Hof schrapt € 771 van vergoeding voor trage WOZ-procedure, maar laat griffierecht terugbetalen — GHAMS:2024:3363
WOZ-waarde, informatieverstrekking op grond van artikel 40 Wet WOZ en vergoeding wegens overschrijding redelijke termijn
Eiser / verzoeker
huiseigenaar (belanghebbende)
Verweerder / gedaagde
de heffingsambtenaar van de gemeente
Hof verlaagt de termijnvergoeding van de heffingsambtenaar van € 857,14 naar € 85,72, maar laat hem € 186 griffierecht terugbetalen en € 60 proceskosten vergoeden.
- De heffingsambtenaar hoeft geen vaste correctiepercentages voor kwaliteit, onderhoud en ligging te verstrekken, omdat die niet bestaan; de matrix met waarde per kubieke meter volstaat.
- De geïndexeerde waarden en de grondstaffel die aan de taxatie ten grondslag lagen, zijn in de bezwaarfase verstrekt; artikel 40 Wet WOZ is niet geschonden.
- Wie vóór 31 mei 2024 om termijnvergoeding vroeg terwijl de termijn al was overschreden, krijgt het griffierecht terug.
- Het hof matigt de termijnvergoeding naar € 50 per half jaar wegens een eenvoudige zaak, een belang van € 48,72 en een procedure zonder kostenrisico.
- De proceskostenvergoeding in hoger beroep wordt gematigd tot € 60.
Samenvatting
Een huiseigenaar was het niet eens met de WOZ-waarde van € 362.000 die de gemeente voor 2021 aan zijn tussenwoning uit 1998 had gegeven. Via een gemachtigde die op basis van no cure no pay werkt, maakte hij bezwaar. Hij vroeg daarbij om de gegevens waarop de taxatie rustte, zoals de correcties voor kwaliteit, onderhoud, uitstraling, doelmatigheid en ligging van de woning en de vergelijkingsobjecten, de indexering van de verkoopprijzen en de grondstaffel. Volgens hem had de heffingsambtenaar die gegevens niet of niet volledig verstrekt, en dat zou in strijd zijn met artikel 40 van de Wet WOZ.
De rechtbank Noord-Holland verklaarde het beroep op 20 september 2023 ongegrond. De waarde was niet te hoog en de heffingsambtenaar had de gevraagde gegevens verstrekt. Wel was de redelijke termijn voor bezwaar en beroep met afgerond zeven maanden overschreden. De rechtbank kende daarom € 1.000 schadevergoeding toe: € 857,14 te betalen door de heffingsambtenaar en € 142,86 door de Staat. Het griffierecht hoefde de gemeente niet terug te betalen, omdat het beroep ongegrond was.
De huiseigenaar ging in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, en de heffingsambtenaar stelde zelf incidenteel hoger beroep in tegen de schadevergoeding. De zaak werd op 3 september 2024 door een enkelvoudige belastingkamer behandeld.
Op de klachten over de informatieverstrekking kreeg de huiseigenaar geen gelijk. Het hof vond geloofwaardig dat de taxateur geen vaste percentages gebruikt om verschillen in kwaliteit of ligging te verrekenen; wat niet bestaat, hoeft ook niet te worden verstrekt. Uit de matrix met de waarde per kubieke meter van de vergelijkingsobjecten was bovendien te controleren of met de verschillen rekening was gehouden. De geïndexeerde waarden die aan de taxatie ten grondslag lagen, stonden in de matrix en in het taxatieverslag. Ook de grondstaffel was verstrekt: dat in de matrix bij één object een basisprijs van € 760 per vierkante meter stond, was verwarrend, maar de gebruikte kavelwaarde klopte met de staffel.
Op één punt won de huiseigenaar wel. Omdat hij vóór 31 mei 2024 om schadevergoeding had gevraagd en de termijn toen al was overschreden, had hij volgens de overgangsregel van de Hoge Raad recht op teruggave van het griffierecht van € 50 voor het beroep bij de rechtbank.
Het incidentele hoger beroep van de heffingsambtenaar slaagde gedeeltelijk. Het hof zag geen reden om helemaal geen vergoeding toe te kennen: dat de vergoeding vooraf aan de gemachtigde was overgedragen, nam de veronderstelde spanning en frustratie niet weg. Wel matigde het hof de vergoeding. De zaak was eenvoudig, het financiële belang bedroeg slechts € 48,72, de beschikking gold voor één jaar en de huiseigenaar liep geen kostenrisico. Een vergoeding van € 500 per half jaar zou leiden tot overcompensatie. Het hof wees op de wetgever, die het tarief voor WOZ-zaken inmiddels naar € 50 per half jaar heeft verlaagd, en paste dat bedrag hier toe. Het deel van de Staat bleef staan, omdat daartegen niemand had geappelleerd.
Ook de proceskosten in hoger beroep matigde het hof. De gemachtigde had dezelfde grieven in meerdere zaken aangevoerd, het griffierecht ging om € 50 en de huiseigenaar kreeg voor het overige ongelijk.
Het hof vernietigde de uitspraak van de rechtbank alleen wat betreft de schadevergoeding door de heffingsambtenaar en verlaagde die van € 857,14 naar € 85,72. De heffingsambtenaar moet de huiseigenaar € 60 aan proceskosten betalen en € 186 aan griffierecht voor beroep en hoger beroep terugbetalen.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof AmsterdamRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
23/1263
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een Nederlandse importeur kocht in 2012 een zending ijzeren en stalen bevestigingsmiddelen van een Indonesische onderneming. Bij de aangifte voor invoer vroeg het bedrijf een nultarief voor douanerechten, op basis van een certificaat dat de goederen uit Indonesië afkomstig waren. Later bleek uit onderzoek van het Europese fraudebureau OLAF dat de Indonesische onderneming zelf helemaal geen bevestigingsmiddelen maakte. Zij liet ze op grote schaal uit China overbrengen en voerde ze na overlading naar de Europese Unie uit. Voor Chinese bevestigingsmiddelen geldt een antidumpingrecht van 85 procent. De douane stuurde de importeur daarom in december 2014 een uitnodiging tot betaling van € 24.383,63, waarvan € 23.366,50 aan antidumpingrechten en € 1.107,13 aan douanerechten. Het geschil ging vooral over de prijsafspraak. Op de factuur stond de leveringsvoorwaarde 'delivered duty paid' (DDP) Rotterdam. Bij die voorwaarde regelt de verkoper de invoer en betaalt hij ook de heffingen bij invoer. Volgens de importeur zaten de rechten dus al in de koopprijs en moesten ze van de douanewaarde worden afgetrokken. Dan zou de nagevorderde heffing een stuk lager uitvallen. De inspecteur van de Belastingdienst/Douane vond dat de voorwaarde in werkelijkheid niet was overeengekomen. De importeur had immers zelf de aangifte laten doen, in eigen naam en voor eigen rekening. De rechtbank Noord-Holland gaf de importeur in 2020 gelijk. Het gerechtshof Amsterdam verminderde de uitnodiging in 2022 tot € 539,02 aan douanerechten en € 12.382,88 aan antidumpingrechten. Op 16 januari 2026 vernietigde de Hoge Raad die uitspraak en wees de zaak terug naar het hof. Het hof had het standpunt van de inspecteur dat de DDP-voorwaarde niet echt was afgesproken niet beoordeeld. De Hoge Raad bepaalde ook dat de inspecteur de gegevens uit een speciale onderzoeksprocedure (artikel 140 van de Uitvoeringsverordening Douanewetboek van de Unie) die hij pas tijdens de beroepsfase had gestart, niet als bewijs mag gebruiken. Het hof Amsterdam beoordeelde die vraag nu zonder die gegevens. Omdat de factuur de voorwaarde DDP vermeldt, moet de inspecteur aannemelijk maken dat die voorwaarde in werkelijkheid niet gold. Het hof vond dat gelukt. Bij DDP regelt de verkoper de invoer en betaalt hij de heffingen, maar hier regelde de importeur de aangifte zelf, in eigen naam en voor eigen rekening. Dat kwam niet overeen met de voorwaarde op de factuur, en de inspecteur wist dat al voordat hij de onderzoeksprocedure startte. Partijen kunnen afwijkende afspraken maken, bijvoorbeeld dat de koper de invoerformaliteiten regelt. Wie zich daarop beroept, moet dan wel aannemelijk maken dat de economische realiteit nog steeds een DDP-levering was. De importeur zei dat de douane-expediteur de aangifte niet in eigen naam wilde doen en dat indirecte vertegenwoordiging destijds technisch niet mogelijk was. Zij kon echter geen stukken of verklaringen overleggen die zo'n afspraak met de Indonesische verkoper bevestigden. Ook de prijzen wezen die kant op. De inspecteur had twee facturen vergeleken, die hij niet via de onderzoeksprocedure had gekregen. De importeur betaalde met voorwaarde DDP Rotterdam minder dan een andere importeur voor identieke goederen met voorwaarde CIF Rotterdam, waarbij kosten van verzekering en vracht in de prijs zitten. Daardoor was er volgens het hof geen reden om de verschuldigde rechten op de transactiewaarde in mindering te brengen. Daarmee viel ook het beroep tegen de beschikking uit de onderzoeksprocedure weg. De importeur had er geen belang meer bij, en partijen waren het erover eens dat de uitnodiging tot betaling dan voor het juiste bedrag was opgelegd. Het hof vernietigde de uitspraak van de rechtbank. Het beroep tegen de uitnodiging tot betaling van € 24.383,63 verklaarde het ongegrond, zodat de importeur dat bedrag aan de douane moet betalen. Het beroep tegen de beschikking van 18 maart 2019 verklaarde het niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling volgde niet.