Hof bevestigt WOZ-uitspraak en matiging proceskostenvergoeding tot € 87,50 — GHDHA:2025:1837
WOZ-waardering, schending inzageverplichting en hoogte van proceskostenvergoeding
Eiser / verzoeker
belanghebbende (woningeigenaar)
Verweerder / gedaagde
de heffingsambtenaar van de gemeente Alphen aan den Rijn
Hof verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank, inclusief de WOZ-waarde van € 584.000 en de gematigde proceskostenvergoeding van € 87,50
- Het passeren van de schending van de informatieplicht met toepassing van artikel 6:22 Awb is terecht, omdat belanghebbende daardoor niet is benadeeld
- Rechtbanken zijn niet gebonden aan het richtsnoer van de gerechtshoven over wegingsfactoren voor proceskostenvergoedingen
- De proceskostenvergoeding betrof alleen het ondergeschikte formele gebrek en niet de kern van het geschil over de WOZ-waarde, wat matiging rechtvaardigt
- Rechtbank was niet verplicht nader te motiveren hoe zij tot het bedrag van € 87,50 is gekomen
- Hoger beroep ongegrond verklaard, uitspraak van de rechtbank in alle onderdelen bevestigd, geen proceskostenvergoeding in hoger beroep
Samenvatting
Een woningeigenaar in Alphen aan den Rijn kreeg voor 2022 een WOZ-waarde van € 584.000 opgelegd voor zijn woning, samen met de bijbehorende aanslag onroerende-zaakbelastingen. Zijn bezwaar daartegen werd ongegrond verklaard, en ook zijn beroep bij de rechtbank Den Haag leidde niet tot een lagere waarde: de rechtbank vond de door de heffingsambtenaar gebruikte vergelijkingsobjecten voldoende vergelijkbaar en achtte niet aannemelijk dat de waarde te hoog was vastgesteld.
Deze zaak is het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 18 maart 2024. Die rechtbank had het beroep tegen de WOZ-waarde ongegrond verklaard, maar wel vastgesteld dat de heffingsambtenaar de wettelijke verplichting had geschonden om een taxatiekaart met de KOUDV- en liggingsfactoren van de woning en de vergelijkingsobjecten aan de man toe te zenden. Omdat de man de ontbrekende stukken in de beroepsfase alsnog had ontvangen en kon betwisten, liet de rechtbank dit gebrek passeren en de WOZ-waarde in stand, maar kende zij hem wel een proceskostenvergoeding toe van € 87,50 en een teruggave van het griffierecht van € 50, vanwege de schending van die informatieplicht.
De man ging tegen die uitspraak in hoger beroep op twee punten. Ten eerste vond hij dat de rechtbank de schending van de informatieplicht niet had mogen passeren en het beroep om die reden gegrond had moeten verklaren. Het hof volgde dat standpunt niet: de wettelijke bepaling die het passeren van een dergelijk gebrek toestaat, is juist bedoeld om te voorkomen dat een besluit alleen op formele gronden wordt vernietigd als de betrokkene daardoor niet is benadeeld, en dat was hier het geval omdat de man de stukken in beroep nog had kunnen inzien en bestrijden. Het hof verwees ook naar een arrest van de Hoge Raad waarin een vergelijkbare handelwijze eerder al was goedgekeurd.
Ten tweede vond de man dat de toegekende proceskostenvergoeding van € 87,50 te laag was. Volgens hem had de rechtbank een wegingsfactor van 1 moeten toepassen, passend bij een zaak van gemiddeld gewicht, onder verwijzing naar een richtsnoer van de gerechtshoven over de te hanteren wegingsfactoren. Het hof wees erop dat dit richtsnoer alleen door de hoven zelf wordt toegepast en dat rechtbanken daar niet aan gebonden zijn. Bovendien had de proceskostenvergoeding in deze zaak alleen betrekking op het formele, ondergeschikte gebrek in de informatieverstrekking, en niet op de kern van het geschil over de waarde van de woning, waarop de man juist in het ongelijk was gesteld. Daarom kon de rechtbank de vergoeding matigen, en was zij niet verplicht om nader te motiveren hoe zij tot het bedrag van € 87,50 was gekomen.
Het hof verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank op alle punten: de WOZ-waarde van € 584.000 en de aanslag onroerende-zaakbelastingen blijven in stand, en de proceskostenvergoeding van € 87,50 en de griffierechtvergoeding van € 50 uit de beroepsfase blijven ongewijzigd. Voor een proceskostenvergoeding in hoger beroep zag het hof geen aanleiding.
Betrokken advocaten
G. Gieben
belanghebbende
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHDHA:2026:60, Gerechtshof Den Haag, 14-01-2026, BK-24/193
Gerechtshof Den Haag · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:GHDHA:2025:2809, Gerechtshof Den Haag, 17-12-2025, BK-24/662
Gerechtshof Den Haag · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:GHDHA:2025:2808, Gerechtshof Den Haag, 17-12-2025, BK-24/660
Gerechtshof Den Haag · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:GHDHA:2025:2810, Gerechtshof Den Haag, 17-12-2025, BK-24/322
Gerechtshof Den Haag · Bestuursrecht; Belastingrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
BK-24/462
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr.drs. P.J.J. Vonk
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.