Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:GHDHA:2024:2478Strafrecht

Vrouw veroordeeld voor valse aangifte en lasterbrieven over verpleeghuis — GHDHA:2024:2478

valse aangifte, laster en verduistering door medewerker verpleeghuis

Eiser / verzoeker

Openbaar Ministerie

VS

Verweerder / gedaagde

Verdachte

Verdachte veroordeeld tot twee maanden voorwaardelijke gevangenisstraf met twee jaar proeftijd, en moet €7.130,62 schadevergoeding betalen aan de benadeelde partij.

  • NFI-onderzoek toonde aan dat smadelijke brieven vermoedelijk met de eigen printer van de verdachte zijn gedrukt en van dezelfde bron afkomstig zijn.
  • Camerabeelden weerspraken de verklaring van de verdachte dat zij enveloppen bij het verpleeghuis had onderschept; enveloppen werden thuis aangetroffen.
  • Overschrijding redelijke termijn met bijna zes jaar verdisconteerd in strafmaat: voorwaardelijke in plaats van onvoorwaardelijke gevangenisstraf.
  • Schadevergoeding van €7.130,62 toegewezen aan benadeelde partij voor camerabewaking, leidinggevende begeleiding en medisch onderzoek; overige schadeposten niet-ontvankelijk.
  • Verduistering van camera collega bewezen: verdachte deed niets om camera terug te bezorgen nadat zij wist wie de eigenaar was.

Samenvatting

Een vrouw die werkzaam was bij een verpleeghuis in Bodegraven heeft jarenlang anonieme, smadelijke brieven verstuurd naar medewerkers, bewoners, directieleden en omwonenden van de instelling — en deed vervolgens zelf aangifte bij de politie alsof zij slachtoffer was. Het gerechtshof Den Haag veroordeelde haar op 24 december 2024 voor valse aangifte, laster en verduistering.

De vrouw begon kort na haar indiensttreding in 2010 brieven te ontvangen met beledigende en bedreigende inhoud. In 2011 deed de directie al onderzoek via een recherchebureau, maar dat leverde toen geen dader op. Vanaf 2012 deed de vrouw meerdere keren aangifte bij de politie. De tenlastegelegde feiten betreffen de periode van maart 2015 tot februari 2016, waarin zij opnieuw meerdere keren aangifte deed en brieven bij de politie inleverde.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Uitgebreid forensisch onderzoek door het NFI bracht de vrouw in verband met de brieven. Alle documenten bleken gedrukt op dezelfde soort printer, en de bevindingen wezen erop dat ze waarschijnlijk van dezelfde bron afkomstig waren. De inkjetprinter die bij de doorzoeking van haar woning werd aangetroffen, sloot aan bij het gebruikte afdrukprofiel. Bovendien werden er in haar woning twee enveloppen gevonden met brieven gericht aan collega's — enveloppen die de vrouw zelf beweerde te hebben 'onderschept' bij het verpleeghuis, maar camerabeelden weerspraken die verklaring volledig.

De brieven die zij naar omwonenden stuurde, bevatten zware beschuldigingen: daarin stond onder meer dat er moorden waren gepleegd in het verpleeghuis en dat de directie niets ondernam. Het hof oordeelde dat de vrouw deze brieven zelf had opgesteld, geprint en verspreid, en tegelijkertijd aangifte deed alsof zij de ontvanger was. Daarmee maakte zij zich schuldig aan valse aangifte en laster.

Daarnaast verduisterde zij een fotocamera van een collega. De vrouw verklaarde de camera op de parkeerplaats te hebben gevonden, maar deed vervolgens niets om de camera terug te bezorgen — ook niet nadat ze wist dat het eigendom van een collega betrof. Het hof vond dat zij zich als heer en meester over de camera had gedragen.

De verdediging voerde aan dat het NFI-onderzoek onbetrouwbaar was omdat het Openbaar Ministerie de naam van de vrouw vooraf aan het NFI had meegedeeld. Het hof verwierp dit verweer: een dergelijke mededeling kan de technische vaststelling van overeenkomsten tussen documenten niet beïnvloeden, temeer omdat de vergelijking plaatsvond tussen gevonden brieven en materiaal dat bij de doorzoeking van haar woning was aangetroffen.

De strafzaak heeft een buitengewoon lange looptijd gekend. De vrouw werd in april 2016 aangehouden, maar de rechtbank deed pas in december 2023 uitspraak — een overschrijding van de redelijke termijn met bijna zes jaar. Het hof hield daar rekening mee bij het bepalen van de straf. Uiteindelijk legde het hof een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden op, met een proeftijd van twee jaar. Het verpleeghuis als benadeelde partij ontving een schadevergoeding van €7.130,62 voor aantoonbare materiële schade, waaronder kosten voor camerabewaking, begeleiding van leidinggevenden en medisch onderzoek.

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

22-000030-24

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Vermoedelijke eerste aanleg

Rechtspraak.nl legt bij deze uitspraak geen verwijzing naar de eerste aanleg. Juristi heeft die gezocht op het parketnummer dat in de uitspraak zelf staat. Dat klopt vrijwel altijd, maar is niet door de Rechtspraak bevestigd.

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • dhr. mr. J.W. van den Hurk
  • dhr. mr. J.P.L.M. Remmerswaal
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

GHDHA:2026:3316
Gerechtshof Den Haag·
Strafrecht
GHDHA:2026:3307
Gerechtshof Den Haag·
Strafrecht
Hof spreekt man (85) vrij van belaging ex-vriendin: berichten te beperkt en niet dreigend

Een man uit de regio Rotterdam bleef na het einde van zijn relatie contact zoeken met zijn ex-vriendin. Tussen oktober 2023 en juli 2024 stuurde hij haar Facebook-berichten, vriendschapsverzoeken, een kaartje met zijn telefoonnummer en WhatsApp-berichten. Ook schreef hij twee keer aan haar dochter. De vrouw deed twee keer aangifte van belaging. De man, geboren in 1941, was in 2022 al eens veroordeeld voor belaging van dezelfde vrouw. De politierechter in Rotterdam veroordeelde hem in eerste aanleg voor belaging tot een voorwaardelijke taakstraf van 180 uur, met een contact- en locatieverbod. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal ging in hoger beroep uit van een kortere periode, van 8 april 2024 tot en met 25 juli 2024, en eiste een voorwaardelijke taakstraf van 120 uur met hetzelfde contact- en locatieverbod. Het hof ging na wat aantoonbaar van de man afkomstig was. Berichten van een prepaid-nummer rekende het niet aan hem toe: de man ontkende dat nummer te gebruiken en de politie had niet onderzocht wie het gebruikte. Er bleef een beperkt aantal contactmomenten over. De man stuurde op 8 april 2024 een gebroken hartje via Messenger en wenste de vrouw op haar verjaardag succes met een 'gefeliciteerd'. Daarnaast volgden korte berichten van niet meer dan een zin op 7 juni, 21 juni, 25 juni, 11 juli en 19 juli 2024, twee vriendschapsverzoeken op 20 en 21 juli en een kaartje met 'bel me' en zijn telefoonnummer van 24 april. Op 25 juli 2024 stuurde hij nog een WhatsApp-bericht. Aan de dochter stuurde hij op 5 en 11 juli twee korte berichten. Voor de beschuldigingen dat hij in september 2023 voor de deur stond, een envelop stuurde en een bloemstuk liet bezorgen, zag het hof te weinig bewijs, net als de advocaat-generaal en de verdediging. Volgens het hof gaat het om te weinig berichten, op te weinig momenten, om te spreken van belaging. Daarvoor is stelselmatigheid nodig, en die ontbreekt. Het hof begrijpt dat de vrouw de berichten als zeer vervelend ervoer, omdat zij geen contact meer wilde. Maar de berichten zijn kort en niet dreigend of dwingend van aard. Dat de man eerder voor belaging was veroordeeld, verandert dat niet. Ook het subsidiair tenlastegelegde, dwang, haalde het niet. Daarvoor moet iemand daadwerkelijk zijn gedwongen iets te doen, niet te doen of te dulden. Het hof zag daar geen aanwijzing voor. Een poging tot dwang was niet ten laste gelegd. Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter en sprak de man vrij van beide tenlastegelegde feiten. De vrouw had een schadevergoeding van € 1.500 gevorderd voor immateriële schade; zij werd daarin niet-ontvankelijk verklaard, en moet de proceskosten van de man betalen, die het hof op nihil begrootte. Ook de vordering van het openbaar ministerie om een eerder voorwaardelijk opgelegde taakstraf van 60 uur alsnog uit te voeren wees het hof af, omdat de man niet meer is veroordeeld voor een feit in de proeftijd.

Gerechtshof Den Haag·
Strafrecht
Taakstraf voor man die pornofoto's van overleden dochter van vrouw naar haar stuurde

Een man uit Rotterdam stuurde op 9 juli 2025 pornografische foto's van zichzelf en van de kort daarvoor overleden dochter van een vrouw naar die vrouw. Zij had daar niet om gevraagd. De vrouw voelde zich diep gekwetst en was bang dat de man de foto's ook aan anderen zou sturen. Ze ervoer het bovendien als een gebrek aan respect voor haar overleden dochter, die nooit zou hebben gewild dat haar moeder zulke foto's te zien kreeg. Het gerechtshof Den Haag behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Rotterdam van 10 maart 2026. De politierechter had de man in eerste aanleg al veroordeeld tot een taakstraf van 70 uren. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal vroeg het hof het vonnis te bevestigen. Het hof vernietigde het vonnis toch, omdat het een iets andere bewezenverklaring formuleerde dan de politierechter. Wat meer of anders was tenlastegelegd, achtte het hof niet bewezen, en daarvan sprak het de man vrij. Bij de straf woog het hof de ernst van het feit zwaar mee. De man heeft de eerbaarheidsgevoelens van het slachtoffer diep gekwetst, en dat rekent het hof hem zwaar aan. Hij is eerder vele malen veroordeeld, maar niet voor feiten als dit. Uit het advies van Reclassering Nederland bleek dat er geen recent delictpatroon is: de laatste veroordeling in Nederland dateert uit 2017. Wel kwam de man het afgelopen jaar weer vaker in beeld bij politie en justitie. Na jaren dakloosheid woont hij sinds maart 2025 in een huurwoning in het project Housing First, met wekelijkse begeleiding. De reclassering schatte het risico op herhaling in als gemiddeld en adviseerde een straf zonder bijzondere voorwaarden. Een cocaïneverslaving speelt mee, maar volgens de reclassering is dat gebruik niet delictgerelateerd en is nu geen interventie nodig. Ook de schadevergoeding kwam aan bod. De vrouw eiste € 500 voor immateriële schade. De verdediging wilde haar niet-ontvankelijk laten verklaren en vroeg anders om een forse matiging. Het hof wees het bedrag toe op grond van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek. Die bepaling geeft een bloedverwant tot in de tweede graad recht op een billijke vergoeding als de nagedachtenis van een overledene wordt aangetast. Door pornografische foto's van haar overleden dochter te sturen tastte de man de nagedachtenis van de dochter aan, en wel op een manier waarvoor zij zelf, als ze nog had geleefd, schadevergoeding had kunnen eisen. Het hof veroordeelde de man tot een taakstraf van 70 uren, te vervangen door 35 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast moet hij € 500 schadevergoeding betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 juli 2025. Het hof legde hem ook de schadevergoedingsmaatregel op: hij moet dat bedrag aan de Staat betalen ten behoeve van het slachtoffer, met gijzeling van ten hoogste 5 dagen als dwangmiddel. Betaalt hij op een van beide manieren, dan vervalt de andere verplichting.

Gerechtshof Den Haag·
Strafrecht
GHDHA:2026:3304
Gerechtshof Den Haag·
Strafrecht