
  • dhr. mr. E.A.G. van der Ouderaa
  • dhr. mr. S.E. Faber
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Hof: importeur moet rechten over Indonesische bevestigingsmiddelen betalen, geen levering 'delivered duty paid'

Een Nederlandse importeur kocht in 2012 een zending ijzeren en stalen bevestigingsmiddelen van een Indonesische onderneming. Bij de aangifte voor invoer vroeg het bedrijf een nultarief voor douanerechten, op basis van een certificaat dat de goederen uit Indonesië afkomstig waren. Later bleek uit onderzoek van het Europese fraudebureau OLAF dat de Indonesische onderneming zelf helemaal geen bevestigingsmiddelen maakte. Zij liet ze op grote schaal uit China overbrengen en voerde ze na overlading naar de Europese Unie uit. Voor Chinese bevestigingsmiddelen geldt een antidumpingrecht van 85 procent. De douane stuurde de importeur daarom in december 2014 een uitnodiging tot betaling van € 24.383,63, waarvan € 23.366,50 aan antidumpingrechten en € 1.107,13 aan douanerechten. Het geschil ging vooral over de prijsafspraak. Op de factuur stond de leveringsvoorwaarde 'delivered duty paid' (DDP) Rotterdam. Bij die voorwaarde regelt de verkoper de invoer en betaalt hij ook de heffingen bij invoer. Volgens de importeur zaten de rechten dus al in de koopprijs en moesten ze van de douanewaarde worden afgetrokken. Dan zou de nagevorderde heffing een stuk lager uitvallen. De inspecteur van de Belastingdienst/Douane vond dat de voorwaarde in werkelijkheid niet was overeengekomen. De importeur had immers zelf de aangifte laten doen, in eigen naam en voor eigen rekening. De rechtbank Noord-Holland gaf de importeur in 2020 gelijk. Het gerechtshof Amsterdam verminderde de uitnodiging in 2022 tot € 539,02 aan douanerechten en € 12.382,88 aan antidumpingrechten. Op 16 januari 2026 vernietigde de Hoge Raad die uitspraak en wees de zaak terug naar het hof. Het hof had het standpunt van de inspecteur dat de DDP-voorwaarde niet echt was afgesproken niet beoordeeld. De Hoge Raad bepaalde ook dat de inspecteur de gegevens uit een speciale onderzoeksprocedure (artikel 140 van de Uitvoeringsverordening Douanewetboek van de Unie) die hij pas tijdens de beroepsfase had gestart, niet als bewijs mag gebruiken. Het hof Amsterdam beoordeelde die vraag nu zonder die gegevens. Omdat de factuur de voorwaarde DDP vermeldt, moet de inspecteur aannemelijk maken dat die voorwaarde in werkelijkheid niet gold. Het hof vond dat gelukt. Bij DDP regelt de verkoper de invoer en betaalt hij de heffingen, maar hier regelde de importeur de aangifte zelf, in eigen naam en voor eigen rekening. Dat kwam niet overeen met de voorwaarde op de factuur, en de inspecteur wist dat al voordat hij de onderzoeksprocedure startte. Partijen kunnen afwijkende afspraken maken, bijvoorbeeld dat de koper de invoerformaliteiten regelt. Wie zich daarop beroept, moet dan wel aannemelijk maken dat de economische realiteit nog steeds een DDP-levering was. De importeur zei dat de douane-expediteur de aangifte niet in eigen naam wilde doen en dat indirecte vertegenwoordiging destijds technisch niet mogelijk was. Zij kon echter geen stukken of verklaringen overleggen die zo'n afspraak met de Indonesische verkoper bevestigden. Ook de prijzen wezen die kant op. De inspecteur had twee facturen vergeleken, die hij niet via de onderzoeksprocedure had gekregen. De importeur betaalde met voorwaarde DDP Rotterdam minder dan een andere importeur voor identieke goederen met voorwaarde CIF Rotterdam, waarbij kosten van verzekering en vracht in de prijs zitten. Daardoor was er volgens het hof geen reden om de verschuldigde rechten op de transactiewaarde in mindering te brengen. Daarmee viel ook het beroep tegen de beschikking uit de onderzoeksprocedure weg. De importeur had er geen belang meer bij, en partijen waren het erover eens dat de uitnodiging tot betaling dan voor het juiste bedrag was opgelegd. Het hof vernietigde de uitspraak van de rechtbank. Het beroep tegen de uitnodiging tot betaling van € 24.383,63 verklaarde het ongegrond, zodat de importeur dat bedrag aan de douane moet betalen. Het beroep tegen de beschikking van 18 maart 2019 verklaarde het niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling volgde niet.

Gerechtshof Amsterdam·
Bestuursrecht; Belastingrecht
GHAMS:2026:3070
Gerechtshof Amsterdam·
Bestuursrecht; Belastingrecht
GHAMS:2026:3072
Gerechtshof Amsterdam·
Bestuursrecht; Belastingrecht
GHAMS:2026:3068
Gerechtshof Amsterdam·
Bestuursrecht; Belastingrecht
GHAMS:2026:3067
Gerechtshof Amsterdam·
Bestuursrecht; Belastingrecht