Hof geeft werkgever bewijsopdracht over reden voor ontslag op staande voet — GHDHA:2025:2411
ontslag op staande voet na geweldsincident, hoger beroep met bewijsopdracht
Eiser / verzoeker
de vennootschap onder firma en haar twee vennoten (appellanten/verzoekers in principaal beroep)
Verweerder / gedaagde
de ontslagen verkoopmedewerker (verweerder in principaal beroep, verzoeker in incidenteel beroep)
Hof laat de werkgever toe tot bewijslevering over de reden voor het ontslag op staande voet en houdt de beslissing over de rechtsgeldigheid van het ontslag, de billijke vergoeding en de proceskosten aan.
- Een concreet bewijsaanbod met opgave van getuigen mag niet worden gepasseerd als de zitting zelf geen uitsluitsel geeft over de feiten
- Het hof laat de werkgever alsnog toe tot bewijs van de aan het ontslag op staande voet ten grondslag gelegde dringende reden
- Het ontslag werd wel op tijd gegeven: enkele dagen na vrijlating van de eigenaar, na overleg met een advocaat, is nog voortvarend genoeg
- Kosten voor gewone bespreking en correspondentie vallen onder het standaard liquidatietarief en zijn niet apart als buitengerechtelijke kosten vergoedbaar
- Wil de werknemer een gestelde mishandeling laten meewegen bij de billijke vergoeding, dan moet hij die zelf bewijzen
Samenvatting
Deze beschikking is het hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Den Haag van 10 oktober 2024. Die zaak ging over een verkoopmedewerker van een ijssalon die zijn werkgever, de vennootschap onder firma die de zaak had overgenomen, na een ruzie en een vechtpartij op staande voet werd ontslagen. De kantonrechter oordeelde dat de door de werkgever gestelde dringende reden, verbaal en fysiek geweld van de werknemer tegen een van de eigenaren en een collega, onvoldoende aannemelijk was gemaakt. De verklaringen van partijen stonden lijnrecht tegenover elkaar en een camerabeeld zonder geluid gaf geen uitsluitsel, zodat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig was. De kantonrechter kende de werknemer daarom een billijke vergoeding van € 4.000 netto toe, plus achterstallig salaris en een deel van zijn advocaatkosten, en veroordeelde de werkgever in de proceskosten. Het verzoek van de werkgever om een schadevergoeding van de werknemer wegens diens vermeende dringende reden werd afgewezen.
De werkgever ging tegen die uitspraak in hoger beroep bij het hof Den Haag. Hij bestreed opnieuw de beoordeling van de rechtsgeldigheid van het ontslag, de daaruit voortvloeiende billijke vergoeding, de afwijzing van zijn eigen verzoek om schadevergoeding en de veroordeling tot betaling van advocaatkosten en proceskosten. De werknemer stelde op zijn beurt incidenteel hoger beroep in en vroeg alsnog de volledige gevraagde billijke vergoeding van € 12.500.
Het hof stelde vast dat de werkgever bij de kantonrechter al concreet bewijs had aangeboden van zijn lezing van de gebeurtenissen op 22 juni 2024, onder opgave van zes getuigen, maar dat de kantonrechter tijdens de zitting alleen de daar aanwezige partijen zelf had gehoord en aan dat bewijsaanbod voorbij was gegaan. Volgens het hof was dat in strijd met de geldende bewijsregels: de feiten die aan het ontslag ten grondslag zijn gelegd, kunnen niet zonder nader onderzoek als bewezen worden beschouwd, maar staan ook niet vast als onbewezen. Het hof besloot daarom alsnog te doen wat de kantonrechter had moeten doen, en liet de werkgever toe tot het bewijs van zijn lezing van wat er die dag in de ijssalon en in de woning is gebeurd. Zolang dat bewijs niet is geleverd, houdt het hof zijn oordeel over de rechtsgeldigheid van het ontslag, de gevorderde schadevergoeding en de hoogte van de billijke vergoeding aan.
Over een ander verweer van de werknemer, dat het ontslag niet snel genoeg na het incident zou zijn gegeven om nog geldig te kunnen zijn, oordeelde het hof al wel definitief: de werkgever had voortvarend gehandeld door binnen enkele dagen na de vrijlating van de betrokken eigenaar een advocaat te raadplegen en de ontslagbrief te sturen, zodat het ontslag op tijd was gegeven.
Ook over de advocaatkosten nam het hof al een beslissing die afwijkt van de kantonrechter. Volgens de kantonrechter vielen een deel van de gedeclareerde uren buiten het gewone liquidatietarief en waren die apart vergoedbaar. Het hof zag daarvoor onvoldoende aanknopingspunten: de betreffende uren betroffen gewone bespreking en correspondentie, en de werknemer had onvoldoende onderbouwd dat een deel van de kosten zag op een ander geschil waarin de werkgever zich niet als goed werkgever zou hebben gedragen. Op dit punt is het hoger beroep van de werkgever dus al gegrond, al blijft de uiteindelijke beslissing over de proceskosten in zijn geheel nog aangehouden.
Het hof kondigde aan dat ook de werknemer zelf zal moeten bewijzen dat hij door de eigenaar is mishandeld, als hij dat wil laten meewegen bij de hoogte van een eventuele billijke vergoeding. Een eindoordeel over de zaak volgt pas na de getuigenverhoren, waarvoor het hof een raadsheer-commissaris heeft benoemd en een datum in de periode februari tot en met mei 2026 in het vooruitzicht heeft gesteld. Deze beschikking bevat dus nog geen einduitspraak over de kern van het geschil; het hof houdt iedere verdere beslissing, ook over de proceskosten, aan.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2024:7364, Rechtbank Rotterdam, 08-08-2024, C/10/681752 / KG ZA 24-634
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHSHE:2023:3576, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 31-10-2023, 200.318.793_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHDHA:2022:2625, Gerechtshof Den Haag, 20-12-2022, 200.298.254/01
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:RBDHA:2022:8978, Rechtbank Den Haag, 08-06-2022, C/09/601538 / HA ZA 20-1042
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
200.350.005/01
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. R.J.F. Thiessen
- mw. mr. C.A. Joustra
- mw. mr.drs. M.T. Nijhuis
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een belastingadviesbureau in Amsterdam, EU-Tax, denkt dat een voormalige administratief medewerkster het concurrentiebeding heeft overtreden dat zij bij haar vertrek had getekend. Een klant van het bureau stapte begin 2020 over naar een administratiekantoor waar zij later bleek te werken. Of zij daar al in de eerste helft van 2020 bij betrokken was, is de vraag waar het hof zich nu over boog. Het hof wijst de hoofdvorderingen voorlopig af, maar geeft EU-Tax wel toegang tot digitale sporen die het antwoord kunnen geven. De vrouw werkte van 1 juli 2017 tot 1 juli 2019 bij EU-Tax. Haar dienstverband eindigde met een vaststellingsovereenkomst. Daarin stond een nieuw concurrentiebeding: een jaar lang mocht zij in een straal van 30 kilometer rond het kantoor in Den Haag geen vergelijkbare diensten leveren aan klanten van de afgelopen drie jaar. Bij overtreding hoorde een boete van € 2.500 per overtreding, plus € 250 per dag dat de overtreding voortduurt. Het beding liep dus af op 30 juni 2020. Sinds 11 oktober 2021 staat zij met een eenmanszaak ingeschreven in het handelsregister en werkt zij samen met een man die een eigen administratiepraktijk heeft. De zaak ligt bij het gerechtshof Den Haag in hoger beroep tegen het vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Den Haag van 12 november 2025. De kantonrechter wees alle vorderingen van EU-Tax af en veroordeelde het bedrijf in de proceskosten. EU-Tax wil in hoger beroep verklaringen voor recht dat de vrouw het beding schond en dat haar werkgever onrechtmatig handelde, plus hoofdelijke betaling van de boetes of schadevergoeding. Subsidiair vraagt het bedrijf om inzage in digitale gegevens. Het hof oordeelt voorlopig dat de vrouw het beding niet heeft overtreden. Dat de klant 'via' haar naar de praktijk van haar huidige samenwerkingspartner is gekomen, betekent volgens het hof nog niet dat zij daar een actieve rol in had, en EU-Tax heeft daar geen concrete feiten over aangevoerd. De klant werd wel vanaf begin 2020 bediend door de administrateur, maar betrokkenheid van de vrouw vóór 30 juni 2020 is niet aangetoond. De administrateur schreef zijn klanten op 15 november 2021 dat zij 'vanaf oktober' 2021 tot het team was toegetreden, wat past bij de startdatum van haar eenmanszaak. Dat bericht heeft EU-Tax niet weersproken. De stelplicht ligt bij EU-Tax, en het hof gaat daarom voorbij aan haar bewijsaanbod. De vordering over de boetes is bovendien te vaag: een berekening ontbreekt en het is niet uitgelegd waarom de administrateur, die niet aan het beding is gebonden, die boetes zou moeten betalen. Daarna beoordeelt het hof de subsidiaire inzagevordering op grond van artikel 194 Rv. Het gaat om metadata en auditlogs: e-mailheaders, agenda- en telefoniegegevens, CRM-sporen en boekhoudlogs die laten zien wie wanneer in het dossier van de klant werkte, zonder de inhoud te tonen. Het hof neemt aan dat de computersystemen van de administrateur dit soort gegevens bijhouden, dat ze voldoende afgebakend zijn en dat EU-Tax er belang bij heeft, omdat ze kunnen laten zien of de vrouw in de periode van het beding voor deze klant werkte. Een mogelijk afzonderlijk account van de vrouw zelf, of een eerder gebruikt systeem van de eenmanszaak, wijst het hof af, omdat niet aannemelijk is dat dit bestaat. Het hof ziet geen reden om een specifieke deurwaarder of IT-deskundige aan te wijzen, maar eist wel dat een onafhankelijke gerechtsdeurwaarder de inzage uitvoert, eventueel met een IT-deskundige. Het hof staat de gerechtsdeurwaarder toe een uittreksel te maken van de metadata en auditlogs van de computersystemen van de administrateur, gerelateerd aan de gebruiker en de klant, over de periode van 1 januari 2020 tot en met 30 juni 2020. Dat uittreksel moet aan EU-Tax worden verstrekt, en het arrest is hierover uitvoerbaar bij voorraad. Of er daadwerkelijk een overtreding is, beoordeelt het hof pas nadat partijen op de gegevens hebben gereageerd; iedere verdere beslissing in de hoofdzaak is aangehouden.