Hof verhoogt taakstraf sociotherapeut voor ontucht met tbs-patiënt — GHSHE:2026:2210
hoger beroep ontucht door hulpverlener met tbs-cliënt
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte, sociotherapeut (appellante)
Hof veroordeelt verdachte tot een geheel voorwaardelijke taakstraf van 120 uur met een proeftijd van vijf jaar en een bijzondere voorwaarde van een beroepsverbod van vijf jaar
- Hof bevestigt de bewezenverklaring en vult het bewijs aan met een citaat van het slachtoffer over de betekenis van pijpen
- Hof verwerpt het verweer dat de zorgrelatie geen rol speelde, vanwege leeftijdsverschil, kwetsbaarheid en eerdere waarschuwing aan verdachte
- Vrijwilligheid aan de kant van het slachtoffer neemt het ontuchtige karakter niet weg omdat afhankelijkheid die vrijwilligheid beïnvloedt
- Hof wijst het bepleite rechterlijk pardon (artikel 9a Sr) af als te licht voor de ernst van het feit
- Taakstraf verhoogd naar 120 uur geheel voorwaardelijk met proeftijd van vijf jaar; meldplicht en behandelverplichting vervallen, beroepsverbod van vijf jaar blijft als bijzondere voorwaarde
Samenvatting
Het gerechtshof 's-Hertogenbosch heeft in hoger beroep opnieuw geoordeeld over een sociotherapeut die ontucht pleegde met een cliënt van een tbs-instelling. De rechtbank Limburg had haar op 28 februari 2025 al veroordeeld tot een geheel voorwaardelijke taakstraf van 80 uur met een proeftijd van twee jaar, met bijzondere voorwaarden zoals een meldplicht en een verplichte behandeling bij een forensische zorgverlener, en daarnaast een eveneens voorwaardelijk beroepsverbod van vijf jaar om te werken als sociaal therapeutisch medewerker. Tegen dat vonnis stelde de verdachte hoger beroep in.
De zaak draaide om een cliënt die bij een tbs-kliniek verbleef op grond van een maatregel met voorwaarden voor een eerder zedendelict. De vrouw was zijn persoonlijk begeleider geweest en kende zijn volledige dossier, inclusief zijn kwetsbaarheid en zijn seksuele problematiek. Na een gesprek over zijn thuissituatie zocht zij zelf telefonisch contact, waarna de twee zoenden en later die avond in haar auto seksuele handelingen verrichtten.
In hoger beroep bepleitte de raadsman opnieuw vrijspraak. Het hof verwierp dat verweer en vulde het bewijs aan met een citaat uit de verklaring van het slachtoffer waarin hij toelicht wat pijpen voor hem betekende. Het hof wees erop dat de verdachte haar eigen verklaring herhaaldelijk had bijgesteld zodra zij werd geconfronteerd met wat het slachtoffer had gezegd, terwijl er geen enkel aannemelijk motief was waarom het slachtoffer juist over dit onderdeel zou hebben gelogen.
Ook het verweer dat de zorgrelatie geen rol had gespeeld omdat de seksuele handelingen vrijwillig waren, verwierp het hof. Het benadrukte dat de verdachte wist dat het slachtoffer kwetsbaar was, kampte met zedenproblematiek en een hoog libido had, en dat er een leeftijdsverschil van negentien jaar bestond. Bovendien was de verdachte al eerder gewaarschuwd: zij was eerder op non-actief gesteld en had een coachingstraject gevolgd vanwege ontluikende gevoelens voor het slachtoffer, en had daarna toch zelf het initiatief genomen om hem opnieuw te ontmoeten. Dat maakte volgens het hof dat van een gelijkwaardige relatie geen sprake was en dat de vrijwilligheid aan de kant van het slachtoffer niet wegneemt dat de seksuele handelingen een ontuchtig karakter droegen.
De advocaat-generaal had in hoger beroep een taakstraf van 240 uur geëist, waarvan 120 uur voorwaardelijk, met een proeftijd van vijf jaar, bijzondere voorwaarden zoals meldplicht en behandeling, een beroepsverbod van vijf jaar en dadelijke uitvoerbaarheid van de voorwaarden. De raadsman bepleitte juist een rechterlijk pardon: schuldigverklaring zonder oplegging van straf, mede omdat de onbeperkte terugkijktermijn bij zedenzaken de verdachte toch nooit meer een verklaring omtrent het gedrag zal opleveren.
Het hof volgde geen van beide standpunten volledig. Het achtte een rechterlijk pardon niet passend gezien de ernst van het feit, maar vond de eis van de advocaat-generaal te zwaar. Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank uitsluitend voor wat betreft de straf en veroordeelde de vrouw tot een geheel voorwaardelijke taakstraf van 120 uur, subsidiair 60 dagen hechtenis, met een proeftijd van vijf jaren, dus meer uren en een langere proeftijd dan de rechtbank had opgelegd. Anders dan de rechtbank liet het hof de meldplicht en de verplichte behandeling vervallen, maar verbond het aan de voorwaardelijke straf wel de bijzondere voorwaarde dat de vrouw gedurende de volledige proeftijd van vijf jaar niet mag werken als sociaal therapeutisch medewerker of in een vergelijkbare functie in de gezondheidszorg. Het door de advocaat-generaal gevorderde bevel tot dadelijke uitvoerbaarheid van die voorwaarde wees het hof af. Voor het overige bevestigde het hof het vonnis van de rechtbank.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
20-000751-25
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 2 september 2022 reed een man in een gehuurde Mercedes-AMG over de Roosendaalsebaan in Oud Gastel, waar 50 kilometer per uur mocht worden gereden. Kort voor een kruising waarvan de verkeerslichten oranje knipperden, haalde hij een voertuig rechts in en reed hij daarbij zeer dicht op de auto's voor hem. Op ruime afstand van de kruising gaf hij vol gas en reed hij ongeveer 152 kilometer per uur. Op de kruising stond een Toyota Yaris stil, deels op de voorrangsweg. De Mercedes botste met nog ongeveer 95 kilometer per uur op de linkerzijde van die auto. Vier inzittenden kwamen om het leven: een moeder, haar tienjarige dochter, haar achtjarige zoon en een vriendin. De negenjarige dochter van die vriendin overleefde de aanrijding met onder meer een gebroken sleutelbeen. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 26 april 2024. Die rechtbank legde vier jaar gevangenisstraf op en een rijontzegging van tien jaar. Zowel de verdachte als de officier van justitie ging in beroep. De advocaat-generaal eiste zes jaar gevangenisstraf, de verdediging bepleitte onder meer vrijspraak van roekeloosheid. Het hof spreekt de verdachte vrij van het letsel van het overlevende meisje. Het dossier laat volgens het hof niet zien dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel, bijvoorbeeld door een operatie of ontbrekend uitzicht op herstel. Ook is er te weinig informatie om vast te stellen dat zij tijdelijk ziek of in haar normale bezigheden verhinderd was. Voor dat deel van de tenlastelegging blijft alleen het gevaarzettende rijgedrag over. Voor de vier doden acht het hof roekeloosheid bewezen. Het hof wijst het verweer af dat de bestuurster van de Toyota geen voorrang verleende. Wie op een weg met een maximumsnelheid van 50 kilometer per uur bijna drie keer zo hard rijdt, kan volgens het hof niet verwachten dat anderen daar rekening mee houden. De voorrangsregel is dan 'de facto illusoir' geworden. Ook het ingrijpen van het elektronische stabiliteitssysteem van de auto verandert dat niet: de verdachte had zichzelf door zijn rijgedrag in die positie gebracht. De snelheid op afstand van de kruising en het rechts inhalen met dicht bijrijden samen laten zien dat hij bewust zeer gevaarlijk reed, aldus het hof. Dat de verdachte eerder veroordeeld werd voor een forse snelheidsovertreding weegt het hof strafverzwarend mee. Bij de straf stelt het hof dat bij vier doden sprake is van meerdaadse samenloop, geen eendaadse zoals de verdediging bepleitte: elk slachtoffer levert een eigen overtreding op. Het hof vindt zeven jaar gevangenisstraf passend en verlaagt die met twee maanden omdat de redelijke termijn in hoger beroep met bijna zes maanden is overschreden. Het hof legt daarom zes jaar en acht maanden gevangenisstraf op voor de dood van de vier slachtoffers, met aftrek van voorarrest. Daarnaast volgt een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor tien jaar. Voor het gevaarzettende rijgedrag ten aanzien van het overlevende meisje legt het hof een rijontzegging van één jaar op. Het hof beveelt tevens de gevangenneming van de verdachte.