Hoge Raad zet termijnvergoeding in WOZ-zaak terug op € 1.000 en schrapt matiging door het hof — HR:2026:1580
vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn in een WOZ-zaak
Eiser / verzoeker
huiseigenaar (belanghebbende)
Verweerder / gedaagde
het dagelijks bestuur van Cocensus
Hoge Raad herstelt de termijnvergoeding van € 1.000 uit de uitspraak van de rechtbank; Cocensus betaalt € 138 griffierecht en € 187 proceskosten, de heffingsambtenaar € 934 voor het incidentele hoger beroep.
- De matiging door het hof van het tarief van € 500 naar € 50 per half jaar overschrijding houdt geen stand, op de gronden van het arrest van de Hoge Raad van 8 augustus 2025.
- De Hoge Raad bevestigt de uitspraak van de rechtbank over de immateriële schade: € 857,14 door de heffingsambtenaar en € 142,86 door de Staat.
- Het hof had de heffingsambtenaar ook moeten veroordelen in de kosten van het incidentele hoger beroep; de Hoge Raad stelt die vast op € 934.
- De proceskosten in cassatie worden berekend met de Wet herwaardering proceskostenvergoedingen WOZ en bpm, met factor 0,10.
Samenvatting
Een huiseigenaar in de gemeente Haarlemmermeer procedeerde over de WOZ-waarde van zijn woning en de aanslag onroerendezaakbelastingen voor 2021. Inhoudelijk kreeg hij nergens gelijk, maar de procedure in bezwaar en beroep duurde afgerond zeven maanden langer dan de redelijke termijn. De vraag in cassatie was hoeveel schadevergoeding hij voor die vertraging moest krijgen.
De rechtbank Noord-Holland verklaarde het beroep ongegrond, maar kende € 1.000 vergoeding toe wegens de te lange duur: € 857,14 te betalen door de heffingsambtenaar van Haarlemmermeer en € 142,86 door de Staat. Het griffierecht hoefde de gemeente niet terug te betalen, omdat het beroep ongegrond was.
Het gerechtshof Amsterdam oordeelde daar in zijn uitspraak van 8 oktober 2024 anders over. Op het incidentele hoger beroep van de heffingsambtenaar matigde het hof het gewone tarief van € 500 per half jaar overschrijding tot € 50. De zaak was volgens het hof eenvoudig, het financiële belang bedroeg € 48,72, de beschikking gold voor één belastingjaar en de huiseigenaar liep geen kostenrisico, omdat zijn gemachtigde op basis van no cure no pay werkte. Een vergoeding naar het normale tarief zou een ongerechtvaardigde overcompensatie zijn. Het deel van de heffingsambtenaar ging daardoor van € 857,14 naar € 85,72. Wel kreeg de huiseigenaar van het hof het griffierecht voor het beroep terug, op grond van een overgangsregel van de Hoge Raad, en een proceskostenvergoeding die het hof matigde tot € 60.
De huiseigenaar ging tegen de uitspraak van het hof in cassatie. Het verweer werd gevoerd door het dagelijks bestuur van Cocensus, dat de belastingen voor de gemeente heft.
De Hoge Raad gaf de huiseigenaar gelijk op het punt van de schadevergoeding. Zijn klacht tegen de matiging slaagde op dezelfde gronden als in een arrest van de Hoge Raad van 8 augustus 2025, waarin die vraag al was beslist. De matiging van € 500 naar € 50 per half jaar door het hof hield daarom geen stand. De overige klachten van de huiseigenaar wees de Hoge Raad af zonder nadere motivering, omdat ze geen vragen opriepen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht.
De Hoge Raad deed de zaak zelf af. Hij bevestigde de uitspraak van de rechtbank voor zover die over de vergoeding van immateriële schade ging. Daarmee geldt weer de vergoeding van € 1.000, waarvan € 857,14 voor rekening van de heffingsambtenaar en € 142,86 voor rekening van de Staat. Het hof had ook ten onrechte de heffingsambtenaar niet veroordeeld in de kosten die de huiseigenaar maakte voor zijn verweer tegen het incidentele hoger beroep; ook dat herstelde de Hoge Raad.
Voor de kosten van de cassatieprocedure paste de Hoge Raad de Wet herwaardering proceskostenvergoedingen WOZ en bpm toe. De gemachtigde kon niet aantonen dat haar bedrijfsmodel in 2024 afweek van de kenmerken waarvoor die wet is bedoeld, en omdat de WOZ-beschikking en de aanslag zelf niet werden gewijzigd, gold de vermenigvuldigingsfactor 0,10.
De Hoge Raad verklaarde het cassatieberoep gegrond en vernietigde de uitspraak van het hof voor zover die over de schadevergoeding en de kosten van het incidentele hoger beroep ging. De huiseigenaar krijgt de oorspronkelijke € 1.000 vergoeding. Cocensus moet hem € 138 griffierecht terugbetalen en € 187 aan proceskosten voor de cassatie vergoeden, en de heffingsambtenaar van Haarlemmermeer moet € 934 betalen voor de kosten van het incidentele hoger beroep.
Betrokken advocaten
G. Gieben
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
Hoge Raad zet vergoeding van € 500 voor trage WOZ-zaak terug na korting door hof
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
Hoge Raad wijst cassatieberoep af in zaak over WOZ-waarde en OZB 2022
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
Hoge Raad laat verlaagde box 3-aanslag in stand na cassatie van beide partijen
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
Hoge Raad: gemeente Hoorn moet griffierecht WOZ-bezwaar vergoeden
Hoge Raad · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Hoge RaadRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
24/04331
Procedure
Cassatie
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. J.A.R. van Eijsden
- mw. mr. W.A.P. van Roij
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een bedrijf wilde zijn belastingzaak aan de Hoge Raad voorleggen, maar betaalde het griffierecht niet. Dat bleek het einde van de procedure. De Hoge Raad kwam niet toe aan de vraag waar het geschil oorspronkelijk over ging en verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Het bedrijf ging in cassatie tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 31 maart 2026. Wie in cassatie gaat in een belastingzaak, moet daarvoor griffierecht betalen. De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf daar op 26 juni 2026 bij aangetekende brief op en gaf vier weken om te betalen. Uit de gegevens van PostNL bleek dat de brief was afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht kwam niet binnen. Op 28 juli 2026 plaatste de griffier daarom een bericht in het digitale dossier van het bedrijf. Daarin kreeg het bedrijf de gelegenheid uit te leggen waarom het griffierecht niet was betaald. Het bedrijf reageerde op 25 augustus 2026 via het webportaal van de Hoge Raad. In die brief voerde het bedrijf geen verklaring aan voor het uitblijven van de betaling, maar een principieel bezwaar. Volgens het bedrijf past het niet bij het recht op toegang tot de rechter in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie dat een cassatieberoep niet-ontvankelijk wordt als het griffierecht niet vooraf is betaald. Het bedrijf meende dat het Hof van Justitie van de Europese Unie zou oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. Die werkwijze zou volgens het bedrijf veel evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom volgens het bedrijf prejudiciële vragen moeten stellen aan het Hof van Justitie. De Hoge Raad vond dat het bedrijf hiermee niet aannemelijk maakte dat het niet in verzuim was geweest. Hij verwees naar zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915). Daarin had hij al uitgelegd waarom hij geen aanleiding ziet om over deze kwestie vragen aan het Hof van Justitie voor te leggen. Die overwegingen golden ook nu. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard. De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een veroordeling in de proceskosten volgde niet.
Een B.V. die cassatie had ingesteld tegen een uitspraak van het gerechtshof Amsterdam in een belastingzaak, heeft het daarvoor verschuldigde griffierecht niet betaald. De Hoge Raad verklaart het beroep daarom niet-ontvankelijk, zonder de zaak inhoudelijk te beoordelen. De griffier van de Hoge Raad wees de belanghebbende op 17 juli 2026 bij aangetekende brief op de plicht om griffierecht te betalen en gaf daarvoor vier weken de tijd. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgehaald op de afhaallocatie. Het griffierecht bleef onbetaald. Op 20 augustus 2026 plaatste de griffier een bericht in het digitale dossier, waarmee het bedrijf de gelegenheid kreeg uit te leggen waarom het niet had betaald. Daarvan maakte het bedrijf gebruik met een brief van 16 september 2026 via het webportaal van de Hoge Raad. In die brief voerde de belanghebbende aan dat het vooraf moeten betalen van griffierecht, op straffe van niet-ontvankelijkheid, niet past bij artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52 daarvan. Het bedrijf stelde dat het Hof van Justitie van de Europese Unie zou oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, bij een ongegrond beroep. Die wijze van heffing zou volgens de belanghebbende veel evenrediger zijn dan de voorschriften van artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Daarom zou de Hoge Raad verplicht zijn prejudiciële vragen te stellen, dat wil zeggen vragen over de uitleg van EU-recht voor te leggen aan het Hof van Justitie. De Hoge Raad volgt dat niet. Wat de belanghebbende aanvoert, geeft volgens de Hoge Raad geen reden om aan te nemen dat het bedrijf niet in verzuim was. De Hoge Raad verwijst naar zijn eigen arrest van 12 juni 2026, waarin hij uitlegde waarom hij geen aanleiding ziet om over deze kwestie vragen aan het Hof van Justitie te stellen. Die redenering geldt ook hier. Omdat het griffierecht niet is betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, Awb niet-ontvankelijk worden verklaard. De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk en ziet geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
Een bedrijf op Sint Maarten kreeg over de jaren 2015 tot en met 2018 naheffingsaanslagen opgelegd in de belasting op bedrijfsomzetten, de lokale omzetbelasting op het eiland. Het bedrijf vond die aanslagen onterecht en ging ertegen in beroep bij het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten. Daarna ging de zaak in hoger beroep bij het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba. Ook dat hof deed op 27 juli 2023 een uitspraak waar het bedrijf het niet mee eens was. Het bedrijf, dat zich liet vertegenwoordigen door J.P. Ruiter, stelde daarom cassatieberoep in bij de Hoge Raad, tegen de uitspraak van het Gemeenschappelijk Hof van 27 juli 2023. In cassatie toetst de Hoge Raad niet opnieuw de feiten, maar kijkt hij of het hof het recht goed heeft toegepast en zijn oordeel voldoende heeft gemotiveerd. De tegenpartij in deze procedure was de minister van Financiën van Sint Maarten. De Hoge Raad oordeelde dat de klachten van het bedrijf over de uitspraak van het hof niet tot vernietiging van die uitspraak kunnen leiden. Een uitgebreide uitleg geeft hij daarvoor niet. Dat hoeft ook niet: volgens artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie mag de Hoge Raad een cassatieberoep zonder motivering afdoen als de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht. Hij vond dat hier het geval. De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie daarom ongegrond. De uitspraak van het Gemeenschappelijk Hof van 27 juli 2023 blijft daarmee in stand, en de naheffingsaanslagen over 2015 tot en met 2018 liggen dus vast. Een veroordeling in de proceskosten sprak de Hoge Raad niet uit.
Een bedrijf dat in cassatie wilde gaan tegen een uitspraak van de belastingrechter, heeft het griffierecht niet betaald. Daardoor kwam de Hoge Raad niet toe aan de inhoud van de zaak. Het bedrijf, in de uitspraak 'belanghebbende' genoemd en vertegenwoordigd door A.F.M.J. Verhoeven, had beroep in cassatie ingesteld tegen een uitspraak van het gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026 (nrs. 25/1306 tot en met 25/1313). De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf op 1 juli 2026 per aangetekende brief op het griffierecht en gaf het vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van Track&Trace van PostNL is die brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht bleef onbetaald. Op 30 juli 2026 kreeg het bedrijf via het digitale dossier alsnog de kans uit te leggen waarom het niet had betaald. Van die kans maakte het bedrijf gebruik met een brief van 28 augustus 2026. Daarin stelde het dat het niet past bij het recht op een doeltreffende rechterlijke bescherming (artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52) om een cassatieberoep alleen in behandeling te nemen als vooraf griffierecht is betaald. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de Europese Unie, als het daarover wordt gevraagd, oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen bij een ongegrond beroep. Die werkwijze zou veel evenrediger zijn dan de heffing vooraf die artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht voorschrijft. De Hoge Raad zou daarom prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie moeten stellen. De Hoge Raad ging daar niet in mee. Wat het bedrijf aanvoerde, was geen reden om aan te nemen dat het niet in verzuim was geweest. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag de Hoge Raad geen aanleiding. Daarvoor verwijst hij naar de overwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van zijn arrest van 12 juni 2026. Op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Algemene wet bestuursrecht moet het beroep dan niet-ontvankelijk worden verklaard. De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Een veroordeling in de proceskosten volgt niet.
Een B.V. die een belastinggeschil voor de Hoge Raad wilde brengen, heeft het griffierecht voor het cassatieberoep niet betaald. Daardoor is het beroep niet-ontvankelijk verklaard, zonder dat de Hoge Raad iets zegt over de belastingkwestie zelf. De vennootschap betwistte de verplichting om griffierecht vooraf te betalen en vroeg de Hoge Raad om prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie te stellen. Dat verzoek is afgewezen. De B.V. had cassatieberoep ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026. In die zaak ging het om meerdere samenhangende procedures, aangezien het hof meerdere zaaknummers (25/1270 tot en met 25/1277) in één uitspraak behandelde. De griffier van de Hoge Raad stuurde de vennootschap op 1 juli 2026 een aangetekende brief. Daarin stond dat griffierecht verschuldigd was en dat de B.V. vier weken kreeg om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL was de brief afgeleverd op het adres dat de B.V. zelf had opgegeven. Er werd niet betaald. Op 3 augustus 2026 plaatste de griffier daarom een bericht in het digitale dossier van de B.V., waarin de vennootschap de kans kreeg uit te leggen waarom het griffierecht niet was voldaan. Daarvan maakte de B.V. gebruik met een brief van 28 augustus 2026, die via het webportaal van de Hoge Raad werd ingediend. In die brief voerde de B.V. aan dat het vooraf moeten betalen van griffierecht, op straffe van niet-ontvankelijkheid, zich niet verhoudt met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 van dat Handvest. Artikel 47 waarborgt het recht op een doeltreffende voorziening in rechte. Volgens de B.V. zou het Hof van Justitie, als het daarnaar wordt gevraagd, oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven bij een ongegrond beroep. Die werkwijze zou veel evenrediger zijn dan de heffing vooraf die artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht voorschrijft. De B.V. vond dat de Hoge Raad daarom verplicht was prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie te stellen. De Hoge Raad volgt dat niet. Wat de B.V. aanvoert, geeft volgens de Hoge Raad geen reden om aan te nemen dat zij niet in verzuim is geweest bij het niet betalen van het griffierecht. Voor het niet stellen van prejudiciële vragen verwijst de Hoge Raad naar de overwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van zijn arrest van 12 juni 2026, waarin hij over dezelfde kwestie al had geoordeeld. Op grond van artikel 8:41, zesde lid, van de Awb moet het beroep dan niet-ontvankelijk worden verklaard. De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep van de B.V. niet-ontvankelijk. Er is geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.