Hof: zoon verleent geen beroepsmatige rechtsbijstand in waterschapszaak — GHAMS:2026:795
proceskostenvergoeding bij watersysteemheffing, beroepsmatige rechtsbijstand
Eiser / verzoeker
bewoner (belanghebbende, appellant)
Verweerder / gedaagde
de heffingsambtenaar van het waterschap
Hof verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank dat geen recht bestaat op proceskostenvergoeding
- In hoger beroep is alleen nog de proceskostenvergoeding in geschil, niet de ontvankelijkheid van het bezwaar zelf
- Hof had de gemachtigde, de zoon van belanghebbende, al in twee eerdere uitspraken niet aangemerkt als beroepsmatige rechtsbijstandverlener
- Geen nieuwe feiten of onderbouwing aangedragen die tot een ander oordeel zouden leiden
- Gemachtigde maakte geen gebruik van de mogelijkheid vertrouwelijke stukken over te leggen ter onderbouwing van zijn praktijk
- Hoger beroep ongegrond, uitspraak van de rechtbank volledig bevestigd, geen kostenveroordeling
Samenvatting
Deze zaak is het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 12 februari 2024 in een geschil over de watersysteemheffing voor een woning. De rechtbank had toen geoordeeld dat de heffingsambtenaar van het waterschap het bezwaar van de bewoner ten onrechte niet-ontvankelijk had verklaard omdat het wél op tijd was ingediend, en had het bezwaar zelf alsnog ontvankelijk en gegrond verklaard. Een proceskostenvergoeding kreeg de bewoner van de rechtbank echter niet, omdat niet was aangetoond dat zijn gemachtigde beroepsmatig rechtsbijstand verleende.
In hoger beroep ging het alleen nog om die proceskostenvergoeding. De bewoner liet zich vertegenwoordigen door G. Veldhuisen, die naar nu blijkt zijn eigen zoon is. De kernvraag was of deze gemachtigde als 'derde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent' kan worden aangemerkt in de zin van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Alleen dan bestaat recht op een vergoeding van de kosten van bezwaar en beroep.
Het gerechtshof Amsterdam wees erop dat het deze gemachtigde al eerder, in twee andere uitspraken uit 2023, niet had aangemerkt als iemand die beroepsmatig rechtsbijstand verleent. Ook in deze zaak waren geen nieuwe feiten of omstandigheden naar voren gebracht die tot een ander oordeel zouden moeten leiden. De gemachtigde had, ondanks de eerdere uitspraken van het hof, niet met concrete gegevens onderbouwd dat zijn werkzaamheden wél als beroepsmatige rechtsbijstand moesten worden gezien. Hij had bijvoorbeeld ook geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid om vertrouwelijke stukken over de omvang van zijn praktijk aan de rechter voor te leggen, als hij vreesde dat openbaarmaking de privacy van zijn klanten zou schaden.
Het hof onderschreef daarom het oordeel van de rechtbank dat de bewoner geen recht heeft op een proceskostenvergoeding, noch voor de bezwaarfase, noch voor de beroepsfase. Omdat dit het enige geschilpunt in hoger beroep was, en de rechtbank hierin naar het oordeel van het hof op goede gronden had beslist, bleef er niets over om het hoger beroep te laten slagen.
Het gerechtshof Amsterdam verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank volledig. Voor een proceskostenveroordeling in hoger beroep zag het hof evenmin aanleiding.
Betrokken advocaten
G. Veldhuisen
belanghebbende
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:CBB:2025:614, College van Beroep voor het bedrijfsleven, 29-10-2025, 24/724
College van Beroep voor het bedrijfsleven · Bestuursrecht
ECLI:NL:GHAMS:2025:1977, Gerechtshof Amsterdam, 24-07-2025, 24/3464
Gerechtshof Amsterdam · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:GHAMS:2025:1976, Gerechtshof Amsterdam, 24-07-2025, 24/3462
Gerechtshof Amsterdam · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:RBNHO:2025:9523, Rechtbank Noord-Holland, 17-07-2025, AWB - 22 _ 4407
Rechtbank Noord-Holland · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof AmsterdamRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
24/1926
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. M.J. Leijdekker
- dhr. mr.drs. F.J.P.M. Haas
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een Nederlandse importeur kocht in 2012 een zending ijzeren en stalen bevestigingsmiddelen van een Indonesische onderneming. Bij de aangifte voor invoer vroeg het bedrijf een nultarief voor douanerechten, op basis van een certificaat dat de goederen uit Indonesië afkomstig waren. Later bleek uit onderzoek van het Europese fraudebureau OLAF dat de Indonesische onderneming zelf helemaal geen bevestigingsmiddelen maakte. Zij liet ze op grote schaal uit China overbrengen en voerde ze na overlading naar de Europese Unie uit. Voor Chinese bevestigingsmiddelen geldt een antidumpingrecht van 85 procent. De douane stuurde de importeur daarom in december 2014 een uitnodiging tot betaling van € 24.383,63, waarvan € 23.366,50 aan antidumpingrechten en € 1.107,13 aan douanerechten. Het geschil ging vooral over de prijsafspraak. Op de factuur stond de leveringsvoorwaarde 'delivered duty paid' (DDP) Rotterdam. Bij die voorwaarde regelt de verkoper de invoer en betaalt hij ook de heffingen bij invoer. Volgens de importeur zaten de rechten dus al in de koopprijs en moesten ze van de douanewaarde worden afgetrokken. Dan zou de nagevorderde heffing een stuk lager uitvallen. De inspecteur van de Belastingdienst/Douane vond dat de voorwaarde in werkelijkheid niet was overeengekomen. De importeur had immers zelf de aangifte laten doen, in eigen naam en voor eigen rekening. De rechtbank Noord-Holland gaf de importeur in 2020 gelijk. Het gerechtshof Amsterdam verminderde de uitnodiging in 2022 tot € 539,02 aan douanerechten en € 12.382,88 aan antidumpingrechten. Op 16 januari 2026 vernietigde de Hoge Raad die uitspraak en wees de zaak terug naar het hof. Het hof had het standpunt van de inspecteur dat de DDP-voorwaarde niet echt was afgesproken niet beoordeeld. De Hoge Raad bepaalde ook dat de inspecteur de gegevens uit een speciale onderzoeksprocedure (artikel 140 van de Uitvoeringsverordening Douanewetboek van de Unie) die hij pas tijdens de beroepsfase had gestart, niet als bewijs mag gebruiken. Het hof Amsterdam beoordeelde die vraag nu zonder die gegevens. Omdat de factuur de voorwaarde DDP vermeldt, moet de inspecteur aannemelijk maken dat die voorwaarde in werkelijkheid niet gold. Het hof vond dat gelukt. Bij DDP regelt de verkoper de invoer en betaalt hij de heffingen, maar hier regelde de importeur de aangifte zelf, in eigen naam en voor eigen rekening. Dat kwam niet overeen met de voorwaarde op de factuur, en de inspecteur wist dat al voordat hij de onderzoeksprocedure startte. Partijen kunnen afwijkende afspraken maken, bijvoorbeeld dat de koper de invoerformaliteiten regelt. Wie zich daarop beroept, moet dan wel aannemelijk maken dat de economische realiteit nog steeds een DDP-levering was. De importeur zei dat de douane-expediteur de aangifte niet in eigen naam wilde doen en dat indirecte vertegenwoordiging destijds technisch niet mogelijk was. Zij kon echter geen stukken of verklaringen overleggen die zo'n afspraak met de Indonesische verkoper bevestigden. Ook de prijzen wezen die kant op. De inspecteur had twee facturen vergeleken, die hij niet via de onderzoeksprocedure had gekregen. De importeur betaalde met voorwaarde DDP Rotterdam minder dan een andere importeur voor identieke goederen met voorwaarde CIF Rotterdam, waarbij kosten van verzekering en vracht in de prijs zitten. Daardoor was er volgens het hof geen reden om de verschuldigde rechten op de transactiewaarde in mindering te brengen. Daarmee viel ook het beroep tegen de beschikking uit de onderzoeksprocedure weg. De importeur had er geen belang meer bij, en partijen waren het erover eens dat de uitnodiging tot betaling dan voor het juiste bedrag was opgelegd. Het hof vernietigde de uitspraak van de rechtbank. Het beroep tegen de uitnodiging tot betaling van € 24.383,63 verklaarde het ongegrond, zodat de importeur dat bedrag aan de douane moet betalen. Het beroep tegen de beschikking van 18 maart 2019 verklaarde het niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling volgde niet.