Sociotherapeut veroordeeld voor ontucht met kwetsbare tbs-patiënt — RBLIM:2025:1984
ontucht door hulpverlener met tbs-cliënt
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte, sociotherapeut bij een tbs-instelling
Verdachte veroordeeld tot een geheel voorwaardelijke taakstraf van 80 uur en een geheel voorwaardelijk beroepsverbod van vijf jaar
- Rechtbank acht bewezen dat de sociotherapeut ontucht pleegde met een cliënt die als tbs-patiënt aan haar zorg was toevertrouwd
- De verklaring van het slachtoffer wordt betrouwbaar geacht, ook voor het onderdeel van het pijpen dat verdachte ontkende
- Ondanks wederzijdse instemming speelde de zorgrelatie volgens de rechtbank wel degelijk een rol vanwege leeftijdsverschil, psychisch overwicht en kwetsbaarheid van het slachtoffer
- Taakstraf van 80 uur wordt geheel voorwaardelijk opgelegd met bijzondere voorwaarden gericht op forensische behandeling
- Beroepsverbod van vijf jaar wordt eveneens geheel voorwaardelijk opgelegd, zodat verdachte haar huidige baan kan behouden
Samenvatting
Een sociotherapeut die werkzaam was bij een tbs-instelling in Oostrum is door de rechtbank Limburg schuldig bevonden aan ontucht met een cliënt die daar verbleef op grond van een tbs-maatregel met voorwaarden voor een eerder zedendelict. De vrouw was op het moment van de seksuele handelingen niet meer zijn persoonlijk begeleider, maar was dat wel geweest en kende zijn volledige dossier, inclusief zijn strafrechtelijke verleden en zijn problematiek rond seksualiteit.
De zaak kwam aan het licht nadat de cliënt na afloop in paniek raakte en zich meldde bij zijn begeleiders en zijn moeder. Op de bewuste avond in maart 2024 hadden de twee eerst een gesprek gehad op verzoek van de cliënt, die met haar over een lastig weekend thuis wilde praten. Kort daarna belde de sociotherapeut hem en vroeg hem naar de afdeling te komen, waar ze zoenden. Nog diezelfde avond spraken ze via de telefoon af elkaar na haar dienst te ontmoeten in haar auto. Daar vonden de seksuele handelingen plaats: zoenen, betasten en over en weer aftrekken, vingeren en pijpen. Het contact eindigde toen de echtgenoot van de verdachte bleef bellen.
De verdediging voerde aan dat de vrouw moest worden vrijgesproken van het pijpen, omdat alleen de cliënt daarover had verklaard en dat onvoldoende wettig bewijs zou opleveren. De rechtbank verwierp dat verweer: de verklaring van de cliënt werd consistent en gedetailleerd geacht en hij had zich al de dag na het voorval gemeld, zodat de rechtbank geen reden zag om aan zijn verklaring te twijfelen.
Kern van de zaak was de vraag of er nog sprake was van een zorgrelatie en, zo ja, of die relatie bij de seksuele handelingen een rol speelde. De verdediging stelde dat het contact vrijwillig was en dat van afhankelijkheid geen sprake meer was. De rechtbank oordeelde anders. Er bestond volgens de rechtbank nog altijd een hulpverleningsrelatie, omdat de cliënt haar juist had gevraagd om een vertrouwelijk gesprek en de vrouw zelf had verklaard dat zij op dat moment nog van een behandelrelatie uitging. Bepalend was verder dat de vrouw het aanzienlijke leeftijdsverschil, haar kennis van zijn kwetsbaarheid en zijn hoge libido kende, en dat zij degene was die na het gesprek het initiatief nam om hem te bellen en af te spreken. Instemming van de cliënt sloot volgens de rechtbank niet uit dat hij zijn wil niet in volle vrijheid had kunnen bepalen, zodat de zorgrelatie wel degelijk een rol speelde en van ontucht sprake was.
De officier van justitie had een taakstraf van 240 uur geëist, waarvan 120 uur voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar en bijzondere voorwaarden volgens het reclasseringsadvies, plus een beroepsverbod van vijf jaar voor werk met kwetsbare personen in de (forensische) ggz. De reclassering achtte forensische behandeling nodig, omdat de vrouw naar eigen zeggen nog altijd uitgaat van gelijkwaardigheid in het contact, terwijl zij inmiddels weer in de geestelijke gezondheidszorg werkt.
De rechtbank vond een deels voorwaardelijke taakstraf passend, met de nadruk op het voorkomen van herhaling en op hulpverlening. Zij veroordeelde de sociotherapeut tot een taakstraf van 80 uur, volledig voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, met als bijzondere voorwaarden onder meer een meldplicht bij de reclassering en verplichte behandeling door een forensische zorgverlener. Daarnaast legde de rechtbank het gevorderde beroepsverbod van vijf jaar op voor het werken als sociaal therapeutisch medewerker of in een vergelijkbare functie in de gezondheidszorg, maar maakte ook deze maatregel geheel voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, zodat de vrouw haar huidige dienstbetrekking niet hoeft te verliezen.
Betrokken advocaten
mr. J.H.L. Antonides
verdachte
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2025:11885, Rechtbank Limburg, 28-11-2025, 03/198153-22
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:8071, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 28-10-2025, 21-002331-24
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht
ECLI:NL:RBOBR:2025:5393, Rechtbank Oost-Brabant, 28-08-2025, 25/1874 en 25/1881
Rechtbank Oost-Brabant · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:2762, Rechtbank Noord-Nederland, 11-07-2025, 18-306468-22
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
03.268415.24
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- dhr. mr. H.E.G. Peters
- mw. mr. K.G. Witteman
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.